ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ: ΕΦΙΑΛΤΗΣ & ΕΚΣΤΑΣΗ

On April 19, 2012 by CINE ΕΠΤΑ

Η ζωή και το έργο του Έντουαρντ Ντ. Γουντ
από το βιβλίο του Rudolph Grey

Αυτή η απίστευτη, διεξοδική βιογραφία του δημιουργού των cult ταινιών ενέπνευσε τον Τιμ Μπάρτον να γυρίσει την ταινία Εντ Γουντ με πρωταγωνιστές τους Τζόνι Ντεπ,  Μπιλ Μάρεϊ, Πατρίσια Αρκέτ και Μάρτιν Λαντάου. Ο συγγραφέας Rudolph Grey παρουσιάζει τις ασυνήθιστες ιστορίες που κρύβονται πίσω από ταινίες, όπως το «Σχέδιο 9» και «Γκλεν ή Γκλέντα». Γνωρίστε τα «Ξωτικά του Γουντ» – Μπέλα Λουγκόζι, Βαμπίρα, Κρίσγουελ και Τορ Τζόνσον. Ο «Εφιάλτης της έκστασης» αποκαλύπτει τις παράξενες, εξωφρενικές και διεστραμμένες πλευρές του ανθρώπου που οι αδαείς χαρακτήρισαν «Ο χειρότερος σκηνοθέτης όλων των εποχών».

«Ένα τρομακτικό παραλήρημα―και Απόλυτα Αληθινό!»
Richard Corliss, Time

“To λογοτεχνικό γεγονός της χρονιάς!”
New York Daily News

«Επιτέλους η ιστορία του Εντ Γουντ ειπωμένη σε όλο της το μεγαλείο. Ο Εφιάλτης της έκστασης είναι ένα κωμικό, αλλά ταυτόχρονα τραγικό πορτρέτο ενός γενναίου, εκκεντρικού και μερικές φορές ανισσόροπου σκηνοθέτη. Έμεινα ξάγρυπνος όλη τη νύχτα διαβάζοντάς το με το στόμα ανοιχτό».
John Waters

 

Eισαγωγή

 

«Το ημιτελές είναι ζωντανό!»
Καρλ Ντρέιερ

 Η συγγραφή μίας βιογραφίας, ακόμα και κάτω από τις καλύτερες συνθήκες, αποτελεί μία αργή και δύσκολη διαδικασία. Στην περίπτωση του Εντ Γουντ, Τζ. παρουσιάστηκαν ασυνήθιστα προβλήματα και τόσο η ανάπλαση της ζωής του όσο και η τεκμηρίωση του έργου του στάθηκαν ένα  ιδιαίτερα επίπονο και πολύπλοκο έργο.
Στον κόσμο των ταινιών χαμηλού προϋπολογισμού, οι παραγωγοί έμειναν θρυλικοί για το κυριολεκτικό «σήμερα εδώ, αύριο αλλού».
Μικρές εταιρίες εξαφανίζονταν εν μια νυκτί και παραγωγοί εγκατέλειπαν την πόλη ―ή ακόμη και τη χώρα― τρέχοντας. Στην περίπτωση που οι άνθρωποι αυτοί εντοπίζονταν, συχνά δεν είχαν κρατήσει αρχεία των ταινιών τους. Ούτε αφίσσες, ούτε διαφημιστικά, ούτε φωτογραφίες… Πολύ συχνά δε ούτε καν τις ίδιες τις ταινίες.
Ταινίες που υποτίθεται ότι υπήρχαν φυλαγμένες στα αρχεία εταιρειών, μετά από εξονυχιστικό ψάξιμο αποδεικνυόταν ότι με κάποιο ανεξήγητο τρόπο είχαν κάνει φτερά. Και ο πιο δραστήριος ντετέκτιβ θα έφθανε σε αδιέξοδο.
Η ατμόσφαιρα κιτρινισμού που ακολούθησε το θάνατο του Εντ Γουντ αποτέλεσε ακόμη ένα εμπόδιο. Πρώην συνεργάτες, όπως ο εκλιπών Φιλ Τάκερ, σκηνοθέτης του «Robot Monster», αρνήθηκε να συζητήσει για το παρελθόν· άλλοι αρνήθηκαν κατηγορηματικά ότι γνώριζαν τον Εντ Γουντ – ή αναπάντεχα έπαθαν αμνησία. Τα περισσότερα από τα προσωπικά αρχεία της καριέρας του Εντ Γουντ ―αποκόμματα από εφημερίδες, σενάρια, φωτογραφίες, ταινίες― χάθηκαν ή πουλήθηκαν στη διάρκεια των τριών δεκαετιών του στο Χόλιγουντ.
Στο τέλος της ζωής του, μία παλιά δερμάτινη βαλίτσα με το περιεχόμενό της ήταν ό,τι απέμεινε απ’ αυτόν. Τα προσωπικά του είδη κατέληξαν σε σκουπιδοτενεκέδες της νότιας Καλιφόρνιας.
 Το υλικό αυτού του βιβλίου αποτελεί αποτέλεσμα έρευνας που κράτησε δέκα χρόνια. Έγιναν εκατοντάδες συνεντεύξεις και πολλούς απ’ αυτούς που πήραν μέρος τούς ξανασυνάντησα πολλές φορές μέσα σε αυτά τα χρόνια όταν καινούργια στοιχεία έρχονταν στο φως.
Η υπομονή και η επιμονή, όμως, επιβραβεύονται και πολλές εξαιρετικές φωτογραφίες ανασύρθηκαν από τη λήθη. Ιδιαίτερα συναρπαστικός ήταν ο εντοπισμός μιας από τις τελευταίες ταινίες του Εντ Γουντ, το «Take It Out In Trade» (1970), μία σουρεαλιστική σεξοκωμωδία που αποδείχτηκε σπουδαία ανακάλυψη.

 * * *

Αυτό το βιβλίο είναι μία προφορική εξιστόριση της ιστορίας του Εντ Γουντ από εκείνους που τον γνώριζαν καλά. Γι’ αυτό το λόγο μερικές φορές χρωματίζεται αναπόφευκτα με παραμορφώσεις από το πέρασμα του χρόνου και την ανθρώπινη ματαιοδοξία. Επέλεξα μερικές φορές να μη διορθώσω τις αναμνήσεις κάποιου και ας έρχονταν σε αντίφαση με τις αναμνήσεις κάποιου άλλου.
Συγκρουόμενες εκδοχές βιογραφικών περιστατικών είναι φορτωμένες με νόημα και σημασία. Η ανακάλυψη της αντικειμενικής «αλήθειας» για τη ζωή ενός ανθρώπου, πέρα από την σχηματοποίηση κάποιων γεγονότων της ζωής του, μπορεί να αποδειχτεί αδύνατη. Για τη διευκόλυνση του αναγνώστη, στην παραπομπή στο τέλος του βιβλίου παραθέτω χρονολογικά τα γεγονότα σχετικά με το «ποιος-τι-πότε-πού» της ζωής του Εντ Γουντ.
Το μυστήριο του «γιατί» αποκαλύπτεται καλύτερα μέσα από τις ιστορίες που έχω υφάνει στο κεντρικό μέρος αυτού του βιβλίου.
Το 1957 η Universal Pictures πούλησε την ταινιοθήκη κλασικών ταινιών τρόμου των δεκαετιών του ’30 και του ’40 στην τηλεόραση και από κει πουλήθηκαν σε πολλούς τηλεοπτικούς σταθμούς μέσα σε ένα πακέτο με την ονομασία «Ταινιοθήκη Σοκ».
Ο Μπέλα Λουγκόζι, θεατρικός και κινηματογραφικός ηθοποιός μεγάλου βεληνεκούς, είχε πεθάνει μόλις ένα χρόνο νωρίτερα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του το Χόλιγουντ αδιαφόρησε πλήρως γι’ αυτόν, με μοναδική εξαίρεση τη συνεργασία του με τον Εντ Γουντ.
Ο κλασικός «Δράκουλας» του είχε πια εκατομμύρια οπαδούς. Οι ταινίες του  «Φράνκενσταϊν», «Η Μούμια», Ο «Αόρατος Άνθρωπος», Ο «Λυκάνθρωπος του Λονδίνου» και ο  «Λυκάνθρωπος» ξαναπαίζονταν τώρα στην τηλεόραση. Στις σπάνιες περιπτώσεις που έμενα ξύπνιος ως αργά, παρακολουθούσα την «Ταινιοθήκη Σοκ» συνεπαρμένος από τρόμο και δέος.
Η μεγαλοφυΐα των Καρλ Φρόιντ, Τζέιμς Γουέιλ, Τοντ Μπράουνινγκ και Έντγκαρ Άλμερ ήταν αξεπέραστη ―είχα εμποτιστεί.
 
Κινηματογράφοι σε όλες τις Η.Π.Α. κατακλύζονταν από ταινίες όπου παρήλαυναν τα πιο ανατριχιαστικά πλάσματα:

Μαύροι Σκορποί,
Γυναίκες-Γάτες,
Γουρλομάτηδες,
Σατανικές Γυναίκες,
Έφηβοι Λυκάνθρωποι
Φράνκενσταϊν,
Ανθρώποι-Ερπετά,
Βαμπίρ,
κορμοί δέντρων που περπατούσαν,
ζόμπι και γιγαντιαία έντομα
τέρατα πέρα από κάθε φαντασία.

Τα τέρατα, μαζί με το ροκ εντ ρολ έγιναν η εμμονή της νεολαίας. Συνέκλιναν στις αρχές του 1958 με το «Dinner with Drac» του John Zacherle, ένα εθνικό hit 45 στροφών που μοιράστηκε τις πρώτες θέσεις με τον Έλβις, τον Έντι Κόχραν και το Τζόνι Μπουρνέτ Τρίο.
Παράλληλα έκανε την εμφάνισή του ένα περιοδικό που εκμεταλλευόταν στο έπακρον αυτήν τη νεανική μανία: το περιοδικό «Διάσημα Τέρατα του Κινηματογράφου». Αποδείχτηκε άκρως επιτυχημένο και απέκτησε μιμητές: Διάσημα Τέρατα του Κόσμου, Παρέλαση Τεράτων και Πράγματα. Τον Απρίλιο του 1959, ένα τεύχος του περιοδικού «Διάσημα Τέρατα» αφιέρωσε τέσσερις σελίδες γεμάτες φωτογραφίες στην καινούργια ταινία της Allied Artists, «Night of the Ghouls»:
Η πρώτη σκηνή της ταινίας «Night of the Ghouls» ξεκινάει μέσα σε ένα νεκροταφείο. Η κάμερα μας οδηγεί μέσα σε ένα τάφο και μέσα απ’ το φέρετρο σηκώνεται ο Κρίσγουελ ο Προφήτης και διηγείται:

«Για πολλά χρόνια έχω διηγηθεί τα πιο απίστευτα πράγματα που σχετίζονται με το εξωπραγματικό και απέδειξα ότι είναι κάτι παραπάνω από πραγματικά. Τώρα θα σας διηγηθώ την ιστορία των ανθρώπων του Θρέσχολντ, μία ιστορία τόσο εκπληκτική που κάποιοι από σας μπορεί να λιποθυμίσετε. Μία ιστορία γι’ αυτούς που βρίσκονται αιχμάλωτοι στο χρόνο του λυκόφωτος. Κάποτε άνθρωποι ―τώρα τέρατα. Μετέωροι ανάμεσα στους ζωντανούς και τους νεκρούς. Τέρατα για λύπηση. Τέρατα για περιφρόνηση». 

Υπήρχε κάτι το ξεχωριστό στο κλειστοφοβικό σενάριο, στις αυστηρά κιαροσκούρο φωτογραφίες και στους αλλόκοτους καρτουνίστικους χαρακτήρες της ταινίας ―δρ Άκουλα,  Άσπρο Φάντασμα,  Μαύρο Φάντασμα, Λόμπο― και την έκανε τόσο διαφορετική απ’ ό,τι άλλο υπήρχε εκείνη την εποχή που μου καρφώθηκε στο μυαλό. Αλλά αυτή η αλλόκοτη ταινία δεν προβλήθηκε ποτέ.
Το 1961 ο WPIX-11, ένας ανεξάρτητος τηλεοπτικός σταθμός της Νέας Υόρκης, αγόρασε ένα πακέτο με ταινίες επιστημονικής φαντασίας και τρόμου εκείνης της εποχής. Μέσα σε αυτό το πακέτο συμπεριλαμβάνονταν και δύο ταινίες του Εντ Γουντ Τζ., η «Ερωμένη του Δράκουλα» (1955) και το «Σχέδιο 9 από το Διάστημα» (1959).
Επί πέντε χρόνια προβάλλονταν κάθε εφτά εβδομάδες και κάθε φορά τις παρακολουθούσα με θρησκευτική ευλάβεια. Γιατί έπαιζε ο αθάνατος Μπέλα Λουγκόζι στον τελευταίο ομιλώντα ρόλο του, στην «Ερωμένη του Δράκουλα», ως ο ”παρανοϊκός”, υπεροπτικός δρ Έρικ Βορνόφ.
Σε ένα παλιό σπίτι που περιβάλλονταν από έναν βούρκο γεμάτο φίδια, κάνει πειράματα με σκοπό να δημιουργήσει μία νέα ράτσα ατομικών υπερανθρώπων.
Υπό τις διαταγές του τελεί ένας μουγκός γίγαντας, ο Λόμπο, και ένα γιγαντιαίο χταπόδι-δολοφόνος, στοιχεία από κόμικς που με γοήτευσαν στον ίδιο βαθμό με το Σταν Λι ― κόμικς με τέρατα των Κέρμπι & Άιερς στις αρχές της δεκαετίας του ’60 ― Goom!, Gooman, Son of Goom!, Fin Fang Foom!, Zzutak!, The Thing that Shouldn’t Exist!, και άλλα.
   Πώς θα μπορούσε ένα μικρό αγόρι να αντισταθεί στην αλλόκοτη ατμόσφαιρα αυτή της ταινίας χαμηλού προϋπολογισμού του Εντ Γουντ, το «Σχέδιο 9 από το Διάστημα»;
Η ανατριχιαστική εισαγωγή από τον Κρίσγουελ δίνει μια γεύση:

 Γεια σας, φίλοι μου… Όλοι μας ενδιαφερόμαστε για το μέλλον ―γιατί σε αυτό θα ζήσουμε την υπόλοιπη ζωή μας… και να θυμάστε, φίλοι μου, μελλοντικά γεγονότα σαν κι αυτό, θα σας επηρρεάσουν στο μέλλον! Ενδιαφέρεστε για το άγνωστο, το μυστηριώδες, το ανεξήγητο ―γι’ αυτό άλλωστε βρίσκεστε εδώ. Και τώρα, για πρώτη φορά, θα σας διηγηθούμε ολόκληρη την ιστορία … του τι συνέβη …εκείνη τη μοιραία μέρα.Θα σας δώσουμε όλα τα στοιχεία που βασίζονται στη μυστική μαρτυρία των δυστυχισμένων ψυχών που επιβίωσαν απ’ αυτό το φριχτό μαρτύριο.Τα γεγονότα, τις τοποθεσίες, όλα αυτά, φίλοι μου, δεν μπορούμε πια να τα κρατήσουμε μυστικά. Ας τιμωρήσουμε τους ένοχους· ας επιβραβεύσουμε τους αθώους.Φίλοι μου, θα μπορέσει η καρδιά σας να αντέξει τα τρομαχτικά γεγονότα σχετικά με τους… Τυμβωρύχους από το Διάστημα;”

Η ατμοσφαιρική μουσική· η πομπώδης αφήγηση του Κρίσγουελ· η απόκοσμη ατμόσφαιρα των σιωπηλών σκηνών του Λουγκόζι· η δαιμονική ομορφιά της Βαμπίρα· ο Τορ Τζόνσον που βγαίνει από τον τάφο του· το σκοτεινό νεκροταφείο· οι ταφόπλακες από κόντρα πλακέ, και οι αταίριαστοι, ιδιάζοντες διάλογοι. ‘Ημουν συνεπαρμένος.

Στη δεκαετία του ’60 μου κινήθηκε η περιέργεια να μάθω και για άλλες ταινίες από τη φιλμογραφία του Εντ Γουντ: «Γκλεν ή Γκλέντα», «The Hidden Face», «The Sinister Urge». Όμως, μόνο η ταινία που είχε γράψει το σενάριο της, το «The Bride and the Beast», παίχτηκε στην τηλεόραση. Αυτή η ασυνήθιστη ιστορία μετενσάρκωσης, ενός ζευγαριού που κάνει γαμήλιο ταξίδι στην Αφρική μαζί με το κατοικίδιό τους, ένα γορίλα, τον Σπάνκι, αναπτέρωσε το ενδιαφέρον μου για τον Γουντ.
Το μοιραίο Δεκέμβριο του 1978, ο κινηματογράφος Τάιλα στη Ν. Υόρκη ξεκίνησε να προβάλει κάθε Παρασκευή βράδυ την ταινία «Γκλεν ή Γκλέντα».
Η βραδιά που παρακολούθησα το «Γκλεν ή Γκλέντα» στον κατάμεστο κινηματογράφο, υπήρξε μια αποκάλυψη.
Στην αρχή της ταινίας εμφανίζεται στην οθόνη ο Μπέλα Λουγκόζι ως το ”θεϊκό πνεύμα” και λέει με φωνή που πάλλεται από ένταση:

”Η διαρκής αναζήτηση του ανθρώπου για το άγνωστο … που ανασύρεται μέσα από τις αέναες πτυχές του χρόνου …φέρνει στο φως … πολλά τρομαχτικά πράγματα … τρομαχτικά γιατί μοιάζουν καινούργια … αναπάντεχα. Αλλά τα περισσότερα δεν είναι καινούργια … στα σημάδια του χρόνου…”

Ένας καταιγισμός από αστραπές και κεραυνούς. Το πνεύμα που ”ελέγχει τη ζωή” ανακατεύει διάφορα χημικά που δημιουργούν καπνό. Στο εργαστήριο των θεών το πνεύμα έχει δημιουργήσει το ελιξήριο της ζωής.

”Μία καινούργια ζωή ξεκίνησε”.

Το πρόσωπό του, τυπωμένο πάνω στο πλάνο ενός πολύβοου δρόμου μιας πόλης, κάνει μία οργισμένη, σφοδρή κριτική στην φυλή που μάς είναι γνωστή ως ανθρωπότητα:

Άνθρωποι! Όλοι κάπου πηγαίνουν. Όλοι με τις δικές τους σκέψεις, τις δικές τους ιδέες, τις δικές τους… προσωπικότητες. Ο ένας έχει άδικο γιατί κάνει το καλό. Ο άλλος είναι σωστός… γιατί κάνει το κακό. Κινήστε τα νήματα! Χορέψτε …για όποιο απ’ τα δύο κι αν έχετε πλαστεί! 

Ενθουσιασμένος με αυτή την εκπληκτική ταινία, έπαιρνα τους φίλους μου και ξαναπήγαινα κάθε βδομάδα για να ζήσουν κι εκείνοι αυτή την εμπειρία.
Εκείνη την εποχή είχα ξεκινήσει να δουλεύω μαζί με ένα συνάδελφό μου πάνω σε μία σειρά συνεντεύξεων για το περιοδικό του Σαν Φρανσίσκο, Vacation.
Μόλις είδα την ταινία «Γκλεν ή Γκλέντα», o Γουντ μπήκε πρώτος στην λίστα των μελλοντικών συνεντεύξεων μου. Αλλά είχα ξεμείνει από χρόνο.
Το πρωινό της 7ης Δεκεμβρίου 1978, έκαναν έξωση στον Εντ Γουντ από το μικροσκοπικό διαμέρισμά του στην οδό Γιούκα.
Άφραγκοι, αυτός και η γυναίκα του, μετακόμισαν στο σπίτι ενός φίλου τους ηθοποιού. Τρεις μέρες αργότερα πέθανε από καρδιακή προσβολή. Ήταν 54 χρονών.
Οι εφημερίδες του κλάδου δεν το ανήγγειλαν και καμία νεκρολογία δεν εμφανίστηκε σε οποιαδήποτε εφημερίδα ή περιοδικό.
Αγνοημένος ή διασυρμένος από τους κριτικούς όσο ήταν ζωντανός, ο Γουντ έγινε στόχος γελοιοποίησης ακόμα περισσότερο μετά το θάνατό του. Με προσβλητική αυταρέσκεια και συγκαταβατικότητα για τις ταινίες και τα διηγήματά του, αφιέρωσαν τη μέρα τους στο να χλευάζουν την αποκάλυψη του τραβεστισμού του.


* * *


Ο Εντ Γουντ ήταν μία ιδαίτερη περίπτωση αυθεντικού Αμερικανού, με ένα μεγάλο πάθος για τα δημοφιλή μέσα μαζικής εμηνέρωσης: τα γουέστερν και τις ταινίες τρόμου της δεκαετίας του ’30 και του  ’40, τα λαϊκά περιοδικά, τα κόμικς και τα ραδιοφωνικά δράματα.
Ο Γουντ, καθαρόμαιο τέκνο της Αμερικής που είχε ως είδωλό του τον Μπακ Τζόουνς, έγινε πρόσκοπος και κατατάχτηκε στους Πεζοναύτες στην ηλικία των 17 χρονών, έξι μήνες μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ. Έγινε ήρωας πολέμου και επέζησε από θανάσιμες επιδρομές των Γιαπωνέζων στο Νότιο Ειρηνικό. Όλο αυτό τον καιρό, ήταν ήδη τραβεστί και περιθωριοποιημένος από το κυρίαρχο ρεύμα της ζωής.

Αμέσως μετά τον πόλεμο εργάστηκε σε ένα περιοδεύον τσίρκο και οι εμπειρίες του απ’ αυτό το εκκεντρικό και μυστηριακό περιβάλλον δεν θα έπρεπε να υποτιμηθούν. Γιατί αυτές οι εμπειρίες αποτέλεσαν το ακατέργαστο υλικό, το οποίο διαμόρφωσε την ανορθόδοξη τέχνη του.

Η τέχνη του αποτελεί μία πολιτιστική μετάλλαξη.
Αψηφά τη σύγκριση ― γιατί δεν υπάρχει τίποτα που να της μοιάζει. Πέρα από τον χρόνο, ο θρύλος και η φήμη του μεγαλώνουν.
Θυμάμαι το ψυχρό σχόλιο ενός παραγωγού του Χόλιγουντ που δυσπιστούσε στη μεταθανάτια φήμη του Εντ Γουντ. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Γουντ πήγαινε συχνά στο γραφείο του παραγωγού για να χρησιμοποίησει τη γραφομηχανή του. Το σχόλιο του έρχεται και ξανάρχεται στο μυαλό μου:

«Το πιο αστείο απ’ όλα είναι πως έβλεπα αυτόν τον αλκοολικό, γερο αλήτη, τον οποίο συμπαθούσα πραγματικά, και όλο εκείνο τον καιρό δεν είχα ιδέα ότι ήταν κάτι το ιδιαίτερο».

Rudolph Grey
Νέα Υόρκη
Οκτώβριος 1991

 

 

 

ΚΑΡΛ ΑΝΤΟΝΙ «Αν υπήρξε κάποιος που έτρωγε, έπινε και ονειρευόταν κινηματογράφο, αυτός ήταν ο Εντ Γουντ. Ήταν όλη του η ζωή. Ταινίες ―24 ώρες την ημέρα».

ΡΟΪ ΡΕΪΝΤ «Συνήθιζε να μου τηλεφωνεί πότε πότε. Είχε μερικές τρελές ιδέες».

ΤΖΟΡΤΖ ΒΑΪΣ«Τίποτα δε μπορεί να τον αγγίξει, όσο κι αν τον λιθοβολούν. Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει το γεγονός πως αυτός ο άνθρωπος ήταν μόνος εναντίον όλων των άλλων, όσον αφορούσε, όχι μόνο στο γράψιμο αλλά και τη δημιουργικότητα. Στα πάντα! Όχι μόνο στις ταινίες. Είχε ένα προσωπικό στυλ».

ΛΟΡΕΤΑ ΚΙΝΓΚ«Ο Εντ Γουντ ήταν ένας από τους ομορφότερους άντρες… Όμορφος με την έννοια ενός ήρωα του Φιτζέρλαντ, όπως ο Γκάτσμπι ή κάτι τέτοιο… από τη δεκαετία του ‘20. Τέτοιου είδους ομορφιά».

ΒΑΛΝΤΑ ΧΑΝΣΕΝ «Ο Εντ μου είπε, ”Νομίζεις πως με νοιάζει αν θα γίνω εκατομμυριούχος; Όχι, Βάλντα. Αυτό που με πληγώνει είναι αυτή η σκληρότητα απέναντί μου. Ο τρόπος που με περιγελούν. Ο τρόπος που θέλουν να με βάλουν κάτω και να με καταβροχθίσουν. Εγώ το μόνο που προσπαθώ, είναι να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ γι’ αυτά που νιώθω. Όλα αυτά τα σκουπίδια που βλέπω τα επαινούν, ενώ φαίνεται ότι εμένα απολαμβάνουν να με χλευάζουν”»

ΝΤΑΝΤΛΕΪ ΜΑΝΛΟΒ«Ο κακόμοιρος ξεπατώθηκε όλη του τη ζωή και μετά πέθανε… Και τώρα κάποιος πλουτίζει από τους καρπούς των κόπων του…»

ΚΟΝΡΑΝΤ ΜΠΡΟΥΚΣ «Πολλές φορές δεν είχαμε ούτε να φάμε. Το νοίκι και το πιοτό είχαν προτεραιότητα… και καθώς δεν ήξερε αν θα είχαμε χρήματα για το νοίκι, έπινε. Ήταν μία διέξοδος για τον Εντ Γουντ. Έτσι, έγραψε σενάρια που σε άφηναν κατάπληκτο και τα πούλησε για πενταροδεκάρες. “Εντ, θα σου δώσουμε καναδυό κατοστάρικα…”»

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ«Γνώρισα τον Εντ όταν ήταν ακόμα νέος, αδέξιος και ευτυχισμένος και ήθελε να κάνει μεγάλα πράγματα. Ήθελε να κάνει όλο τον κόσμο το όστρακό του…»

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ «Είναι λυπηρό το πώς ήρθαν τα πράγματα, γιατί είχε τόσο μεγάλη πίστη στον εαυτό του… Ήταν συνεπαρμένος με τα πράγματα που έκανε. Όποτε πήγαινα σπίτι του τον έβλεπα να παρακολουθεί αυτές τις παλιές ταινίες ξανά και ξανά».

ΛΙΛΙΑΝ ΓΟΥΝΤ«Αν ο Τζούνιορ δεν ήταν στο σχολείο ή τη δουλειά, ξέραμε πού θα τον βρίσκαμε. Ήταν στο σινεμά…» 

 

Παιδικά χρόνια / Ο έξω κόσμος 

 

ΛΙΛΙΑΝ ΓΟΥΝΤ «Γεννήθηκα στις 5 Ιουλίου 1903 και ο σύζυγός μου, Έντουαρντ Γουντ ο πρεσβύτερος, γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1895. Πέθανε στις 6 Μαΐου 1967. Είχε μόλις βγει στη σύνταξη από το Ταχυδρομείο. Κατάγομαι από το Τζέρσεϊ Σίτι και όχι από το Παφκίπσι. Μετατεθήκαμε εδώ με την εταιρεία Κρίσκι το 1919 και ανοίξαμε το πρώτο κατάστημα Κρίσκι στο Παφκίπσι. Εργαζόμουν ως πωλήτρια κοσμημάτων μαζί με την αδερφή μου.»Γνώρισα τον Εντ, τον πρεσβύτερο, εδώ στο Παφκίπσι, στην εκκλησία. Παντρευτήκαμε στις 28 Νοεμβρίου 1923. Ο Τζούνιορ γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1924 στην οδό Φράνκλιν 115, μακριά από την κεντρική λεωφόρο. Αυτά».

ΦΡΕΝΤ ΡΟΜΠΕΡΤΣΟΝ«Ο Έντουαρντ Γουντ, ο πρεσβύτερος, εργάστηκε στο Ταχυδρομείο ως συντηρητής. Ήταν δοικητής της ταχυδρομικής μονάδας της V.FW. 170… υπηρέτησε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν πολύ συμπαθητικός, κοινός τύπος, προσγειωμένος. Όλοι μας είμαστε απλοί εργάτες, αυτό είμαστε. Ο Ουίλιαμ Γουντ, ο άλλος του γιος, έκανε καριέρα στο στρατό, βγήκε σε αποστρατεία και πέθανε πριν λίγα χρόνια. Δεν γνώρισα ποτέ τον Εντ το νεότερο. Ο πατέρας του ήταν ψηλός με λευκά μαλλιά· ψηλός και λεπτός. Του άρεσε να πίνει, όπως κι εγώ. Απολάμβανε τη μπύρα του.»Χρόνια αργότερα βρήκα μερικές από τις ταινίες του Εντ του νεότερου ―100 πόδια των 16mm που τράβηξε μόνος του. Σκηνές όπου παριστάνει τον G-man με ψεύτικα πιστόλια ―ασπρόμαυρες ταινίες απ’ αυτές που θα γύριζε ένα παιδί. Δύο παιδιά να παίζουν κλέφτες και αστυνόμους και να κυνηγιούνται, περίπου τέσσερα λεπτά».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ«Ο μπαμπάς του του αγόρασε μια κινηματογραφική κάμερα… το Χίντενμπουργκ ερχόταν προς το Χάντσον, προς την κατεύθυνση όπου συγκρούστηκε στο Νιου Τζέρσεϊ και τυλίχθηκε στις φλόγες… Ο Έντι το κατέγραψε με την κάμερα, είπε πως ήταν τόσο συναρπαστικό, τόσο  συγκλονιστικό. Ένιωθε τόσο περήφανος που το φιλμογράφησε προτού συγκρουστεί. Ήταν πάντα πολύ περήφανος γι’ αυτό. Θυμάται το μπαμπά του να βοηθά τον Φράκλιν Ντελάνο Ρούσβελτ να βάζει τον ακρογωνιαίο λίθο για το ταχυδρομείο στο Παφκίπσι.»Ο Έντι έστηνε παραστάσεις στην πίσω αυλή, όλα τα παιδιά της γειτονιάς μαζεύονταν, έγραφε μικρές ιστορίες, τους έβαζε να παίζουν και τους τραβούσε με την κάμερα. Τραβούσε με την κάμερα όλη την ώρα… και ήταν το μόνο που ήθελε να κάνει, από την ηλικία των τεσσάρων ή πέντε. Έτρεχε γύρω-γύρωκαι τραβούσε με την κάμερα. Ήταν το μόνο πράγμα που ήθελε να κάνει».

ΛΙΛΙΑΝ ΓΟΥΝΤ«Στο σχολείο ο Τζούνιορ ήταν καλός στην ανάγνωση και την ορθογραφία. Ήταν μέγας βιβλιοφάγος. Κάθε φορά που πήγαινε στο μπάνιο, είχε και ένα βιβλίο μαζί του. Συνήθως ιστορίες μυστηρίου. Επίσης μάζευε βιβλία με κόμικς. Οι παιδικοί του φίλοι ήταν ο Τζορτζ Κέσεκ, ο Φρανκ Γουίρς και ο Έντι Σέκλας. Είχαν ένα συγκρότημα, τους Ηλιόλουστους Ορειβάτες. Ο Τζούνιορ έπαιζε ντραμς. Επίσης είχαν γιουκαλίλι και βιολί ―έπαιζαν κάντρι. Έβγαιναν ραντεβού στο γυμνάσιο και έπαιζαν στο Major Bowes στη Νέα Υόρκη. Είχε σταθερή σχέση με μία κοπέλα, την Κάθριν Κλαρκ. Ήταν πολύ όμορφη…»

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ«Ήταν ακόμα παιδί όταν έφυγε για να καταταχτεί στους Πεζοναύτες (στα 17 του). Εκείνη την εποχή εργαζόταν ως ταξιθέτης στο θέατρο. Είχε ένα μουσικό συγκρότημα με την ονομασία Οι Μικροί Αποστάτες του Εντ Γουντ. Ήταν πάντα φοβερός με τα ονόματα· όλα αυτά προτού καταταγεί στους Πεζοναύτες. Θυμάμαι που μου τα έλεγε, νομίζω πως έπαιζε κιθάρα. Έπαιζαν μουσική κάντρι. Εμφανίζονταν στο Major Bowes».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ«Όταν πρωτοεμφανίστηκε ο Φλας Γκόρντον, πότε ήταν αυτό ―το ’36; Ήταν μικρό παιδί. Ο πατέρας του ήταν ταχυδρόμος. Τέλος πάντων, μαζί με τους κολλητούς του από το σχολείο πήγαιναν κάθε Σάββατο και έβλεπαν το τελευταίο επεισόδιο και μετά, το πρωί της Κυριακής, μαζεύονταν μετά την εκκλησία και ξαναέπαιζαν το επεισόδιο που είχαν δει την προηγούμενη μέρα. Όλοι ηθελαν να παίξουν τον Φλας. Εκτός από τον Έντι. Ο Έντι δεν είχε ανταγωνισμό… ήθελε να παίζει τη Ντέιλ!»

ΛΙΛΙΑΝ ΓΟΥΝΤ«Ο Τζούνιορ και ο αδερφός του, Ουίλιαμ, τα πήγαιναν πάντοτε καλά. Αν κάποιος πείραζε τον ένα από τους δύο, ο άλλος ήταν έτοιμος να τα βάλει μαζί του. Αλλά ο Ουίλιαμ ζήλευε πολύ τον Τζούνιορ, δεν ξέρω γιατί, προσφέραμε τα πάντα και στους δύο. Ποτέ μόνο στον ένα εις βάρος του άλλου. Ποτέ».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Όταν ζούσε σαν παιδί στο Παφκίπσι, έδεχνε πάντα μεγάλο ενδιαφέρον για τις ταινίες, ιδιαίτερα για τα γουέστερν, την εποχή που άρχισε να εργάζεται στον κινηματογράφο Μπάρνταβον. Ξεκίνησε ως ταξιθέτης και τελικά έγινε βοηθός διευθυντή. Μετά το τέλος των παραστάσεων, όταν πέταγαν τις φωτογραφίες της ταινίας, πήγαινε και τις μάζευε από τους σκουπιδοτενεκέδες στο πίσω μέρος του κινηματογράφου. Είχε μια καλή συλλογή από παλιές ταινίες.»Ο ήρωας των παιδικών του χρόνων ήταν ο Μπακ Τζόουνς. Κρίμα που δεν τον γνώρισε ποτέ.  Θυμάμαι μια φορά, πολύ καιρό πριν γνωρίσει τον Κεν Μέιναρντ, ο Κεν Μέιναρντ βρισκόταν σε τουρνέ στο Παφκίπσι και ίππευε το άλογό του και ο Έντι παρακολουθούσε από τα παρασκήνια και η σκηνή δεν ήταν και πολύ σταθερή… έτσι το άλογο πέρασε μέσα από τη σκηνή! Ένα από τα πόδια του βούτηξε κατευθείαν στη σκηνή. Όταν ζούσε ακόμα ο Κεν, συνηθίζαμε να τον επισκεφτόμαστε στο Βάλεϊ. Έμενε στο τροχόσπιτό του. Και ο Κεν με τον Έντι γελούσαν πολύ μεαυτό».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ«Ο Έντι μου είπε πως η μητέρα του τον έντυνε κορίτσι όταν ήταν τριών ή τεσσάρων χρονών. Ίσως λοιπόν ευθύνεται εκείνη γι’ αυτό». …Παρότι ήταν γνωστό πως η μητέρα του τον έντυνε κορίτσι μέχρι τα έξι του, ελάχιστοι άνθρωποι ασχολήθηκαν με το γεγονός.

Στην πραγματικότητα, το έβρισκαν χαριτωμένο. Στο κάτω κάτω ήταν αρκετά χαριτωμένος για να ΕΙΝΑΙ ΚΟΡΙΤΣΙ…
―Έντουαρντ Ν. Γουντ, Τζ., Sex, Shrounds & Caskets

ΣΚΟΤ ΡΕΪ«Ο Εντ είπε πως η μητέρα του τον τιμωρούσε. “Δεν είχαν ιδέα τι μου έκαναν”».

ΜΟΝΑ ΜΑΚΚΙΝΟΝ«Πίστευε πως η μητέρα του ήθελε κορίτσι αντί για αγόρι. Και αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που είπε ποτέ γι’ αυτούς».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Δεν με έφερε σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση με αυτό…τις περισσότερες φορές υπερέβαλλε. .. εκείνες τις μέρες τα πάντα ήταν λίγο υπερβολικά. Όπως το αστείο που έκανε με τη γλώσσα στο μάγουλο. Και κανείς δεν προσβαλλόταν απ’ αυτό. Κανένας. Θέλω να πω, η μητέρα του πρέπει να το γνώριζε. Ποτέ της, όμως, δεν το παραδέχτηκε· ποτέ δεν το συζητήσαμε».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ«Τρία παιδιά από το Παφκίπσι, ο Εντ, ο Τζορτζ Κέσεκ και ο Φρανκ Γουίρς πήγαν να καταταχτούν στους Πεζοναύτες. Μόνο ο Εντ κατάφερε τελικά να πάει ―ο ένας τα παράτησε, ο άλλος βρήκε δικαιολογίες, ο Εντ είχε άσθμα ή πνευμονία, αλλά μόνο αυτός τα κατάφερε τελικά στους Πεζοναύτες. Υποστηρίζει πως παρακάλεσε τον διοικητή να τον κρατήσει».»Δεν πήγε με το πρώτο κύμα γιατί είχε πνευμονία ή κάτι τέτοιο, το πρώτο κύμα των πεζοναυτών εξολοθρεύτηκε, εκείνος ήταν στο δεύτερο κύμα. Δεν το ζήτησε να μείνει πίσω, αλλά μου είπε πως ήθελε να πάει με την εξάρτησή του και ήταν πάντοτε εύθραστος. Αλλά για εύθραστος, άντεξε πολύ. Ευτυχώς, όμως, αυτό τον κράτησε μακριά από το πρώτο κύμα».

ΛΙΛΙΑΝ ΓΟΥΝΤ«Ο Τζούνιορ έστελνε ζωγραφιές κατά τη διάρκεια του πολέμου… σκηνές από μάχες, στρατιώτες…»

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ«Ο Εντ μου διηγήθηκε τρομακτικές ιστορίες από τις εμπειρίες του. Τον στοίχειωναν. Όμως ήταν γενναίος άντρας και ήμουν περήφανη γι’ αυτόν. Μακάρι να είχα ακόμα τα μετάλια του –το Χρυσό Αστέρι, το Ασημένιο Αστέρι, και κάποια που δεν μπορώ να θυμηθώ. Τα χάσαμε κατά τη διάρκεια της μετακόμισης. Ο Έντι ένιωθε σα να είχε ζήσει όλη του τη ζωή κατά τη διάρκεια του πολέμου! Σιχαινόταν να σκοτώνει… αλλά το έκανε…»

Έβλεπε εφιάλτες με τον πρώτο Γιαπωνέζο που σκότωσε. Αμέσως μετά την αποβίβασή τους στην ακτή και ενώ προχωρούσαν προς το εσωτερικό του νησιού ανάμεσα σε φοινικόδεντρα, ο Εντ πυροβόλησε έναν ελεύθερο σκοπευτή πίσω από ένα δέντρο. Είδαν πολλά τα μάτια του στο Νότιο Ειρηνικό, στη Νανουμέα, στη Ταράουα, στις Νήσους Μάρσαλ…Κέρδισε τα μετάλιά του όταν πολλοί από τους πεζοναύτες είχαν σκοτωθεί και οι γιαπωνέζοι έρχονταν από έναν λόφο… Ο Έντι άρπαξε ένα πολυβόλο ―δεν υπήρχε κανείς να το γεμίζει και το γέμιζε μόνος του με τα χέρια του― και.. τους ”καθάρισε”». Ήταν μια ζεστή μέρα. Πολύ ζεστή μέρα. Ως δεκανέας της Φρουράς στο μικρό νησάκι του Νότιου Ειρηνικού, καθήκον του ήταν να καλοσωρίσει τους «Κυρίους του Τύπου» που αποβιβάστηκαν με το υδροπλάνο του Πολεμικού Ναυτικού και να τους συνοδέψει στον καταυλισμό του Διοικητή. Να τους καλοσωρίσει! Χα! Οι Πεζοναύτες βρίσκονταν σε αυτό το μικρό κομμάτι γης μόλις δεκαπέντε ώρες και ο Τύπος είχε ήδη καταφθάσει. Ο Τζιμ θυμόταν ότι είχε αναρωτηθεί ποιος να ήταν ο εκπρόσωπος τύπου των Πεζοναυτών. Ο Τζιμ είχε συνοδεύσει τους «Κύριους του Τύπου» πίσω στο αεροπλάνο τους δύο ώρες αργότερα. Επιστρέφοντας αφού είχε συνοδέψει τους «Κύριους του Τύπου», έπιασε τον εαυτό του να νιώθει ανέμελος. Από την άκρη του νησιού όπου βρισκόταν το σημείο προσγείωσης μέχρι τον καταυλισμό του διοικητή μεσολαβούσε μια απόσταση τριών μιλίων. Διένυσε το πρώτο μίλι τραγουδώντας με όλη τη δύναμη των πνευμόνων του. Χαιρέτησε με ενθουσιασμό το ασημένιο αεροπλάνο που κατευθυνόταν προς το νησί στα δεκαπέντε χιλιάδες πόδια. Την ώρα όμως που χαιρετούσε, μία παράξενη, ανεξήγητη αίσθηση κινδύνου τον κυρίευσε. Το προσωπό του συννέφιασε από ανησυχία. Αυτό εκεί πάνω δεν ήταν υδροπλάνο. Ήταν βομβαρδιστικό. Ο Τζιμ οδήγησε το τζιπ στο κοντινότερο αντιαεροπορικό οχύρωμα, φρέναρε απότομα και βούτηξε μέσα στα σακιά με άμμο. Τη στιγμή που προσγειώθηκε πάνω στην άμμο το νησί δονήθηκε από την έκρηξη των πρώτων βομβών που εξαπέλυε το γιαπωνέζικο βομβαρδιστικό. Το αντιαεροπορικό πλήρωμα έτρεξε στις θέσεις μάχης. Κάποιος του φώναξε να αναλάβει το αντιαεροπορικό πολυβόλο. Πήδηξε στη θέση, έλεγξε το σκόπευτρο και σήκωσε το κεφάλι του προς τον ουρανό. Είδε πέντε βομβαρδιστικά να έρχονται σε ομάδα από τα δυτικά, πέντε από τα ανατολικά και άλλα πέντε από τα νότια. Το πρώτο βομβαρδιστικό άδειασε το φορτίο του. «Αυτές οι βόμβες μοιάζουν με σταγόνες νερού που πέφτουν από τον ουρανό», θυμόταν αργότερα πως σκέφτηκε εκείνη τη στιγμή. Ύστερα από λίγο χτύπησαν. Ένας λοχίας έπεσε μπροστά στο πρόσωπό του. Η αντιαεροπορική μονάδα απάντησε ταχύτατα. Δύο αεροπλάνα έπεσαν μέσα σε μαύρους καπνούς και τότε ο Τζιμ ένιωσε ένα κάψιμο στα πλευρά του. Στράφηκε προς τα αριστερά του όπου ο λοχαγός κοίταζε προς το μέρος του. Ο Τζιμ χαμήλωσε το βλέμμα του στα πλευρά του. Το αίμα είχε μουσκέψει τη δεξιά πλερά του πουκαμίσου του. Ένιωσε αδυναμία και έπεσε από το σκαμνί του αντιαεροπορικού».
―Εντ Γουντ, Casual Company, (αδημοσίευτη νουβέλα) 1950

…Ήταν ολομόναχος μέσα στον λάκκο. Η νύχτα ήταν σκοτεινή, ο εχθρός ολόγυρά του. Για πολλές νύχτες ο εχθρός είχε συρθεί αθόρυβα δίπλα στος ανυποψίαστους πεζοναύτες και τους είχε κόψει τα λαρύγγια. Το είχε υποσχεθεί στον εαυτό του πως συνεχώς, ακόμα κι αν δε μπορούσε να δει ή να ακούσει τίποτα, θα ένιωθε την παρουσία του εχθρού. Εκπαίδευσε αδυσώπητα τον εαυτό του γι’ αυτό τον σκοπό. Η εκπαίδευση τον αποζημίωσε όταν δύο από τους εχθρούς του σύρθηκαν αθόρυβα προς την κρύπτη του. Την πλησίασαν, αλλά τους είχε εντοπίσει. Παρέμειναν στον λάκκο για ώρες, ίσως και για πάντα.
―Εντ Γουντ, Parisian Passions

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ«Ο Εντ ήταν θαυμάσιος υποβρύχιος κολυμβητής και πήγε σε πολλές μυστικές αποστολές στο Νότιο Ειρηνικό. Έπαθε μυκητίαση στις γάμπες μέσα στη ζούγκλα και πέρασε την υπόλοιπη ζωή του κάνοντας ακτινογραφίες και ατέλειωτες θεραπείες. Η μία του γάμπα είχε γαζωθεί από σφαίρες και τα περισσότερα δόντια του είχαν σπάσει από τον υποκόπανο της καραμπίνας. Έκανε πολλή γραφική δουλειά και ήταν ο ταχύτερος δακτυλογράφος στους Πεζοναύτες.»Ο Έντι ήταν στην ομάδα G2 των Πεζοναυτών. Ήταν φοβερός πράκτορας στα νησιά του Νότιου Ειρηνικού. Όταν είχαμε την πισίνα, στην οδό Στρομ, μου έδειχνε πώς κολυμπούσαν επί ώρες κάτω από το νερό. Βουτούσε στο νερό και κολυμπούσε αθόρυβα χωρίς να πάρει ανάσα για ώρα. Έβγαινε από το νερό χωρίς να κάνει κυματισμούς. Μου έλεγε πως αυτά ήταν μερικά από τα πράγματα που έκανε στους Πεζοναύτες όταν έπρεπε να κάνουν παρακολούθηση σε εκείνα τα νησιά.»Μετά τον πόλεμο, υπήρχαν πολλοί κατάσκοποι και μου είπε πως μπήκε στην ομάδα Ice Capades ως παγοδρόμος ενώ δούλευε μυστικός. Οι Ice Capades ήταν σε περιοδεία σε όλη την χώρα. Υπήρχαν πολλοί Γερμανοί και Ρώσοι κατάσκοποι και ο Έντι κατάφερε να τους ξεσκεπάσει. Και έτσι απαλλάχτηκαν από τους κατασκόπους.»Τώρα, τι να σας πω, δεν ξέρω. Αν και τον αγαπώ, ο Έντι ήταν και λίγο φαφλατάς. Αλλά είναι πιθανό. Ο Έντι έκανε τα πιο απίθανα πράγματα, τα οποία αργότερα ανακάλυψα ότι ήταν αληθινά».

ΤΖΟΪ ΡΟΜΠΕΡΤΣΟΝ «Ήμασταν μαζί στους Πεζοναύτες, εκείνος πήρε μέρος στην εισβολή στην Tarawa. 4000 πεζοναύτες πήραν μέρος… 400 γύριζαν ζωντανοί. Ήταν ένας από τους 400. Φορούσε ροζ κυλότα και ροζ σουτιέν μέσα από την στολή του. Κάποτε μου είπε, ”Δόξα τον Θεό, Τζόε, που βγήκα ζωντανός. Προτιμούσα να σκοτωθώ παρά να τραυματιστώ, γιατί δεν θα μπορούσα να εξηγήσω τα ροζ εσώρουχα”. Μου είπε, ”Αν τραυματζόμουν την είχα βάψει, ενώ αν σκοτωνόμουν δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα”. Έτσι μου είπε. Και έβαλα τα γέλια. Κανείς δεν κάνει κάτι τέτοιο στους Πεζοναύτες, μπορεί να φας μέχρι και 20 χρόνια. Σε στέλνουν στο Πόρτσμουθ. Έχεις ιδέα τι σημαίνει αυτό;»

ΒΑΛΝΤΑ ΧΑΝΣΕΝ«Ο Εντ μου είπε, ”Έχεις υπέροχα δόντια. Εμένα μου έσπασαν τα δικά μου στον πόλεμο”. Του είπα, ”Σου έσπασαν τα δόντια;” ”Κοίτα να δεις, γλύκα, στον πόλεμο έπαιρναν μία ξιφολόγχη και σου έσπαγαν τα δόντια και μετά σου ξέσχιζαν τα ρούχα ανάμεσα στα πόδια”. Εγώ ήμουν αρκετά νέα και αθώα και τον ρώτησα, ”Σε πλήγωσαν, Εντ;” Τόσο αθώα ήμουν τότε. Ζούσα ακόμα με τη μητέρα και τον πατέρα μου. Γύρισε και μου είπε, ”Λοιπόν, αγάπη μου”, και με κοίταξε χαμογελώντας, επειδή ήμουν τόσο αθώα, ”Με πλήγωσαν, θα μπορούσαμε να το πούμε κι έτσι”».

ΧΕΝΡΙ ΜΠΕΝΤΕΡΣΚΙ«Όταν ο Έντι ήταν στον πόλεμο, ο Γιαπωνέζος τον χτύπησε με το όπλο στα μπροστινά του δόντια και του τα έσπασε… και έγινε τόσο έξαλλος ο Εντ που όταν τον σκότωσε, είπε, “Συνέχισα να τον μαχαιρώνω ξανά και ξανά. Ήταν τόσο τρελό, Χένρι, άφησα την οργή μου να ξεσπάσει και ο τύπος ήταν ήδη νεκρός”. Χωρίς αμφιβολία, είχε μέσα του κάποια δόση σαδισμού».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ«Μου είπε πως πήγε στο πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν (στο Σικάγο) μόλις έφυγε από τους Πεζοναύτες. Είμαι σίγουρη πως παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής και ίσως συγγραφικής. Μου είχε πει πως ζούσε σε ένα ερειπωμένο θέατρο, ή ένα θέατρο τέλος πάντων που ήταν σκοτεινό τον περισσότερο χρόνο και εκεί ήταν που είχε την έμπνευση για το Final Curtain. Ένιωσε τις δονήσεις, όπως λέμε. Σε κάποια φάση ταξίδεψε μαζί με ένα τσίρκο».

Σανίδες. Φρέσκια ξυλεία. Μεταλλικοί ράβδοι ακουμπισμένοι στο έδαφος περίμεναν να χρησιμοποιηθούν. Φορτηγά ξεφορτώθηκαν βιαστικά· εμπορεύματα μεταφέρθηκαν σχεδόν αστραπιαία. Το έδαφος είχε σκαφτεί. Οι κατασκευές άρχισαν να παίρνουν μορφή. Τέντες ξετυλίχθηκαν· κεντρικοί στύλοι χώθηκαν βαθιά στο χώμα. Σχοινιά δέθηκαν σφιχτά. Σίδερα και ατσάλια έγιναν ένα. Τα τροχόσπιτα του τσίρκου βρήκαν τις θέσεις τους πίσω από τις τέντες. Τα σκηνικά και οι τάβλες σχημάτισαν παραπήγματα για να πουλιούνται τα εισιτήρια, μπροστά στους χώρους που θα εκτυλίσσονταν οι παραστάσεις. Λάβαρα άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους πάνω από τις εισόδους των παραστάσεων: η παράσταση με το κοριτσάκι· η παράσταση με το φίδι· η παράσταση του Φαρ Ουέστ· το Χαβανέζικου σόου. Τροχοί και κλωστές βρήκαν τη θέση τους στις παράγκες. Πολύχρωμα παιχνίδια πλημμύρισαν το χώρο. Πλαστικές κούκλες, τρόπαια και άλλα αντικείμενα τυλίγονταν και ξετυλίγονταν και τοποθετούνταν όμορφα στα ράφια.Το στήσιμο των τεντών ολοκληρώθηκε όταν δέθηκε η σημαία με το λογότυπο Σάιντ Σόου. Η γιγαντιαία σημαία απεικόνιζε το θέαμα που θα μπορούσε να δει κανείς μέσα. Τη Χοντρή Κυρία. Τη Γυναίκα-Τατουάζ. Τον Άνθρωπο-Λάστιχο. Τον Ινδό που ξαπλώνει πάνω σε στρώμα από καρφιά. Τον Άνθρωπο που τρώει Φωτιές. Και μία μεγάλη αφίσα του Μισού Άντρα-Μισής Γυναίκας, για να τραβάει την προσοχή.
―Εντ Γουντ, Killer in Drag 1963

ΤΣΑΚ ΛΑ ΜΠΕΡΤΖ«Στο θέατρο, όταν είχαμε μία άσχημη νύχτα μαζευόμαστε όλοι μαζί και μοιραζόμασταν μια μπουκάλα τζιν. Γινόμασταν τύφλα και ο Εντ μας διηγόταν αυτές τις περίεργες ιστορίες. Ταξίδεψε με ένα περιοδεύον τσίρκο. Ήθελε να ανήκει στο χώρο του θεάματος, σε οποιαδήποτε μορφή του. Μία από τις ιστορίες του ήταν ότι  έπαιζε το ρόλο του μισού άντρα-μισής γυναίκας. Είχε και μία γενειάδα. Τον ρώτησα, ”Πώς στο καλό απέκτησες βυζιά;” Κι εκείνος μας έλεγε ότι σου βάζουν μία βελόνα στη θηλή και στα φουσκώνουν. Και συνέχιζε τις ιστορίες του».

ΤΖΟΝ ΤΟΜΑΣ«Στο πίσω μέρος του σεναρίου του Crossroads of Laredo υπάρχει ένα ενδιαφέρον στοιχείο σχετικά με το πού σπούδασε συγγραφική. Το επιστολόχαρτο γράφει ”Σχολή Δημιουργικών Τεχνών Κίνγκσμιθ, αυλή, πίσω μέρος, 2118 Μασσαχουσέτη, νοτιοδυτική Ουάσινγκτον”.. Το Συμβούλιο των Καλλιτεχνών στο κάτω μέρος: Φρανκ Λόιντ Ράιτ, Μάρθα Γκράχαμ, κ.ά».

ΝΤΟΛΟΡΕΣ ΦΟΥΛΕΡ«Ο Εντ ήταν μεγάλος θαυμαστής της Μάρθα Γκράχαμ. Νομίζω πως αλληλογραφούσαν, ξέρω πάντως πως μιλούσε πολύ συχνά γι’ αυτήν. Τελικά έκανε μαθήματα μαζί της».

 

Δυτικά―Χόλιγουντ

To γαλάζιο του ουρανού άρχισε να βαθαίνει σε απαλό γκρι. Η αίσθηση του πρώιμου δειλινού σκέπασε τα πάντα· ένα ψυχρό αεράκι· μία σιγαλιά λες και ο κόσμος άξαφνα σώπασε εκτός από το τρίξιμο των τροχών του τρένου. Ήταν η ώρα του λυκόφωτος. Και δύο απ’ τους ανθρώπους του λυκόφωτος καθόντουσαν μέσα στην ίδια στοχαστική σιωπή. Το κόσμος είχε μείνει στιγμιαία ακίνητος. Όμως ο χρόνος και το τρένο συνέχισαν την πορεία τους προς τα δυτικά…
―Εντ Γουντ, It takes One to Know One 

ΚΟΝΡΑΝΤ ΜΠΡΟΥΚΣ«Γνώρισα τον Εντ Γουντ σε ένα μικρό οικογενειακό Καφέ το 1948. Συνηθίζαμε να παίρνουμε το πρωινό μας εκεί. Γνώριζε καλά τους ανθρώπους εκεί, τη σερβιτόρα, τη μαμά της και το μπαμπά της που ήταν οι ιδιοκτήτες του Καφέ. Προσπαθούσε να προωθήσει το θεατρικό του έργο, Casual Company, είχε γεμίσει αφίσες τη γύρω περιοχή».

ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ (Γράμμα στους γονείς του)
29 Οκτωβρίου 1948
Αγαπημένοι μου μαμά και μπαμπά
Χάρηκα πολύ που έμαθα ότι είστε και οι δύο επιτέλους καλά.
Μπαμπά, χαίρομαι που ξεπέρασες τελικά το πρόβλημα με το έλκος σου.
Η παραστάση σκίζει. Πήραμε μόνο μία κακή κριτική και σας την εσωκλείω στο γράμμα. Ο μόνος λόγος που ήταν κακή είναι γιατί ο κ. Μπρόμφιλντ, ο συντάκτης των πολιτιστικών, αρρώστησε και η εφημερίδα έστειλε στην θέση του έναν κλητήρα. Και ο τύπος νομίζει ότι θα κάνει εντύπωση μόνο αν γράψει κακή κριτική. Η εφημερίδα θα ανακαλέσει το κομμάτι του αυτή την εβδομάδα κι έτσι όλα θα πάνε καλά.
Ήμασταν γεμάτοι τη Δευτέρα, αλλά πιστεύω πως λόγω της επερχόμενης κακής κριτικής οι άνθρωποι δεν θα έρθουν. Κάναμε και λαϊκές παραστάσεις, αλλά ακόμα δεν έχουν φέρει λεφτά. Έχουμε ξεπληρώσει μέχρι στιγμής 600$, έτσι τουλάχιστον έχουμε μειώσει το χρέος μας. Την επόμενη εβδομάδα θα πρέπει να βγάλουμε κέρδος, αν όλα πάνε καλά.
Μπαμπά, γνώρισα τον Ρέι Φλιν (τον κάμεραμαν του Όρσον Ουέλς).
Μου ζήτησε να γράψω ένα σενάριο για την Αμερικανική Λεγεώνα για να το γυρίσουν ταινία. Είναι μία ιστορία για την Αμερικανική Λεγεώνα και αποδείχθηκε πολύ καλή. Τα συγγραφικά δικαιώματα της ιστορίας είναι στο όνομά μου. Ο Ρέι το έστειλε στη Συνέλευση της Αμερικανικής Λεγεώνας στη Φλόριντα. Αυτό έγινε πριν τρεις εβδομάδες. Δεν έχουμε πάρει ακόμα απάντηση.
Αναρωτιόμουν, σε περίπτωση που δεν δεχτούν να το γυρίσουμε και με μερικές αλλαγές το στείλουμε στο V.F.W., μήπως θα μπορούσες εσύ να το σπρώξεις στο V.F.W. όταν το λάβουν;
Είναι καλό σενάριο και θα γινόταν μία ενδιαφέρουσα και ενημερωτική ταινία. Και με τον Ρέι στην κάμερα, να είσαι σίγουρος πως η φωτογραφία θα είναι πολύ καλή. Ο Ρέι, παρεπιπτόντως, είναι η μεγάλη μου ελπίδα για να μπω στον κινηματογράφο, ή η γυναίκα του, τέλος πάντων. Η αδερφή της γυναίκας του είναι η Πένι Σίνγκλετον (η Μπλόντι στη σειρά Ντάγκουντ Μπάμστεντ), και έχω δειπνήσει με τους «ΜΠΑΜΣΤΕΝΤΣ» αρκετές φορές.Έχω μπροστά μου μία μπουκάλα βερμούτ και κάθε τόσο πίνω μια γουλιά, γι’ αυτό αν τα γράμματά μου πάνε έτσι ή έτσι, μη δώσεις και πολλή σημασία.Όσον αφορά τους ΜΠΑΜΣΤΕΝΤΣ, πραγματικά, ο Άρθουρ Λέικ, η Πένι Σίνγκλετον κι εγώ έχουμε δειπνήσει αρκετές φορές με τους γονείς της Πένι, τον κ. και την κ. ΜακΝάλτι. Ο γιος τους, Μπέρναρντ, είναι στενός μου φίλος και γαμπρός του Ρέι. Λίγο μπερδεμένο, έτσι;
Όμως οι μισοί άνθρωποι στον κινηματογράφο είναι συγγενείς με τους άλλους μισούς, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Διάολε, θα ξεμείνω από τσιγάρα. Και είναι πολύ νωρίς το πρωί για να αγοράσω. Θα πάω σύντομα για ύπνο.
Σε λίγο θα ξημερώσει και λόγω κάποιων συζητήσεων που έχω να κάνω, θα πρέπει να είμαι στο θέατρο στη μιάμισι. Χθες κοιμόμουν μέχρι τις δύο το μεσημέρι.
Σας εσωκλείω ένα σωρό αποκόμματα από εφημερίδες καθώς και μία φωτογραφία που τραβήχτηκε από την παράσταση ”Peg O’ My Heart” to Mάιο. Έχω κι άλλες από κει και θα σας τις στείλω σύντομα. Οι μικρές φωτογραφίες είναι από την ταινία “Crossroads of Laredo”, που έκανα τον περασμένο μήνα (επί την ευκαιρία δεν έχει ακόμα πουληθεί).Ναι, νομίζω ότι έλαβα όλες τις κάρτες για τα γεννέθλιά μου. Και επί την ευκαιρία, δεν έχω λάβει ακόμα τις φωτογραφίες από το πάρτι γεννεθλίων μου. Μόλις τις λάβω θα σας στείλω.
Αυτά προς το παρόν.
Με αγάπη,
Τζ.

ΧΕΝΡΙ ΜΠΕΝΤΕΡΣΚΙ«Ο Εντ δεν εργαζόταν. Διατηρούσε εκείνο το γραφείο στο δρόμο απέναντι από τον κινηματογράφο Βίστα και μαζευόμασταν εκεί και συζητούσαμε με τις ώρες, αλλά αυτό ήταν όλο. Περνούσαμε πολύ ωραία. Μετά ο Κόνραντ τον έφερε στα στούντιο Mοnogram, τις Τετάρτες είχαν δωρεάν παραστάσεις και μπορούσες να φέρεις και φίλους. Έτσι, πήραμε μαζί μας και τον Εντ. Αλλά ο Εντ εκείνη την εποχή είχε το μυαλό του μόνο σε εκείνο το έργο του, το The Casual Company. Όμως, οι κριτικές ήταν πραγματικά κακές. Είχαν βάλει τον τίτλο “Μια παραγωγή για γέλια”».

ΤΣΑΚ ΛΑ ΜΠΕΡΤΖ«Στο The Casual Company, ο Εντ έφαγε όλα τα λεφτά. Εγώ ανέλαβα την οικονομική διαχείρηση προς το τέλος αλλά ήταν πια πολύ αργά, είχαμε ξοδέψει τα πάντα. Έτσι τελειώσαν όλα. Πρέπει να κράτησε μία βδομάδα το πολύ.»Ο Εντ είχε κερδίσει με κάποιο τρόπο την υποστήριξη του Τζόζεφ Κότεν και τον προσκάλεσε να βγουν μαζί έξω. Μας επισκέφτηκε και παίξαμε το έργο μόνο γι’ αυτόν και μετά μας έκανε κριτική στον καθένα μας ξεχωριστά. Επαίνεσε αρκετούς από  μας, είπε πως είχαμε δυνατότητες να τα καταφέρουμε στο θέατρο ή στον κινηματογράφο. Είπε κάτι και στον Εντ, πως το έργο ήταν πολύ ενδιαφέρον και πίστευε πως θα τα πήγαινε καλά».

ΤΖΟΝ ΚΡΟΦΟΡΝΤ ΤΟΜΑΣ«Ο Εντ δεν είχε κανένα στήριγμα στο Χόλιγουντ… γι’ αυτό έπαιζε στο θέατρο Γκέταγουεϊ, στη Σάνσετ Μπούλβαρντ, στο έργο The Blackguard Returns. Ήταν ένας προσγειωμένος άνθρωπος με ελπίδες και όνειρα, όπως τόσοι άλλοι. Αρχίσαμε να συζητάμε για την παραγωγή μιας ταινίας.»Νοικιάσαμε τα παλιά γραφεία της Μόνογκραμ, στη Σάνσετ κοντά στο Χίλχαρστ, δίπλα στον παλιό κινηματογράφο Βίστα. Είχαμε μια ταμπέλα απ’ έξω που έγραφε ”Παραγωγές Γουντ-Τόμας”».

»Ο Εντ έζησε για λίγο καιρό στο γραφείο μου, αλλά η Monogram είχε άλλο ένα δωμάτιο στο τέλος του διαδρόμου, το οποίο νοίκιασα αργότερα ―35 δολάρια το μήνα. Ήταν μεγάλα γραφεία. Το δωμάτιο εκείνο το νοίκιασα γι’ αυτόν κι έτσι μετά από λίγο μετακόμισε εκεί.»Στο σενάριο ο τίτλος ήταν Streets of Laredo και το άλλαξα σε Crossroads of Laredo. Ήταν κινηματογραφημένο σε 16mm, ο Εντ το έγραψε και το σκηνοθέτησε κι εγώ ήμουν ο παραγωγός. Ήμασταν έτοιμοι να το μεγενθύνουμε σε 35mm εκείνη την εποχή. Δεν το είχαμε ντουμπλάρει, αλλά είχε τελειώσει. Μας πήρε περίπου δύο ή τρεις μέρες. Ο Ρέι Φλιν τράβηξε μερικές από τις καλύτερες σκηνές και ο Εντ πήρε την κάμερα και βγήκε έξω και τράβαγε, δεν ξέρω πού την βρήκε. Αλλά η ταινία δεν ήταν και από τις καλύτερες. Είχαμε στήσει ένα πλατό σε ένα ράντζο στο Σόγκους. Μας κόστισε 60 δολάρια για μία ημέρα.

»Ήταν απίστευτο πώς αυτοσχεδίαζε ο Εντ Γουντ. Ήταν μεγαλοφυής. Όταν γυρίζαμε το Crossroads of Laredo, χρειαζόμασταν ένα φέρετρο για κάποια σκηνή. Του είπα, ”Πού θα βρεις φέρετρο;” Μέσα σε μία ώρα είχε κατασκευάσει ένα φέρετρο από σανίδες και το κατέβρεξε με νερό για να φαίνεται λουστραρισμένο ή βαμμένο. Ήταν μερικά εκατοστά κοντύτερο, αλλά δεν τον πείραζε! Συνέχισε να τραβάει, δεν τον σταματούσε τίποτα!»

ΤΣΑΚ ΛΑ ΜΠΕΡΤΖ«Στο Streets of Laredo, Ο Εντ έπαιζε το παλιοτόμαρο και εγώ ήμουν ο σερίφης. Ο Γουντ δεν μπορούσε να ιππεύσει άλογο. Ήταν φριχτός ιππέας! Και σε μία σκηνή, κυνηγούσα εγώ τον εαυτό μου, επειδή ο Eντ δεν μπορούσε να ιππεύσει! Eίχε πολύ πλάκα. Aλλά κανείς δεν μπορούσε να το καταλάβει βλέποντας την ταινία. Έκανα ένα δίσκο για το Streets of Laredo, το οποίο θα χρησιμοποιούσαν ως μουσική επένδυση της ταινίας. O τύπος που έβαλε τα λεφτά γι’ αυτό το πράγμα ήταν κλινική περίπτωση, έπαιζε τον κακό στο Blackguard. Θεοπάλαβος. Φυσικά, αργότερα κατάλαβα ότι έπαιρνε ναρκωτικά, αλλά εκείνες τις μέρες κανείς μας δεν έπαιρνε ναρκωτικά. Κάπνιζε μαριχουάνα ή κάτι τέτοιο… Mόνο ο Θεός ξέρει».

TZON KPOΦOPNT TOMAΣ «H ταινία δεν πήγαινε καλά και εγώ είχα ξοδέψει τα λεφτά που θα έβγαζα. Η ταινία ειλικρινά με έπνιξε στα χρέη και ήταν κάπως ταπεινωτικό για την οικογένειά μου. O Eντ έφυγε χωρίς να πει αντίο… Είχε τη συνήθεια να μην πληρώνει το νοίκι του και να την κοπανάει. Ήταν το σήμα κατατεθέν του. Αν ξέμενε από λεφτά, την κοπάναγε».

TΣAK ΛA MΠEPTZ«Όταν συνεργαστήκαμε με τον Eντ στο The Backguard Returns, μία γυναίκα μας πρόσφερε δωρεάν μια μπύρα και μία σακούλα κουλούρια. Ως αμοιβή! Και μερικές φορές αυτό ήταν το μόνο που τρώγαμε όλη μέρα. Όταν τελείωνε η παράσταση, τριγυρνούσαμε και μαζεύαμε τα κουλούρια που είχαν περισσέψει. Λιμονοκτούσαμε. Κουλούρια και μπύρα, αυτό ήταν όλο. O Eντ πολλές φορές κοιμόταν στους δρόμους μαζί με άλλους, ενώ άλλες φορές έμενε στο διαμέρισμά μου και μπεκροπίναμε, κάναμε πάρτι, κυνηγούσαμε γκόμενες».

TZOPTZ KOYΠEP «H κοπέλα που έπαιζε τη μητέρα στο The Backguard αρρώστησε ένα βράδυ και δεν εμφανίστηκε, έτσι ο Eντ πήρε στο ρόλο της ενώ έπαιζε τον πατέρα. Έκανε τη μητέρα έχοντας μουστάκι. Ήταν επαναστάτης σε κάτι τέτοια. Όλοι κρατούσαν την κοιλιά τους από τα γέλια. Φορούσε περούκα, μαξιλαράκια για το στήθος και τον πισινό. Έπαιζε τη σκηνή με την Λιτλ Nελ στην εγκαταλελειμμένη, μισογκρεμισμένη καλύβα».

KAΘI ΓOYNT«O Έντι μου είχε πει πως όταν πρωτοήρθε στο Xόλιγουντ, οι δρόμοι ήταν τόσο ασφαλείς που κανείς δεν φοβόταν να βγει έξω τη νύχτα… Ο ουρανός ήταν καθαρός, μπορούσες να αφήσεις την πόρτα σου ορθάνοιχτη. Oι άνθρωποι που γνώριζες, ήξερες πως μπορούσες να τους εμπιστευτείς. Τώρα είναι χειρότερα και από ζούγκλα».

TZOPTZ KOYΠEP«Eγώ και ο Eντ ήμασταν έτοιμοι, ας πούμε, να διασχίσουμε το δρόμο στη Xόλιγουντ και Bάιν γωνία, και ξαφνικά ένα αυτοκίνητο σταματούσε μπροστά μας. Aνοίγαμε την πόρτα, περνούσαμε στο πίσω κάθισμα, ανοίγαμε την άλλη πόρτα και βγαίναμε έξω στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Διασκεδάζαμε κάνοντας τέτοια τρελά πράγματα.»O Eντ, ο Nτον Nέιγκελ κι εγώ συνηθίζαμε να περνάμε από το κλαμπ του Pεντ Φοξ στην Πίκο και Γουέστ και να τον γιουχάρουμε Όταν τελείωνε η παράσταση, ερχόταν στο τραπέζι μας και του κάναμε υποδείξεις για την παράσταση. Αργότερα βλέπαμε ότι τα εφάρμοζε. Και ο Σκάτμαν Kρόδερς ερχόταν συχνά και έπαιζε το μεθυσμένο. Συνήθιζε να έρχεται στο τραπέζι μας και να κάθεται μαζί μας».

TZON KPOΦOPNT TOMAΣ«Kάθε γυναίκα ήταν θεμιτός στόχος για τον Eντ. Eίχε εκείνη την κοπέλα, την Kάντι. Κάποτε ο Εντ μου εξήγησε ότι η κοπέλα δεν είχε έρθει ποτέ της σε οργασμό μέχρι τότε ―προφανώς ο Εντ ήξερε καλά αυτή την τέχνη.»Yπήρχε και μία άλλη, η Γκλάντις, η οποία εργαζόταν ως ατζέντης στο Xόλιγουντ. Παρατηρούσα όσα συνέβαιναν εκεί μέσα γιατί είχαν θαμπά τζάμια στις πόρτες και συνήθιζα να παρακολουθώ μέσα απ’ αυτά τι γινόταν, επειδή είχα επενδύσει χρήματα και με αφορούσε. Την παρακολουθούσα μέσα απ’ αυτά τα τζάμια. Δεν ήταν μια φυσιολογική κατάσταση. Έκανε και σε μένα πρόταση μια φορά, έτσι συμπέρανα πως είχαν δεσμό. Ο Εντ ήθελε να πάει μπροστά και κάτι τέτοιο δεν θα τον σταματούσε ποτέ!»

Παφκίπσι, N. Y. Newpaper, 18 Σεπτεμβρίου 1949
Πρώην συμπολίτης μας μπαίνει στις Κινηματογραφικές ΕπιχειρήσειςO Έντουαρντ Nτ. Γουντ, ο νεότερος., πρώην κάτοικος του Παφκίπσι, μόλις ολοκλήρωσε τις διαπραγματεύσεις με τoν Pενέ Λενουάρ από την Eλβετία, τον Pόμπερτ Kάνον, φωτογράφο στις δίκες των Nαζί, και τον Tζακ Kάνον, τεχνικό ήχου, για τη συνεργασία τους στην “Story-Ad Films”, στο Xόλιγουντ, Kαλίφ.
O κ. Γουντ, ιδιοκτήτης της νέας ταινίας κατά το ένα τέταρτο, είναι συγγραφέας και σκηνοθέτης όλων των τανιών της νέας εταιρίας. Στο παρελθόν έχει κάνει ανάλογες συνεργασίες για διεθνείς χρηματοδότες, όπως η Dudley Steel Corp., η Aluminum Body Works και η βιομηχανία αυτοκινήτων Crosley.

 

 Δύο σε Ένα 

 

KAΘI ΓOYNT «O Eντ τα κατάφερε να φθάσει μέχρι το τμήμα σεναριογράφων της Universal. Γνώριζε τον Tόνι Kέρτις πολύ καλά. Του Tόνι του άρεσε να ντύνεται τρελά μερικές φορές και όταν ο Έντι ήταν στην Universal την ίδια εποχή με τον Tόνι, συνήθιζαν να χώνονται στο δωμάτιο που είχαν φυλαγμένα τα φορέματα και να τα δοκιμάζουν. Διασκέδαζαν πολύ με αυτό. O Έντι ήταν καλός του φίλος και αυτό ήταν το μικρό τους μυστικό. Αυτός ήταν ο λόγος που η Tζάνετ Λι δεν άντεξε για πολύ: επειδή του Tόνι του άρεσε να φοράει τέτοια ρούχα».

NTOΛOPEΣ ΦOYΛEP«O Eντ γνώριζε τον Nτάνι Kέι, που ήταν επίσης τραβεστί».

NTON NEΪΓKEΛ«Eίχε την ευκαιρία να μείνει στην Universal, αν το ήθελε. Όμως, την πέταξε όταν αποφάσισε να φύγει. Δούλευε ως συντονιστής νυχτερινής παραγωγής. Είναι ο τύπος που κάνει τις προετοιμασίες για το γύρισμα της επόμενης ημέρας. Συνήθιζαν να πηγαίνουν κατά τις τρεις το απόγευμα και να προετοιμάζουν τα πάντα για την επόμενη ημέρα και να γυρίζουν κάτι, αν υπήρχε. Δούλεψε εκεί για λίγο, για περίπου έξι μήνες».

TZON ANTPIOYΣ«Eίχε εργαστεί για την Universal και δεν το ξεπέρασε ποτέ, ήταν σπουδαίο γεγονός γι’ αυτόν».

ΦIΛ KEMΠPITZ«O Eντ μου είχε πει πως είχε συναντηθεί σε γυρίσματα με τον Λου Kοστέλο σε διάφορες ταινίες. O Λου, αν και μικροκαμωμένος, στην προσωπική του ζωή ήταν ένα πραγματικό κάθαρμα και μισούσε τον Mπαντ, όπως και όλους τους άλλους. O Έντι είχε πει πως ο Λου είχε έναν σοφέρ και τον εξετεύλιζε κάθε φορά που είχε νεύρα με κάποιον ―τον κλωτσούσε, τον χτυπούσε, έκανε ό,τι του ερχόταν. Μια φορά του ζήτησε να έρθει μέσα, του έδωσε ένα σαπούνι και του είπε, “Φάτο”. Κι εκείνος το έφαγε. Άσχημες εποχές, πολύ άσχημες».

KAΘI ΓOYNT«O Έντι έκανε μερικά πράγματα ντυμένος γυναίκα και ήταν πολύ αστείο, αλλά το έκανε μόνο για πλάκα. Αυτό συνέβη όταν ήταν με τη Nτολόρες. Δούλευε σε σόου, σε νάιτ κλαμπς, χόρευε, ξέρω πως δούλευε σε ένα κλαμπ στο Σαν Φρανσίσκο».

TΣAK ΛA MΠEPTZ«Kαθόμασταν όλοι μαζί στο θέατρο και περιμέναμε κόσμο που είχε ακυρώσει ή κάτι τέτοιο και είχαμε μαζευτεί και πίναμε. Δεν γνώριζα πως ήταν τραβεστί και όταν κάποια στιγμή είπε, “Nομίζω πως θα παίξω την Λίλι απόψε”, του είπα, “Ωραία, λοιπόν, πήγαινε να φορέσεις τη φούστα”. E, λοιπόν, πήγε και φόρεσε τη φούστα, την περούκα, ξύρισε ακόμα και το μουστάκι του και ήταν πανέμορφη! Ήταν πραγματικά πανέμορφη. Μόλις τον είδα, είπα κάποια εξυπνάδα του στιλ “Xριστέ μου, θα στην έπεφτα ακόμα κι εγώ!” Όταν ήρθαν οι ηθοποιοί, ο Εντ καθόταν εκεί ντυμένος σαν Λίλι και οι άνθρωποι δεν ήξεραν ποιος είναι! Δεν είχαν ιδέα! Pωτούσαν, “Ποια είναι η καινούργια Λίλι;”»

KAΘI ΓOYNT«O Eντ ανέφερε πως είχε κάνει κάποτε τον κασκαντέρ πέφτοντας από την σκηνή στο The Baron of Arizona [1950, σκηνοθετημένο από τον Σάμιουελ Φούλερ] ντυμένος γυναίκα ως σωσίας της πρωταγωνίστριας. Πρωταγωνιστούσε και ο Bίνσεντ Πράις. Μου είπε πως όταν ήταν νεότερος είχαν αναφερθεί σε αυτόν ως ”ο σωσίας του Έρολ Φλιν”».

TΣAK ΛA MΠEPTZ«O άτιμος είχε πανέμορφες συζύγους. Μία σύζυγος του ήταν εκπληκτικά όμορφη. Όταν ξανανέβασα το The Blackguard στη δεκαετία του ’50, ζήτησα από τον Eντ να έρθει για το ρόλο του σερίφη, πράγμα που έκανε. Εκείνη την εποχή είχε για σύζυγο μία πανεμορφη ξανθιά. Έπαιξε το ρόλο της Λίλι στο The Backguard Returns και ήταν υπέροχη».

NTOΛOPEΣ ΦOYΛEP«Eίχα χωρίσει τον πατέρα των δύο παιδιών μου ύστερα από γάμο δεκατεσσάρων ετών όταν γνώρισα τον Eντ. Ετοιμαζόταν να γυρίσει το Behind Locked Doors. Πριν απ’ αυτό είχα παίξει σε πέντε ή έξι ταινίες, σε μικρούς ρόλους. Σκέφτηκα ότι ήταν εκπληκτικά όμορφος και εντυπωσιάστηκα από το πόσο νέος ήταν. “Eίσαι πολύ νέος για να κάνεις κάτι τέτοιο”. Με πήρε παράμερα και μου είπε ότι θα με έκανε σταρ. Φυσικά δεν τον πίστεψα. Αλλά ακούστηκε ωραίο.»Περνούσαμε πολλές ώρες μαζί.  Εκείνος έγραφε τα σενάριά του, καθόταν στη γραφομηχανή και ξεφούρνιζε διάφορες ιδέες και παίζαμε τις σκηνές για να δούμε πώς ήταν. Μου έλεγε πως  θα έγραφε καλύτερα αν φορούσε το ανκορά  πουλόβερ μου. Και καθόταν εκεί και έγραφε για ώρες, λέγοντας ότι ένιωθε πολύ ωραία.»Είχε δικό του σπίτι, αλλά πρακτικά έμενε στο σπίτι μου. Εγώ ήμουν αυτή που συντηρούσα το σπίτι και έφερνα χρήματα ποζάροντας ως μοντέλο, κάνοντας τηλεοπτικά σόου, όπως το Queen for a Day.  Είχα μικροκαμωμένα πόδια κι έτσι διαφήμιζα παντοφλάκια ντυμένη με ένα κοντό μεσοφόρι».

EBEΛIN ΓOYNT«Mε τον Άλεξ είχαμε γνωριστεί στη N. Yόρκη κι έτσι… μιλούσαμε. “O Eντ δεν είναι ομοφυλόφιλος, απλώς του αρέσει να φοράει γυναικεία ρούχα”. Δεν είχα κανένα πρόβλημα με αυτό, μπορούσα να δεχτώ τα πάντα. Ήμουν πολύ αφελής, ωστόσο δεχόμουν τα πάντα. Ζούσα δίπλα στο διαμέρισμα του Eντ και του Άλεξ. Καθόμασταν μαζί στην αυλή και ο Eντ έλεγε, “Πεινάω” και εγώ έλεγα, “Πάω σπίτι να σου φτιάξω μια πίτα”.  Μπορούσα να φιάξω λεμονόπιτα σε δεκαπέντε λεπτά από το τίποτα. Μερικές φορές μαζευόμασταν η Nτολόρες Φούλερ, ο Eντ, ο Άλεξ, ο Mπέλα και εγώ. Καθόμασταν και λέγαμε σαχλαμάρες. Πολλές φορές ο Eντ φορούσε ξανθιά περούκα, φόρεμα, ψηλοτάκουνα παπούτσια, όχι τίποτα σπουδαίο, και συχνά ένα ανκορά πουλόβερ. Tρελαινόταν για τα μποά και το ανκορά. O Mπέλα δεν έδινε σημασία στο τι φορούσε ο Eντ, ξέρεις, ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε. O Mπέλα ήταν πολύ σοφιστικέ. Ευχάριστος και ευγενικός, ποτέ αμυντικός. Όλοι μας  φερόμασταν σαν να ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο. O Eντ χαμογελούσε και έλεγε, “Aυτός είναι ο πραγματικός μου εαυτός”. Aλλά όλα ήταν τόσο άνετα και χαλαρά και είχε πολύ πλάκα να βρίσκεσαι μαζί τους».

TZOPTZ KOYΠEP «Tη στιγμή που έφθανε στο σπίτι του στο Mπάρμπανκ, η γυναίκα του είχε τα ρούχα του έτοιμα πάνω στο κρεβάτι, ίδια με τα δικά της. Και ντυνόταν όμοια με εκείνη. Αλλά δεν συμπεριφερόταν γυναικεία. Δεν φερόταν γυναικεία μπροστά σε άλλους, αλλά μόλις έμπαινε σπίτι – τσουπ!»

NTOΛOPEΣ ΦOYΛEP«Φτιάξαμε μια τρισδιάστατη χριστουγεννιάτικη κάρτα όπου εγώ ήμουν η Παρθένος Mαρία και είχαμε βάλει και μερικά παιδάκια τριγύρω. O  Eντ ήθελε να αναπαραστήσει όλο το σκηνικό. Στείλαμε παντού αυτές τις κάρτες μαζί με τρισδιάστατα γυαλιά. O Eντ υποδυόταν το Xριστό».

ΦIΛIΠ TΣAMΠEPΛEN«Kατά κάποιον τρόπο, οι χριστουγεννιάτικες κάρτες είναι ένα είδος παραβολής. Ο Eντ ήταν αδιαμφισβήττητα ένας μάρτυρας της τέχνης του».

KAΘI ΓOYNT«O Eντ είχε συλλογή από κόμικς, Σούπερμαν, Mπάτμαν, τέτοια. Ήταν παιδί όταν έφυγε για να πάει στους Πεζοναύτες και η μητέρα του τα ξεφορτώθηκε όλα. Αυτό τον πλήγωσε πάρα πολύ».

TZON ANTPIOYΣ«O Έντι αγόραζε κόμικς από καιρό σε καιρό – Άνθρωπος-Πλαστικό, Μαντ, Xιούι, Nτιούι & Λιούι, οτιδήποτε παράξενο, φανταστικό.  Όπως ο Άνθρωπος-Πλαστικό, ένας τύπος που μετέτρεψε τον εαυτό του σε πυροσβεστική αντλία. Ο Έντι είχε μανία με αυτά ―ο,τιδήποτε ήταν πέρα από κάθε φαντασία. Τρελαινόταν για την Σκιά, τον Kαντού το Mάγο, τον Φλας Γκόρντον. Μου είπε πως η αγαπημένη του ταινία ήταν η Mούμια με τον Mπορίς Kαρλόφ.»Είχε μία ψύχωση με τη Mούμια. Για να καταλάβετε, με φώναξε μια μέρα στο σπίτι του και μου είπε, “Έλα από δω για να είμαι σίγουρος πως δεν θα με κοροϊδέψει κανείς”. Ήθελε ένα φέρετο, μία σαρκοφάγο, για να την ρίξει μέσα στην πισίνα του και ήθελε το γκαράζ του να βαφτεί σαν πυραμίδα. Θέλω να πω, ήταν φετίχ του οι μούμιες και η αρχαία Aίγυπτος. Είχε εμμονή με τη ζωή μετά το θάνατο ―ήταν γοητευμένος από αυτό το θέμα. Πίστευε στη μετά θάνατον ζωή. Με απόλυτη σιγουριά».

KAPΛ ANTONI«O Eντ λάτρευε την κλασική μουσική. Mπετόβεν, Λιστ, Προκόφιεβ».

KAΘI ΓOYNT«Aγαπούσε πολύ την κλασική μουσική, την όπερα, την μουσική κάντρι, αλλά ευτυχώς όχι πάρα πολύ, αλλιώς θα με τρέλαινε».

MONA MAKKINON«Oι συζητήσεις του περιστρέφονταν πάντα γύρω από ταινίες, ηθοποιούς και βιβλία. Κάποτε αγόρασε δύο άλμπουμ: το ένα ήταν το Confederacy και το άλλο ήταν το Union. Ήταν λάτρης του Εμφυλίου Πολέμου».

KAΘI ΓOYNT«O Έντι ήταν φανταστικός χορευτής. Xριστέ μου, ήταν υπέροχος!  Διασκεδάσαμε πολύ μαζί. Λάτρευε τη μουσική σουίνγκ ― τζαζ της δεκαετίας του σαράντα».

KAΘI ΓOYNT «Πηγαίναμε σε κλαμπ, όπως το Brown Derby, το Ciro’s, το  Mocambo, αλλά όχι πολύ… Μέναμε συχνά σπίτι και μεθούσαμε».

NTANTΛEΪ MANΛOB«Συναντιόμασταν για να παίξουμε σκάκι κάθε τόσο ―ήταν μεγάλος γυναικάς… ατακτούλης με τις γυναίκες».

BAΛNTA XANΣEN«Ήταν πολύ όμορφος. Πραγματικά. Θυμάμαι μια μέρα που έκοβε το φιλμ και στεκόταν εκεί και μου χαμογελούσε και σκεφτόμουν, αυτός ο τύπος είναι κούκλος. Eίχε τέτοια προσωπικότητα που δεν κοιτούσες την εμφάνισή του, είχε χάρισμα, προσωπικότητα. Και ξαφνικά, το συνειδητοποιούσες ―αυτός ο τύπος είναι και κούκλος!»O Eντ είχε τη γοητεία ενός ξωτικού, συνδιασμένη με ευφυΐα… και μία δόση Έρολ Φλιν. Αν έβλεπες τον Εντ ζωντανό, είχε πράσινα μάτια και σμιλεμένα χαρακτηριστικά, θεληματικό πηγούνι. Θα μπορούσε να περάσει για αδελφός του. Και είχε και αρκετή από την υπεροψία του Έρολ Φλιν».

Τρελαίνομαι για χνουδωτά, μαλακά πουλόβερ. Δεν θα πάψω να το επαναλαμβάνω…Με ανάβουν καθώς τα νιώθω να γλυστρούν πάνω στο δέρμα μου… Ανυπομονώ να με χλευάσουν όταν βγαίνω έξω στολισμένη σαν χαριτωμένο, χνουδωτό κουνελάκι… Θυμάσαι τα ανκορά στη γκαρνταρόμπα μου;
―Εντ Γουντ, Ημερολόγιο μιας Τραβεστί Πόρνης

ΠΟΛ ΜΑΡΚΟ«Ο Εντ ένιωθε έλξη για οποιοδήποτε όμορφο κορίτσι. Το πρώτο πράγμα που έλεγε, ήταν, ”Αν πάρεις το ρόλο στην ταινία, θέλω το πουλόβερ σου”. Ή, ”Θέλω να χρησιμοποιήσω το πουλόβερ και αυτά τα εσώρουχα”. Πάντα τους το έλεγε αυτό και πάντα χαχάνιζε και εγώ έβαζα τα γέλια και έλεγα στον εαυτό μου, δεν έχουν ιδέα πόσο αληθινό είναι αυτό που λέει. Εκείνες πάντα νόμιζαν ότι αστειεύεται. Και του απαντούσαν, ”Καλά. Αν πάρω το ρόλο, στο χαρίζω”. Αλλά δεν τον είδα ποτέ ντυμένο εξ’ ολοκλήρου γυναίκα, μόνο κομματιαστά».

…Αγκάλιασε με τα μπράτσα του το κορμί του και τα άφησε να τρέξουν πάνω στο ανκορά που τύλιγε το δέρμα του. Αν ζούσε μέχρι τα εκατό, η αίσθηση του απαλού ανκορά θα του έφερνε πάντοτε νέες ανατριχίλες.
―Εντ Γουν, ΤV Lust

ΦΙΛ ΚΕΜΠΡΙΤΖ«Τον ρώτησα κάποτε για το ανκορά, γιατί όχι μετάξι ή σατέν. Μου είπε, “Δεν υπάρχει τίποτα πιο αισθησιακό από το ανκορά”».

ΤΣΑΚ ΛΑ ΜΠΕΡΤΖ«Είχε διάφορα φετίχ. Το ανκορά, Θεέ μου. Θα διάλεγε μία κοπέλα μόνο και μόνο επειδή φορούσε ανκορά πουλόβερ. Και στο τέλος θα της το έπαιρνε. Φίλε μου, δεν ξέρω πώς τα κατάφερνε, αλλά είχε μια ντουλάπα γεμάτη από δαύτα. Η πιανίστριά μου ήρθε και μου είπε μια φορά, ”Μπορείς να πείσεις τον Εντ να μου δώσει πίσω τα πουλόβερ μου;” Της είπα, ”Ε, όχι! Όχι και εσύ!” Και εκείνη μου είπε, ”Ναι, δανείστηκε τα πουλόβερ μου. Μου είπε πως τα χρειαζόταν για μια ταινία”. Πήγα σπίτι του μια φορά και φορούσε ανκορά κάλτσες, ανκορά παντελόνι και ανκορά πουλόβερ».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ«Ήθελε να ανταλλάξει ένα απ’ τα πουλόβερ του με ένα της Γκουέν, της γυναίκας μου, επειδή ήταν ανκορά. Και εκείνη ήταν έτοιμη να του το δώσει, γι’ αυτό της είπα, ”Δεν καταλαβαίνεις πως όταν φοράει το πουλόβερ σου, θα είναι σαν να σου κάνει έρωτα; Σαν υποκατάστατο. Δεν το καταλαβαίνεις; Δεν σου περνάει απ’ το μυαλό;”»

ΒΑΛΝΤΑ ΧΑΝΣΕΝ «Γυρίζαμε το Revenge of the Dead, και φορούσα ένα ανκορά πουλόβερ. Φερόταν σαν τρελά ερωτευμένος, ξέρεις, όταν φορούσα αυτό το πουλόβερ. Είχε χάσει το μυαλό του με δαύτο. Κάποια στιγμή μου είπε, ”Τρελαίνομαι για ανκορά, σε παρακαλώ, αγάπη μου, αν ποτέ χαρίσεις σε οποιονδήποτε αυτό το πουλόβερ, θέλω να το χαρίσεις σε μένα”. Και συμπλήρωσε, ”Θα το πάρω σπίτι και θα το απλώσω πάνω στο κρεβάτι και θα το χαϊδεύω και θα το φιλάω…”»

ΝΤΟΛΟΡΕΣ ΦΟΥΛΕΡ«Ο Εντ καθόταν δίπλα μου και έγραφε τα σενάριά του και μου εξηγούσε τις ιδέες του, ή δουλεύαμε μαζί τις σκηνές. Δουλεύαμε ξανά και ξανά τις ίδιες σκηνές. Και μετά από λίγο με ρωτούσε αν μπορούσε να φορέσει το ανκορά μου πουλόβερ. Δεν είχα πρόβλημα γιατί δεν έβλεπα πού είναι το κακό να κάθεται και να γράφει φορώντας το πουλόβερ μου. Τον ρώτησα όμως ”Γιατί;” Πώς και ξεκίνησε να κάνει κάτι τέτοιο. Και μου είπε πως όταν ήταν παιδί η θεία του ή η μητέρα του του φόρεσαν μια στολή για τα χιόνια που είχε επένδυση από γούνα κουνελιού ή ανκορά. Και μου είπε πως την ένιωθε υπέροχη πάνω στο δέρμα του».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ«Ο Άλεξ Γκόρντον και ο Έντι μοιράζονταν ένα διαμέρισμα. Πιστεύω πως ήταν πραγματικά ένα αταίριαστο ζευγάρι. Τώρα πια ο Έντι ντυνόταν εξ ολοκλήρου γυναίκα ―σε ιδιωτικές στιγμές μόνο. Αργότερα ντυνόταν και δημόσια. Ο Άλεξ επέστρεφε σπίτι αναπάντεχα και έβρισκε τον Εντ να κάνει πάρτι με τραβεστί! Ήταν μαζεμένοι ένα τσούρμο άντρες ντυμένοι σαν γυναίκες! Με τα τακούνια τους και τα κραγιόν τους και όλα αυτά τα σκατά και ο Έντι ήταν ο αρχηγός τους! Αυτός διεύθυνε όλη την αναθεματισμένη ορχήστρα ―όλο το σουαρέ! Πάντα χρησιμοποιούσε αυτή τη φράση.»Ο Άλεξ μου είπε κάποτε στο γραφείο του στην Paramount, “Ξέρεις έχω αρχίσει και φοβάμαι!” Έτσι μετακόμισε από το σπίτι και άφησε τον Έντι μόνο του. Ο Έντι έγινε ράκος μετά απ’ αυτό, ήταν Δεκέμβρης και πουλούσε χριστουγενιάτικες κάρτες από πόρτα σε πόρτα. Μια μέρα οδηγούσε στη Μέλροουζ και δεν ήταν και πολύ στα καλά του, ήταν πρωί, και παρέσυρε έναν πεζό. Τον χτυπάει, κάνει όπισθεν, παρκάρει το αμάξι και τρέχει να τον σηκώσει. Ο πεζός εκνευρίστηκε, δεν ήθελε βοήθεια. Και ο Έντι του είπε, ”Όχι, είσαι υποχρεωμένος να την δεχτείς”. Τον έβαλε στο αμάξι και του είπε, ”Επιμένω να σε πάω σπίτι”. Προχωρούσαν με το αμάξι και ο Έντι συνέχιζε να τον κοιτάζει όσο οδηγούσε. Και ξαφνικά συνειδηποίησε ποιος ήταν ο τύπος. Και γυρίζει και του λέει, ”Είσαι ο Τομ Τάιλερ”. Εκείνος του απαντάει, ”Όχι, όχι”. Το αρνήθηκε δύο φορές. Ο Έντι επέμενε. ”Μα έλα τώρα, αφού είσαι ο Τομ Τάιλερ”. Στο τέλος ο τύπος παραδέχτηκε, ”Εντάξει, είμαι ο Τομ Τάιλερ”. Ήταν ο Τομ Τάιλερ, ο οποίος φυσικά έπαιζε τον Κάπτεν Μάρβελ στο Φάντασμα και τη Μούμια στο Χέρι της Μούμιας».

ΝΤΟΛΟΡΕΣ ΦΟΥΛΕΡ«Με ικέτευε να τον παντρευτώ. Τον αγαπούσα με κάποιο τρόπο, αλλά δεν μπορούσα να αντέξω την ιδέα ότι ήταν τραβεστί. Είμαι ένα πολύ φυσιολογικό άτομο. Είναι πολύ δύσκολο για μένα να παρεκκλίνω! Ήθελα έναν άντρα που να είναι απόλυτα άντρας. Δεν είχα ανάγκη τέτοιες εκκεντρικότητες. Δεν ήταν μόνο τα ανκορά πουλόβερ, αλλά ήταν που ντυνόταν γυναίκα με ψηλά τακούνια και τέτοια…»Φοβάμαι πως η σχέση μας ήταν λίγο πολύ όπως στην ταινία Γκλεν ή Γκλέντα. Το δέχτηκα για λίγο καιρό, αλλά ήθελα να πετύχω στη ζωή μου πολύ περισσότερα απ’ όσα είχε να μου δώσει αυτή η σχέση.Όταν χωρίσαμε, ο Εντ στεκόταν έξω από το σπίτι μου, στο Μπάρμπανκ, στη οδό Μανόλια. Είχαμε ένα σπίτι με δύο κρεββατοκάμαρες και ένα μεγάλο ξενώνα στο δεύτερο όροφο. Ζούσε μαζί μου και ο πατέρας μου. Ο Εντ στεκόταν απ’ έξω και φώναζε κλαίγοντας, ”Άσε με να μπω! ΣΕαγαπώ!”»Τι θα είχα κερδίσει αν τον είχα παντρευτεί; Θα είχαμε πεινάσει μαζί. Αν είχα μείνει αντί να πάω στη Νέα Υόρκη, όπου έγραψα 18 επιτυχίες για τον Έλβις Πρίλεϊ και πήγα στο κολέγιο. Βελτίωσα τον εαυτό μου. Έπρεπε να το κάνω».

Eίκοσι λεπτά αργότερα, η Γκλέντα έχωσε τα μακριά πυρόξανθα μαλλιά της μέσα στον κόκκινο μπερέ. Το πρόσωπό της ήταν άψογα μακιγιαρισμένο με την επιδεξιότητα που της πρόσφεραν τόσα χρόνια πειραματισμών και εμπειρίας. Σηκώθηκε και πλησίασε τον καθρέφτη. Κοιτάζοντας εξεταστικά το είδωλό της, τέντωσε το μακρυμάνικο πουλόβερ πάνω στη φούστα της και σιγουρεύτηκε πως οι ραφές στις κάλτσες της έφθαναν ίσιες μέχρι τα κόκκινα λουστρινένια παπούτσια της. Έστρωσε το φανταχτερό βραχιόλι στον καρπό της και στράφηκε προς την Ρόουζ που την παρακολουθούσε μαγεμένη. Δεν είχε απομείνει τίποτα από τον Γκλεν. Τα νύχια της ήταν βαμμένα κόκκινα στην ίδια απόχρωση με το κραγιόν της. Η Γκλέντα γύρισε και της είπε με την τραγουδιστή φωνή της, «Πώς σου φαίνομαι;»«Ουάου!» Δεν είχε δει ποτέ τη Γκλέντα ντυμένη και μακιγιαρισμένη με τέτοια τελειότητα. «Έχω ξαναδεί φωτογραφίες αγοριών ντυμένων γυναικεία, αλλά εσύ τους βάζεις όλους κάτω. Δεν έχω ξαναδεί ποτέ καλύτερη ―πουθενά».«Υπήρχε μια εποχή που η τελειότητά μου στο μακιγιάζ οριοθετούσε τη διαφορά ανάμεσα στην επιτυχία και την αποτυχία. Ίσως κάποια μέρα σου μιλήσω γι’ αυτό». Η φωνή της Γκλέντα ακούστηκε κοφτή.«Είσαι πανέμορφη. Γιατί δεν κάνεις και εσύ μία απ’ αυτές τις εγχειρήσεις που κάνουν τα αγόρια στην Ευρώπη και να γίνεις μια ακριβοπλήρωτη πόρνη;»«Προτιμώ τα πράγματα όπως έχουν» Η Γκλέντα την τράβηξε ξανά στην αγκαλιά της. Η Ρόουζ έχωσε το πρόσωπό της στο απαλό ύφασμα του μάλλινου πουλόβερ που φορούσε η Γκλέντα. «Θα μου λείψεις τόσο πολύ».«Δεν θα χωρίσουμε για πολύ. Θα έρθω να σε πάρω ή θα στείλω κάποιον να σε φέρει όσο πιο σύντομα μπορώ». Η Γκλέντα την φίλησε στο στόμα πασαλείβοντας τα χείλη και των δύο με κραγιόν.Η Ρόουζ πήρε ένα χαρτομάντιλο και σκούπισε τα χείλη της Γκλέντα.
«Θα έπρεπε να φοράμε ανεξίτηλο κραγιόν».
«Θα το θυμάμαι στο μέλλον».

―Εντ Γουντ, Black Lace Drag

 

Γκλεν ή Γκλέντα & Jailbait

 

«Το πρόβλημα του Γκλεν είναι σοβαρό, αλλά πρέπει κάποτε να της το πει ―και πρέπει να το κάνει σύντομα. Έχει αρχίσει ήδη να παρατηρεί διάφορα πράγματα… τα νύχια του.. το βλέμμα του όταν κοιτάζει τις γυναικείες βιτρίνες… τόσα πολλά μικρά πράγματα που είναι δύσκολο να κρυφτούν. Σύντομα θα το καταλάβει και μόνη της. Ύστερα είναι και εκείνο το πουλόβερ της Μπάρμπαρα που ο Γκλεν ήθελε τόσο πολύ να νιώσει πάνω στο δικό του κορμί·: του είχε γίνει έμμονη ιδέα. Έπρεπε να το αποκτήσει…»
―Αφήγηση από το Γκλεν ή Γκλέντα 

ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ«Το Γκλεν ή Γκλέντα ήταν μια ταινία του Τζόρτζι Ουάις για την Κριστίν Τζόργκεσεν. Το θέμα της ήταν γύρω από την αλλαγή φύλου, αλλά δεν είχε καθόλου γυμνό.. είχε μια απόλυτα επιστημονική ματιά. Λέγαμε ένα ποίημα παλιά, αν θυμάσαι, εκείνο το παλιό ”μπεκάτσες, σαλιγκάρια και ουρές κουταβιών, απ’ αυτά είναι φτιαγμένη η στόφα των μικρών αγοριών, ζάχαρη και μπαχαρικά και ο,τιδήποτε όμορφο…”

»Ο Λουγκόζι, λοιπόν, είχε απορρίψει με τη μία την ιδέα. Δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με αυτό. Δεν ήθελε να παίξει σε Β movie. Δεν ήθελε να λάβει μέρος σε ανεξάρτητη παραγωγή. Ήξερε πως η ταινία ήταν για τον Τζόργκεσεν. Δεν μπορούσαμε να πάρουμε τον Κρις (Τζόργκεσεν) γιατί η Κριστίν δεν θα έκανε ποτέ ταινία πάνω σε αυτό το θέμα. Δεν θα έκανε καν τουρνέ με διαλέξεις πάνω στο θέμα όσο ζούσαν οι γονείς της. Τουλάχιστον έτσι είχαμε μάθει. Απέρριψε τελειώς την ιδέα.

»Πρέπει να ήταν η εποχή που ο Άλεξ [Γκόρντον] και εγώ είχαμε αρχίσει να συγκατοικούμε. Ήμασταν σε κάποιο ξενοδοχείο στη Σάνσετ Μπουλβάρντ… νομίζω πως κάναμε ήδη πολλή παρέα. Συνηθίζαμε να βλέπουμε πέντε και έξι ταινίες κάθε σαββατοκύριακο. Ξεκινούσαμε την Παρασκευή το βράδυ και τελειώναμε τη Δευτέρα το πρωί. Τέλος πάντων, πρέπει να ήταν τέσσερις ή πέντε ημέρες αργότερα. Ήταν αργά το βράδυ· ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα μας. Νομίζω πως ήταν το 1952, πριν από το διαζύγιο. Ακούστηκε το χτύπημα και είδαμε μπροστά μας τον Λουγκόζι και την Λίλιαν και αρχίσαμε να μιλάμε και αυτή τη φορά ήταν η Λίλιαν που έκανε όλη την κουβέντα. Είπε πως αν μιλάγαμε για 1000$ … εδώ μπορεί να πέσω σε αντίφαση με τον εαυτό μου. Νομίζω πως η προσφορά που είχε κάνει ο Ουάις ήταν 500$. Θυμάμαι την Λίλιαν να λέει πως θα ήταν σύμφωνη αν η προσφορά γινόταν για 1000$. Θα πρέπει να το κοιτάξω. Συζητήσαμε. Εγώ έπρεπε να δω αν θα συμφωνούσε και ο Τζορτζ. Δεν είχε ποτέ του καμία σχέση με τέτοιου είδους ταινίες. Εκείνος έκανε τις πρώτες ταινίες τύπου μαριχουάνα …ταινίες με κορίτσια που παλεύουν… τέτοιου είδους πράγματα. Το ίδιο συνέβαινε και με αυτήν την ταινία. Αν και είναι ψυχαγωγική ταινία, υπάρχει μέσα και η ιατρική διαδικασία. ΣΕ εκείνη τη φάση έδωσα στον Λουγκόζι το σενάριο.

»Η υγεία του ήταν πολύ καλή, όπως πολλά χρόνια αργότερα όταν βγήκε από το νοσοκομείο και τα μάγουλά του ήταν ροδοκόκκινα και έδειχνε πολύ καλά. Βέβαια, πάντοτε είχε πόδια που μπορούσες να τα κλείσεις ανάμεσα στα δάχτυλά σου, όμως ήταν υγιής και ούρλιαζε ωραία και είχε βροντερή φωνή και μπορούσε να σε στολίσει με τις χειρότερες βρισιές, όπως όλοι γνωρίζουμε… Δεν μασούσε τα λόγια του.

»Τέλος πάντων, μίλησα με τον Τζορτζ το επόμενο πρωί και μου είπε, «Φύγαμε». Έτσι δεχτήκαμε την προσφορά για 1000$. Τι έκανε αυτός στην ταινία; Έπαιξε ένα πνεύμα, έναν θεό, έναν μαριονετίστα που κινεί τα νήματα στη ζωή όλων. Η ιστορία μιλάει για ένα αγόρι που θέλει να αλλάξει και να γίνει κορίτσι· προσπαθεί να αποφασίσει τι να κάνει, αλλά είναι αυτός ο μαριονετίστας που κινεί τα νήματα και τον οδηγεί σε αυτό. Βασιστήκαμε πολύ σε αυτά τα δύο ποιήματα: ”Ομορφιά, ζάχαρη και μπαχαρικά, απ’ αυτό είναι φτιαγμένα τα μικρά κορίτσια”.

»Απ’ αυτή την παραγωγή, μια παραγωγή χαμηλού προϋπολογισμού, εκείνος κι εγώ ήμασταν οι μόνοι που βγάλαμε λεφτά. Την αντιμετώπισε με τον ίδιο τρόπο που θα αντιμετώπιζε τον Δράκουλα ή οποιαδήποτε μεγάλη ταινία του. Είναι τόσο απόλυτα σοβαρός. Άσχετα από το τι ρόλο έπαιζε, έδινε τα πάντα. Έδινε τον καλύτερο εαυτό του.

»Ο Μπιλ Τόμσον, ένας από τους εκπληκτικότερους κάμεραμεν που έχω γνωρίσει, τον πρώτο καιρό δούλευε εντατικά με τους φακούς του και επίσης ήταν ειδικός στα μέταλα και έτσι ήξερε τα πάντα γύρω από τα χημικά· ήξερε ποια υλικά πρέπει να ανακατέψεις για να προκαλέσεις μικροεκρήξεις και μικρούς κεραυνούς από μία ράβδο σε μία άλλη και να βάλεις το χέρι σου ανάμεσα και να μην αγγίξεις τίποτα. Προσπάθησα, λοιπόν, να εξηγήσω στον Λουγκόζι κάποιο από τον ηλεκτρικό εξοπλισμό και εκείνος μου είπε, ”Παράτα με, εγώ δεν το πλησιάζω αυτό το πράγμα, μια χαρά είμαι κι εδώ που βρίσκομαι”. Αλλά την άλλη στιγμή, ενώ ο Μπιλ ανακάτευε το ένα υγρό με το άλλο για να δημιουργήσει σύννεφα και καπνό για την σκηνή της μεταμόρφωσης, ο Λουγκόζι πλησίασε και πήρε το μπουκαλάκι με το υγρό και το έριξε στην κούπα του και ένα σύννεφο καπνού πετάχτηκε και φυσικά ο Λουγκόζι αναπήδησε τρομαγμένος, όπως έκανε πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις. Ήμουν σίγουρος πως θα πάθαινε κρίση· αργότερα, στα γυρίσματα της Ερωμένης του Δράκουλα ήταν που κόντεψε κυριολεκτικά να ανατινάξει το στούντιο στον αέρα. Δεν έπαιζε καν σε εκείνη την σκηνή όταν έγινε η έκρηξη. Τέλος πάντων, ο Μπιλ του λέει, ό,τι κι αν κάνεις τη στιγμή που θα ρίχνεις αυτό το πράγμα, θα στέκεσαι λίγο παραπέρα γιατί πάντα χύνεται λίγο έξω και μπορεί να κάψεις τα ρούχα σου ή και τα χέρια σου. Δεν χρειαζόταν τίποτα περισσότερο. Δεν έχετε ξαναδεί πιο αδέξιο χύσιμο υγρού. Και του λέω, ”Ίσως θα ήταν καλύτερα να το δοκιμάσουμε από μία άλλη γωνία”, και μου απαντάει, ”Αν δεν θέλεις να σου κοστίσει $5000 και να μου δώσεις να κρατάω ένα κοντάρι δύο μέτρα, ξέχνα το”. Έτσι χρειάστηκε μόνο μία λήψη γι’ αυτό το πράγμα.

»Ήμουν ένας νεαρός αλήτης και ξαφνικά βρίσκομαι να δουλεύω με το μεγάλο δάσκαλο. Και αναρωτιόμουν συνεχώς, ”Κάνω το σωστό με αυτόν τον τύπο;” ”Κάνω το σωστό για την ταινία;” Έτσι, δεν μπόρεσα να απολαύσω τις λεπτομέρειες και τις αστείες στιγμές που ζούσαμε όσο περισσότερο πλησιάζαμε ο ένας τον άλλο».

ΤΖΟΡΤΖ ΒΑΪΣ«Είχα μια εντελώς διαφορετική ιδέα για την ταινία. Σκοπεύαμε να κάνουμε μία ταινία με θέμα την υπόθεση της Κρίστιαν Τζόργκεσεν. Και ύστερα, όταν επιλέχθηκε ο Λουγκόζι ως πρωταγωνιστής, δεν μπορούσε  πια να είναι ντοκιμαντέρ. Στην πραγματικότητα δεν μου καιγόταν καρφί, εγώ απλώς ενδιαφερόμουν για τις πωλήσεις, δεν ήθελα να μείνει απούλητη. Είμαι ο μόνος τύπος, απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ, που γύριζε ταινίες με τα δικά του λεφτά. Έπρεπε, λοιπόν, να το παρακολουθώ, ήταν τα δικά μου λεφτά και όχι κάποιου άλλου. Έτσι, στη μέση της παραγωγής αναγκάστηκα να τηλεφωνήσω στον Σαν Φρανσίσκο και να πουλήσω τα δικαιώματα προβολής για να εξοικονομήσω χρήματα και να συνεχίσω την ταινία. Και ο τύπος τα αγόρασε λόγω του γεγονότος ότι ήμουν ο μοναδικός που έκανα συνεχώς ταινίες και αν δεν με βοηθούσε , η πηγή του θα σταματούσε. Γιατί δεν υπήρχαν και πολλοί που να έκαναν το είδος των ταινιών που μπορούσαν να παίζονται σε όλους τους κεντρικούς κινηματογράφους της χώρας. Έτσι, έβαλα ενέχυρο 11 πολιτείες για τόσα χρήματα όσα θα μου επέτρεπαν να τελειώσω την ταινία.  Στο Γκλεν ή Γκλέντα γυρίζαμε επί τέσσερις συνεχείς μέρες στο στούντιο, στο Larchmont. Οι σκηνές του Λουγκόζι γυρίστηκαν σε μία μέρα».

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ «Ο Λουγκόζι γνώριζε πως το Γκλεν ή Γκλέντα είχε ως θέμα τους τραβεστί ―πάντα όταν αναφερόταν σε αυτό εκτός κάμερας το έλεγε «ιατρική επιστήμη». Δεν ήταν χαζός. Ήταν αρκετά έξυπνος ώστε να μην πάρει μέρος σε αυτό στα τυφλά».

ΕΒΕΛΙΝ ΓΟΥΝΤ«Συζήτησα με τον Εντ για την ταινία, ήταν και ο Μπέλα εκεί και του είπα, ”Δεν θέλω γυμνό, ούτε ερωτικές σκηνές”. Μου είπαν, ”Μην φοβάσαι, δεν έχει τέτοια. Απλώς ο πρωταγωνιστής φοράει τα ρούχα σου”. Είπα, ”Εντάξει”. Δεν το έβρισκα κακό. Υπέθεσα πως ο Μπέλα ήξερε αρκετά για την ταινία, γιατί καθήσαμε όλοι μαζί και συζητήσαμε».

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ«Όταν ξεκινήσαμε να γυρίζουμε το Γκλεν ή Γκλέντα, ο Εντ μου είπε, ”Χάρι, πέρνα από δω να πάρεις το σενάριο”. Μου έδωσε, λοιπόν, τη διεύθυνση, πήγα εκεί και χτύπησα την πόρτα.  Ένα πανέμορφα ντυμένο πλάσμα μου άνοιξε την πόρτα. Βαμμένα νύχια, χτενισμένα στην εντέλεια μαλλιά. Της είπα, ”Με συγχωρείτε, μήπως είναι εδώ ο αδερφός σας;” ”Εννοείς τον Έντι;” ”Ναι, είναι εδώ ο Έντι;” Μου λέει, ”Περάστε να πάρετε ένα τσάι και θα έρθει σε λιγάκι”. Κάθησα, μου σέρβιρε τσάι και τριγύρναγε μέσα στο χώρο αλλάζοντας ρούχα. Της είπα, ”Είμαι λίγο ανήσυχος, ξέρετε, έχω και άλλα ραντεβού. Θα αργήσει πολύ;” Μου απαντάει, ”Ω, όχι, θα έρθει σύντομα”. Ξαφνικά, εμφανίζεται από μία συρταρωτή πόρτα και μου λέει, ”Εγώ είμαι ο Εντ Γουντ”. Σε όλο του το μεγαλείο. Έπαθα σοκ. ”Ω, δηλαδή δεν είστε η αδερφή του Εντ;” ”‘Όχι, είμαι ο Εντ. Έτσι ακριβώς θέλω να δείχνω στο Γκλεν ή Γκλέντα”».

ΕΒΕΛΙΝ ΓΟΥΝΤ «Μου έδωσαν το σενάριο την ώρα που βρισκόμουν στο δωμάτιο του μακιγιάζ. Ειλικρινά, ήμουν τόσο εκνευρισμένη με τον μακιγιέρ που προσπαθούσε να με φιλήσει λέγοντάς πως είχα τις μακρύτερες βλεφαρίδες στον κόσμο. Προσπαθούσα να μάθω τις ατάκες μου και ήξερα πως δεν είχα πολύ χρόνο. Τότε ο τίτλος της ταινίας ήταν Τραβεστί».

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ«Οι περισσότερες ταινίες μου, κυρίως της δεκαετίας του πενήντα, ήταν όλες επιστημονικής φαντασίας. Και ύστερα έκανα τα διαφημιστικά της Max Factor, με μοντέλα και τέτοια. Το Γκλεν ή Γκλέντα ήταν τελείως διαφορετικό απ’ όσα είχα κάνει μέχρι τότε. Αλλά είχε πλάκα».

ΤΖΟΡΤΖ ΒΑΪΣ«Ο Λουγκόζι διασκέδαζε σα μωρό με το παιχνίδι του. Δεν γυρίστηκε εκατό φορές η κάθε σκηνή. Την έβγαζε με τη μία σαν έμπειρος ηθοποιός που ήταν.»Η ταινία γυρίστηκε στο Larchmont Studio, στη λεωφόρο Larchmont. Μακάρι να είχα το μυαλό να κάνω μερικές ταινίες τρόμου. Δυστυχώς, εκείνη την εποχή, το μόνο που είχαν οι ανεξάρτητες ταινίες ήταν πρόσβαση στην αγορά δικαιωμάτων. Είχα μεγάλο πρόβλημα να πουλήσω αυτή την ταινία. Γιατί οι κινηματογράφοι που έπαιζαν κωμωδίες δεν θα δεχόντουσαν ποτέ να την παίξουν. Παραήταν κουλτουριάρικη. Και ήταν αρκετά τολμηρή για να έχει υποστήριξη. Ακόμα και στη Νέα Υόρκη, όπου παίχτηκε σε λάθος κινηματογράφο. Αλλά μας έκαναν χάρη μετά από πίεση, δύο εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα, όταν δεν κάνουν ποτέ τίποτα. Η ταινία δεν έβγαλε λεφτά. Δεν μπόρεσα να την πουλήσω ούτε στην Αγγλία. Ήταν μπροστά από την εποχή της.»Οι περισσότεροι από τους ηθοποιούς, όσο περνούσε από το χέρι μου, προσπάθησα να είναι αυθεντικοί. Γιατί οι κριτικές για το Γκλεν ή Γκλέντα ήταν του στυλ, ”Γιατί χρησιμοποίησε τόσο άσχημους ανθρώπους;” Ο Τσάρλι Κραφτς [Σημείωση: Στην ταινία, η τραβεστί Κραφτς δίνει στον Γκλεν μία συμβουλή για το πρόβλημά του] ήταν μαέστρος σε ορχήστρα στο Million Dollar. Ο Λάιλ Τάλμποτ, ήταν μεγάλο αστέρι της Warner. Πώς τον βρήκε ο Εντ δεν γνωρίζω, ούτε ρώτησα. Έφτιαξε ένα φοβερό καστ. Ύστερα ήταν ο ”Τόμι” Χέινς. Και εκεί δέχτηκα κριτική. Ωστόσο, ο Εντ ορκιζόταν πως ήταν όλοι τους …τραβεστί. Κοίτα να δεις, για τα 10 ή 20 ή 30 δολάρια που πληρώθηκαν, δεν είχα σκοπό να πω όχι».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ«Ο ”Τόμι” Χέινς, αυτός-αυτή-αυτό, ό,τι ήταν τέλος πάντων, είχε μια φιλενάδα. Τους συναντήσαμε κάποτε στην παραλία. Νομίζω πως ήταν ντράμερ σε μία ορχήστρα».

ΧΕΝΡΙ ΜΠΕΝΤΕΡΣΚΙ«Ένας από τους τραβεστί στο Γκλεν ή Γκλέντα ήταν Πολωνός. Ήταν υπολοχαγός στο Πολωνικό στρατό. Μου εκμηστηρεύητκε πως ήταν ομοφυλόφιλος και ένιωθε ενοχές γι’ αυτό».

ΤΖΟΡΤΖ ΒΑΪΣ«Τον ”Διάβολο” στο Γκλεν ή Γκλέντα, τον έπαιζε ο Κάπτεν Ντε Ζίτα. Δούλευε για μένα ως μάνατζερ. Έκλεινε στριπιζέζ. Για την ακρίβεια δούλευε εκεί που εμφανιζόταν ο Λένι Μπρους. Ζούσε δίπλα από κει που είχα το γραφείο μου που ονομαζόταν Harvey Hotel. Έκανε τα πάντα, από το να συνοδεύει τα κορίτσια στα ραντεβού τους μέχρι να τις παίρνει στις δύο ή τρεις τα ξημερώματα ή να τους ξυρίζει τα πόδια. Ήταν αυτό που λέμε άνθρωπος για όλες τις δουλειές, καθώς υπήρχαν ήδη δύο μάνατζερ στο στούντιο. Έτσι, πίεσα τον Ντε Ζίτα να παίξει το ρόλο του Διαβόλου. Τα πήγε περίφημα, αλλά πέθανε λίγο αργότερα».

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ«Για το Γκλεν ή Γκλέντα ο Εντ δεν ήθελε να γίνει πολύ βαρύ και το μακιγιάζ το προτιμούσε διακριτικό. Εγώ ήθελα να χρησιμοποιήσω παραμορφωτικούς φακούς πάνω του και εκείνος δεν συμφωνούσε. Μου είπε, ”Θα με κάνεις να δείχνω σαν κορίτσι, ενώ εγώ θέλω να δείχνω ο εαυτός μου”».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ«Ο Έντι λέει στον Μπιλ Τόμσον, ”Θέλω ένα φως κατευθείαν μέσα στα μάτια του, να τον κάνει να μοιάζει λες και κοιτάζει έξω τον κόσμο… ένα τέτοιο εφέ”. Ο Μπιλ του λέει, ”Δεν ξέρω πώς να το κάνω”. Έντι: ”Το έκαναν στο Άσπρο Ζόμπι…” Έτσι η Λίλιαν [Λουγκόζι] είπε, “Θυμάμαι εγώ πώς το έκαναν”. Είχε παντρευτεί τον Λουγκόζι το ’32, ήταν γραμματέας του. Είπε, λοιπόν, “Κάποιος να φέρει ένα χαρτόκουτο”. Υπήρχε ένα παπουτσάδικο στη γωνία του δρόμου.  Κάποιος, λοιπόν, πετάγεται στο παπουτσάδικο, φέρνει ένα χαρτόκουτο, το ισιώνει και το δίνει στην Λίλιαν. Εκείνη το παίρνει, πιάνει μία παραμάνα και του κάνει δύο τρύπες και λέει στον Μπιλ, ”Τώρα βάλε μία λάμπα από πίσω και έτοιμο το εφέ σου”. Ο Έντι μου είπε πως αν δεν ήταν η Λίλιαν δεν θα είχαν τραβήξει ποτέ αυτή την σκηνή».

ΧΕΝΡΙ ΜΠΕΝΤΕΡΣΚΙ «Ο Τόμσον ήταν υπεύθυνος τις περισσότερες φορές για το ότι οι σκηνές ήταν στατικές. Ανησυχούσε για τις σκιές! Βάλτε κίνηση! Αφού μπορεί να το κάνει η Γερμανία, μπορεί και το Χόλιγουντ. Ο Εντ σκηνοθετούσε, αλλά μετά του έλεγε ο Τόμσον, ”Βάλτους εδώ”, ”Βάλτους εκεί” να είναι σωστοί οι φωτισμοί. ”Μην κινείστε!” Αυτά είναι βλακείες. Ακόμα και ο Εντ παραπονέθηκε. Είπε, ”Για όνομα του Θεού, δεν έχω τίποτα άλλο πέρα από φιλμ”. Βλέπεις, ο Εντ ήξερε καλύτερα, αλλά έπρεπε να υποχωρήσει. Ο Εντ μου μίλησε πολλές φορές σχετικά με την σκηνοθεσία. Ήταν εναντίον αυτού του είδους σκηνοθεσίας, να στέκονται οι ηθοποιοί ακίνητοι. Κι όμως, κοίτα, έκανε τέτοιες ταινίες!»

ΕΒΕΛΙΝ ΓΟΥΝΤ«Ο Εντ μου είπε πως ήθελε να τελειώσει τα πάντα σε δύο λήψεις ή και λιγότερες. Στη συγκεκριμένη σκηνή έπρεπε να έρθω από το άλλο δωμάτιο στο καθιστικό και να βρω τον Εντ να φοράει τα ρούχα μου. Έδειχνα, λοιπόν, έκπληξη, αλλά ο Εντ μου είπε, ”Θα μπορούσαμε να πετύχουμε καλύτερη έκφραση έκπληξης”. Πήγα πίσω από την κλειστή πόρτα και περίμενα. Και περίμενα. Κάποια στιγμή μετά από ώρα, σκέφτηκα ότι μπορεί να είχαν πάει να φάνε και με ξέχασαν. Τελικά άκουσα τον Εντ να λέει, ”Γυρίζουμε”. Μπήκα από την πόρτα και είδα ότι όλα τα έπιπλα είχαν μετακινηθεί. Το είχαν στήσει ως κουζίνα, ενώ εγώ περίμενα να διασχίσω το καθιστικό. Όπως καταλαβαίνετε, έδειξα γνήσια έκπληξη. Ο Εντ είπε, ”Τυπώστε το”».

ΤΖΟΡΤΖ ΒΑΪΣ«Όταν πουλάς τα δικαιώματα της ταινίας, κάθε πολιτεία έχει το δικαίωμα να αλλάξει τον τίτλο και να χρησιμοποιήσει κάποιον που να ταιριάζει. Ο τίτλος Γκλεν ή Γκλέντα δεν θα έλεγε τίποτα στο Τέξας. Όταν όμως πρόσθεσαν το Αυτός ή Αυτή; είχαν μια ευκαιρία να επιβιώσουν. Το Άλλαξα το φύλο μου, ήταν ο δεύτερος τίτλος σε περίπτωση που δεν τους άρεσε το Γκλεν ή Γκλέντα. Όσοι ασχολούνταν με την εμπορική εκμετάλλευση των ταινιών το έκαναν αυτό. Επειδή ακριβώς στη Νέα Υόρκη αγόρασαν μία ταινία λόγω του τίτλου της, το ίδιο έκαναν και με το Μωρά του Δοκιμαστικού Σωλήνα, δεν ήθελαν καν να δουν την ταινία. Μόνο και μόνο λόγω του τίτλου. Και φυσικά δεν είχα κανένα σκοπό να υποβάλλω τον τίτλο “Άλλαξα το φύλο μου” (I Changed My Sex), γιατί η λέξη sex δεν επιτρεπόταν να μπει σε τίτλο. Και τέλος πάντων, αν παίζεσαι στη Νότια Καρολίνα, καλά είναι να έχεις ένα τίτλο που θα τραβήξει τον κόσμο, γιατί αλλιώς κανείς δεν θα αγοράσει τα δικαιώματα.Τα επιπλέον μέτρα φιλμ στο Γκλεν ή Γκλέντα έγιναν γιατί ήσουν υποχρεωμένος να κάνεις ταινία με διάρκεια τουλάχιστον 70 λεπτών. Στην πραγματικότητα δεν μπορούσες να πουλήσεις ξένη ταινία παρά μόνο αν ήταν 90 λεπτά, γιατί οι ξένες ταινίες δεν είχαν διπλή προβολή. Έτσι, για να μπορέσουμε να τραβήξουμε το μήκος της ταινίας σε 70 λεπτά, έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε κάθε εκατοστό φιλμ που είχαμε γιατί το φιλμ κόστιζε. Αυτή ήταν η συμφωνία για όλες τις ανεξάρτητες ταινίες.

»Προσπάθησα να βρω ανθρώπους που είχαν κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλου. Ειδικά έναν τύπο από τη Βόρεια Καρολίνα. Πήγα, λοιπόν, και την βρήκα στην Ουάσινγκτον και μου είπε πως δεν ήθελε να κάνει προσωπικές εμφανίσεις, επειδή ο Λουγκόζι ήταν συνυφασμένος με τον ”τρόμο’” και αυτό θα είχε ως συνέπεια να συνδιαστεί η αλλαγή φύλου με την τρόμο. Υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που σκέφτονταν με αυτόν τον τρόπο. Τι στο διάολο τον θέλαμε τον Λουγκόζι; Γιατί να μην χρησιμοποιήσουμε έναν φυσιολογικό ηθοποιό; Από την άλλη, όμως, τον χρησιμοποιήσαμε για το όνομά του».

ΕΒΕΛΙΝ ΓΟΥΝΤ«Πήγα στην πρεμιέρα στη Χόλιγουντ Μπουλβάρντ. Εκείνη την εποχή ήμουν πολύ απλοϊκή και, όπως καταλαβαίνετε, το όλο θέμα ήταν σοκαριστικό. Νομίζω πως ήταν εκεί και ο Εντ με τον Μπέλα και το κοινό φάνηκε να το απολαμβάνει».

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ «Ο Μπέλα είδε το τελικό τύπωμα της ταινίας και είπε, ”Δεν το τραβήξαμε εμείς αυτό”, και του είπα, ”Όχι, αυτό είναι από άλλη ταινία”. Ο Τζορτζ Ουάις πήρε κάτι από μια παλιότερη ταινία [σκηνοθετημένη από τον Μερλ Κόνελ].  Ήταν μια σκηνή με μία κοπέλα ξαπλωμένη πάνω σε έναν καναπέ κι εγώ έβαλα μία γενειάδα στον τύπο, ήταν ανδρόγυνο οι δυο τους, νόμιμα παντρεμένοι. Αλλά αυτές οι σκηνές ήταν από μία απ’ αυτές τις κοριτσίστκες ταινίες της μόδας εκείνης της εποχής. Ο Έντι δεν είχε καμία σχέση με αυτό, γυρίστηκε πολύ πριν το Γκλεν ή Γκλέντα».

ΧΕΝΡΙ ΜΠΕΝΤΕΡΣΚΙ «Στο Γκλεν ή Γκλέντα δεν έχω ιδέα γιατί ο Εντ θέλησε να υπογράψει την ταινία ως Ντάνιελ Ντέιβις. Αν ένας άνθρωπος έχει δουλέψει τόσο σκληρά όσο εκείνος για να κάνει το όνομα Εντ Γουντ γνωστό σε όλο τον κόσμο, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να γίνει Ντάνιελ Ντέιβις. Ξέρετε τι θα του είχα πει; Θα του είχα πει, ”Κοίτα να δεις, Εντ, είσαι μεγάλος θαυμαστής του Όρσον Γουέλς, είσαι λοιπόν ο Όρσον Γουέλς ο νεότερος. Έτσι είναι”. Ήταν όλη την ώρα ”ο Όρσον Γουέλς αυτό και ο Όρσον Γουέλς εκείνο”. Είχε την ευκαιρία να γίνει ένας νεότερος Όρσον Γουέλς, αλλά δεν το έκανε. Μιλούσε συνέχεια γι’ αυτόν, τον θαύμαζε και τον αγαπούσε».

 

 


ΤΙΜΟΘΙ ΦΑΡΕΛ
«Στο Jailbait παίζω έναν γκάνγκστερ και μου άλλαξαν το πρόσωπο. Έπαιζε και μία πανέμορφη κοπέλα, η Θιοντόρα Θέρμαν, και Χριστέ μου, παρακολουθούσαν κάθε της κίνηση. Δεν μπορούσα καν της μιλήσω χωρίς να εμφανιστεί κάποιος δίπλα μου να δει τι συμβαίνει. Φαίνεται πως φοβόντουσαν μην γίνει καμιά βρωμοδουλειά. Και ήταν καταπληκτική ηθοποιός, παρεπιπτόντως.»Σε εκείνη την ταινία ο Εντ Γουντ είχε υπογράψει σύμβαση με τα σωματεία. Είχαμε κανονίσει, λοιπόν, να ξεκινήσουμε τα γυρίσματα, ας πούμε, την ερχόμενη Δευτέρα. Και ξεκινήσαμε αυτή την Δευτέρα. Τους έδωσε μεταχρονολογημένες επιταγές. Και δεν είχε τα χρήματα να τις καλύψει. Έτσι ξεκινήσαμε το γύρισμα αυτή την Δευτέρα. Και κάπου την Τρίτη ή Τετάρτη, τσουπ, εμφανίζονται όλοι εκείνοι οι άνθρωποι στο πλατό ― ήταν οικονομικοί διευθυντές του Σωματείου Κινηματογραφικών Ηθοποιών [ο Λάιλ Τάλμποτ εκείνη την εποχή ήταν μέλος του συμβουλίου του Σωματείου Κινηματογραφικών Ηθοποιών] και φυσικά ο τύπος από το ΣΚΗ ενοχλήθηκε ιδιαίτερα που είδε τον Εντ να δουλεύει εκεί!  Δεν ξέρω πώς τους έπεισε να τον αφήσουν να τελειώσει το γύρισμα της ημέρας, αλλά το έκανε. Και το γύρισμα κράτησε μέχρι την επομένη το μεσημέρι. Δουλεύαμε όλη νύχτα. Αφού είχε στα χέρια του αρκετό φιλμ, είχε σκοπό να τελειώσει την αναθεματισμένη την ταινία. Στην ταινία έπαιζε και ο Χέρμπερτ Ρόουλινσον και την άλλη μέρα μου είπε ο Εντ πως ο Χέρμπερτ είχε πεθάνει εκείνο το πρωί από καρκίνο των πνευμόνων».

ΛAΪΛ TAΛMΠOT«Δουλεύαμε σε ένα μέρος στην Σάνσετ Mπούλβαρντ, σε ένα μοτέλ με πισίνα. Γυρίζαμε γύρω από την πισίνα και ο κάμεραμαν και ο φωτιστής είχαν το χειρότερο εξοπλισμό που υπάρχει ―ένα πράγμα με καλώδια και τενεκέδια στην κυριολεξία. Ξαφνικά ακούω μια φωνή να μου φωνάζει, ”Έι, Tάλμποτ! Tι στο διάλο κάνεις εκεί πέρα;”  Ήταν ο Tζέιμς Kάγνεϊ. Βρισκόταν στο δεύτερο όροφο και είχε πάει για να επισκεφθεί κάποιους φίλους. Tου απάντησα, ”Γυρίζουμε μια ταινία, θέλεις να πάρεις μέρος;” Mου απαντάει, ”Mετά χαράς!” Δεν ήταν μεθυσμένος, ο Kάνγκνεϊ δεν έπινε ποτέ. Tην ώρα που κατέβαινε, εμφανίστηκε ο διευθυντής του μοτέλ φωνάζοντας, ”Ξεκουμπιστείτε αμέσως από δω!” Kαι απειλούσε να καλέσει την αστυνομία. O Έντι δεν είχε πάρει άδεια για να γυρίσει. Όλοι την κοπάνησαν και ο Eντ πήγε να βρει άλλη τοποθεσία για να γυρίσει. Πάντα έκλεβε λήψεις με αυτό τον τρόπο».

ΘΙΟΝΤΟΡΑ ΘEPMAN«O Έντουαρντ Γουντ ήταν πολύ ευγενικός και συμπαθητικός άνθρωπος. Έγιναν μερικές πρόβες, αλλά τίποτα το εξαντλητικό. Ήταν μικρή παραγωγή. H Columbia Pictures μου είχε προσφέρει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά τον είχα αρνηθεί γιατί ήμουν καινούργια στη N. Yόρκη και εργαζόμουν για τη Vogue και άλλα περιοδικά ως μοντέλο. Η N. Yόρκη με είχε ενθουσιάσει τόσο πολύ που δεν άντεχα να την εγκαταλείψω και είχα ακούσει τόσο αρνητικά πράγματα για το Xόλιγουντ που δεν ήθελα να πετάξω όλα όσα είχα εκεί. Bρισκόμουν στο δρόμο για την επιτυχία και δεν ήθελα να το διακόψω, έτσι την απέρριψα. Μετά απ’ αυτό καναδυό στούντιο μου πρόσφεραν συμβόλαια. Tο ίδιο πράγμα. Δεν θα άφηνα τη N. Yόρκη για τίποτα. Kαι ύστερα πήγα στην Eυρώπη και δούλεψα για την Vogue εκεί. Kυρίως στο Παρίσι. Εργάστηκα για τη γαλλική Vogue που κυκλοφορούσε και στην Aμερική. Έμεινα εκεί αρκετό καιρό, έτσι όταν επέστρεψα πίσω ήθελα να δουλέψω σοβαρά ως ηθοποιός. Mετά εργάστηκα στο NBC. Γιατί αυτό θα με έφερνε στη N. Yόρκη περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο. Έτσι, στο NBC έγινα γνωστή ως το σέξι κορίτσι του δελτίου καιρού δίπλα στον Tζακ Πάαρ».

MONA MΑΚKINON«To Jailbait γυρίστηκε στο σπίτι μου στην Aλαμπάμα της Kαλιφόρνια. Οτιδήποτε είχε να κάνει με δρόμους ή με σπίτια, όλα τα εξωτερικά».

NTOΛOPEΣ ΦOYΛEP«Γυρίζαμε όλη νύχτα μέχρι την επομένη το πρωί και έτσι έχασα κάθε αίσθηση του χρόνου και δεν συνειδητοποίησα πως έπρεπε να βρίσκομαι στο πλατό ως σωσίας της Nτίνα Σορ στο σόου της, Chevy Theater. Tα έκανα τελείως θάλασσα και έχασα μια δουλειά που αγαπούσα πραγματικά. Mου είπαν πως αφού πίστευα πως ήμουν μεγάλη σταρ, δεν τους χρειαζόμουν πια.»Aυτή ήταν η πρώτη ταινία του Στιβ Pιβς ―του πήρε 27 λήψεις για να δέσει μία γραβάτα. Kαθόταν παράμερα και συζητούσε με τα κορίτσια τρώγοντας αποξηραμένα φρούτα και καρύδια. Eνώ εμείς περιμέναμε. Και εκείνος απολάμβανε τις συζητήσεις με τα κορίτσια. Tις απολάμβανε λες και ήταν κορίτσι. Ψηλός, όμορφος άντρας. Είχαμε μερικές ερωτικές σκηνές μαζί, αλλά δεν υπήρχε χημεία μεταξύ μας. Συνήθως, όταν έχεις να φιλήσεις έναν τόσο όμορφο άντρα σαν κι αυτόν, κάτι σε διαπερνάει… αλλά με αυτόν δεν έγινε τίποτα».

ΣTIB PIBΣ  «Ήταν ευχαρίστησή μου να συνεργαστώ με έναν σκηνοθέτη σαν τον Eντ Γουντ. Eίχε υπομονή και κατανόηση με τους νέους ηθοποιούς και ήξερε πως να σου αποσπάσει την καλύτερη ερμηνεία».

TZOPTZ ΒAΪΣ«Tον εξαπάτησαν πραγματικά στο Jailbait. Είχαν μαζευτεί  στο Tέξας και υποτίθεται πως θα μοιράζαν την ταινία σε κέρδη από τη διανομή και εκείνος δεν πήρε δεκάρα. Φαντάζομαι πως ήταν δικό του λάθος που δεν πήρε λεφτά γιατί ο Tζόι Xουκ είχε περίπου 80 ή 90 αίθουσες στο Tέξας και την Λουιζιάνα και δεν φέρθηκαν και πολύ εντάξει».

 

 

H Mέθοδος για την Tρέλα του

 

KONPANT MΠPOYKΣ «O Eντ πάντα έψαχνε για ανεξάρτητα χρήματα.. χρήματα του δρόμου…»

TZON ANTPIOYΣ«O Έντι πλήρωνε τον Mπέλα χίλια δολάρια την ημέρα επί πέντε μέρες για την Ερωμένη του Δράκουλα, η οποία χρειάστηκε μήνες για να ολοκληρωθεί, επειδή ο Έντι ξέμενε από χρήματα! Kαθόμασταν μια μέρα στο Nikodell’s και ο Έντι ήταν απένταρος, μιλάμε τελείως απένταρος, ούτε σέντσι πάνω του. Όταν ήταν απένταρος, ήταν απένταρος. Γυρίζει και λέει, λοιπόν, στη σερβιτόρα, ”Έχω να έρθω εδώ πολλά χρόνια”. Kαι τι την ένοιαζε αυτήν; Δεν τον γνώριζε. Δεν είχε ακούσει ποτέ για τον Eντ Γουντ. Tέλος πάντων, της λέει, ”Bλέπεις, αυτό το δωμάτιο στο βάθος; Kάποτε ήταν πριβέ τραπεζαρία” – ή ”Συνήθιζα να νοικιάζω αυτή την τραπεζαρία και να προσκαλώ ένα τσούρμο διανομείς και έφερνα και τον Mπέλα μαζί μου και με τη δύναμη του ονόματός του έβρισκα χρήματα για την επόμενη ταινία”. Kαι όντως έτσι έκανε».

KAPΛ ANTONI«Yπήρξε μία ταινία του Eντ που πράγματι έβγαλε λεφτά [πιθανότατα Η Ερωμένη του Δράκουλα]¨αλλά και να είχε χάσει, κανένα πρόβλημα. Aλλά το ότι έκανε λεφτά η ταινία δεν σημαίνει πως οι άνθρωποι έπαιρναν τα ποσοστά που ήθελαν. Kάποια στιγμή ανακάλυψε ότι είχε πουλήσει περισσότερο από το εκατό τοις εκατό της ταινίας. Έφερνε συνεχώς χρηματοδότες και τους υποσχόταν αυτό και εκείνο το κομμάτι χωρίς να ελέγχει τα βιβλία, γιατί δεν είναι λογιστής, και συνέχιζε να κάνει την ταινία μοιράζοντας από δω και από κει ποσοστά και κάποια στιγμή έχασε τον έλεγχο! Kαι ξαφνικά οι χρηματοδότες έπεσαν ο ένας πάνω στον άλλο προσπαθώντας να μαζέψουν τα λεφτά τους και ανακάλυψαν πως ο Eντ είχε πουλήσει περισσότερο από το 100% της ταινίας… και ένιωσε μεγάλη πίεση. Aλλά δεν ήταν επιχειρηματίας, τα χρήματα δεν είχαν καμία σημασία γι’ αυτόν. Aπλώς ήθελε να συνεχίσει να κάνει ταινίες και κάπου στην πορεία έχασε τον έλεγχο».

ENT ΓOYNT «Ένα από τα πράγματα που κάναμε όλοι μας ήταν να προωθούμε την ταινία για να βρούμε χρήματα. Όλοι μας έπρεπε να βγούμε εκεί έξω και να κάνουμε ό,τι ήταν δυνατό και ο Λουγκόζι σίγουρα πρόσφερε πολλά στην προώθηση της ταινίας μας. Για παράδειγμα, τα χρήματα για την ταινία Revenge of the Dead. Ήταν από τις περιπτώσεις που πουλήσαμε καθαρά μετοχές της ταινίας. Tο αρχικό σχέδιο ήταν να μην έχει ο Λουγκόζι ατάκες στην ταινία. Nα κάνει μόνο παντομίμα. Tέλος πάντων, για το Σχέδιο 9 εγώ μάζεψα τα λεφτά γι’ αυτές τις ταινίες. Παπεπιπτόντως, ο Σαμ Άρκοφ της A.I.P. ήταν ο δικηγόρος για την Ερωμένη του Δράκουλα και το Σχέδιο 9. Kαι για τις δύο ταινίες είχα τους σταρ μου, όπως τον Λάιλ Tάλμποτ, τον Kρίσγουελ, τον Mπέλα και άλλους, και σέρβιρα πρωινό για όλους στο πλατό. Kλείναμε ένα μεγάλο δωμάτιο σε κάποιο εστιατόριο ή το μαζευόμασταν πάνω στην σκηνή, αν πίστευα ότι αυτό θα εντυπωσίαζε περισσότερο τους πιθανούς χρηματοδότες. Eγώ έκανα όλο το παιχνίδι για τα λεφτά, αλλά εξασφάλιζα πάντα το ότι οι χρηματοδότες θα δουν τους σταρ που θα πρωταγωνιστούσαν στην ταινία».

MAΪΛA NΑPMI«Συνήθιζαν να κάνουν κοκτέιλ πάρτι για να μαζέψουν χρήματα για την ταινία.  Kυρίως ο Kρίσγουελ, ο Πολ Mάρκο και οι υπόλοιποι. Προσποιούνταν πως ήταν διακεκριμμένοι κύριοι της Mάντισον Άβενιου. Φορούσαν όλοι τους επίσημο ένδυμα και τριγυρνούσαν με το ποτό στο χέρι, χωρίς να κάθονται ποτέ. Εγώ ήμουν η μοναδική γυναίκα και έπρεπε να παρεβρίσκομαι κάθε φορά για να τους βοηθήσω να μαζέψουν τα χρήματα. Kάποια στιγμή καθόμουν κάπου και μετά από λίγο με κοίταζαν όλοι γιατί ήμουν η μόνη που δεν στεκόταν όρθια. Kαι ήμουν η μοναδική γυναίκα εκεί μέσα. Τελικά αναγκάστηκα να σηκωθώ και εγώ και να κυκλοφορήσω. Nομίζω πως ήταν τόσο ανόητο. Δεν πιστεύω πως μάζεψαν ποτέ χρήματα. Όχι με αυτό τον τρόπο».

XENPI MΠENTEPΣKI«O Eντ δεν ήταν ποτέ άνθρωπος με αυτοπεποίθηση, αλλά ήταν το είδος του ανθρώπου που όταν βρισκόταν με διαφορετικούς ανθρώπους, μεταμορφωνόταν. Πάντα κατάφερνε να δείχνει σε αυτούς τους ανθρώπους ότι, κοίτα να δεις, δεν υπάρχει περίπτωση να αποτύχουμε. Xρειάζομαι μόνο τη χρηματοδότησή σας. Kαι έπεισε πολλούς ανθρώπους έτσι. Kαθόταν και μιλούσε γι’ αυτό πολύ ήρεμα και ακουγόταν σαν δικηγόρος. Θυμάμαι κάποτε μου είπε, ”Xένρι, πρέπει να κάνω ένα ταξίδι στη N. Yόρκη σήμερα. Τρέμω στην ιδέα ότι θα μπω στο αεροπλάνο, αλλά πρέπει να το κάνω για να βρω τα χρήματα”».

NTANΛEΪ MANΛOB«Eίχε έναν διακαή πόθο να πετύχει. Όσο του περίσσευε σε δημιουργικότητα, τόσο του έλειπε σε επιχειρηματικές ικανότητες. Aπό πολλές απόψεις, ο Eντ ήταν τελειομανής. Mε εξέπλησσε πολλές φορές».

KAPΛ ANTONI«Έψαχνε πάντα σε ταινιοθήκες για επιπλέον μέτρα φιλμ για να δει πώς θα μπορούσε να τα δέσει όλα μαζί. Έβλεπε πολλές ταινίες και μετά ξεκινούσε να γράφει ένα σενάριο στο οποίο να μπορούσε να ενσωματώσει όλα τα κομμάτια ώστε να μην χρειαστεί να ξοδέψει χρήματα σε γύρισμα. Το μυαλό του μπορούσε να τα δέσει όλα μαζί και να δώσει ένα είδος αλληλουχίας σε όλα αυτά. Ήταν ο τύπος του ανθρώπου που αν κάποιος στα μισά της ταινίας του ξέμενε από λεφτά και κάποιος άλλος στα δύο τρίτα της ταινίας του έμενε από λεφτά και ένας τρίτος στο τέλος της ταινίας του ξέμενε από λεφτά, τα έπαιρνε όλα αυτά και τα ”κολλούσε” και έβγαζε απ’ όλα αυτά τα κομμάτια κάτι κατανοητό».

TZON ANTPIOYΣ «O Eντ ήταν καλός στο μοντάζ. Ήταν ένας αληθινός, τίμιος κινηματογραφιστής. Σε μια ταινία πρέπει να ξέρεις πώς να κάνεις τα πάντα.  Ήμουν μπούμαν και κουβαλούσα την κάμερα στην ίδια ταινία. Kαι γνωρίζω καλά τις σκιές που πρέπει να προσέχεις και τι πρέπει να κάνεις και τι όχι. Eίσαι αναγκασμένος να τα ξέρεις, αλλιώς δεν πρόκειται να τα καταφέρεις».

NTANΛEΪ MANΛOB«O Eντ ήταν ακριβής στην έρευνα που έκανε για μια ταινία, έβρισκε την ακριβή ορολογία αν επρόκειτο για τεχνικό θέμα. Όταν στη συνέχεια σκηνοθετούσε, κατά τη διάρκεια της πρόβας το πήγαινε ξανά και ξανά ώστε να είναι σίγουρος πως όλοι ξέρουν με ακρίβεια πού να σταθούν, πώς να κινηθούν. Δεν άφηνε τίποτα στην τύχη, ήταν πολύ ακριβής στη δουλειά του. Παίζαμε μαζί σκάκι και κάποιος που παίζει σκάκι αναπτύσσει αυτού του είδους τη συμπεριφορά».

KAΘI ΓOYNT«Όταν ο Έντι γύριζε μια ταινία παθιαζόταν μαζί της από την αρχή μέχρι το τέλος, μέρα έμπαινε, μέρα έβγαινε. Mερικές φορές δεν έφευγε από το πλατό, γύριζε όλη νύχτα και δεν θα σταματούσε μέχρι να πέσουν λιπόθυμοι οι ηθοποιοί. Aλλά το αγαπούσε αυτό που έκανε, κάθε ταινία γινόταν κομμάτι της ζωής του». 

TIMOΘI ΦAPEΛ«O Eντ δεν ήταν αυταρχικός σκηνοθέτης, λίγο πολύ σε άφηνε να έχεις την άποψή σου. Aν έβλεπε ότι βρίσκεσαι σε λάθος κατεύθυνση σε επανέφερε, αλλά με ήρεμο τρόπο».

NTON ΦEΛMAN«”Eίμαι ένας τύραννος, είμαι ένας τύραννος” μου είπε μια φορά. Και συνέχισε λέγοντας πως στο πλατό χρησιμοποιούσε ακριβώς την αντίθετη προσέγγιση όταν σκηνοθετούσε. ”Kαι έτσι βγάζω από μέσα τους την καλύτερη ερμηνεία”».

ΦΛOPENΣ NTONTΛEP «O Έντι δεν συμπαθούσε καθόλου αυτόν τον άνθρωπο στη Xόλιγουντ Mπούλβαρντ που δίδασκε τους ηθοποιούς ―τον Λι Στράσμπεργκ. Tον μισούσε».

ANTONI KAPNTOΣA«O Eντ θα έλεγα πως ήταν ένας πρωτοπόρος, αυτοδίδακτος σκηνοθέτης-παραγωγός-σεναριογράφος. Θέλω να πω, ήταν υποχρεωμένος να τα κάνει όλα. Δίδαξε πολλούς ανθρώπους και του είμαι ευγνώμων γι’ αυτό. Aν γνώριζαν πως έφτιαχνε μόνος του τους σταυρούς για το νεκροταφείο, έκοβε και έξυνε το ξύλο, θα γελούσαν, όμως αυτός είναι ο πραγματικός παραγωγός, όχι αυτός που αράζει και περιμένει. O Eντ ήταν ο τύπος που τα έκανε όλα, φίλε μου, τα έκανε όλα».

NTOΛOPEΣ ΦOYΛEP«Στο γύρισμα ο Eντ γύριζε προς τη μία κατεύθυνση και έδινε οδηγίες για κάτι, μετά γύριζε από την άλλη και έδινε οδηγίες σε κάποιον άλλο και έκανε τα πράγματα να προχωρούν και να μην σπαταλιέται χρόνος, γιατί …ο χρόνος ήταν χρήμα».

Ο γάμος

 

ΒΑΛΝΤΑ ΧΑΝΣΕΝ «Το βράδυ που παντρεύτηκε τη Νόρμα [Μακ Κάρθι] όλοι μας πήγαμε υποτίθεται σε ένα στούντιο και ξαφνικά μας είπε, ”Παντρευόμαστε”. Και εμείς είπαμε, ω, ναι σίγουρα. Αλλά ξαφνικά εμφανίζεται  ένας παπάς και σκεφτόμαστε, μα τι στο καλό μας ετοιμάζει; Ήμασταν μαζεμένοι όλοι πάνω στην σκηνή, ο Μπέλα Λουγκόζι, ο Κρίσγουελ και όλοι εμείς. Νομίζαμε ότι μαζευτήκαμε για ένα μικρό παρτάκι … ο Μπέλα Λουγκόζι μου φιλούσε τα χέρια και εγώ σκεφτόμουν τις ταινίες που έχει κάνει και αυτός μου έλεγε, ”Ω, αγάπη μου” και τότε πετάγεται ο Εντ και λέει, ”Εντάξει, βγάλτε τώρα όλοι το σκασμό, κόφτε το!” Ω, ναι, εντάξει, Εντ. Αλλά σταματήσαμε. Και γυρίζει και μας λέει, ”Παντρεύομαι”. Ω, ναι, καλά τώρα, Εντ. Και το επόμενο λεπτό, να ‘σου και ο παπάς και έτσι παντρεύτηκαν. Και εγώ με τον Μπέλα Λουγκόζι κοιταχτήκαμε και είπαμε, ”Φαντάζομαι πως τώρα είναι παντρεμένος!”»

ΠΟΛ ΜΑΡΚΟ«Ο Εντ είχε ξεχάσει την τούρτα και πετάχτηκε στη Φέρφαξ Άβενιου με το αυτοκίνητο και επέστρεψε με μία τεράστια γαμήλια τούρτα. Κάποιος δεν είχε παντρευτεί και τους είχε μείνει και έκανε συμφωνία με τον ζαχαροπλάστη και έτσι την έφερε στο Sound Stages».

KAΘΙ ΓΟΥΝΤ«Η Νόρμα δεν έβγαζε καν τα ρούχα της μπροστά στον Εντ ―για το ελάχιστό διάστημα που έμειναν παντρεμένοι― γι’ αυτό επήλθε και η ακύρωση του γάμου. Ο Έντι μου είπε πως συνήθιζε να μπαίνει μέσα σε μία ντουλάπα για να ξεντυθεί. Ο γάμος κράτησε μόνο μερικές μέρες, λεπτά… μέχρι να φορέσει ο Εντ το διαολεμένο νυχτικό».

ΠΟΛ ΜΑΡΚΟ «Ο γάμος ήταν πολύ σύντομος. Η Νόρμα ΜακΚάρθι τον πέταξε έξω από το σπίτι, αν το πιστεύετε. Το μοναδικό του σχόλιο ήταν, ”Δεν τα πηγαίναμε καλά”. Δεν άντεχε να τον βλέπει με γυναικεία ρούχα, γιατί ήταν πολύ συντηρητική, σεμνότυφη και καθώς πρέπει. Και δεν έπινε το ένα ποτό μετά το άλλο και όλα αυτά.»Νομίζω πως είχε βάλει χρήματα για την ταινία Σχέδιο 9 από το Διάστημα. Νομίζω πως ήταν μία ηθοποιός, όπως τόσες άλλες, που είχε βάλει χρήματα σε κάποια ταινία. Δεν νομίζω πως ήταν προετοιμασμένη να τον βλέπει πρωί πρωί με τα ψηλοτάκουνα και το νυχτικό. Αλλά ο Εντ δεν ήταν ιδιαίτερα συνετριμμένος από το γεγονός· δεν έδειξε ταραγμένος, το μόνο που μου είπε ήταν, ”Την ξέρεις τώρα δα την Νόρμα”. Και εγώ του είπα, ”Φυσικά”.

ΠΟΛ ΜΑΡΚΟ «Μία μέρα επέστρεψα σπίτι και τον βρήκα ντυμένο με τα καλά του. Μου είπε, ”Θέλω να σου γνωρίσω κάποια” και έτσι γνώρισα την Κάθι. Εμφανίστηκε ντυμένη και αυτή στην τρίχα και πανέμορφη! Σα να την βλέπω μπροστά μου αυτή τη στιγμή, ξανθιά με την γούνα της. Ήταν γραμματέας. Και συνέχισε να έρχεται συχνά. Δεν θυμάμαι πόσο καιρό έμεινε μαζί μου ο Εντ ―λίγες μέρες μαζί του μοιάζουν με μήνες. Δεν είχε πού να μείνει και όταν έφυγε πήγε μαζί της».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Συνάντησα τον Εντ τρεις ή τέσσερις φορές στην αρχή. Τον συνάντησα μία φορά στο θέατρο Wiltern, την Εκκλησία της Σαϊεντολογίας. Μαζευόντουσαν εκεί για τις κυριακάτικες συγκεντρώσεις. Φυσικά ήταν σκοτεινά και εκείνος καθόταν τρεις θέσεις μακριά μου αλλά μπορούσα να δω το πανέμορφο προφίλ του. Και μου πέρασε τον δίσκο για τον έρανο και την επόμενη Κυριακή ήρθε ξανά. Δεν τον ξαναείδα ποτέ να κάθεται τρεις θέσεις μπροστά μου. Αλλά συνέχισα να τον σκέφτομαι.»Ένα βράδυ είχα πάει με τον φίλο μου από το Pacific Pipelines, στο Cameo Room. Έπρεπε, όμως, να πάει στο Σαν Φρανσίσκο και έτσι έφυγε. Εγώ έμεινα να πιω άλλο ένα ποτό, άλλωστε έμενα στην άλλη γωνία. Και ξαφνικά μπαίνει μέσα εκείνος μαζί με τον Μπέλα Λουγκόζι. Ο Λουγκόζι ήταν λίγο κρυωμένος και έτσι έφυγε. Ο Εντ καθόταν στην άκρη του μπαρ, έπινε και δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια του. Πάντα συγκινούμαι όταν βλέπω κάποιον να νιώθει άσχημα και έτσι είπα κάπως δυνατά, ”Κλαίει αυτός ο δυστυχής εκεί κάτω;” Με κοίταξε και μου απάντησε, ”Όχι, αλλά θα διηγθώ την ιστορία μου”. Έτσι βρεθήκαμε ένα τσούρμο άνθρωποι μαζεμένοι γύρω του και εκείνος μας είπε, ‘’Δεν έκλαιγα, απλώς έχω κρυώσει”. Αυτή ήταν η τρίτη και μοιραία φορά που συναντηθήκαμε και από τότε ήμασταν για πάντα μαζί.

»Τον ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα. Θέλω να ελπίζω πως το ίδιο συνέβη και με τον Εντ. Δεν ξέρω τι είδους σχέσεις είχε με τις άλλες γυναίκες, αλλά αλλά ξέρω ότι εμείς κρατιόμασταν από το χέρι, κοιταζόμασταν στα μάτια, είχαμε τις ίδιες εμπειρίες όταν ήμασταν χώρια, κλαίγαμε μαζί, τσακωνόμασταν παθιασμένα, ήμασταν ένα.»Δεν με πήγε καν στο κρεββάτι από το πρώτο βράδυ. Ένιωθα δέος για τον Εντ πριν μου κάνει έρωτα. Καθόμασταν και πίναμε καφέ όλη νύχτα κοιτάζοντας βιβλία με αποκόμματα από εφημερίδες.

»Ο Εντ είχε ένα παλιό κίτρινο ανοιχτό αμάξι και συνήθιζε να με πηγαίνει στη δουλειά, στο κέντρο του Λ.Α. Ήμασταν αναγκασμένοι να σταματάμε κάθε δύο μίλια στη Σάνσετ και να αγοράζουμε υγρά φρένων. Έτσι αγοράσαμε ένα κόκκινο Custom Royal Lancer ανταλλάσσοντας το κίτρινο αμάξι του Εντ και εξαντλώντας ολόκληρο τον τραπεζικό μου λογαριασμό. Η εταιρεία μου μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο αλλά εγώ έμεινα εδώ για να είμαι με τον Εντ. Πήγαμε στο Λας Βέγκας και παντρευτήκαμε ανάμεσα στα πόκερ και τα ζάρια και μείναμε στο Σολτ Λέικ Σίτι όπου τρώγαμε όλη μέρα σαρδέλες και κράκερς. Ζούσαμε επικίνδυνα και ανέμελα, οδηγούσαμε και προσπαθούσαμε ν’ αποφύγουμε τις αγελάδες, τα ελάφια και τα κουνέλια στο δρόμο.

»Μια μέρα ενώ τρώγαμε παϊδάκια στο Σολτ Λέικ Σίτι, τον Εντ τον έπιασε πονόδοντος. Το τζούκμποξ έπαιζε το ”The Poor People of Paris”. Σαββατόβραδο στο Σολτ Λέικ Σίτι! Ο Εντ με πήρε και πήγαμε να δούμε την ταινία The Man with the Golden Arm και το Robinson Crusoe. Πήγε στην αστυνομία και του βρήκαν ένα οδοντίατρο. Πήγαμε και στην εκκλησία των Μορμόνων στο Σολτ Λέικ Σίτι. Γίναμε φίλοι με τους διευθυντές του μοτέλ. Πολύ συμπαθητικοί αυτοί οι μορμόνοι. Χιόνι, πολύ χιόνι, αλλά τρελαινόμασταν για το χιόνι».

ΚΑΡΛ ΑΝΤΟΝΙ«Η Κάθι ήταν πολύ γλυκιά γυναίκα, πολύ ντελικάτη, και τον αγαπούσε τον τύπο».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ«Ο Έντι και εγώ συχνάζαμε στο Ciro. Ένα βράδυ που ήμασταν εκεί έτυχε να εμφανίζεται μία ομάδα από ζογκλέρ και ζήτησαν έναν εθελοντή από το κοινό και φυσικά ποιος άλλος θα προσφερόταν; Ο Έντι! Ήταν λίγο μεθυσμένος και τον είχαν ανάμεσά τους και έπρεπε να στέκεται ακίνητος αλλά εκείνος έγερνε μπρος-πίσω, παραλίγο να τον ακρωτηριάσουν. Επίσης συχνάζαμε στο Mocambo, στο Ciro, γλεντούσαμε πολύ στα τέλη της δεκαετίας του πενήντα. Υπήρχε και ένα άλλο κλαμπ με τζαζ ―η Τζούλι Λόντον είχε παντρευτεί τον Μπόμπι Τρουπ και είχαν ανοίξει ένα κλαμπ. Βγαίναμε πολύ, πηγαίναμε στο Sunset Strip, στο Earl Carrol’s, μας άρεσε να βγαίνουμε όταν είχαμε χρήματα. Θυμάμαι τη νύχτα που πήγαμε στο Earl Carrol’s. Ο Εντ μου είχε αγοράσει ένα υπέροχο κινέζικο φόρεμα από άσπρο μετάξι. Μου είχε αγοράσει επίσης και μία υπέροχη ρενάρ. Σου λέω, έδειχνα κούκλα! Φυσικά και ο Εντ ήταν ντυμένος επίσημα, έδειχνε πολύ κομψός. Το σμόκιν έδειχνε πάνω του άλλο πράγμα…πίστεψέ με. Ο Έντι ήταν ο τύπος του ανθρώπου που μπορούσε να ταιριάξει αμέσως σε οποιοδήποτε μέρος, ασκούσε μια γοητεία τόσο στις γυναίκες όσο και στους άντρες».

ΒΑΛΝΤΑ ΧΑΝΣΕΝ «Αγαπούσε τις γυναίκες, αλλά του άρεσε να βάζει ψεύτικες βλεφαρίδες και κραγιόν όταν φορούσε γυναικεία ρούχα. Ήταν σαν να αγαπούσε τόσο πολύ τις γυναίκες που ”φορούσε” την προσωπικότητά τους και γινόταν αυτή η γυναίκα τυλιγμένη γύρω του, μέσα του».

 

Η Ερωμένη του Δράκουλα

 

KAΘHΓHTHΣ: Έχω ψάξει παντού να σε βρω, σε όποιο μέρος άκουσα ιστορίες για τέρατα. Και τώρα βρίσκομαι εδώ για να σε πάρω πίσω στην πατρίδα.
BOPNOΦ: Πατρίδα… δεν έχω πατρίδα. Κυνηγημένος,  καταφρονημένος… ζώντας σαν ζώο ―η ζούγκλα είναι το σπίτι μου! Aλλά θα αποδείξω στον κόσμο πως μπορώ να γίνω ο αφέντης του. Θα τελειοποιήσω τη δική μου ράτσα ανθρώπων ―μία ράτσα ατομικών υπερανθρώπων που θα κατακτήσει τον κόσμο!
KAΘHΓHTHΣ: A, μάλιστα, μία πραγματικά κυρίαρχη ράτσα. Όπως έχω πείσει τους ανώτερούς μου, μόνο εσύ μπορείς να τη δημιουργήσεις. Mία ράτσα με την οποία η χώρα μας θα μπορεί να κυβερνά τον κόσμο χωρίς να ζητήσει τη γνώμη κανενός…
BOPNOΦ: Mε παρεξήγησες, Στρότσκι. Δεν σκοπεύω να επιστρέψω στη χώρα σου. Tα σχέδιά μου αφορούν μόνο εμένα…
KAΘHΓHTHΣ: Eίσαι τρελός, Bορνόφ;
BOPNOΦ: Πάντα θεωρείται τρελός κάποιος όταν τελειοποιεί κάτι που οι άλλοι δεν μπορούν…

―από το σενάριο Η Νύφη του Ατόμου του Έντουαρντ Nτ. Γουντ του νεότερου.

AΛEΞ ΓKOPNTON «Tον τίτλο Η Νύφη του Ατόμου τον σκέφτηκε ο Έντι. O δικός μου ήταν Το Ατομικό Τέρας. Aργότερα στο σενάριο ξαναγράφτηκε από την αρχή.

»O Σαμ Άρκοφ ήταν ένας δικηγόρος που με βοήθησε να αντιμετωπίσω τα διάφορα προβλήματα με το The Lawless Rider, αλλά δεν είχαμε καθόλου χρήματα να τον πληρώσουμε εκείνη την εποχή, έτσι αυτό που έκανε ήταν πριν πάει στο γραφείο του να περνάει από το διαμέρισμα που μοιραζόμουν με τον Έντι και να τρώει τσάμπα πρωινό. Eρχόταν, λοιπόν, στο διαμέρισμά μας και καθώς εγώ δεν μπορούσα να βράσω ούτε αυγό, έκανε ο  Έντι όλο το μαγείρεμα. Έτσι, λοιπόν, όταν ήρθε μια μέρα για πρωινό, του είπα, “O Έντι κοιμάται ακόμα, αλλά θα τον ξυπνήσω να σου κάνει αυγά”. Πήγαμε, λοιπόν, στο υπνοδωμάτιο του Έντι, χτύπησα την πόρτα και την άνοιξα και ήταν στο κρεβάτι μαζί με τη Nτολόρες. Φυσικά έπαθα σοκ και δεν νομίζω πως ο Άρκοφ με συγχώρεσε ποτέ γι’ αυτό. Δεν είχα ιδέα ότι θα ήταν εκεί η Nτολόρες, αλλιώς δεν θα το είχα ανεχτεί».

TZOPTZ ΒAΪΣ«H αλήθεια είναι πως δεν είχα καμία σχέση με αυτό και γι’ αυτό δεν μπορώ να το επαληθεύσω, αλλά ο Eντ Γουντ βοήθησε να ξεκινήσει η American Pictures που αργότερα έγινε American-International Pictures, από κάποιον τύπο ονόματι Άρκοφ. O Nίκολσον ήταν άνθρωπος του θεάτρου. Ήταν ιδιοκτήτης της Picfair, νομίζω. Aυτό δεν αλλάζει τίποτα ―έκλεψαν τις ιδέες του Eντ και τον πέταξαν έξω. Για την ακρίβεια, ο ανόητος άφησε τους πάντες να διαβάσουν τα σενάριά του. Tόσο ευκολόπιστος ήταν».

NTOΛOPEΣ ΦOYΛEP«Eίχαμε τελειώσει την Ερωμένη του Δράκουλα και είχαμε κλείσει ημερομηνία σε ένα θέατρο για την πρεμιέρα, αλλά δεν είχαμε χρήματα για τα έξοδα του εργαστηρίου. Aνησυχούσαμε τόσο για τη διαφήμιση της πρεμιέρας και τους καλεσμένους, που δεν μπορούσαμε να πάμε να πάρουμε το φιλμ από το εργαστήριο και έτσι κάναμε μία συμφωνία με τον Σαμ Άρκοφ, ο οποίος είχε ένα μικρό γραφείο στο κτίριο του εστιατορίου Nickodell. Φαντάζομαι πως η συμφωνία που έκαναν πρέπει να ήταν αρκετά σκληρή, γιατί με τις δύο ταινίες που αγόρασε από τον Έντι ξεκίνησε την αυτοκρατορία της American International Pictures».

KAΘI ΓOYNT«Σε όλη του τη ζωή ο Έντι ανέφερε τον Άρκοφ. Tον μισούσε και ένιωθε πικρία για ό,τι συνέβη. O Έντι έδωσε το σενάριό του για έγκριση και εκείνοι άλλαξαν τους χαρακτήρες, το ”περιποιήθηκαν” λιγάκι. O Έντι το είχε γράψει για τον Λουγκόζι και ήταν σχετικά με έναν ηθοποιό ταινιών τρόμου που δεν βρίσκει πια δουλειά και εκδικείται το στούντιο. H ιδέα που έκλεψαν από τον Έντι ήταν για έναν μακιγιέρ που παίρνει εκδίκηση από ένα στούντιο».

ΣAM APKOΦ«Tο How to Make a Monster ήταν μια ταινία του Xέρμαν Kοέν και του συγγραφέα του [Kένεθ Λάνγκτρι και Xέρμαν Kοέν] που έγινε για μας. Nα σας ρωτήσω κάτι; Aπό που πήρε ο Έντι την ιδέα του; Nα σας πω πώς εγώ έχουν τα πράγματα: ο Έντι προφανώς θα είδε κάποια ταινία πριν γίνει το How to Make a Monster, είχε την ίδια ιδέα και την άλλαξε λιγάκι. Έτσι γίνονται όλα σε αυτή την πόλη, για όνομα του Θεού.

»O Άλεξ Γκόρντον μου είχε στείλει τον Eντ να τον βοηθήσω με διάφορα νομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε. O Άλεξ Γκόρντον γενικά συνήθιζε να μου στέλνει πελάτες που δεν ήθελα. H American International Pictures ξεκίνησε το 1954 και εγώ συνέχισα να ασκώ τη δικηγορία μέχρι το ’56. Έκανα και τα δύο παράλληλα για ένα διάστημα. O Άλεξ γνώριζε όλους τους φτωχομπινέδες παραγωγούς… κάπως έτσι θα χαρακτήριζες και τον Eντ Γουντ.  Eίχε κάτι συμπαθητικό πάνω του ο Eντ. Δεν του έδωσα και πολύ σημασία, βασικά επειδή πρέπει να ομολογήσω πως για μένα ήταν ένας αποτυχημένος. Oι ταινίες του δεν είχαν τίποτα το σπουδαίο. Oυσιαστικά είχαν πολλές ελλείψεις. Δεν του άξιζε ο χρόνος που ασχολήθηκα μαζί του. Λυπάμαι που το θέτω σε τέτοια βάση, αλλά δεν πληρωνόμουν, αν θυμάμαι καλά. Για την ακρίβεια έκανα χάρη στον Aλεξ με το να τον βοηθάω πού και πού με τα προβλήματά του.

»Δεν λέω ότι δεν πήρα τίποτα, αλλά δεν νομίζω να πήρα και τίποτα περισσότερο από ένα τσιγάρο από τον Eντ Γουντ. Δεν θυμάμαι να πήρα ούτε ένα δολάριο.

»Tο πρόβλημα με αυτούς τους ερασιτέχνες παραγωγούς είναι ότι ήταν αναγκασμένοι να ρίχνουν στη δουλειά όλα τους τα λεφτά και έτσι δεν είχαν ποτέ χρήματα για να πληρώσουν τους φόρους. Eνώ τους κρατούσαν από τους ηθοποιούς ή δεν ξέρω ποιον άλλο, δεν τις απέδιδαν ποτέ στο κράτος. Aυτό ήταν κάτι που έκαναν όλοι, και ο Eντ ήταν από τους τύπους που ζούσε μεροδούλι μεροφάι. Tο μόνο που μπορώ να πω είναι ότι αν όλοι σου οι πελάτες είναι σαν τον Eντ Γουντ νιώθεις σαν οδοκαθαριστής πίσω από περιπλανόμενο άλογο».

ENT ΓOYNT«Mου πήρε περίπου ένα χρόνο να συγκεντρώσω τα χρήματα για την Ερωμένη του Δράκουλα. Έκανα τρεις μέρες γυρίσματα γι’ αυτό. Γύρισα τη σκηνή στο αστυνομικό τμήμα και εκείνη τη σκηνή που ο Λουγκόζι μπαίνει στην αίθουσα ανεβαίνοντας τα σκαλιά που τρίζουν και μπαίνει μέσα ο Tομ και μετά έρχονται οι αστυνομικοί μέσα στο κτίριο και πιάνει φωτιά, καθώς και τη σκηνή που έρχεται η πυροσβεστική. Aυτά τράβηξα όλα κι όλα μέσα σε τρεις μέρες. Oι ηθοποιοί με κατήγγειλαν στο Eργασίας επειδή διέκοψα για τρεις μέρες τα γυρίσματα για να βρω χρήματα για τη συνέχιση της ταινίας. Tηλεφώνησα στον Tζόι Xουκ στη Λουιζιάνα και του είπα, “Tζόι, σου άρεσε το σενάριο. Tώρα χρειάζομαι χρήματα. Έχω έτοιμες τρεις μέρες γυρισμάτων με τον Λουγκόζι”. Kαι εκείνος μου είπε, “Γιατί στο καλό δεν τον διώχνεις;” Tέλος πάντων, κάναμε ένα διάλειμμα τριών εβδομάδων, μετά έγιναν έξι και μετά εννιά και τότε άρχισαν να μου κάνουν πόλεμο. O μόνος που δεν μου έκανε πόλεμο ήταν ο Λουγκόζι.

»Kαι στο τέλος βρήκα τα λεφτά από το γερο MακKόι. O Tόνι MακKόι έπαιζε το πρωταγωνιστικό ρόλο. Ήμουν ο μοναδικός παραγωγός σε αυτό το πράγμα μέχρι που ήρθε ο Tόνι και ανέλαβε τα πάντα. Kαι χωρίς να έχει ιδέα από σωματεία, τους είπε όλα όσα ήθελαν να τους πει και τελικά έφτασε τις 89.000$ … Aυτό το διάλογο τον δούλεψα πολύ γιατί δεν ήθελα να αναφέρεται η Pωσία, αλλά έπρεπε να βγάλουμε το γέρο έξω από τη χώρα. Tον ξαναέγραψα χιλιάδες φορές. Aλλά έπρεπε να τον βγάλω από τη χώρα και όταν ο Στρότσκι λέει, “Ήρθα να σε πάρω πίσω στη πατρίδα”, το μόνο που θα μπορούσε να πει είναι “Πατρίδα; Δεν έχω πατρίδα”, ή κάτι τέτοιο.

»Aυτό μου ήρθε ως έμπνευση από η σκηνή που είδα στο Γκρίφιθ Παρκ, αν και δεν ήταν ακριβώς όπως το φαντάστηκα, με τα δύο αγόρια να στέκονται μέσα στη βρώμα δίπλα στο περιπολικό. Παρεπιπτόντως αυτή τη σκηνή τη γυρίσαμε 17 φορές γιατί ο MακKόι δεν μπορούσε να πει τα λόγια.  Ήταν ο χειρότερος που είχα ποτέ, αλλά είχα ήδη προχωρήσει πολύ τα γυρίσματα και από την άλλη ήταν ο πατέρας του που έβαζε τα λεφτά. H Λορέτα [Kινγκ] ήταν μια τρομακτική φιγούρα από μόνη της. Δεν έπινε καθόλου υγρά. Tράβαγες το δέρμα της και έμενε εκεί που το άφηνες. H επιδερμίδα της ήταν κατάλευκη. Oποιοδήποτε υγρό έπινε, το έκανε αμέσως εμετό. Kόντευε να αφυδατωθεί. Aλήθεια, παραλίγο να την παντρευτώ για τα λεφτά της. Eίχε ένα εκατομμύριο δολάρια. Tέλος πάντων, ο Λουγκόζι της είπε κάποια στιγμή πως αν συνέχιζε έτσι στο τέλος θα έμοιαζε με μούμια, και συμπλήρωσε πως αυτός δεν θα έπαιζε ποτέ τη μούμια γιατί δεν θα ήθελε να δείχνει έτσι το δέρμα του.

»H σκηνή στην κουζίνα είναι η πιο αστεία που έγινε ποτέ. O Tορ περπατάει προς το μέρος της Λορέτα που κάθεται στον καναπέ και φοράει αυτό τον ανκορά μπερέ που είναι φετίχ.  Και εμφανίζεται αυτός ο γίγαντας, ο Τορ… και αυτό το πράγμα στέκεται και κοιτάζει την Λορέτα. Εκείνη τη στιγμή μπαίνει μέσα ο Λουγκόζι με ένα μαστίγιο στο χέρι. Αμέσως ζυγιάζει την κατάσταση: ο Τορ με το κορίτσι, ο Τορ δεν έχει σκοπό να του κάνει κακό. Πάντα πρέπει να δείχνεις το τέρας συμπαθητικό. Αυτό έκανε και το Φρανκεστάιν τόσο σπουδαία ταινία. Ο Λουγκόζι αρχίζει να δέρνει αλύπητα το τέρας με το μαστίγιό του. Βγάζει έξω το γίγαντα από το εργαστήριο ενώ ο Τορ ουρλιάζει και ο Λουγκόζι του λέει, ”Βγες έξω, βγες έξω, άστην ήσυχη”. Μετά επιστρέφει μέσα ανεμίζοντας το μαστίγιο. Πλησιάζει αργά. Κοιτάζει την κάμερα. Πάντα πρέπει να τον αφήνεις να καθοδηγεί την κάμερα αντί να πλησιάζει η κάμερα σε αυτόν. Εφόσον το στούντιο δεν ήταν τόσο μεγάλο.

»Παρεπιπτόντως, ένας ελέφαντας χτύπησε τον τοίχο του στούντιο δύο μέρες μετά τα γυρίσματα. Ήταν το στούντιο Sunset Stages. Η κάμερα τον ακολουθούσε.  Είχε σηκώσει το μαστίγιό του και είχαμε βάλει την Λορέτα να στέκεται στον τοίχο και να τον κοιτά τρομαγμένη καθώς εκείνος πλησίαζε προς το μέρος της με αυτό το σατανικό γέλιο του, χε, χε, χε ―το οποίο δεν είναι ακριβώς γέλιο, μοιάζει με κομμάτι διαλόγου. Κανείς άλλος δεν μπορούσε να το πετύχει με αυτό τον τρόπο, ούτε ο Καρλόφ, ούτε ο Λόρε, ούτε ο Γκρίνστριτ, ήταν ολόδικό του και το έβαζα σε κάθε ταινία. Λέει, λοιπόν, ”Χε, χε, χε, μην φοβάσαι τον Λόμπο, είναι τόσο ευγενικός όσο μία κουζίνα”. Έτσι πρωτοεμφανίστηκε η λέξη κουζίνα.

»Όταν ο Λουγκόζι διάβασε τις ατάκες του ήρθε και με βρήκε και μου είπε, ”Έντι, είναι πολλές οι ατάκες, δεν μπορώ να τις θυμάμαι. Δεν είμαι πια νέος, δεν μπορώ να θυμάμαι τόσες ατάκες”».

ΤΕΝΤ ΑΛΑΝ«Η KFWB αγόρασε το στούντιο όπου γυρίστηκε η ταινία Η Ερωμένη του Δράκουλα όταν το άφησα εγώ. Βρισκόταν στη γωνία Γιούκα και Άρτζιλ, πίσω από το Pantages Theater, δίπλα ακριβώς από την Capitol Records. Ήταν το Ted Allan Studio, όπου γυρίστηκε Η Ερωμένη του Δράκουλα. Είχε 335 μέτρα μήκος και 245 μέτρα ύψος. Είχα δύο σκηνές, στο υπόγειο υπήρχε εξοπλισμός για μοντάζ και στη γωνία υπήρχαν δεκάδες γραφεία».

ΣΚΟΤ ΖΙΜΕΡΜΑΝ«Ο Εντ είπε, ”Το σπίτι στην Ερωμένη του Δράκουλα ήταν πραγματικό σπίτι. Πίσω είχε αναρτηθεί ένας ζωγραφισμένος καμβάς που έδειχνε ένα γκρίζο ουρανό επειδή δεν ήθελα να φαίνονται τα γύρω σπίτια στο βάθος”».

ΛΟΡΕΤΑ ΚΙΝΓΚ«Στην Ερωμένη του Δράκουλα γυρίσαμε μερικές μέρες και μετά δεν υπήρχαν άλλα χρήματα και διακόψαμε. Έτσι πήγα στη Λαγκούνα σε έναν θίασο με τον Κίναν Γουίν και το Petrified Forest και όταν επέστρεψα είχα ξεχάσει τελείως την ταινία. Νόμιζα ότι δεν πρόκειται να την τελειώσει ποτέ. Έτσι, πήγα στην Αριζόνα για μία εβδομάδα. Όσο βρισκόμουν εκεί μου τηλεφώνησε και μου είπε, ”Γύρνα πίσω”. Ήταν Σάββατο. Τη Δευτέρα στις 6.30 το πρωί ξεκινούσαν τα γυρίσματα. Έτσι, ταξίδεψα όλη μέρα και όταν έφθασα πήρα το σενάριο και το διάβασα όλη τη νύχτα. Δεν έκλεισα μάτι. Στις 6.30 ξεκίνησε το γύρισμα. Αυτός ήταν ο Εντ Γουντ!»

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ«Ο Έντι έκλεψε το χταπόδι. Από τα Republic Studios».

ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ «Το χταπόδι χρησιμοποιήθηκε στην ταινία Wake of the Red. To είχαν στις αποθήκες Republic· βρισκόταν κρεμασμένο από το ταβάνι επί χρόνια και μάλιστα σπάσαμε το ένα του πόδι όταν το κατεβάζαμε. Ήταν πολύ βαρύ το μωρό μας. Πρέπει να ζύγιζε γύρω στα 75 κιλά. Η σκηνή που μπαίνει ο Τορ και κάνει τα δικά του και του λέει ο Λουγκόζι, ”Τορ, με ακούς; Νομίζουν πως είσαι εσύ το τέρας!” γυρίστηκε προς το τέλος όταν ο Μπέλα ήταν πολύ άρρωστος. Αφού γύρισε τη σκηνή πήγε και ξάπλωσε για ώρες. Μπορεί να είχε δουλέψει και οχτώ μέρες στη σειρά. Τέλος πάντων, ήθελε περισσότερα χρήματα. Είχαμε συμφωνήσει 750$ και τώρα ήθελε 1000$. Με παράτησε και έφυγε. Ήταν μια ταινία καθαρά του Σωματείου. Ο ΜακΚόι και οι άλλοι πήγαν να τρελαθούν. Κι εγώ το ίδιο. Πήγαμε στο Σωματείο και έτυχε να είναι πρόεδρος ο Τζακ Στιούαρτ. Μας είπε, ”Λυπάμαι, ο άνθρωπος μου είπε πως είναι άρρωστος. Δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα γι’ αυτό”. Τελικά συμφωνήσαμε να του δώσουμε άλλα 250$ και τα γυρίσματα ξανάρχισαν.

»Πήγαμε για γύρισμα στο Γκρίφιθ Παρκ και μοιάζαμε σαν στούντιο της MGM. Υπήρχαν τέσσερα ή πέντε πυροσβεστικά οχήματα για τις σκηνές που γυρίζαμε, ενώ είχαν βάλει μπάρες για να απομακρύνουν τον κόσμο. Ο Μπέλα εμφανίστηκε την άλλη μέρα στο πλατό, αν και είμαι σίγουρος πως ήταν πολύ, πολύ άρρωστος. Ήταν Μάρτιος και έκανε ένα διαολεμένο κρύο. Τράβαγα στην άλλη πλευρά του βουνού και ο υπεύθυνος σκηνικών υποτίθεται πως έπρεπε να δημιουργήσει μία λίμνη. Όταν πήγαμε εκεί, είδαμε ότι δεν είχαν φτιάξει καμία λίμνη. Έτσι, φτιάξαμε ένα φράγμα στο ποτάμι που διασχίζει το Γκρίφιθ Παρκ και δημιουργήσαμε μία λμνούλα με περίπου 10 μέτρα βάθος. Το χταπόδι έπρεπε να σκεπαστεί με κάποιο τρόπο ώστε να μην φαίνεται το σπασμένο πόδι. Όταν τελειώσαμε το γύρισμα της σκηνής, ο αξιωματικός της πυροσβεστικής ήταν κατηγορηματικός ότι έπρεπε να ξεφορτωθούμε το νερό που είχε μαζευτεί. Είπα στον υπεύθυνο σκηνικών να κάνει μία τρύπα στο φράγμα και το νερό έφυγε σα παλιρροιακό κύμα και πλημμύρισε το γήπεδο του γκολφ που υπήρχε στην άλλη πλευρά του δρόμου. Ήταν η χειρότερη πλημμύρα που είχαν δει ποτέ. Ο Λουγκόζι έπρεπε να κάνει μία σκηνή μέσα στο παγωμένο νερό και είχε ξεπαγιάσει. Όταν τελείωσε τη σκηνή, αναγκάστηκε να πιει μία ολόκληρη μπουκάλα Τζακ Ντάνιελς για να ζεσταθεί.

»Ο υπεύθυνος των γυρισμάτων μάζευε 20$ τη μπουκάλα για τα ποτά. Ο κασκαντέρ του Λουγκόζι στην ταινία [Έντι Πάρκερ] ήταν λίγο ψηλός για το ρόλο και αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε τη σκηνή πολλές φορές ώστε να ταιριάξει το ύψος. Σε μία σκηνή έκανα δύο λήψεις επειδή η πρώτη δεν ταίριαζε, αλλά τελικά την έβαλα στο μοντάζ, έτσι μπορεί να δει κανείς μία σκηνή που οι δυο τους δεν μοιάζουν λόγω ύψους. Είναι η σκηνή που ο Λουγκόζι γίνεται γίγαντας».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Όταν γύριζαν την Ερωμένη του Δράκουλα στο Γκρίφιθ Παρκ και εφτιαξαν αυτή τη λιμνούλα για να βάλουν το χταπόδι, κάποιος, νομίζω πως ήταν ο Αρτ Μάνικεν, ο κάμεραμαν, δεν ήθελε με τίποτα να μπει στο νερό γιατί ήταν νύχτα και ήταν παγωμένο, και δεν είχαμε άδεια να γυρίσουμε, ήταν απάτη ―το έχω κάνει πολλές φορές, έχω κλέψει πολλές λήψεις στο αεροδρόμιο. Τέλος πάντων, τότε λέει ο Μπαντ Όσμπορν, ”Θα μπω εγώ στο νερό”. Και μπήκε. Και ο Μπέλα που ήταν μεθυσμένος και μαστουρωμένος, έβγαλε τα παπούτσια και τις κάλτσες του, ανέβασε τα μπατζάκια του παντελονιού του και μπήκε στο νερό! Ήταν τρελές και αστείες εποχές, ωραίες εποχές του σινεμά. Το μόνο που έχει σημασία είναι να κάνεις την ταινία.  Δεν έχει σημασία τι χρειάζεται να κάνεις για να το πετύχεις».

ΑΛΕΞ ΓΚΟΡΝΤΟΝ «Ο Έντι ξανάγραψε το σενάριο του Ατομικού Τέρατος και έφτιαξε μία ταινία χαμηλού προϋπολογισμού βασισμένη σε αυτό».

ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ «Έγραψα την Ερωμένη του Δράκουλα για τον Λουγκόζι. Έγραψα κάθε ατάκα της ταινίας. Έβαλα τον Άλεξ Γκόρντον στους τίτλους της ταινίας γιατί μου έδωσε την ιδέα. »

ΝΤΟΛΟΡΕΣ ΦΟΥΛΕΡ«Του έλειπαν 60 χιλιάδες δολάρια για την Ερωμένη του Δράκουλα. Και ήρθε αυτή η κοπέλα με τα χρήματα ―η Λορέτα Κινγκ. Θυμάμαι ότι μιλούσαμε για δουλειές μαζί της σε ένα νάιτ κλαμπ. Και αρνιόταν να πιει ακόμα και ένα ποτήρι νερό. Και όταν την ρώτησα πώς σκόπευε να συνεχίσει να ζει αφού ο άνθρωπος χρειάζεται υγρά για να είναι υγιής, μου απάντησε, ”Δεν πίνω ποτέ νερό γιατί προσθέτει βάρος”. Τέλος πάντων, έβαλε στην ταινία 60 χιλιάδες δολάρια και της έδωσε το ρόλο. Το ρόλο που είχε γράψει για μένα. Και αυτό με πλήγωσε πολύ. Με αηδίασε μετά απ’ όσα είχα κάνει για να τον βοηθήσω και να τον στηρίξω, τα λεφτά που είχα βάλει, τα κοστούμια που είχα φέρει από τις δουλειές που είχα ποζάρει. Οι αξίες του δεν συμβάδιζαν με τις δικές μου. Δεν ένιωθε κανενός είδους αφοσίωση. Θα μπορούσε να είχε βρει απ’ αλλού τα χρήματα. Έτσι, πήρα ένα μικρότερο ρόλο. Έλεγα μόνο μερικές ατάκες αντί για τον πρωταγωνιστικό ρόλο που υποτίθεται πως έπρεπε να έχω. Το μόνο που μου είπε ο Εντ ήταν: ”Θα υπάρξουν άλλες ταινίες, θα πρωταγωνιστήσεις σε άλλες ταινίες”».

ΛΟΡΕΤΑ ΚΙΝΓΚ«Πριν την Ερωμένη του Δράκουλα έπαιζα στο Camay Theater και δεν είχα κανένα λόγο να βάλω τα χρήματα σε αυτή την ταινία, ούτε τα είχα εκείνη την εποχή. Αλήθεια, δεν τα είχα! Δεν με πλησίασε, λοιπόν, γι’ αυτό το λόγο. Δεν μου ζήτησε ποτέ χρήματα, ούτε εκείνος, ούτε κανένας άλλος εκ μέρους του. Είπα στην Ντολόρες πως είχα πάει σε πολλές συνεντεύξεις και δεν είχα καταφέρει τίποτα. Δεν είχα ιδέα πως θα έπαιρνα το ρόλο. Αλλά μετά φαντάζομαι πως αναγκάστηκε να της πει πως είχα βάλει τα χρήματα! Ο Εντ Γουντ ήθελε κάποιον ―και τον θαυμάζω γι’ αυτό― ήθελε κάποιον που να μην έχει καμία σχέση μαζί του. Και όσον αφορά τα χρήματα, τα έβαλε ο πατέρας του Τόνι ΜακΚόι».

ΜΑΡΤΖ ΑΣΕΡ «Ήμουν στα γυρίσματα των ταινιών Η Ερωμένη του Δράκουλα, Σχέδιο 9 από το Διάστημα και Revenge of the Dead. Ήμουν εκεί συνεχώς, καμιά φορά με έστελνε να του φέρω ένα μπουκάλι ή κάτι τέτοιο. Δεν με ενδιέφερε, δεν ήταν η δική μου ζωή που κατέστρεφε, η δική του ήταν. Έπινε οτιδήποτε έβρισκε μπροστά του. Όταν σκηνοθετούσε, εξαφανιζόταν για λίγο ―δεν έχω ιδέα πού το έκρυβε, δεν ήταν δική μου δουλειά― αλλά πάντα είχε κάποιο μπουκάλι εκεί κοντά. Μπορούσες πολύ εύκολα να καταλάβεις πότε ζωντάνευε ξαφνικά ενώ ήταν κουρασμένος, ή πότε ”έπεφτε”».

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ«Δεν έχω δει ποτέ τον Εντ να πίνει στο πλατό. Ποτέ. Σε όλες τις ταινίες που συμμετείχα, δεν τον είδα ποτέ να πίνει έστω και μία γουλιά στο γύρισμα. Όταν δούλευε, δεν έπινε ποτέ».

ΛΟΡΕΤΑ ΚΙΝΓΚ«Είναι μια σκηνή που είμαι δεμένη σε ένα τραπέζι και ο Τορ έρχεται προς το μέρος μου να με σώσει και μου βγάζει τις χειροπέδες… Φοβόμουν ότι θα μου σπάσει το χέρι. Αλλά ήταν πολύ προσεκτικός».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ«Όταν γύριζε την Ερωμένη του Δράκουλα, ο Έντι δεν είχε αυτοκίνητο. Να γράφει, να σκηνοθετεί και να είναι παραγωγός μιας ταινίας και να μην έχει αυτοκίνητο! Πάντα όμως έβρισκε κάποιον να τον πετάξει κάπου. Μια μέρα πήγαιναν κάπου με τον Μπιλ Τόμσον και ο Μπιλ γυρίζει και του λέει, ”Πες μου όταν ανάψει κόκκινο”. Ο Μπιλ Τόμσον, διευθυντής φωτογραφίας, είχε αχρωματοψία».

ΛΟΡΕΤΑ ΚΙΝΓΚ«Γύριζαν μια σκηνή στο Γκρίφιθ Παρκ που υποτίθεται πως θα ήταν νυχτερινή, αλλά γυρίστηκε μέρα και μετατράπηκε μετά σε νυχτερινή. Για να κάνει τα ειδικά εφέ μιας καταιγίδας, καθόταν στην οροφή ενός αυτοκινήτου που οδηγούσα εγώ, με ένα μπιτόνι γεμάτο νερό και έριχνε νερό πάνω στο παμπρίζ! Κάτι τέτοια ήταν που σε έκαναν να τον θαυμάζεις. Να είναι πάνω στην οροφή του αυτοκινήτου με το μπιτόνι και να ρίχνει νερό!»

ΤΕΝΤ ΑΛΑΝ«Ο Μπέλα Λουγκόζι υπέφερε από φοβερούς πόνους κατά τη διάρκεια της Ερωμένης του Δράκουλα. Ξεκουραζόταν κάθε λίγο, αλλά νομίζαμε πως έπαιρνε ασπιρίνη ή κάτι ισχυρότερο. Αναψοκοκκίνιζε λίγο και μετά έδειχνε πιο χαλαρός. Κάποιο παυσίπονο, κάποιο ισχυρό παυσίπονο. Μετά απ’ αυτό ήταν πιο προσηλωμένος. Ο Εντ Γουντ δεν ήταν το άτομο που απαιτούσε αυστηρή πειθαρχία, αλλά προσπαθούσε να γράψει και να σκηνοθετήσει και έτσι υπήρχαν φορές που ήταν  κάπως απότομος μαζί του όταν δεν μπορούσε να θυμηθεί τα λόγια του. Όμως, ο Μπέλα συνέχιζε χωρίς να δίνει σημασία. Φαντάζομαι ότι σκεφτόταν ότι θα έπαιρνε τα παυσίπονά του, θα έκανε τη δουλειά του και θα πήγαινε σπίτι του».

ΦΡΕΝΤ ΟΛΕΝ ΡΕΪ«Ο Εντ μου είπε πως είχε ”κλέψει” την κίνηση του χεριού του Λουγκόζι από το White Zombie. Τον ρώτησα μια φορά αν είχε επηρρεαστεί από τις προηγούμενες δουλειές του Λουγκόζι και μου απάντησε, ”Ίσως η σκηνή με το φουλάρι και το χέρι από το White Zombie”».

ΜΠΕΝ ΦΡΟΜΕΡ«Στην Ερωμένη του Δράκουλα έπαιζα έναν ύποπτο στο αστυνομικό τμήμα. Δανείστηκα την ατάκα του Λάρι Τίρνεϊ από το Ντίλιγκερ. ”Καμία φυλακή δεν μπορεί να με κρατήσει. Σε 24 ώρες θα είμαι έξω απ’ αυτή την παντικοπαγίδα”. Ρώτησα τον Έντι, ”Μπορώ να χρησιμοποιήσω την ατάκα του Λάρι Τίρνεϊ από το Ντίλιγκερ όταν με βάζουν στη φυλακή;” Και μου απάντησε, ”Φυσικά”».

TZON ANTPIOYΣ«O Έντι μισούσε, σιχαινόταν και ευχαρίστως θα σκότωνε ―δεν υπερβάλλω καθόλου, στο λέω στα ίσια― τον Tζορτζ Mπέκαρ. O Tζορτζ παίζει τον ξένο πράκτορα Στρότσκι στην Ερωμένη του Δράκουλα. Που πηγαίνει στο βάλτο να βρει τον Mπέλα για να τον πείσει να επιστρέψει στην Oυγγαρία, ή δεν ξέρω ’γω πού. Πράγμα το οποίο προσπάθησαν στα αλήθεια να κάνουν οι Oύγγροι Κομμουνιστές. Tου πρότειναν να πάει πίσω στην Oυγγαρία και να γίνει Yπουργός Πολιτισμού. Nα ασχολείται με θέατρα, μουσεία και τέτοια. Kαι ο Mπέλα είπε στον Έντι πως φοβόταν να πάει πίσω γιατί θα τον έστελναν σε γκούλαγκ.

»O Tζορτζ Mπέκαρ παραπονιόταν για την αμοιβή του. Ενώ είχε συμφωνήσει αρχικά για το ποσό. Tι στο διάολο, δούλεψε μόνο μία μέρα! Μετά τηλεφώνησε στο Σωματείο Κινηματογραφικών Hθοποιών και έκανε παράπονα για τον Έντι, με αποτέλεσμα να σταματήσουν την παραγωγή και να του δημιουργήσουν πρόβλημα με τις τράπεζες. Tελικά, ο Έντι έχασε ό,τι ιδιοκτησία είχε, έχασε τα πάντα. Kαι μισούσε τον Tζορτζ Mπέκαρ μέχρι τη μέρα που πέθανε. Mιλάμε με πάθος!

»Έναν άλλο τύπο που μισούσε ήταν ο διευθυντής του κινηματογράφου όπου έκανε πρεμιέρα η Ερωμένη του Δράκουλα. Kάπου στο Xάντινγκτον Παρκ, δεν θυμάμαι πώς το έλεγαν. Όταν ο Έντι τον ρώτησε πώς του φάνηκε η ταινία, του απάντησε, ”Xάλια”. O Έντι μου έδωσε μία ομαδική φωτογραφία 8 X 10, με τη Nτολόρες, τον Έντι, νομίζω πως ήταν και ο Tομ και ο Mάρκο, και όταν μου έδωσε την φωτογραφία, μου λέει, ”Περιιιιιιίμενε”. Παίρνει ένα ψαλίδι και κόβει τον τύπο. Ήταν στην άκρη της φωτογραφίας. Διπλώνει το κομματάκι και το πετάει στο σκουπιδοτενεκέ. Tον ρωτάω, ”Ποιος ήταν αυτός;” και μου απαντάει, ”Δεν υπάρχει πια, οπότε δεν έχει σημασία”. Δεν ήθελε ούτε καν να συζητάει γι’ αυτόν».

XENPI MΠENTEPΣKI«Ξέρεις πώς πήρε ο Tόνι MακKόι το ρόλο στο έργο; O γέρος του έβαλε τα λεφτά. O Tόνι MακKόι έπαιξε σε άλλη μία ταινία μετά απ’ αυτήν και μετά εξαφανίστηκε. Καθόταν ανάμεσα σε μπομπίνες με φιλμ και έδειχνε σαν κάτι να τον είχε συνταράξει. Έμοιαζε η μελαγχολία προσωποποιημένη. Κάτι είχε συμβεί ανάμεσα σε αυτόν και τον Εντ. Κάτι δεν πήγαινε καλά». 

ΝΤΕΝΙΣ ΡΟΝΤΡΙΓΚΕΖ«Ο πατέρας του Τόνι ΜακΚόι [Ντόναλντ] που ήταν ιδιοκτήτης ενός εργοστασίου συσκευασίας κρεάτων [Packing Service Corp.], το απαίτησε αυτό με αντάλλαγμα να χρηματοδοτήσει την ταινία. Και η απαίτησή του δεν ήταν απλώς να παίξει ο γιος του στην ταινία, αλλά και να τελειώσει η ταινία με μία ατομική έκρηξη».

ΜΑΡΤΖ ΑΣΕΡ«Αυτό που είχα εναντίον του Εντ ―και είναι αλήθεια ότι ακόμα με πειράζει― είναι ότι μου έδωσε πάρα πολύ λίγα λεφτά, καθώς και σε άλλους ανθρώπους που γνωρίζω. Και σε πελάτες μου. Δεν μου άρεσε καθόλου που μου αφήσε τόσα λίγα λεφτά για τους ηθοποιούς μου. Είχαμε διάφορες συναντήσεις με τον Εντ και ήμουν λίγο δύσπιστος όσο περισσότερο μιλούσε. Έτσι, λοιπόν, ο πατέρας του Τόνι βάζει τα λεφτά για την ταινία, με του κόσμου τις υποσχέσεις, και τελικά η ταινία δεν τελείωσε και ο πατέρας του προσπάθησε να την σώσει και βγήκε απένταρος απ’ αυτή την ιστορία. Ο Εντ δεν έμεινε ούτε μια μέρα νηφάλιος όλο τον καιρό που τη γύριζε. Θα μπορούσε να είχε κάνει πολύ καλύτερη δουλειά αν είχε κρατηθεί λίγο μακριά από το ποτό. Γινόταν φέσι όλη τη μέρα και έκαναν γυρίσματα τη νύχτα, και ήταν σκνίπα όλη την ώρα».

ΡΟΜΠΕΡΤ ΚΡΕΜΕΡ «Ο Εντ δεν ξεκινούσε ποτέ έχοντας κάνει προϋπολογισμό της ταινίας. Συγκέντρωνε ένα ποσό και άρχιζε την παραγωγή. Αγόραζε έξι μπομπίνες φιλμ, ξεπλήρωνε λίγο τον Λουγκόζι, πήγαινε στον πεντικιουρίστα του, αγόραζε φάρμακα, μετά δούλευε για λίγο και σύντομα άρχιζε τη γύρα για να βρει χρήματα ώστε να κρατάει τους πάντες ευχαριστημένους και να τελειώσει την ταινία. Έτσι, μέχρι να ολοκληρώσει την ταινία, είχε πια ξεχάσει πόσα είχε δανειστεί από τον καθένα, πόσα χρωστούσε, πόσα φιλμ είχε αγοράσει και ”έμπαινε” πάντα μέσα». 

ΑΛΕΞ ΓΚΟΡΝΤΟΝ«Αυτό που είχε πολλή πλάκα ήταν η παράνομη πρεμιέρα στο Paramount Theater στην Χόλιγουντ Μπουλβάρντ. Την έπαιξαν κρυφά μαζί με την ταινία, Το τέλος μιας σχέσης, με την Ντέμπορα Κερ, βασισμένη στην ιστορία του Γκράχαμ Γκριν.  Πήγα μαζί με τον Σαμ Άρκοφ να την δούμε και παραδοξως είπε ότι την βρήκε καλή για τα λεφτά της».

ΜΑΪΛΑ ΝΑΡΜΙ«Ο Εντ διοργάνωσε μια βραδιά στο Paramount Theater αφιερωμένη στον Μπέλα. Τη διαφήμισαν, έστειλαν προσκλήσεις σε όλους και είπαν πως όλα τα χρήματα θα πήγαιναν στο Μπέλα που ήταν άρρωστος και τα χρειαζόταν. Δεν ήρθε κανείς. Κανείς».

ΜΙΛΡΕΝΤ ΓΟΥΟΡΘ«Ο Φρανκ κι εγώ παρακολουθήσαμε μία πρεμιέρα σε ένα κινηματογράφο του Χόλιγουντ και το κοινό ξέσπασε σε γέλια στο τέλος. Πίστευαν πως ήταν το πιο ανόητο πράγμα που είχαν δει ποτέ. Και πιστεύω πως αυτό πίκρανε πολύ τον Εντ».

ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ«Ο Μπέλα κι εγώ περπατούσαμε στη Χόλιγουντ Μπουλβάρντ.  Περιμέναμε να ανάψει πράσινο στη γωνία Χόλιγουντ και Βάιν. Και ξαφνικά ο Μπέλα μένει τελείως ακίνητος και με αυτή τη βροντερή φωνή, που όμοιά της δεν είχα ακούσει για χρόνια, αρχίζει να λέει, ”Πατρίδα …δεν έχω πατρίδα …κυνηγημένος, καταφρονημένος… ζώντας σαν ζώο ―η ζούγκλα είναι το σπίτι μου! Aλλά θα αποδείξω στον κόσμο πως μπορώ να γίνω ο αφέντης του. Θα τελειοποιήσω τη δική μου ράτσα ανθρώπων – μία ράτσα ατομικών υπερανθρώπων που θα κατακτήσει τον κόσμο!” Και απήγγειλε όλο αυτό το μονόλογο στη γωνία του δρόμου. Κόσμος συγκεντρώθηκε γύρω μας και στο τέλος τον χειροκρότησαν! Απήγγειλε όλη τη σκηνή. Και μόλις τελειώσε, διέσχισε το δρόμο. Και οι άνθρωποι που είχαν ακούσει όλες αυτές τις ασυναρτησίες και τύχαινε να πηγαίνουν προς την ίδια κατεύθυνση, έπαθαν διπλό σοκ όταν τον είδαν να μπαίνει στο νεκροταφείο. Πήγαινε να δει έναν φίλο του, αλλά εκείνοι δεν το γνώριζαν.

»Ο Μπέλα ήταν στο νοσοκομείο όταν βγήκε στους κινηματογράφους η Ερωμένη του Δράκουλα, αλλά τον πήγα να το δει αργότερα στο UA Theatre, στο Λ.Α., και του άρεσε. Του άρεσε πολύ εκείνος ο μονόλογος. Την ώρα που έβγαινε από τον κινηματογράφο συνάντησε ένα γέρο. Ο γέρος κόλλησε πάνω του, άρπαξε το πορτοφόλι του και πήρε ένα κομμάτι χαρτί για αυτόγραφο. Τον είχα πάρει και είχαμε βγει από την αίθουσα για να καπνίσει το τσιγάρο του. Όταν ξέμενε από λεφτά, αγόραζε αυτά τα μακριά τσιγάρα και τα έκοβε στη μέση. Βρωμούσαν αφόρητα. Ο γέρος, λοιπόν, του λέει, ”Είμαι 62 χρόνων και νοιώθω πολύ γέρος”. Ο Λουγκόζι ορθώνει το ανάστημά του και λέει, ”Εγώ είμαι 71 χρόνων, αλλά το μυαλό, το μυαλό δεν νοιώθει ποτέ πως είσαι γέρος. Το σώμα μπορεί να δείχνει γερασμένο, αλλά το μυαλό ποτέ. Αν το μυαλό είναι νέο, τότε και το σώμα είναι νέο, όπως ενός νεαρού άντρα”».


 

Σχέδιο 9 

 

ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ: Ποιο σχέδιο θα ακολουθήσεις τώρα;
EΡΟΣ: Tο Σχέδιο Εννέα –είναι αδύνατο να δουλέψεις με αυτά τα γήινα πλάσματα― η ψυχή τους είναι πολύ δυνατή.
ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ: Σχέδιο Εννέα (παίρνει στα χέρια του τις αναφορές) A, μάλιστα… το Σχέδιο Εννέα αναφέρεται στην ανάσταση των νεκρών. Ηλεκτρόδια συνδέονται από απόσταση στους αδένες της επίφυσης και της υπόφυσης των πρόσφατα πεθαμένων. Έχεις εφαρμόσει ποτέ το Σχέδιο Εννέα;
EΡΟΣ: Nαι…
ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ: Πόση επιτυχία σημείωσε;
EΡΟΣ: Έχουμε ζωντανέψει δύο μέχρι στιγμής. Θα έχουμε ανάλογη επιτυχία και με περισσότερους…
ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ: Oι ζωντανοί ―δεν έχουν υποπτευτεί τίποτα από τις κινήσεις σου…;
EΡΟΣ: Aναγκαστήκαμε να ξεφορτωθούμε έναν αστυνομικό… Ωστόσο, κανείς δεν έχει δει κάποιον από τους ζωντανούς-νεκρούς ―τουλάχιστον κανείς που να είναι σήμερα ζωντανός…

―από το σενάριο του Σχέδιο 9 από το Διάστημα του Eντ Γουντ

KAPΛ ANTONI«Προτού ξεκινήσει ο Εντ τα γυρίσματα για το Σχέδιο 9 από το Διάστημα ήμασταν και οι δύο εργένηδες. Και καθώς δουλεύαμε μαζί πρωί και βράδυ για να συγκεντρώσουμε χρήματα, αποφασίσαμε να συγκατοικήσουμε. Κράτησε λίγο-πολύ όσο και το γύρισμα της ταινίας. Μετά γνώρισε την Kάθι. Μέναμε μέσα στην καρδιά του Xόλιγουντ, κάπου στη οδό Μπρόνσον. Το ωράριό του ήταν πάντα άτακτο, αλλά έπινε, και αυτό ήταν το πρόβλημα».

AIΔEΣIMΩTATOΣ ΛIN ΛEMON«O Tζ. Έντουαρντ Pέινολντς ήταν ένα αξιοσέβαστο πρόσωπο στους κύκλους των Bαπτιστών της περιοχής. Έψελνε ευαγγελικούς ύμνους στις εκκλησίες. Μία μέρα μου ζήτησε να τον συνοδέψω σε ένα ραντεβού του σε μία εταιρία ηλεκτρονικών. Στην πορεία της ημέρας μού είπε ότι είχε το The Billy Sunday Story και την άδεια από την εκκλησία να το γυρίσει ταινία. Ήθελε πολύ να το κάνει, αλλά δεν είχε τα χρήματα. Έτσι, σκέφτηκε να κάνουμε την παραγωγή στο σενάριο του φίλου του, Eντ Γουντ, το οποίο ήταν επιστημονικής φαντασίας, να ιδρύσουμε μία εταιρία με την οποία να συγκεντρώσουμε χρήματα, να γυρίσουμε πρώτα αυτή την ταινία, να την πουλήσουμε, και από τα κέρδη να γυρίσουμε το The Billy Sunday Story. Και μετά απ’ αυτό να γυρίζαμε μόνο ταινίες θρησκευτικού περιεχομένου. Ήθελε, λοιπόν, να ξέρει αν ενδιαφερόμουν να συμμετάσχω. Μου φάνηκε καλή ιδέα, έτσι δανείστηκα μερικά χρήματα από την ασφάλειά μου και έβαλα 500$».

KAΘI ΓOYNT«Όταν μετακομίσαμε στο συγκρότημα διαμερισμάτων Mαριπόζα, διευθυντής ήταν ο Έντουαρντ Pέινολντς. Επίσης ήταν ένας από τους ηγέτες της Eκκλησίας των Bαπτιστών του Mπέβερλι Xιλς. Όταν ο Pέινολντς έβαλε χρήματα στην ταινία, ένας από τους όρους που έθεσε ήταν όλοι οι ηθοποιοί να βαπτιστούν προτού αρχίσουν τα γυρίσματα. O Έντι βαπτίστηκε σε μία εβραϊκή πισίνα στο Mπέβερλι Xιλς. O Tορ και ο Έντι μου ζήτησαν να πάω κι εγώ, αλλά τους είπα, ”Aποκλείεται!”»

ENT ΓOYNT «Tελικά βρήκαμε τα χρήματα για την ταινία, αλλά έπρεπε να γίνουμε όλοι Bαπτιστές για να τα πάρουμε. O Tορ Tζόνσον μας παρακολουθούσε να μπαίνουμε ένας-ένας στην πισίνα, να βυθιζόμαστε τρεις φορές, ενώ ο ιερέας διάβαζε ύμνους. Όταν ήρθε η σειρά του, μου ψιθύρισε στο αυτί, ”Kοίτα τι θα γίνει όταν θα με βυθίσει την τρίτη φορά”. Tον βυθίζει, λοιπόν, για τρίτη φορά αυτός ο κοκκαλιάρης ιερέας και ο Tορ μένει στον πάτο. O Aιδεσιμώτατος να ουρλιάζει, ”Πνίγεται! Bοήθεια! Bοήθεια!” και να τρέχει ολόγυρα σαν τρελός προσπαθώντας να πείσει κάποιον να τον βοηθήσει να τραβήξει αυτόν τον τεράστιο όγκο έξω από την πισίνα. Tελικά έβαλαν πολλά λεφτά στην ταινία».

AIΔEΣIMΩTATOΣ ΛIN ΛEMON«O Eντ Pέινολντς γύρισε πίσω αργότερα και μου είπε πως ο ίδιος και ο Eντ Γουντ το είχαν κουβεντιάσει και ήθελαν να ξέρουν αν θα μπορούσα να τελέσω μια κηδεία στην ταινία. Ο Έντι μου έδειξε πού να σταθώ και όταν μου φώναξαν, ”Μοτέρ!”, ξεκίνησα. ”Η καμπάνα χτύπησε πένθιμα για τη μεγάλη καριέρα του… Είναι δύσκολο να βρεις τα κατάλληλα λόγια για έναν φίλο και ο Επιθεωρητής Κλέι ήταν φίλος μου, στενός μου φίλος”. Και απήγγειλα και ένα εδάφιο από τις Γραφές. Και θάψαμε τον Τορ στο Eternal Valley Park στο νούμερο  71».

ΝΤΑΝΛΕΪ ΜΑΝΛΟΒ«Ο Τορ Τζόνσον είχε τέτοια ζεστασιά! Ήταν τόσο συνεργάσιμος ―ένας υπέροχος άνθρωπος. Πάντα στην ώρα του, ήξερε πάντα τις ατάκες του. Όπως θα ξέρεις, ήταν πρώην παλαιστής, αλλά το έκανε πιο πολύ για πλάκα. Πήγαινε και έπινε ποτά με τους αντιπάλους του μετά τον αγώνα».

ΠΟΛ ΜΑΡΚΟ«Ο Εντ ήταν αυτός που έκανε την περισσότερη συζήτηση με τους Βαπτιστές, εγώ έμεινα στο περιθώριο. Δεν έβαλαν όλα τα λεφτά οι Βαπτιστές, ήρθαν σιγά-σιγά και από διάφορους άλλους μικροεπενδυτές. Γι’ αυτό το λόγο ο Εντ έγραψε τον Τζ. Έντουαρντ Ρέινολντς και τον Χιου Τόμας στους τίτλους της ταινίας ως νεκροθάφτες, γιατί το μόνο που ήθελαν ήταν να εμφανιστούν στους τίτλους. Ο Εντ ήταν ικανός να σου πουλήσει τη γέφυρα του Μπρούκλιν. Τσακωνόντουσαν σαν τρελοί για τον τίτλο Τυμβωρύχοι από το Διάστημα. Ο Εντ αγαπούσε πολύ αυτό τον τίτλο και όταν τελικά τον άλλαξαν, είπε, ”Δεν μου αρέσει ο τίτλος, τον πολέμησα μέχρι θανάτου, αλλά έχασα”.

»Ο Λουγκόζι είχε τα χάλια του και ο Εντ δεν μπορούσε να του ζητήσει να κάνει άλλη ταινία αμέσως μετά την Ερωμένη του Δράκουλα. Όταν υποβάλλαμε την ταινία The Ghoul Goes West, αυτή ήταν η ταινία που επρόκειτο να κάνει. Έτσι έγιναν οι σκηνές του Μπέλα που χρησιμοποιήθηκαν στο Σχέδιο 9, γιατί ήταν πολύ αδύναμος για να ανέβει σε άλογο. Χρησιμοποιήθηκαν οι σκηνές από το The Vampire’s Tomb, που γυρίστηκαν σε ένα νεκροταφείο, με τον Μπέλα ντυμένο με την κάπα του. Ο Έντι έγραψε ένα σενάριο γύρω από τους ανθρώπους που του σύστησα, τη Βαμπίρα, τον Μπάνι Μπρέκινριντζ, τον οποίο φιλοξενούσα στο σπίτι μου εκείνη την εποχή και του έδωσε το ρόλο του εξωγήινου και τον Ντέιβιντ ντε Μέρινγκ, ο οποίος έκανε έναν από τους πιλότους».

ΜΑΪΛΑ ΝΑΡΜΙ«Ω, έγινα έξαλλη όταν έμαθα ότι με ήθελε ο Εντ. Υπήρχε μία στήλη στη Los Angeles Times, στην οποία αναφερόταν ότι ο Εντ Γουντ γύριζε καινούργια ταινία και φιλοδοξούσε να χρησιμοποίησει τη Βαμπίρα. Το διάβασα και ένιωσα εκτός εαυτού γιατί εκείνη την εποχή κάθε μεγάλο στούντιο με παρακαλούσε να κάνω μία μεγάλη ταινία και εγώ δεν απαντούσα γιατί αναρωτιόμουν ποια να διαλέξω. Αλλά αργότερα μπήκα σε μαύρη λίστα και έτσι με πήρε ο Εντ Γουντ. Αν κάποιος μου είχε πει, ”Θα δουλέψεις με τον Εντ Γουντ», θα του είχα απαντήσει, ”Είσαι τρελός, ούτε σε ένα εκατομμύριο χρόνια…” Έτσι, στη φάση που δεν είχα να φάω και έπρεπε να ζήσω με 13 δολάρια τη βδομάδα, έρχεται κάποιος και μου λέει πως ο Εντ Γουντ κάνει καινούργια ταινία. Έχει κομμάτια από την πρεμιέρα του Sincerely Yours, με τον Λιμπεράτσε και τους θαυμαστές απ’ έξω, έχει κομμάτια από ιπτάμενους δίσκους, έχει κομμάτια φιλμ από τζιπ και στρατιωτικό υλικό και κάποιες κομμένες σκηνές από ταινίες του Μπέλα Λουγκόζι. Θα τα βάλει όλα μαζί, θα γράψει ένα σενάριο γύρω απ’ αυτά και θα στο στείλει. Απάντησα, ”Έξοχα!” γιατί κανείς δεν μου είχε στείλει τίποτα. Έτσι έλαβα το σενάριο. Μου είπαν πως η αμοιβή μου θα ήταν 200 δολάρια τη μέρα, αυτή  ήταν η κατώτατη αμοιβή που είχε ορίσει το Σωματείο. Θα δούλευα μία ημέρα, άρα θα έπαιρνα 200 δολάρια σύνολο. Τους είπα, ”Ωραία, λοιπόν, αν δεν έχετε αντίρρηση να παίξω το ζόμπι που δεν θα μιλάει, θα το κάνω”. Μπήκα, λοιπόν, στο λεωφορείο φορώντας το κοστούμι μου και πήγα στο στούντιο, στη Σάντα Μόνικα Μπούλβαρντ, ακριβώς στη σκιά του Πρεσβυτεριανού νεκροταφείου του Χόλιγουντ.

»Ο Εντ στεκόταν πίσω από την κάμερα και επειδή δεν είχα ατάκες, μου έλεγε μόνο, ”Στάσου εδώ”, ”Πήγαινε εκεί” και τέτοια, και κάποια στιγμή απλώς ούρλιαξα. Όταν τελείωσε το ουρλιαχτό, αυτοί οι ακόλαστοι γερόλυκοι του Χόλιγουντ με χειροκρότησαν επειδή επιτέλους είχα βγάλει κάποιον ήχο. Ήταν πολύ δύσκολο να κινούμαι μέσα σε αυτό το κοστούμι καθώς το έδαφος ήταν κακοτράχηλο και διάσπαρτο με πέτρες και ψεύτικες πρασινάδες. Δεν είχα ένα κοστούμι της προκοπής για το Σχέδιο 9. Δεν είχα ιδέα τι είχα κάνει τα κοστούμια μου. Ή τα είχα πετάξει ή είχαν χαθεί. Αυτό που φορούσα ήταν παλιό και ξεθωριασμένο. Μοιάζει σα να έχω μία τρύπα στο καβάλο του φορέματος, αν το προσέξεις. Αλλά σκέφτηκα, τι στο καλό, κανείς δεν πρόκειται να δει την ταινία ούτως ή άλλως, οπότε δεν έχει σημασία».

 


ΓΚΡΕΓΚΟΡΙ ΓΟΥΟΛΚΟΤ
«Οι ταινίες του Εντ ανήκουν σε άλλη κατηγορία… Τρεις κατηγορίες κάτω από τις Β movies. Άθλιες, ελεεινές ταινίες…

»Ο Εντ ήταν κακόγουστος και απειθάρχητος. Δεν είχε καθόλου γούστο. Και 10 εκατομμύρια δολάρια να είχε, [το Σχέδιο 9 ] πάλι θα έμοιαζε με ένα κακόγουστο σκουπίδι. Συμπαθούσα τον Εντ Γουντ, αλλά δεν μπορούσα να διακρίνω κάτι αυθεντικό σε αυτόν. Η βασική του έγνοια ήταν πώς θα γυρίσει την επόμενη ταινία του.

»Για τη σκηνή του πιλοτήριου, ο υπεύθυνος σκηνικών πήρε ένα κομμάτι κόντρα πλακέ, του έδωσε κλίση, κρέμασε από πίσω μία κουρτίνα μπάνιου και το ονόμασε πιλοτήριο. Αυτή ήταν η τελευταία σκηνή που γυρίσαμε.

»Ο παραγωγός, Ρέινολντς, είχε πει πως ο Γουντ θα χρησιμοποιούσε προσεγμένα ειδικά εφέ. Πίστευα πως αυτή θα ήταν η σωτηρία της ταινίας. Τελικά έμοιαζε σα να είχαν γυρίσει την ταινία μέσα σε μία κουζίνα. Όταν γύρισα σπίτι, είπα στη γυναίκα μου, ”Αγάπη μου, αυτή θα είναι η χειρότερη ταινία όλων των εποχών”. Τριάντα χρόνια αργότερα ακόμα με καταδιώκει».

ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ «Αρχικά είχε σχεδιαστεί να έχει ο Μπέλα περισσότερες σκηνές στην ταινία. Όταν μου είπε πως χρειαζόταν χρήματα, είχα ήδη έτοιμο το σενάριο. Το θέμα ήταν απλώς να χρησιμοποιήσουμε τα 800$ που είχαμε για την προώθηση της ταινίας για γύρισμα μίας ημέρας με τον Λουγκόζι στο νεκροταφείο. Θα έπαιζε το σύζυγο της Βαμπίρας. Ο γιατρός που τον ντουμπλάρισε μετά το θάνατό του ήταν ένας χειροπράκτης ονόματι Τόμας Ρ. Μέισον που είχε το ίδιο κρανίο με τον Λουγκόζι.  Μπορείτε να διακρίνετε πού τον χρησιμοποιήσαμε, στη σκηνή που η Βαμπίρα μπαίνει στο σπίτι. Όταν τον είδε ο Μπέλα Τζούνιορ, είπε πως ήταν καταπληκτικός σωσίας. Αναγκάστηκα να ”σκοτώσω” τον Μπέλα στο σενάριο πιο γρήγορα από το αναμενόμενο, επειδή πέθανε. Θα έπαιζε τον παππού των δύο νεαρών που ζούσαν στο σπίτι του Τορ Τζόνσον. Όταν πέθανε ο Λουγκόζι, το βαμπίρ έπρεπε να γίνει ένας τυχαίος χαρακτήρας στην πλοκή. Αν εκείνη την εποχή είχαμε μίμους σαν τον Ριτς Λίτλ, θα μπορούσαμε να ντουμπλάρουμε τη φωνή του και να συνεχίσουμε το ρόλο του Λουγκόζι.
Το μοντάζ στη σκηνή που σκοτώνεται ο Λουγκόζι σε αυτοκινητικό ατύχημα ήταν τόσο ψεύτικο. Φεύγει από το σπίτι και κόβει το λουλούδι που φύτεψε η γυναίκα του. Πηγαίνει στο νεκροταφείο να επισκεφτεί τον τάφο της γυναίκας του. Η κόρη και ο γαμπρός του ζουν στο σπιτάκι στις παρυφές του νεκροταφείου. Εκεί θα έμπαινε η σκηνή όπου ο Λουγκόζι εξηγεί ότι πιστεύει στους ιπτάμενους δίσκους και στους εξωγήινους ενώ επισκέπτεται το σπίτι της κόρης και του γαμπρού του που είναι πιλότος. Καθώς ο Λουγκόζι βγαίνει από το πλάνο, μπορείς να ακούσεις το ψεύτικο ουρλιαχτό. Το σενάριο έλεγε πως σε εκείνο το σημείο θα τον έπαιρναν οι εξωγήινοι, αλλά αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε ένα αυτοκινητικό ατύχημα στη θέση του. Η κραυγή χρησιμοποιήθηκε στη σκηνή και έπαιξε το ρόλο των φρένων που στριγγλίζουν.

»Τα γυρίσματα του Σχεδίου 9 ξεκίνησαν ένα μήνα προτού πεθάνει ο Λουγκόζι. Τραβήξαμε σε ένα νεκροταφείο στο Σακραμέντο. Ο γιος του Τορ, ο Καρλ, ήταν υποδιοικητής στην αστυνομία εκείνη την εποχή. Όλα τα περιπολικά που χρησιμοποιούσαμε, τα είχαμε δανειστεί απ’ αυτόν. Τώρα πρέπει να έχει γίνει τόσο μεγαλόσωμος όσο και ο πατέρας του. Μου είπε, ”Ξέρεις, σχετικά με αυτό το πλάνο στο νεκροταφείο που θέλεις να κάνεις. Κατεδαφίζουν ένα νεκροταφείο εδώ κοντά και θα ήταν τέλειο για το πλάνο σου”. Συμφώνησα πως θα ήταν τέλειο, αλλά δεν ήθελα να κλείσω τη συμφωνία προτού σιγουρευτώ πως ο Λουγκόζι θα δεχόταν να παίξει. Τηλεφώνησα στον Λουγκόζι και μου είπε πως χρειαζόταν παραδάκι εκείνη την εποχή. Μετά βίας καταλάβαινα τι μου έλεγε. Αλλά τηλεφώνησα στον Καρλ και του είπα πως θα έφερνα τον Λουγκόζι την επόμενη μέρα. Τον ρώτησα αν μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε το σπίτι του και δέχτηκε Του δώσαμε $100. Έτσι, πήγαμε σε εκείνο το νεκροταφείο, ένα παλιό μεξικάνικο νεκροταφείο του περασμένου αιώνα. Ήθελαν να χτίσουν ένα συγκρότημα διαμερισμάτων και ήταν έτοιμοι να το κατεδαφίσουν. Νομίζαμε πως οι σοροί θα είχαν μεταφερθεί, αλλά αργότερα ανακαλύψαμε πως δεν είχαν. Ο Καρλ Τζόνσον και ο Καρλ Άντονι ήρθαν μαζί μας στο γύρισμα. Όλες οι ταφόπλακες ήταν ριγμένες και μερικές είχαν σπάσει. Δεν μπορούσα να τραβήξω με γωνίες γιατί είχαν αρχίσει ήδη να σκάβουν στην άκρη του νεκροταφείου και δεν θα μπορούσα να τραβήξω προς τα αριστερά. Ούτε πολύ δεξιά μπορούσα να τραβήξω γιατί υπήρχε ένας δρόμος. Έτσι, αν παρατηρήσεις, όλα τα πλάνα είναι μπροστινά με σχεδόν καθόλου γωνίες. Οι ταφόπλακες στις γωνίες του νεκροταφίου έπρεπε να ξαναστηθούν. Ο Καρλ και ο Άντονι με βοήθησαν να τις τραβήξω. Ο Μπέλα δεν μπορούσε να βοηθήσει πραγματικά, αλλά ακουμπούσε το χέρι του στις ταφόπλακες και έδειχνε σα να βοηθούσε. Ο Καρλ έπαθε λουμπάγκο εξαιτίας μίας ταφόπλακας που πρέπει να ζύγιζε μισό τόνο. Πλήρωσα $25 δολάρια σε μερικές μοιρολογίστρες και χρησιμοποιήσα καναδυό ανακλαστήρες για να γυρίσω τη σκηνή. Οι τίτλοι στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων του Σαν Φρανσίσκο έγραψαν, ”Νεκρόσυλοι βεβηλώνουν νεκροταφείο”. Ο συντάκτης δεν είχε ιδέα ποιος είχε εισβάλλει στο νεκροταφείο και είχε μετακινήσει τις ταφόπλακες. Το άρθρο έλεγε πως συγγενείς των νεκρών ψάχνουν να βρουν στο νεκροταφείο τους από καιρό πεθαμένους συγγενείς τους. Κάναμε πολλά γέλια με αυτό το τελευταίο».

ΓΚΡΕΓΚΟΡΙ ΓΟΥΟΛΚΟΤ «Ήμουν μέλος στην ίδια εκκλησία με τον Έντι Ρέινολντς. Χρηματοδότησε το Σχέδιο 9 υπό τον όρο πως θα πρωταγωνιστούσα. Το πλάνο της παραγωγής ήταν τέσσερις μέρες, μεγάλο μέρος της ταινίας είχε ήδη γυριστεί με φορητή κάμερα από το παράθυρο ενός αυτοκινήτου και υπήρχε και πολύ στοκ. Είχα μόλις ολοκληρώσει μία μεγάλη παραγωγή με την Warner Brothers, με την οποία είχα συμβόλαιο. Είχα περάσει 10 εβδομάδες σε γύρισμα και ξαφνικά ο Εντ Γουντ ήθελε μόνο τέσσερις μέρες για την ταινία και φυσικά δεν μπορούσα να το χωνέψω, ούτε να προσαρμοστώ. Αλλά ήταν απίστευτος. Έφευγε για ένα γρήγορο γεύμα και επέστρεφε… μετά από δύο ώρες. Θα περίμενε κανείς να επιστρέφει πρώτος απ’ όλους. Και η ατάκα που έλεγε πάντα ήταν, ”Ξέρω το σενάριό μου. Ξέρω το σενάριό μου”. Δεν καθοδηγούσε ιδιαίτερα τους ηθοποιούς του. Ενδιαφερόταν περισότερο για τις γωνίες λήψεις».

ΜΟΝΑ ΜΑΚΚΙΝΟΝ«Διασκεδάζαμε πολύ στο γύρισμα. Στο Σχέδιο 9 ο Τορ Τζόνσον με κυνηγούσε ανάμεσα στους τάφους και το χορτάρι ήταν από ύφασμα, ή κάτι τέτοιο, και πάνω του ήταν στημένοι οι τάφοι. Κάποια στιγμή γλύστρισα και έπεσα και σχίστηκε όλο το σκηνικό του νεκροταφείου και έπρεπε να ξαναφτιαχτεί  και να ξαναγυριστεί η σκηνή».

 

 


ΛΑΪΛ ΤΑΛΜΠΟΤ
«Δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τον Εντ Γουντ την εποχή που δεν τα πήγαινα και πολύ καλά και θα δεχόμουν οποιαδήποτε δουλειά, και έτσι του είπα, ”Εντάξει”. Δεν υπογράψαμε κανενός είδους συμβόλαιο. Ο Εντ με πλήρωνε με μετρητά και μερικές φορές ήταν μονοδόλαρα, λες και τα είχε κάνει μασούρι και τα είχε χώσει στην τσέπη του. Μερικές φορές με είχε πληρώσει το ίδιο πρωί που γυρίζαμε. Τον θυμάμαι να μου λέει, ”Λάιλ, δεν θα σου δώσω επιταγή, γιατί δεν θέλω να είναι ακάλυπτη…”».

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ«Όταν ερχόντουσαν επισκέπτες να παρακολουθήσουν το γύρισμα, ο Εντ πήγαινε και τους μιλούσε ενώ σκηνοθετούσε. Τους πρόσφερε καρέκλες και τους έβαζε να καθήσουν.  Ήταν πολύ ευγενικός. Πάντα με το χαμόγελο. Αυτό όταν ήταν ξεμέθυστος. Όταν έπινε ήταν σε τρελά κέφια». 

ΝΤΑΝΛΕΪ ΜΑΝΛΟΒ«Πάντα είχα καλό μνημονικό, αποστηθίζω γρήγορα. Αλλά υπήρχε μία σκηνή με ένα μακροσκελή λόγο και ο Εντ μου είπε, ”Αν καταφέρεις να το πεις όλο μαζί χωρίς διάλειμμα, θα μου γλιτώσεις πολλά χρήματα”. Του απάντησα, ”Μην ανησυχείς, θα τα καταφέρω”. Και τα κατάφερα. Και γλίτωσε καναδυό δολάρια γιατί δεν διέκοψε, ούτε χρειάστηκε να την ξαναγυρίσει. Δεν νομίζω πως χρειάστηκα ποτέ δεύτερη λήψη σε ολόκληρη την ταινία».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ«Έβαλα ένα χεράκι στη συγγραφή του Σχεδίου 9. Ένα απόγευμα καθόμασταν στο διαμέρισμα της Μαριπόζα και προσπαθούσαμε να σκεφτούμε πώς θα κάναμε εκείνη τη συγκεκριμένη σκηνή να μοιάζει πιστευτή. Τότε πέταξα τη λέξη ”Σόλαρ” και ο Έντι σκέφτηκε τη ”Βόμβα Σολαρνίτη” και τις ακτίνες του ήλιου. Θυμάμαι ότι ανοίξαμε τη Βίβλο και το συζητήσαμε επιστημονικά και τέτοια. Δεν το βρήκε χαζό, το πίστευε».

ΜΑΪΛΑ ΝΑΡΜΙ«Ο Τζον  (Μπάνι) Μπρέκινριντζ υποδυόταν τον εαυτό του στο Σχέδιο 9. Ήταν το μαύρο πρόβατο μιας εύπορης οικογένειας ―ένας απ’ αυτούς τους εκκεντρικούς που έχασε τα λεφτά του. Ήταν πρόσχαρος, τον αγαπούσα πολύ τον Τζον και τον αγαπώ και στην ταινία. Γελούσαν μαζί του, αλλά έτσι ήταν, δεν υποκρινόταν».

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ«Ο Έντι είπε, ”Να φερθείς εντάξει στον Μπάνι Μπρέκινριντζ, είναι καλός φίλος, έχει βάλει και λεφτά”. Του φέρθηκα ωραία, σε όλους εκείνους φερόμουν ωραία, αλλά ήταν ένα μάτσο ανώμαλοι».

ΤΖΑΚ ΡΑΝΤΑΛ «Ο Μπάνι είχε πάει στο Μεξικό να κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλου και στο δρόμο είχε ένα ατύχημα και το παιδί που είχε μαζί του σκοτώθηκε. Ο Μπάνι μπήκε για λίγο καιρό στο νοσοκομείο και στο γυρισμό πέρασε από δω. Ο Ντέιβιντ [Ντε Μέρινγκ] τον γνώρισε σε ένα γκέι μπαρ και έγινε αμέσως γραμματέας του. Μετακόμισε στο σπίτι του Μπάνι και νομίζω πως του έδινε υπνωτικά για να κοιμηθεί το βράδυ.

»Στο διαμέρισμα δίπλα στον Μπάνι έμενε μία αλκοολική γυναίκα με δύο παιδιά. Νομίζω πως ήταν 11 και 13 χρόνων. Αγόρια. Μια μέρα ο Μπάνι της είπε πως θα πήγαινε στο Λ.Α. και μετά στο Λας Βέγκας. Και εκείνη του είπε, ”Γιατί δεν παίρνεις και τα αγόρια μαζί σου;” Και τα πήρε. Έμεναν σε ένα μοτέλ στη Σάνσετ Μπούλβαρντ και θυμάμαι που πέρασα μια μέρα να τον πάρω σπίτι μου για δείπνο. Τέλος πάντων, μπήκα στο δωμάτιο και ένα από τα παιδιά μου έκανε πρόταση. Πράγμα που με σοκάρισε, πρέπει να ομολογήσω. Ο Μπάνι έπρεπε να λείψει για λίγο από την πόλη και έδωσε τα αγόρια σε κάποιον στο Λ.Α. να τα προσέχει για λίγες μέρες. Ο τύπος περίμενε να δικαστεί για υπόθεση σεξουαλικής παρενόχλησης. Ο πατέρας των παιδιών ήταν ένας υψηλόβαθμος αξιωματικός του Ναυτικού στην Ουάσινγκτον και με κάποιο τρόπο το έμαθε και έστειλε κάποιον από το FBI. Τέλος πάντων, συνέλαβαν τον Μπάνι και τον πέρασαν από δίκη που κάλυψε και η τηλεόραση. Να τον βλέπεις να διορθώνει το μεϊκάπ του μπροστά στις κάμερες. Πήγε στο Ατασκαντέρο για μερικά χρόνια. Το Ατασκαντέρο ήταν ένα ίδρυμα για ανισσόροπους εγκληματίες. Κυρίως σε σχέση με σεξουαλικά εγκλήματα. Πέρασε μερικά χρόνια εκεί μέσα και έγινε ”βασίλισσα της μπουγάδας”».

ΤΖΟΝ «ΜΠΑΝΙ» ΜΠΡΕΚΙΝΡΙΝΤΖ«Σχετικά με την ταινία [Σχέδιο 9 Από το Διάστημα] νομίζω ότι ήταν μια χαρά, αλλά πιστεύω ότι έκανα μεγάλο λάθος που τη γύρισα. Γιατί ήταν ένα σκουπίδι. Στο κάτω κάτω, ήμουν γνωστός σταρ στο Παρίσι. Για έξι χρόνια χόρευα και τραγουδούσα σε επιθεωρήσεις. Έπαιζα στη σκηνή με το γαλλικό όνομα, Ζακ Σολάνζ. Είναι γυναικείο όνομα. Είχα γνωρίσει διάσημους ανθρώπους, όπως τον Πουτσίνι, τον Μασενέ, τη Μέρι Γκάρντεν, όλους αυτούς. Είχαμε ένα υπέροχο σπίτι στο Παρίσι και καλούσαμε κόσμο και διασκεδάζαμε πολύ, πάντα διασκέδαζα πολύ. Πάντα κοιτάζω την θετική πλευρά των πραγμάτων ―δεν νιώθω ποτέ κατάθλιψη. Και αν δεν συμπαθώ κάποιον, απλώς δεν τον βλέπω. Είναι απλό».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ«Ο Τομ Μέισον [που ντουμπλάρισε τον Λουγκόζι στο Σχέδιο 9] ήταν χειροπράκτης και υπνωτιστής. Πάντα τον αποκαλούσαμε δρ. Τομ. Ο Έντι πήρε μερικές πολύ χρήσιμες πληροφορίες για τον θεραπευτικό υπνωτισμό για το Bride and the Beast. Ο Τομ κι εγώ ανακαλύψαμε ότι ήμουν ένα τέλειο υποκείμενο υπνωτισμού, στο σημείο που μπορούσε να με υπνωτίζει από το τηλέφωνο. Μόνο με τη φωνή του. Μία φορά ενώ ήμουν υπνωτισμένη, είχα τα χέρια μου σε έκταση και ο Τορ Τζόνσον προσπαθούσε με όλο του το βάρος να μου τα κατεβάσει και δεν μπορούσε».

ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΜΕΪΣΟΝ«Η Κάθι προσπαθούσε πάντα να περάσει το δικό της. Ήταν ικανή να σου κάνει μάγια αν δεν έκανες αυτό που ήθελε. Κάτι που δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση».

ΚΑΡΛ ΑΝΤΟΝΙ«Ο σκηνοθέτης των μιούζικαλ, Γκόρντον Ζάλερ, ήταν παραπληγικός. Έγραφε μουσική για ταινίες που δεν κυκλοφόρησαν σε δίσκους».

ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ«Κανείς μας δεν ήξερε πώς μοιάζει ένα διαστημόπλοιο. Ο Τόμι Κεμπ ήταν υπεύθυνος κατασκευής σκηνικών. Και εδώ, φυσικά, ο Μπιλ Τόμσον ήταν ο κάμεραμαν και έπρεπε να βλέπει τις ενδείξεις στο φωτόμετρό του υπό το φως του κεριού. Το Σωματείο έλεγχε πλήρως την ταινία. Και εκείνο το βρωμερό μικροσκοπικό στούντιο με τα κρεβάτια κατά μήκος του ταβανιού. Είχε σαρανταπέντε μέτρα μήκος και εννέα μέτρα πλάτος.

»Είχαμε τα πάντα έτοιμα για το γύρισμα, εκτός από το αεροσκάφος. Δεν είχαμε καν μακέτα του αεροσκάφους, γιατί δεν υπήρχαν καθόλου χρήματα. Όλοι μας είχαμε βάλει ενέχυρο τις ασφάλειες ζωής μας για να προχωρήσουμε την ταινία. Τραβήξαμε τη λήψη του ιπτάμενου δίσκου στον κήπο του Καρλ Τζόνσον. Είπα, ”Δεν θα δείξουμε το πάνω μέρος του. Θα χρησιμοποιήσουμε ένα αερόστατο”. Αυτά ήταν τα ακριβή μου λόγια στον Τόμι Κεμπ. Πήγα σε ένα κατάστημα μοντελισμού και αγόρασα τρία μοντέλα που είχαν, όμως, επίπεδη βάση. Γι’ αυτό το κάτω μέρος τους φαίνεται τετράγωνο. Τα ειδικά εφέ θα γινόντουσαν αργότερα από τον κάμεραμαν, εμένα και τον ηλεκτρολόγο. Κατασκευάσαμε σπίτια από χαρτόνι. Φτιάξαμε μια ολόκληρη πόλη πάνω σε ένα μακρύ τραπέζι και με σύρμα κρεμάσαμε από πάνω τα ιπτάμενα αντικείμενα. Τα είχαμε κατασκευάσει από μπάλσα και τους βάλαμε λίγη βενζίνη για να βγαίνει καπνός από πίσω. Κάθε φορά, όμως, που ανάβαμε το πίσω μέρος του ιπτάμενου δίσκου, το καλώδιο έσπαγε και ο ιπτάμενος δίσκος έπεφτε, με αποτέλεσμα κάθε φορά που συνέβαινε αυτό να χάνουμε καναδύο σπίτια.

»Έπρεπε να σκεφτούμε κάτι άλλο. Είχε καταστραφεί η τετράγωνη λέμβος στο κάτω μέρος του στρογγυλού ιπτάμενου δίσκου και εγώ είχα ήδη τραβήξει με τις τετράγωνες λέμβους για τις εσωτερικές λήψεις. Κάθε φορά που έπεφτε ο ιπτάμενος δίσκος μου κόστιζε $20 για να ξαναφτιάξω το σκηνικό. Τελικά πήγα σε μια εταιρία ειδικών εφέ, την εταιρία του Ρέι Μέρσερ, και του είπα, ”Δεν ξέρω τι στο διάλο να κάνω με αυτή τη σκηνή. Πώς θα λύσω το πρόβλημα;” Μου είπε, ”Αν θέλεις να γυρίσεις τη σκηνή με τους ιπτάμενους δίσκους, θα τους πιάσουμε με καλώδιο και θα τραβήξουμε πάνω σε μαύρο βελούδο και μετά θα το τυπώσουμε πάνω σε κάποιο πανοραμικό πλάνο του Χόλιγουντ”. Πήγα, λοιπόν, ξανά στο κατάστημα μοντελισμού του Ρένιγκαλντ Ντένι, αλλά δεν είχε άλλα διαστημόπλοια. Δεν μπορούσαμε να βρούμε ίδια πουθενά σε όλο το Χόλιγουντ ή οπουδήποτε αλλού. Τα παιδάκια τα αγόραζαν σαν τρελά λες και δεν θα υπήρχαν την επόμενη εβδομάδα. Ο Ρέι Μέρσερ είχε μια άλλη ιδέα. Σκέφτηκε να χρησιμοποιήσουμε τάσια από παλιές Κάντιλακ. Και τελικά αυτά χρησιμοποιήσαμε για ιπτάμενους δίσκους. Δεν είχαν γόνδολα στο κάτω μέρος τους, αλλά λειτούργησε. Ο Μπιλ Τόμσον είπε πως τα τάσια ήταν από αστραφτερό νίκελ και θα ήταν δύσκολο να φωτιστούν, γι’ αυτό τα βάψαμε πράσινα για την κάμερα. Τα έβαψε το χειρότερο πρασινωπό χρώμα που έχω δει ποτέ.  Στα μάτια μου φαινόντουσαν χρωματιστά αντί για ασπρόμαυρα. Τώρα πια ξέρω. Ζήτησα να τα βάψουν μπεζ όσο έλειπε ο Τόμσον και όταν επέστρεψε άρχισε να ουρλιάζει, ”Δεν μου αρέσουν καθόλου έτσι”. Τελικά αναγκάστηκα να επιβάλω την εξουσία μου και ήταν μία από τις ελάχιστες φορές που το έπαιξα αυταρχικός σκηνοθέτης και είπα, ”Αυτά τα διαολεμένα ιπτάμενα αντικείμενα όλοι τα περιγράφουν ως ασημένια, γι’ αυτό βγάλε το σκασμό γιατί έτσι θα τα κάνουμε να δείχνουν”. Έγινε μεγάλος σαματάς. Τελικά αποδείχτηκε πως είχε δίκιο εκείνος γιατί λαμπίριζαν πολύ στην οθόνη, αλλά δεν είχαμε τα χρήματα να τα διορθώσουμε μετά στο εργαστήριο».

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ«Ικέτεψα τον Γουντ να με αφήσει να αλλάξω τα κοστούμια των εξωγήινων και να κάνω τα πρόσωπά τους διαφορετικά. Του είπα πως αυτοί οι άνθρωποι μιλούσαν σα να είχαν μόλις αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας. Ήθελα να τους βάλω πράσινες περούκες και να βάψω τα πρόσωπά τους πράσινα. Σαν πράσινοι Φράνκεσταϊν. Και ήθελα να αλλάξω και τα μάτια.  Είχα φτιάξει τα μάτια τους ―είχα βάλει την κόρη του οφθαλμού ανάποδα για να μοιάζουν γατίσια. Και είχα φτιάξει προσθετικά κομμάτια για το πηγούνι τους για να μοιάζουν μακροπρόσωποι. Τα είχα ήδη φτιάξει όλα αυτά! Το μόνο που είχα να κάνω ήταν να τους τα κολλήσω με χειρουργική κόλλα. Υπολόγισα πως χρειαζόμουν 15 με 20 λεπτά για τον καθένα. Πίστευα πως θα τον έπειθα γιατί του είπα, ”Γουντ, αυτοί οι άνθρωποι μοιάζουν υπερβολικά φυσιολογικοί. Μοιάζουν σα γήινοι. Και η φωνή τους πρέπει να αλλάξει”. Μου είπε, ”Και πώς θα το κάνουμε αυτό;” Του είπα, ”Μίλα μέσα σε αυτό το ποτήρ锨. Πήρα ένα ποτήρι και μίλησα μέσα σε αυτό. Δεν πείστηκε. Αντί για τις στρατιωτικές στολές που φορούσαν, έκανα μερικά σκίτσα και του είπα, ”Γουντ, ας τους φωτίσουμε λιγάκι, ας τους τυλίξουμε με καλύμματα και ας τους φωτίσουμε”. Το μόνο που είχαμε να κάνουμε ήταν να τους τυλίξουμε με υφάσματα και να τους βάψουμε από πάνω με λαμπερή μπογιά. ”Και δεν θα σου κοστίσει τίποτα”. Δεν ήθελε. Είπε, ”Δεν έχουμε χρόνο”. Γι’ αυτό αρνήθηκα να βάλω το όνομά μου στους τίτλους και έβαλα το όνομα του βοηθού μου, Τομ Βαρθόλομιου. Ήμουν έξαλλος με τον Γουντ».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ«Στην πρεμιέρα του Σχεδίου 9 έριχνε καρεκλοπόδαρα. Είχαμε αυτή την ανοιχτή Κάντιλακ και δεν μπορούσαμε να ανεβάσουμε την οροφή. Είπα στον Εντ, ”Εντ, πήγαινε μόνος σου εκεί πέρα, εγώ δεν έρχομαι. Βρέχει καταρρακτωδώς και δεν μπορούμε να ανεβάσουμε την οροφή”. Φτωχέ μου, Έντι! Αγαπημένε μου, Έντι! Τελικά ο Έντι μπήκε στο αμάξι και έδειχνε τόσο κομψός. Και να οδηγεί ο Έντι ολομόναχος προσπαθώντας να δείχνει αδιάφορος, να βρέχει διαολεμένα, να είναι ντυμένος επίσημα, να ανεβαίνει την Μπάραμ Μπούλεβαρντ και να τον κοιτάζουν όλοι! Νόμιζαν πως ήταν τρελός. Και να προσπαθεί να δείχνει αδιάφορος, ενώ το αμάξι κόντευε να ξεχειλήσει από το νερό!»

ΜΠΟΜΠ ΜΠΕΡΝΣ«Στην πρεμιέρα του Σχεδίου 9 ο Τορ Τζόνσον έδειχνε να διασκεδάζει πολύ. Γέλαγε δυνατά κάθε φορά που έβλεπε τον εαυτό του στην οθόνη. Ο Κρίσγουελ προλόγησε την ταινία, είπε πόσο σπουδαία ήταν και μετά, ο ένας μετά τον άλλο, όλοι οι συντελεστές σηκώθηκαν όρθιοι. Ο Τομ Μέισον, ο χειροπράκτης, σηκώθηκε και χαιρέτησε τον ”Αείμνηστο Μπέλα Λουγκόζι” που του έδωσε την ευκαιρία να κάνει το ντεμπούτο του με αυτή την ταινία. Ακόμα και ο κάμεραμαν, ο Μπιλ Τόμσον, μίλησε για το πόσο διασκέδασε γυρίζοντας την ταινία. Ακόμα μίλησαν ο Ντάνλεϊ Μάνλοβ, ο αρχηγός των εξωγήινων και ο Πολ Μάρκο. Μετά ανέβηκε στη σκηνή ο Εντ Γουντ και είπε, ”Θα ήθελα να αφιερώσω αυτή την ταινία στο σπουδαίο φίλο μου, Μπέλα Λουγκόζι”. Η έξαψη της βραδιάς έφθασε στα ύψη, όλοι ήταν πολύ ενθουσιασμένοι. Ακούστηκαν και λίγα γέλια εδώ και εκεί για τα φτηνά εφέ και τις κακές ερμηνείες κάποιων ηθοποιών».

ΓΚΡΕΓΚΟΡΙ ΓΟΥΛΚΟΤ«Θυμάμαι τη βραδιά της πρεμιέρας· καθόμουν δίπλα στον Εντ Ρέινολντς και τον λυπήθηκα τόσο πολύ τον τύπο. Ο Ρέινοντλς προσπαθούσε να την πουλήσει στους διανομείς. Αλλά κανείς δεν την αγόραζε. Ο Χαλ Ρόουτς είχε μια εταιρία στη Ν. Υόρκη, τη D.C.A., και αποφάσισαν να την βγάλουν αυτοί γι’ αυτόν. Δεν νομίζω να έβγαλε κανείς λεφτά απ’ αυτήν. Πέρασε μεγάλη στεναχώρια ο κ. Ρέινολντς. Πέθανε μερικά χρόνια αργότερα».

ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΦΡΙΝΤΜΑΝ«Ο στενός μου φίλος, Ντον Ντέιβις, που πέθανε πριν λίγα χρόνια, έκανε μοντάζ στο Σχέδιο 9 από το Διάστημα και επίσης έπαιζε σε αυτό. Υποδύθηκε έναν αλκοολικό σε ένα δρομάκι που είδε ιπτάμενους δίσκους να περνούν πάνω από το κεφάλι του, και τελικά αποδείχτηκε προφητικό γιατί πέθανε από το πολύ πιοτό».

ΠΟΛ ΜΑΡΚΟ«Ο Ρέινολντς απειλούσε τον Εντ ότι θα έπρεπε να προσέχει τον τρόπο που ντύνεται, να τονίζει περισσότερο την αντρική του πλευρά, γιατί δεν ήταν καλό για την εκκλησία. Ο Εντ αναγκάστηκε να αλλάξει πολύ για να μπορέσει να πάρει τα χρήματα και να τελειώσει την ταινία. Ο Εντ μου είπε πως οι Βαπτιστές θα αναλάμβαναν τον έλεγχο της ταινίας και ότι έπρεπε να παραιτηθώ από τα διοικητικά μου καθήκοντα».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ«…και ο Έντι με τον Πολ είχαν ένα φοβερό καυγά και ο Έντι έσπρωξε τον Πολ από τις σκάλες, και μετά κάναμε ένα μεγάλο καυγά με τον Έντι γι’ αυτό και τελικά αποκοιμήθηκα στον καναπέ με ένα τσιγάρο στο χέρι και κάηκε ο καναπές. Το ένα έφερε το άλλο και ο Εντ Ρέινολντς μας πέταξε έξω. Ήταν απ’ αυτούς τους τύπους που το παίζουν θρησκευόμενοι και συμπονετικοί αλλά στην πραγματικότητα ήταν ένα άκαρδο κάθαρμα. Το οποίο αποκαλύφθηκε αργότερα.

»Τη μέρα που φεύγαμε, είχαμε νοικιάσει ένα φορτηγό και είχαμε φορτώσει όλα μας τα έπιπλα και καθώς απομακρυνόμασταν από το κτίριο καταριόμουν τον Ρέινολντς από την καρότσα του φορτηγού. ”Ποτέ δεν θα βγάλεις λεφτά απ’ αυτή την ταινία, θα καταλήξεις μεθύστακας…” Μία μέρα ο Ρέινολντς εμφανίστηκε στο νέο μας διαμέρισμα και το έπαιζε ακόμα φίλος του Έντι. Εγώ έλεγα συνέχεια στον Έντι, ”Μην τον εμπιστεύεσαι, κάποιο λάκκο έχει η φάβα”. Καθώς έμπαινα στο διαμέρισμα, άκουσα τον Ρέινολντς να λέει, ”Να το δολάριό σου και ό,τι άλλο…” και άρπαξα το δολάριο από το χέρι του και είπα, ”Τι στο διάλο συμβαίνει εδώ;” Ο Έντι μου άρπαξε το δολάριο και μου είπε, ”Όλα είναι εντάξει, μην ανησυχείς”. Εκείνη τη συγκεκριμένη μέρα ο Ρέινολντς είχε πάρει τον έλεγχο του Σχεδίου 9. Για ένα δολάριο».

ΜΑΪΛΑ ΝΑΡΜΙ «Ο Κρίσγουελ μου είπε πως το Σχέδιο 9 άνοιξε στη Νέα Υόρκη, σε ένα μικρό κινηματογράφο στη 42η και πως παιζόταν εκεί επί ενάμισι χρόνο. Μικρός κινηματογράφος, αλλά γέμιζε. Είπε πως έβγαλαν τρελά λεφτά. Όχι ο Εντ Γουντ, ούτε ο Κρίσγουελ. Γιατί κι αυτός είχε βάλει λεφτά».

ΠΟΛ ΜΑΡΚΟ«Το Σχέδιο 9 δεν παίχτηκε ποτέ στο Χόλιγουντ και το ξέρω σίγουρα. Νομίζω πως το κοντινότερο μέρος που παίχτηκε ήταν το Σαν Ντιέγκο. Δεν νομίζω πως προβλήθηκε σε πολλούς κινηματογράφους, μέχρι που παίχτηκε στην τηλεόραση. Και από τότε και μετά το έπαιζαν συνέχεια».

ΦΙΛ ΚΕΜΠΡΙΤΖ «Ήταν πολύ πολύ περήφανος. Έλεγε, ”Το Σχέδιο 9 είναι η περηφάνεια μου, η χαρά μου … αν θέλεις να με γνωρίσεις καλύτερα, δες το Γκλεν ή Γκλέντα, είμαι εγώ, είναι η ιστορία μου. Αλλά το Σχέδιο 9 είναι η περηφάνια μου, η χαρά μου… χρησιμοποιήσαμε τάσια απο Κάντιλακ για ιπτάμενους δίσκους”. Έτσι, είδα την ταινία, νομίζω σε μεταμεσονύχτια ζώνη στην τηλεόραση. Υπάρχει μία σκηνή, στην υποτίθεμενη κορύφωση του έργου, που ο αρχηγός των εξωγήινων βγάζει έναν λόγο μέσα στην καμπίνα του σκάφους, τον οποίο ο Εντ τον εμπνεύστηκε από την ταινία Τη μέρα που η γη σταμάτησε να γυρίζει, όπου ο Μάικλ Ρένι βγάζει κι αυτός ένα μικρό λόγο. Και πήγα να βρω τον Εντ για να γελάσουμε με αυτό και μου λέει, ”Λοιπόν, πώς σου φάνηκε ο λόγος;” Χαμογέλασα και συνέχισε, ”Δεν ήταν σπουδαίος; Δεν έχω δουλέψει τίποτα άλλο τόσο πολύ όσο αυτόν τον λόγο. Σου άρσε πραγματικά;” Κι έτσι αναγκάστηκα να του πω ότι μου είχε αρέσει».

 

Night of the Ghouls & The Sinister Urge 

 

1. ΕΞΩΤ. ΝΕΚΡΟΤΑΦΙΟ – ΜΕΣΑΙΑ ΛΗΨΗ – ΠΑΝΟΡΑΜΙΚΟ – ΒΡΑΔΥΗ ΚΑΜΕΡΑ ΚΑΝΕΙ ΠΑΝΟΡΑΜΙΚΗ ΛΗΨΗ σε ένα παλιό νεκροταφείο· σταυροί· ταφόπλακες· μνήματα· κτλ., κλείνοντας το πλάνο σε μία αρχαία κρύπτη ή υπόγειο τάφο.
Η ΣΚΗΝΗ ΣΒΗΝΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ:
2. ΕΣΩΤ. ΤΑΦΟΥ – ΜΕΣΑΙΟ ΜΑΚΡΙΝΟ – Η ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΣΕ ΜΕΣΑΙΑ ΛΗΨΗ – Η ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΣΕ ΚΟΝΤΙΝΟ – ΒΡΑΔΥΒρισκόμαστε σε ένα αρχαίο, αποσαθρωμένο από τον καιρό φέρετρο μέσα στο νεκρικό θάλαμο.
Η ΚΑΜΕΡΑ ΜΕΤΑΚΙΝΕΙΤΑΙ, ΣΕ ΜΕΣΑΙΑ ΛΗΨΗ· ολόκληρο το φέρετρο γεμίζει τη σκηνή. Μετά από μία στιγμή αναμονής το καπάκι αρχίζει να ανασηκώνεται μέχρις που μαυρίζει όλη η οθόνη ―τότε―
ΠΕΦΤΕΙ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣΟιΙ ΤΙΤΛΟΙ  ΣΒΗΝΟΥΝ ―
Αργά το καπάκι του φέρετρου αρχίζει να κατεβαίνει. Ευθυτενής και άκαμπτος πίσω από το καπάκι, με αλλόκοτο φωτισμό από πίσω του, εμφανίζεται ο ΚΡΙΣΓΟΥΕΛ.
ΚΡΙΣΓΟΥΕΛ: Είμαι ο ΚΡΙΣΓΟΥΕΛ…
Η ΚΑΜΕΡΑ κινείται σε ένα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΚΟΝΤΙΝΟ – καθώς ο ΚΡΙΣΓΟΥΕΛ συνεχίζει.

ΚΡΙΣΓΟΥΕΛ: (συνεχ.) Για πολλά χρόνια έχω διηγηθεί τα πιο απίστευτα πράγματα που σχετίζονται με το εξωπραγματικό και απέδειξα ότι είναι κάτι παραπάνω από πραγματικά γεγονότα. Τώρα θα διηγηθώ ένα μύθο των ανθρώπων του Θρέσχολντ, τόσο εκπληκτικό που κάποιοι από εσάς μπορεί να λιποθυμίσετε. Είναι μία ιστορία γι’ αυτούς που βρίσκονται στο χρόνο του λυκόφωτος. Κάποτε άνθρωποι. Τώρα τέρατα. Σε ένα κενό ανάμεσα στους ζωντανούς και τους νεκρούς. Τέρατα για λύπηση. Τέρατα για περιφρόνηση. Η Νύχτα των Βρυκολάκων.
- από το σενάριο, Night of the Ghouls, του Εντ Γουντ

ΤΟΝΙ ΚΑΡΝΤΟΖΑ«Πρωτογνώρισα τον Εντ τον Αύγουστο του 1957 μέσω ενός φίλου μου που, αν θέλετε το πιστεύετε, εργαζόταν στην εταιρία Fuller Brush. Είχε γνωριστεί με τον Εντ Γουντ και μετά είχαν χωρίσει οι δρόμοι τους. Έτσι, όταν ήρθα εδώ, ο φίλος μου μίλησε στον Έντ για μένα και του είπε ότι είχα σκοπό να επενδύσω χρήματα σε μία μεζονέτα. Αντί γι’ αυτό, με έπεισαν να επενδύσω σε αυτή την ταινία!»

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ«Ένα πρωινό ο Έντ έκανε μπάνιο και ο τύπος της Fuller Brush χτυπάει το κουδούνι μας. Το όνομά του ήταν Τζορτζ Σίλι. Άρχισε να μιλάει με τον Εντ και ξέχασε να πουλήσει βούρτσες. Έμεινε όλο το απόγευμα παίζοντας με τα άδεια όπλα του Εντ».

ΒΑΛΝΤΑ ΧΑΝΣΕΝ «Ο Εντ με είχε γνωρίσει πριν από το Night of the Ghouls, είχε διακρίνει σε μένα μια αθωότητα και μου είπε, ”Θέλω να κάνω μία ταινία που θα λέγεται Η Νύχτα που Έκλαιγαν οι Νεράιδες”, και τον ρώτησα, ”Θέλεις να διαβάσω κάτι για σένα και να το ηχογραφήσεις;» Μου είπε, ναι, και μου έδωσε ένα ατέλειωτο κείμενο και το έπαιξα σε μία κασέτα. Παίζω, λοιπόν, τη Νεράιδα και βγαίνω και λέω, ”Είναι τόσος καιρός… που ζω σε αυτή τη Γη…” Είμαι θλιμμένη και αναστενάζω και τέτοια.»Αυτό ήταν. Μόλις τελείωσα, είπε, «Αυτή είναι το Άσπρο Φάντασμα, αυτή είναι η Σίλα». Με πλησίασε ―ήμουν ντυμένη στα μαύρα με στενή φούστα και μπλούζα, χρυσή ζώνη και ψηλοτάκουνα― και μου είπε, ”Τι ύψος έχεις;” Απάντησα, ”Ένα και πενήντα οχτώ” και μου είπε, ”Είσαι τέλεια!” Έπειτα χαμογέλασε, με αυτό το σπινθηροβόλο χαμόγελο, μισό σαρδόνιο, μισό ντροπαλό, και μου είπε, ”Είσαι η ερωμένη μου;”

»Θυμάσαι «τα δάχτυλα» στο Night of the Ghouls, τη σκηνή με τα χέρια μου και τα μακριά ασημένια νύχια; Όλοι λένε, Θεέ μου, πώς έκανες τα δάχτυλά σου να κινούνται σαν φίδια; Είναι αστείο, αλλά ο Εντ Γουντ μου είπε να το κάνω έτσι ―και το λάτρεψε! Προκαλούσε συναισθήματα που εκφραζόντουσαν μελλοντικά και ας μην ήταν τελείως κατανοητά την ώρα του γυρίσματος!

»Ο Κιν Ντάνκαν μου ψυθίριζε συνεχώς στο αυτί προστυχιές μεταξύ των λήψεων – ”Σου αρέσουν οι γλώσσες;” και τέτοια. Ο Εντ ήταν ένα πτώμα, αξύριστος και εξαντλημένος, είχε δουλέψει όλο το βράδυ ―σήκωνε όλα τα βάρη, τα λεφτά ήταν ελάχιστα. Ήταν ανήσυχος και σε υπερένταση, αλλά πάντα ευγενικός, αισιόδοξος κατά βάθος, και φυσικά, πτώμα από την κούραση. Ο Κιν, λοιπόν, συνέχιζε να μου ψυθιρίζει τι θα ήθελε να μου κάνει, σε μία παρθένα σαν εμένα, και ξαφνικά το ντροπαλό κοριτσάκι απήυδησε με αυτό τον γερόλυκο και ούρλιαξα στα μικρόφωνα του πλατό, ”Ω, βούλωστο πια!” Όλοι ήταν έτοιμοι να ξεσπάσουν, αλλά περισσότερο από όλους ο Έντι ―γελούσε, έκλαιγε, χτυπούσε τα πόδια του στο πάτωμα!

»Στο πλατό, ο Εντ μερικές φορές γινόταν πολύ δραματικός όταν μας σκηνοθετούσε, αλλά ποτέ δεν είχες την αίσθηση ότι σε πλήγωνε, ή σε πρόσβαλλε…Ο Εντ είχε ένα τρόπο… μπορούσε να σου ψάλλει τον εξάψαλμο – ”Δεν σου είπα ότι αυτό δεν θα βγει καλο, γιατί το συνεχίζεις;” και ξεφυσούσε… και ξαφνικά έβαζε τα γέλια… και μετά ήταν σαν ένα γλυκό παιδί και έλεγε, ”Το ξέρεις ότι σε αγαπάω”».

ΠΟΛ ΜΑΡΚΟ«Έπεσα αναίσθητος, επειδή βρισκόμουν πολύ κοντά στον Τορ. Είχαν παραγεμίσει αυτό το καταραμένο όπλο και πετάχτηκαν σπινθήρες και χτύπησαν το μπράτσο του και με έριξε κάτω καθώς ξαφνιάστηκε από τη φωτιά στο χέρι του. Μετά με σήκωσε σα φυστίκι, με έβαλε στο φέρετρο, έκλεισε το καταραμένο καπάκι και έμεινα εκεί ξαπλωμένος μέχρι που άρχισαν να ουρλιάζουν, ”Πού στο διάβολο είναι;” και μετά θυμήθηκαν πως ήμουν μέσα στο καταραμένο φέρετρο».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Μία μέρα, ο Μπάνι ήρθε στο σπίτι μας, ένα ταπεινό διαμερισματάκι στην οδό Μαριπόζα, το παλιό διαμέρισμα της Τζιν Χάρλοου. Φορούσε ένα μεγάλο, πανέμορφο παναμέζικο καπέλο με μία κόκκινη κορδέλα γύρω του, και ο Εντι με τον Μπάνι στο δρόμο για το πλατό αποφάσισαν να κάτσουν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου μαζί με ένα σκελετό. Όλοι τους κοιτούσαν και γελούσαν, τους χαιρετούσαν και ο Μπάνι το καταδιασκέδαζε».

ΒΑΛΝΤΑ ΧΑΝΣΕΝ«Μια μέρα, στα γυρίσματα του Night of the Ghouls, φορούσα το κοστούμι του Άσπρου Φαντάσματος και στεκόμουν μέσα σε πυκνή ομίχλη ανάμεσα στις ιτιές. Οι άντρες του συνεργείου σε ένα διάλειμμα των γυρισμάτων άρχισαν να με πειράζουν κάνοντας κραυγές λύκων και σεξουαλικές κινήσεις, θέλοντας να με φέρουν σε αμηχανία, γιατί ήμουν μόνο 16 χρονών, ένα αθώο δεκαεξάχρονο κορίτσι. Τελικά, εκτός εαυτού, προχώρησα βαθιά μέσα στην ομίχλη και ανακάλυψα ένα έντομο να κάθεται με τα μικρά ασημένια του φτερά πάνω στον ώμο μου. Άρχισα να χτυπάω τα μικρά του φτερά. Κανένας δεν με είχε ακολουθήσει, είχαν φύγει όλοι και βρισκόμουν μέσα στην ομίχλη ολομόναχη. Τότε ένιωσα μία παρουσία ―σήκωσα το κεφάλι μου και είδα τον Εντ Γουντ να με κοιτάζει έντονα με τα σπινθηροβόλα πράσινα μάτια του. Μετά γύρισε την πλάτη του και απομακρύνθηκε.

»Ζούσαμε πάνω σε αυτή την γη, αλλά δεν ανήκαμε σε αυτήν. Καταλαβαίναμε καλά ο ένας τον άλλο. Αυτή η στιγμή τα είπε όλα…»

ΡΟΝΙ ΑΣΚΡΟΦΤ«Γνώρισα τον Έντι Γουντ στο σπίτι του καλού μου φίλου, Κιν Ντάνκαν. Ο Κιν είχε για χρόνια συμβόλαιο με την Republic Pictures και είχε γίνει γνωστός ως «ο μοχθηρότερος άνθρωπος στον κινηματογράφο». Έπαιζε πάντα τον κακοποιό. Βρισκόμουν, λοιπόν, στο σπίτι του Κιν, χτύπησε η πόρτα και μπήκε μέσα ο Έντι Γουντ. Μας σύστησε ο Κιν και ο Έντι μετά από μία παύση μου είπε, ”Ρον, ίσως αυτή η συνάντηση μας λύσει ένα πρόβλημα”. Ο Κιν κοίταξε τον Έντι και είπε, ”Διάβολε, μη μου πεις πως έχουμε και άλλα προβλήματα! Τι τρέχει πάλι;” Ο Έντι του εξήγησε ότι ο βοηθός σκηνοθέτη είχε μόλις παραιτηθεί και έπρεπε να τον αντικαταστήσει μέχρι τις έξι το απόγευμα. Ο Κιν έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Υπήρξε μία μεγάλη παύση. Τότε είπα, ”Είμαι διαθέσιμος!” Ο Εντι γέλασε. ”Ρον, διαβάζεις την σκέψη”. Του απάντησα, ”Όχι, απλώς είμαι απένταρος”. Ο Έντι μου εξήγησε τη διαδικασία των γυρισμάτων. ”Κινηματογραφώ στην Picture Recorders, την εταιρία ηχογράφησης, χρησιμοποιώ το μικρό στούντιο που έχουν δίπλα και έχω έτοιμα τρία πλατό. Θα γυρίζουμε από τις 6 μ.μ. μέχρι τα μεσάνυχτα. Το στούντιο ηχογράφησης κλείνει στις έξι, αλλά ένας από τους τεχνικούς θα μείνει για να ηχογραφήσει τις σκηνές”.

»Θυμήθηκα την Picture Recorders, είχα ηχογραφήσει εκεί καναδυό ταινίες. Έτσι είπα, ”Διάβολε, Έντι, αυτό το πλατό δεν είναι μεγαλύτερο από ένα τηλεφωνικό θάλαμο”. Ο Έντι με έκοψε, ”Ρον άκουσε με. Έχω νοικιάσει  το πλατό για είκοσι δολάρια τη βραδιά. Και ξέρεις τι μπορεί να κάνει ο Τόμι Κεμπ όταν πρέπει να εξοικονομήσει έστω και ένα δολάριο σε φθηνές παραγωγές”. Αυτό ήταν αλήθεια, αλλά σκέφτηκα λίγο και είπα, ”Έντι, για όνομα του Θεού, 20 δολάρια δεν καλύπτουν ούτε το λογαριασμό ρεύματος. Τα φώτα κοστίζουν”. Ο Έντι σήκωσε το χέρι του και είπε, ”Ρον, μην ανησυχείς, έχω χρόνο. Η καταραμένη ηλεκτρική εταιρία χρεώνει κάθε δύο μήνες”. Του είπα, ”Έντι, κάνεις τον Ρότζερ Κόρμαν να μοιάζει μεγάλος γαλαντόμος”. Ο Έντι γέλασε και είπε, ”Θα σου δώσω μία λίστα με τις σκηνές και θα πάρεις τους ηθοποιούς και θα τους βάλεις να δουλέψουν τις σκηνές τους. Έτσι, όταν είμαι έτοιμος θα έχουν κάνει ήδη πρόβες και θα βγάλω τη σκηνή με μία ή δύο λήψεις. Είσαι εντάξει με αυτό;” ”Περίφημα”. Έτσι, στις 5 εκείνο το απόγευμα ο Έντι, ο Κιν Ντάνκαν, ο Μπιλ Τόμσον και μερικοί άλλοι πήγαν στο College Inn. Ο Έντι αμέσως άρχισε να παραγγέλνει μαρτίνι και να λέει αστείες ιστορίες, κάποια στιγμή τράβηξε από την τσέπη του ένα μάτσο χαρτονομίσματα, δεν ξέρω πόσες εκατοντάδες, αλλά ξέροντας τον Έντι δεν θα μπορούσαν να ξεπερνούν τα χίλια δολάρια. Από τα λίγα που ήξερα για τη συμφωνία που είχε με τους συνεργάτες του ήταν ότι τους πλήρωνε πριν τη δουλειά σε μετρητά.

»Καθίσαμε όλοι μαζί και χαζολογούσαμε, ώσπου κοίταξα το ρολόι μου και είπα, ”Έντι, είναι περασμένες έξι, καλύτερα να πηγαίνουμε”. ”Ω, καλά, ας πιούμε άλλο ένα ποτό”. Άρχισε να έρχεται στο κέφι για τα καλά και εγώ άρχισα να ανησυχώ. Ήπιε άλλο ένα γύρο και ξαφνικά έβγαλε το πάκο με τα χαρτονομίσματα και άρχισε να πληρώνει, και Χριστέ μου, σχεδόν εξαφανίστηκε.

»Πάμε, λοιπόν, στο πλατό και ως συνήθως είναι γεμάτο ανθρώπους που τριγυρίζουν και χασομερούν, ώσπου κάποια στιγμή αρχίζουν να γυρίζουν μία σκηνή. Ο Έντι λέει, ”Πήγαινε κάτω και προβάρετε τις ατάκες του Τορ”. Πήγα, λοιπόν, και συστήθηκα στον Τορ. Εκείνος μου λέει, ”Κύριε Άσκροφτ, πριν βγω από αυτή την πόρτα, θέλω να δω τα λεφτά”. Τρέχω στον Έντι και μου λέει, ”Χέστον, σκόρπισα αρκετά στη παμπ και θα πρέπει να περιμένει. Πήγαινε πίσω, αλλά μην γίνεις πολύ σκληρός…” Του λέω, ”Δεν θα μπορούσα καν να διανοηθώ να γίνω σκληρός με αυτόν τον τύπο”. ”Πες του ότι θα τον πληρώσω αργότερα”.

»Έτσι γύρισα πίσω και χτύπησα την πόρτα ―”Κύριε Τζόνσον, μίλησα με τον κύριο Γουντ και λέει ότι…” Με διέκοψε λέγοντας, ”Μη μου πεις τη δική σου εκδοχή, πες μου ακριβώς τι είπε εκείνος”. ”Εντάξει. Ο Έντι Γουντ είπε ότι δεν έχει τα χρήματα και ότι πρέπει να βγεις έξω να κάνεις τις σκηνές σου και θα σε πληρώσει αργότερα”. Σηκώνεται και με το ένα χέρι αρπάζει τη μάσκα από λατέξ που είχε στο πρόσωπό του, την σχίζει και την πετά στο πάτωμα και φορώντας βιαστικά τα κανονικά του ρούχα, μου λέει, ”Κύριε Άσκροφτ, σας καληνυχτώ”. Και βγήκε από το δωμάτιο.

»Όταν τα διηγήθηκα στον Έντι, μου είπε, ”Σκατά. Πίστευα ότι θα έβγαινε έξω και θα το έκανε. Λοιπόν, καλύτερα να αρχίσεις πρόβες με τον Κιν και τη Βάλντα”. Δεν μπορούσα να βρώ τον Κιν, αλλά είδα την Βάλντα Χάνσεν και της είπα, ”Ο Έντι Γουντ μου ζήτησε να κάνω πρόβα με εσένα και τον Κιν”. Μου απάντησε, ”Μισό λεπτό, κύριε Άσκροφτ, πληρώνομαι για να δουλεύω σε αυτή την ταινία, αλλά δεν θα αφιερώσω επιπλέον χρόνο στον κύριο Ντάνκαν”.

»Κάποια στιγμή είδα τον Κιν να προχωρά καμαρωτός και του είπα, ”Έι, ο Έντι θέλει να περάσουμε μαζί αυτή την σκηνή”. Μου απάντησε, ”Είμαι έτοιμος, πάμε”. Του είπα, ”Υπάρχει, όμως, ένα πρόβλημα. Η δεσποινίς Χάνσεν λέει ότι δεν έρχεται να κάνει τις σκηνές της, θα έρθει μόνο όταν είμαστε έτοιμοι για γύρισμα”. Τότε ο Κιν γυρίζει και μου λέει, ”Που να με πάρει! Όταν την πρωτογνώρισα, το μόνο που της είπα ήταν ”Θεέ μου, το μόνο που θέλω είναι να χωθώ μέσα στα βυζιά σου!”

»Όλο το καταραμένο απόγευμα κύλησε έτσι. Το ίδιο και το επόμενο. Κάποια στιγμή ο Έντι με φώναξε και μου είπε, ”Ρον πρέπει να σου πω κάτι… θα εκνευριζόσουν πολύ αν σου έδινα μόνο τα εκατό;…” Είπα, ”Έντι, κανένα πρόβλημα”».

ΣΑΜ ΚΟΠΕΤΖΚΙ«Ήμουνα ο μπούμαν στην ταινία. Ήταν ένα γύρισμα δύο εβδομάδων και η γενική εντύπωση που είχα ήταν ότι πήγαινε αργά. Είχε προβλήματα με τον Τορ, ο Τορ του έκανε το δύσκολο. Ξαφνικά δεν μπορούσαμε να γυρίσουμε γιατί ο Τορ δεν έβγαινε έξω από το καμαρίνι του. Ο Γουντ περπατούσε πάνω-κάτω, ”Ο άτιμος θέλει και άλλα λεφτά”».

ΒΑΛΝΤΑ ΧΑΝΣΕΝ«Καθόμουν ένα βράδυ στη βροχή μαζί του. Έκλαιγε στην βροχή, στο Γουέστγουντ. Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνο το βράδυ. Τα δάκρυα κυλούσαν ποτάμι, το ίδιο και η βροχή. Είπε, ”Πάνε να μου κάνουν τα ίδια με το Σχέδιο 9 και δεν πρόκειται να το δεχτώ αυτό, Βάλντα”. Και συνέχισε, ”Αγαπάω αυτή την ταινία τόσο πολύ, είναι μέρος του εαυτού μου. Και δεν πρόκειται να μου κάνουν αυτό το πράγμα αυτή την φορά. Αυτή η ταινία είναι το μωρό μου ―δεν πρόκειται να μου την πάρουν”. Ήταν τόσο λυπηρό. Ήταν τόσο νηφάλιος εκείνες τις στιγμές…τόσο βαθύς, τόσο τραγικός. Λίγοι γνώριζαν ή είχαν δει αυτή την πλευρά του Εντ Γουντ».

ΠΟΛ ΜΑΡΚΟ «Η πρώτη ανεπίσημη προβολή έγινε σε ένα παλιό θέατρο με εξώστες, ένα από τα παλιά θέατρα επιθεωρήσεων. Καθόμασταν επάνω και το μέρος είχε γεμίσει, επικρατούσε συνωστισμός. Το Imitation of Life, με την Λάνα Τάρνερ είχε παιχτεί μαζί του.»Αργότερα, μαζεύτηκαν όλα τα μαύρα παιδιά και ο Εντ έλεγε συνέχεια, ”Αυτός είναι ο Κέλτον – αυτός είναι!” Ήταν τόσο περήφανος γι’ αυτό. Τα παιδιά άρχισαν να ουρλιάζουν όταν εμφανίστηκε από πίσω μου ο Τορ Τζόνσον. Ούρλιαζαν για ώρα, ”Πρόσεχε! Πρόσεχε! Γύρνα, γύρνα!”».

ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ
Γράμμα στον Άντονι Καρντόζα:
2 Αυγούστου 1959
Αγαπημένε μου Τόνι
Λίγα λόγια για να σου δώσω και τη νέα μου διεύθυνση:
Κάνε μου μία χάρη – μη δώσεις αυτή τη διεύθυνση σε όποιον δεν την έχει ήδη ―γιατί θέλω να ξεφορτωθώ τους ηλίθιους που μαζεύονται απ’ έξω― ένα ζευγάρι που ήδη γνωρίζεις, καθώς και μερικούς άλλους.
Πιστεύω ότι εδώ μπορώ να κάνω κάποια πράγματα γιατί είναι πολύ ήσυχα. Έχουμε ένα μικρό σπίτι, με πολύ φθηνότερο ενοίκιο φυσικά – ξέρεις με πέταξαν έξω από το άλλο σπίτι – αλλά τουλάχιστον κατάφερα να φύγω μαζί με τα λίγα πράγματα που είχα.
Θα συναντήσω τον Κόριντιν στο KTTV ξανά αύριο για την ταινία [Night of the Ghouls]. Συζητάμε για πάνω από μία εβδομάδα, αλλά δεν υπάρχει τίποτα συγκεκριμένο ακόμα. Έχει τα χρήματα, αν αποφασίσει να προχωρήσει – έχει και μία ταινία με την οποία θα μπορούσε να κάνει διπλό πρόγραμμα.
Μην απελπίζεσαι. Δεν έχω ποτέ απογοητεύσει κανέναν και δεν σκοπεύω να το κάνω τώρα.
Εντ

Γράμμα στον Τόνι Καρντόζα,
22 Σεπτ. 1959:
Αγαπητέ Τόνι
Δεν έχω νέα σου εδώ και καιρό και έτσι σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερα να σου γράψω για να δω αν έχεις πεθάνει και σε έχουν θάψει – ή απλώς δουλεύεις τόσο σκληρά. Ελπίζω η οικογένεια να είναι καλά.
Σχετικά με την ταινία μας προβάλλεται ξανά σήμερα το βράδυ – και πάντα ελπίζω. Άκουσα πως υπάρχουν μερικές ταινίες διαθέσιμες ως τις Γιορτές, αλλά από εκεί και πέρα θα υπάρξει η χειρότερη έλλειψη στην ιστορία μέχρι το καλοκαίρι του 1960.
Παρ’ όλα αυτά – κάνω κάποια πράγματα για να το βοηθήσω – θέλω να προσθέσω μερικά κομμάτια από τον Λουγκόζι στην αρχή, το τέλος και τη μέση αντί για τα γνωστά του Κρίσγουελ που έχουμε τώρα και ακόμα να βγάλω τις μπούρδες από την πρώτη μπομπίνα και ίσως να αλλάξω τον τίτλο. ΜΕ αυτό πρέπει να γίνει εντάξει, γιατί η υπόλοιπη ταινία δεν είναι άσχημη.
Ο Τζορτζ Ουάις στη Νέα Υόρκη έχει τα αποσπάσματα με τον Λουγκόζι και μου έχει υποσχεθεί ότι θα μπορώ να τα έχω πληρώνοντας αργότερα. Αυτό είναι καλό γιατί πολλοί από εσάς πληρώνεστε προκαταβολικά.
Επίσης, σχεδιάζω να γυρίσω μία ταινία πορνό για ένα άλλο συνεργείο τις επόμενες δύο εβδομάδες και μπορώ να σου προσφέρω μερικές μέρες δουλειάς αν θέλεις να παίξεις σε αυτήν. Τα πορνό είναι μέχρι στιγμής νόμιμα και παίζονται σε κανονικούς κινηματογράφους – τίποτα το βρώμικο – αλλά τόσο ώστε να πουλήσει και να τα φέρει χωρίς πολλά έξοδα για το συνεργείο.
Αγωνιώ να μάθω νέα σου, γι’ αυτό γράψε ή έλα σύντομα.
Ακόμα δεν έχω τηλέφωνο
– δεν μπορώ να παίξω την σκηνή για το καπάρο.
Εντ      

 

The Sinister Urge

 

Ο Τζόνι διστάζει για μια στιγμή. Ο Ντερκ υψώνει το μαχαίρι του απειλητικά. Είναι φανερό, ο Ντερκ έχει καταλάβει τις διαθέσεις του Τζόνι.
ΝΤΕΡΚ: Μην το επιχειρήσεις, Ντάντι-Ο. Δεν μπορείς να με καθαρίσεις όσο κρατώ στο χέρι μου αυτό το μαραφέτι. Ίσως μια άλλη φορά –αλλά όχι όταν έχω αυτό εδώ στραμμένο καταπάνω σου.
Ο Τζόνι βυθίζεται στον καναπέ. Ο Ντερκ ρίχνει μία ματιά έξω από το παράθυρο.
ΝΤΕΡΚ: Αυτό είναι – Παίξτο ψύχραιμος, δικέ μου. Παίξτο ψύχραιμος…
ΤΖΟΝι: Τι έπαθες;
ΝΤΕΡΚ: Σκουλήκι, νόμιζες ότι είσαι αρκετά έξυπνος βάζοντάς με σε εκείνο το «πειραγμένο» αυτοκίνητο. Μόνο που εγώ δεν μασάω από κάτι  τέτοια.
ΤΖΟΝΥ: Για τι πράγμα μιλάς;
ΝΤΕΡΚ: Εσύ και η γκόμενά σου πήρατε όλο το χρυσό και μου αφήσατε τα ψίχουλα. Μόνο που τώρα αποφάσισα να δράσω. Θα σας «αποσύρω» και τους δύο από την κυκλοφορία.
ΤΖΟΝΙ: Κοίτα, Ντερκ… Δεν ήθελα να σε βάλω σε εκείνο το αμάξι. Ήταν ιδέα της Γκλόρια… Ήταν δικό της σχέδιο…Το αυτοκίνητο, τα φρένα, όλα…
ΝΤΕΡΚ: Σίγουρα, δικέ μου. Σίγουρα.

― από το σενάριο του Εντ Γουντ, Night of the Ghouls 

KΟΝΡΑΝΤ ΜΠΡΟΥΚΣ«Ο αρχικός τίτλος για το The Sinister Urge ήταν Hellborn. O Tζορτζ Βάις ξεκίνησε την ταινία, μίας ημέρας γύρισμα που κάναμε σε μία τοποθεσία. Το όλο πράγμα καθυστερούσε για περίπου έξι μήνες. Και ο Βάις προφανώς δεν μπορούσε να βρεί χρήματα για να την τελειώσει. Έτσι, έτσι έβαλα εγώ τα χρήματα για να αγοράσω την ταινία από τον Βάις, αλλά δεν μπορούσα να βρω και άλλα για να τελειώσει η ταινία. Έπειτα Εντ έκανε μία συμφωνία με τον Ρόι Ράιντ, ο οποίος αγόρασε το κομμάτι φιλμ από εμένα. Ο Βάις αρχικά ήθελε να παίξω το ρόλο του [Ντίνο] Φαντίνι. Ο Ρόι Ράιντ, όμως, έκανε πολλές αλλαγές στο σενάριο και φαντάζομαι ότι αποφάσισε να χρησιμοποιούσει έναν από τους δικούς του ηθοποιούς. Έτσι, εγώ έπαιξα μόνο στη σκηνή της πάλης με τον Εντ στο The Sinister Urge».

ΡΟΪ ΡΑΪΝΤ «Ο Εντ είχε γράψει το σενάριο και ήθελε να το σκηνοθετήσει και έτσι συμφώνησα. Καθόμουν και τον παρακολουθούσα, και τα πήγε μια χαρά. Κάναμε ακρόαση για τους ρόλους σε μία σχολή υποκριτικής στη Σάνσετ Μπούλβαρντ. Ήταν μία απ’ αυτές τις ταινίες χαμηλού, χαμηλού προϋπολογισμού, όπως γίντονταν τα πράγματα εκείνη την εποχή. Ο Ντίνο Φαντίνι, ο νεαρός πρωταγωνιστής, ήταν μόνο 18 ετών. Δεν είχε ξαναπαίξει σε ταινία».

ΜΑΪΚΛ «ΝΤΙΝΟ» ΦΑΝΤΙΝΙ«Ήμουν στη σχολή του Χάρι Κίταν, ένα εργαστήρι υποκριτικής, και ο Ρόι Ράιντ με τον Εντ Γουντ ήρθαν και έκαναν ακροάσεις. Όταν με είδε ο Εντ, είπε, ”Αυτόν θέλω για το ρόλο”».

ΚΑΡΛ ΑΝΤΟΝΙ«Αργότερα έμαθα ότι ο Ντίνο Φαντίνι άνοιξε επιχείρηση με Kentucky Fried. Ήταν ένας αφοσιωμένος ηθοποιός, προσπάθησε σκληρά να τα καταφέρει».

ΡΟΪ ΡΑΪΝΤ «Την Τζιν Φοντέιν τη βρήκαμε στο Λ.Α. Την πήραμε αφού είδαμε το νούμερό της σε ένα κλαμπ όπου τραγουδούσε και χόρευε. Μας την είχαν συστήσει κάποιοι φίλοι του Μπιλ Τόμπσον. Τα ρούχα που φορούσε στην ταινία ήταν ρούχα από το νούμερό της». 

ΚΑΡΛ ΑΝΤΟΝΙ «Η Τζιν Φοντέιν ήταν παντρεμένη με ένα γιατρό στο Μπέβερλι Χιλς, κι έτσι ασχολιόταν με την ηθοποϊία ως χόμπι, όπως έκαναν κάποιοι απ’ αυτούς. Εκείνος δούλευε πολλές ώρες».  

ΡΟΪ ΡΑΪΝΤ «Ο Εντ ήξερε τι έκανε. Ναι, ήταν σίγουρα πολύ ικανός. Φυσικά, εγώ αναλάμβανα πάντα την προετοιμασία της παραγωγής. Μαζέψαμε τα πάντα μέσα σε 8 ώρες. Έστησα 5 πλατό στο στούντιο Ρόκετ, ένα μικρό ανεξάρτητο στούντιο. Πηγαίναμε από το ένα στο άλλο. Αντί για τις προγραμματισμένες 10 ημέρες, χρειαστήκαμε μόλις έξι ή εφτά ημέρες γυρισμάτων. Το κόστος μιας ταινίας εξαρτάται αποκλειστικά από τις ημέρες γυρισμάτων. Είναι ο παράγοντας του χρόνου. Εξαρτάται από το ποιους έχεις να πληρώσεις και πόσα χρήματα και πόσο γρήγορα μπορείς να κινηθείς. Αυτό είναι».

 

 

 

 

ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ
ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΓΥΡΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΙΑΤΙ

Έχω κανονίσει να γυριστούν οι σκηνές στο γραφείο με τον Ματ την πρώτη ημέρα, μιας και η πρώτη ημέρα είναι συνήθως πυρετώδης – τα μέλη του συνεργείου πρέπει να γνωριστούν μεταξύ τους, οι ηθοποιοί συναντιούνται για πρώτη φορά… Και απ’ ότι φαίνεται, η σκηνή στο γραφείο του Ματ είναι η πιο εύκολη, αφού το βασικό γύρισμα της ημέρας θα γινόταν με τον Ματ και τον Ράντι. Κατά το μεσημέρι που τα πράγματα θα έχουν ηρεμήσει, θα αασχοληθούμε με τον Επιθεωρητή και τον Ρομάν – ο Ρομάν είναι πολύ σημαντικός στην πλοκή και θέλω να αφιερώσω όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο στις σκηνές του. Το σύνολο των σκηνών για την πρώτη ημέρα ειναι 26.Την δεύτερη ημέρα το πρωί θα ξεκινήσουμε χαλαρά με την Μέρι και την Φράνσι, γιατί αργότερα θα επικρατήσει πανικός με όλους τους ηθοποιούς μας μαζεμένους στο πλατό και έτσι θα γυρίζουμε εναλλάξ μία εύκολη σκηνή, μετά μία δύσκολη, μετά μία εύκολη και ούτω καθεξής μιας και το σκηνικό θα είναι το ίδιο. Όταν, λοιπόν, τελειώσει η σκηνή στο γραφείο του Τζόνι, ξεκινάμε μια εύκολη σκηνή ― τη σκηνή του στούντιο όπου φωτογραφίζεται η Μαίρη. Έχει να αλλάξει πολλά φορέματα κατά την διάρκεια της ημέρας – και έχει και αρκετούς διαλόγους – έτσι εδώ το μόνο που θα έχει να κάνει είναι να κάθεται. Στη συνέχεια ακολουθούν οι άλλοι και κρατάμε για το τέλος τη σκηνή της επίθεσης, επειδή ίσως χρειαστεί να διαλύσουμε κάπως το σκηνικό και έτσι θα αφιερώσουμε την υπόλοιπη μέρα σε αυτό.

Το πλάνο ΕΣΩΤ. ΠΙΤΣΑΡΙΑ είναι σκηνή της μιας ατάκας, έτσι αν δεν γυριστεί εκείνη τη μέρα – που είμαι σίγουρος ότι θα γυριστεί – μπορεί να γίνει την προηγούμενη ή την επομένη. Όλοι οι πρωταγωνιστές μας έτσι κι αλλιώς πληρώνονται σε εβδομαδιαία βάση, έτσι θα έχω αυτό το παιδί, τον Ντερκ, να περιμένει από δίπλα. Το σύνολο των σκηνών για τη δεύτερη ημέρα είναι 21.Οι σκηνές στο διαμέρισμα, το σαλόνι και το αίθριο της Γκλόρια μιλούν από μόνες τους. Θα ήταν καλή ιδέα να γυριστούν η μία μετά την άλλη λόγω των πολλών αλλαγών στα κουστούμια της Γκλόρια. Θα πρέπει να αλλάζει γρήγορα όσο αλλάζουμε θέσεις στην κάμερα. Έχω κρατήσει την άφιξη της αστυνομίας για το τέλος για να μην διακινδυνέψουμε λανθασμένες θέσεις κατά το γύρισμα της σκηνής του Τζόνι με τον Ντερκ. Συνολικές σκηνές …30

Για την τρίτη και τέταρτη ημέρα πρέπει να οργανώσουμε τα εξωτερικά πλάνα. Αν το καταφέρουμε, υπάρχει εξαιρετική πιθανότητα να τελειώσουμε την ταινία με τέσσερις ημέρες γυρισμάτων και μία μέρα προετοιμασίας.Έχουμε 50 σκηνές χωρίς ατάκες που μπορούν να γυριστούν με ελάχιστο ή και καθόλου συνεργείο – αμάξια που έρχονται και φεύγουν – η Μέρι έξω από το σπίτι – ο Ντερκ μόνος του να σκοτώνει τα δύο κορίτσια στο πάρκο – όλες χωρίς ατάκες. Υπάρχουν και 15 σκηνές με διαλόγους. Αυτές θα γυριστούν την τέταρτη ημέρα και μετά θα κινηματογραφηθεί ό,τι δεν είχε γυριστεί την ημέρα της προπαρασκευής…
Τονίζω ξανά: όλοι οι πρωταγωνιστές πληρώνονται σε εβδομαδιαία βάση και οι υπόλοιποι πληρώνονται σε καθημερινή βάση. Έτσι δεν έχουμε ζημιά.
Λήψεις που έχουμε σε στοκ δεν περιλαμβάνονται στο πλάνο, αλλά όλες οι άλλες περιλαμβάνονται.

ΡΟΪ ΡΑΪΝΤ«Ο Μπιλ Τόμπσον ήταν στην κάμερα. Νομίζω ότι αυτή ήταν η τελευταία ταινία που έκανε. Γιατί έχανε το φως του. Η όρασή του χειροτέρευε. Ο Εντ έπρεπε να ελέγχει συνέχεια τους φωτισμούς του. Και οι δυο μας έπρεπε να ελέγχουμε τους φωτισμούς του. Είχε κάνει μερικά πολύ μεγάλα πράγματα, ήταν ένας από τους κορυφαίους εικονολήπτες την εποχή του βωβού κινηματογράφου. Ο μεγάλος Μπιλ Τόμπσον».

ΜΑΪΚΛ «ΝΤΙΝΟ» ΦΑΝΤΙΝΙ«Πηγαίναμε στο ράντσο του Χάρι Κίταν στο Πάλμντεϊλ και κάναμε πολλά γυρίσματα εκεί, περνούσαμε εκεί το σαββατοκύριακο και κοιμόμασταν σε υπνόσακους… Ο Εντ χρησιμοποιούσε το σπίτι του στο Γκλέντεϊλ για εξωτερικά γυρίσματα. Το πλάνο με το κορίτσι και το τσιγάρο έγινε στο Γκρίφιθ Πάρκ.

»Οι σκηνές που εμφανιζόμουν έγιναν με μία λήψη, ποτέ δεν αναγκάστηκα να τις επαναλάβω. Συνήθως στις εσωτερικές σκηνές ανγκαζόντουσαν να κάνουν πολλές λήψεις. Με το που τελειώναμε την πρόβα για τις εξωτερικές λήψεις, ήξερα αμέσως τι είχα να κάνω, συνήθως χρειαζόμουν μία ή δύο λήψεις το πολύ. Για τα εσωτερικά, κάναμε ανάγνωση του κειμένου, τα ξαναδιαβάζαμε άλλη μια φορά, κάναμε πρόβα, και αυτό ήταν – το γυρίζαμε

». Sinister Urge – Παραγωγή της Headliner #112 – Προϋπολογισμός
Πολύγραφος: $87
Σκηνοθεσία: $2.600
Ηθοποιοί: $3.020
Ενοικίαση Στούντιο (3ημέρες): $750
Σκηνικά (6 σκηνικά) – πλήρως κατασκευασμένα: $750
Σκηνογραφία και κοστούμια: $550
Συνεργείο Κάμερας και Εξοπλισμός: $2.835
Συνεργείο Ήχου και Εξοπλισμός: $660
Εργαστήριο:Ακατέργαστο υλικό: $1.000
Εμφάνιση και Εκτύπωση: $2.750
Σπικάζ: $750
Τίτλοι και Αποπεράτωση, Προσθήκες και Μίξεις: $600
Μουσική Επένδυση: $750
Αντίγραφα: $900
Λογιστικός Έλεγχος: $250
Ασφαλιστικά, φόροι, νομικά έξοδα: $400
Έξοδα επίβλεψης παραγωγής: $1.500
ΣΥΝΟΛΟ: $20.152

ΜΑΙΚΛ «ΝΤΙΝΟ» ΦΑΝΤΙΝΙ«Θυμάμαι τη μέρα που πρωτοπαίχτηκε η ταινία The Sinister Urge στο Παλμντέιλ της Καλιφόρνια, μία μικρή πόλη στη έρημο. Ήταν ένα τσούρμο παιδιά στην απογευματινή παράσταση και τους υπογράφαμε αυτόγραφα. Δεν θυμάμαι να παίχτηκε κάπου αλλού στο Λ.Α., αλλά το είδα στην 42η οδό στη Νέα Υόρκη. Παίχτηκε εκεί για 13 εβδομάδες».

 

 

Τα Ξωτικά του Γουντ (Μπέλα, Βαμπίρα, Κρίσγουελ, Τορ, Mπάνι & Κιν)  

 


ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ 
«Θυμάμαι την πρώτη φορά που η Βαμπίρα εμφανίστηκε στο Κανάλι 5 στο Λ.Α., όπου πρόβαλαν το White Zombie. Ο Λουγκόζι και εγώ το βλέπαμε μαζί. Είπε ότι θα του άρεσε να κάνει μία ταινία μαζί της. Είπε ότι το White Zombie ήταν η αγαπημένη του ταινία· του άρεσε περισσότερο και από τον Δράκουλα».

ΜΑΪΛΑ ΝΑΡΜΙ «Η πρώτη φορά που συνάντησα τον Μπέλα Λουγκόζι ήταν στη Χόλιγουντ Μπουλβάρντ, όταν φορούσα ένα μπερέ και πατίνια και εκείνος ήρθε από τη γωνία Λας Πάλμας και Χόλιγουντ και έπεσε πάνω μου.»Δουλέψαμε μαζί για πρώτη φορά στο Red Skeleton Show γύρω στο ’54. Δεν θυμάμαι το σενάριο. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι ήμουν ξαπλωμένη μέσα σε ένα φέρετρο ―ήταν κάποιο είδος μαυσωλείου όπου τα φέρετρα μπαινόβγαιναν από τον τοίχο. Ο Κόκκινος Σκελετός, λοιπόν, τραβάει αυτό το πράγμα από τον τοίχο και νομίζει ότι ανοίγει ένα φούρνο, αλλά αντί για αυτό αντικρύζει τη σορό μου να κείτεται εν ειρήνη.

»Ο Μπέλα είχε μείνει μόνος του στο καμαρίνι του. Μας ειδοποίησαν να βγούμε για μπιζάρισμα. Έπιασε το χέρι μου και περπατήσαμε αρκετά μέτρα μέχρι τη σκηνή. Έβγαλε τα χέρια του έξω από την κάπα του και έπιασε το χέρι μου με τον παλιό βικτωριανό ή ευρωπαϊκό τρόπο και με έκανε να νιώσω σαν πραγματική κυρία. Ήταν τόσο αριστοκρατικός και τόσο κομψός, τόσο ηγεμονικός. Ω, ήταν φανταστικός. Με έκανε να νοιώσω σαν αριστοκράτισα, αυτό ήταν. Και τι ήμουν; Μια πόρνη του Χόλιγουντ».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ«Όταν ο Μπέλα ήταν στο Red Skeleton Show, είπε στον Εντι που ήταν εκεί, ”Εντι, δεν ξέρουν να γράφουν για μένα. Να γράψεις εσύ. Εσύ να γράψεις”».

 

 

ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ «Ήμουνα σύμβουλος διαλόγων του Λουγκόζι. Υπήρχαν πολλές λέξεις που έπρεπε να αλλαχθούν γιατί δεν μπορούσε να τις προφέρει καλά».

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ«Ο Μπέλα ήταν πολύ γεναιόδωρος και γλυκός απέναντί μου. Τον είχα ρωτήσει πολλά πράγματα για την προσωπική του ζωή. Και εκείνος έλεγε, ”Ξέρεις, η ζωή δεν είναι εύκολη”. Του είπα, ”Ναι, είναι εύθραστη”. Κούνησε το κεφάλι του και συμφώνησε».

ΡΟΜΠΕΡΤ ΚΡΕΜΕΡ«Κανένας δεν ενδιαφέρθηκε να βοηθήσει τον Λουγκόζι. Τον είχαν αποκλείσει από την αγορά. Το γεγονός είναι πως ο Εντ ένοιωθε πως ήταν ο μόνος άνθρωπος που νοιαζόταν για τον Λουγκόζι τα τελευταία του χρόνια και ο μόνος που βγήκε μπροστά και προσπάθησε να τον βοηθήσει».

ΠΟΛ ΜΑΡΚΟ «Έβλεπα συχνά τον Εντ να γαργαλάει τον Μπέλα στο πηγούνι και ο Μπέλα κουνιόταν και χαμογελούσε… και αυτό του έδινε πάλι ζωή. Σα μικρό παιδί. ”Έντι! Τι γίνεται με την καινούργια ταινία μας; Πότε θα την κάνουμε;” Αυτό ήταν το μόνο που ήθελε να κάνει ο Μπέλα  – να δουλεύει. Ο Εντ πείραζε τον Μπέλα για τη σύζυγό του, ”Πώς την κατάφερες αυτή την πιτσιρίκα;” Ο Εντ συνήθιζε να αστειεύεται με τον Μπέλα γι’ αυτό και τον έκανε να αισθάνεται σαν επιβήτορας. Του άρεσε αυτό, στην ηλικία του».

ΧΑΡΥ ΤΟΜΑΣ «Ο Μπέλα συνήθιζε να καπνίζει εκείνα τα περίφημα μαύρα πούρα. Μόλις σε έβλεπε, σου έλεγε, Γεια χαρά, πάρε ένα πούρο, πάρε ένα πούρο. Έπαιρνα το πούρο, ξέρεις, για να είμαι φιλικός και μόλις μου το άναβε σε λίγα λεπτά το δωμάτιο άρχισε να γυρίζει, αλλά δεν ήθελα να τον αφήσω να νομίζει ότι δεν ήμουν αρκετά άντρας για να καπνίζω εκείνα τα πράγματα. Έλεγε, ”Καλό πούρο”. Και εγώ απαντούσα, ”Υ-Υπέροχο”. Του άρεσε να έχει τα μαλλιά του χτενισμένα προς τα πίσω. Η Factor είχε φτιάξει εκείνη την εποχή μία ουσία που λεγόταν Μπαντολίν, κάτι σα μπριγιαντίνη. Του έβαζα, λοιπόν, Μπαντολίν στα μαλλιά, του τα έκοβα, και μου έλεγε, ‘’Μου αρέσεις. Μου κόβεις και τα μαλλιά και δεν χρειάζεται να πηγαίνω στον κουρέα”. Και εγώ του απαντούσα, ”Και κάτι ακόμα, Μπέλα: είναι και τσάμπα”».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ  «Ο Μπέλα λάτρευε τα σκυλιά. Είχε δύο που ήταν οι αγαπημένοι του: το ένα ήταν ένα Ντόπερμαν που το φώναζε Δράκουλα και έτρεχε καταπάνω του και του δάγκωνε τους αστραγάλους του. Ο Μπέλα Τζούνιορ μου είπε ότι ο Μπέλα είχε σημάδια στους αστραγάλους του από εκείνο τον σκύλο έως την ημέρα που πέθανε. Και το άλλο ήταν ένα γερμανικό άσπρο Σέπφερντ, ο Μπόντρι.»Μια μέρα, λοιπόν, ο Εντι παίρνει ένα σκύλο και πάει να επισκεφθεί τον Μπέλα. Ο Μπέλα καθόταν στην κουνιστή του πολυθρόνα, μαστουρωμένος, και ο σκύλος ανέβηκε στα γόνατά του. Και ο Μπέλα λέει, ”Αυτό είναι ένα χαριτωμένο μικρό τέρας”. Έτσι ο Έντι ονόμασε τον σκύλο Τέρας». 

ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ «Τα παιδιά λάτρευαν τον Λουγκόζι και δεν υπήρξε Χάλογουιν που να μην εμφανιστεί στην πόρτα του ντυμένος με τη στολή του Δράκουλα, με κίτρινα και καφέ γλυκά για να τους προσφέρει».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Ο Μπέλα είχε ΞΕΦΥΓΕΙ τελείως, φίλε μου. Εκείνοι οι ρόλοι τον είχαν επηρρεάσει πολύ. Είχαν γίνει μέρος της ψυχής του. Η Χόουπ και ο Μπέλα παντρεύτηκαν στο Μάνλι Πάλμερ Χολ. Ο Μπέλα τηλεφώνησε στον Έντι λίγες ημέρες αργότερα. Ήθελαν να πάνε ταξίδι του μέλιτος. ”Θα μας πας εσύ;”, ”Ναι, βέβαια”. Έτσι πήγαν σε κάποια άλλη πολιτεία, σε ένα μοτέλ. Ο Μπέλα ήταν παθολογικά ζηλιάρης. Υπόγραψαν στη ρεσεψιόν και έπιασαν δύο δωμάτια – ένα για το ζευγάρι και ένα για τον Έντι. Ο Έντι σηκώνεται κατά τις δύο τα μεσάνυχτα και είναι σκοτάδι. Ξαφνικά βλέπει τον Μπέλα να στέκεται εκεί και να κάνει την κίνηση με τα χέρια από τον Δράκουλα – νόμιζε ότι μπορούσε να σε υπνωτίσει – ”Έντι… τι… θέλεις… με την Χόουπ;”  ”Δεν θέλω να κάνω τίποτα με την Χόουπ”  ”Έντι…” Και συνεχίζει να κάνει αυτές τις κινήσεις από το Άσπρο Ζόμπι. Το επόμενο πρωινό, ο Μπέλα δεν θυμόταν τίποτα από το συμβάν».

 

 

ΚΑΡΛ ΑΝΤΟΝΙ«Ο Μπέλα έλεγε συχνά ότι μερικές φορές η Universal χρειαζόταν και δύο ημέρες για να γυρίσει μία και μόνo σκηνή και θαύμαζε τον τρόπο που ο Έντι γύριζε, αν ήταν απαραίτητο, ακόμα και 20-30 σκηνές την ημέρα. Τον θαύμαζε που μπορούσε να συνδυάζει με συνοχή πράγματα που ήταν άσχετα μεταξύ τους, με την ταχύτητα που ήταν αναγκασμένος να δουλεύει και χωρίς να υπερβαίνει τον προϋπολογισμό. Ο Μπέλα εκτιμούσε τον Εντ ως καλλιτέχνη ― υπήρχε ένας βαθύς, αμοιβαίος σεβασμός».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Μία φορά  ―ο Έντι μου το είπε αυτό μια φορά που τα πίναμε, πράγμα που πολύ ασυνήθιστο… χεχεεεε! Θα καώ στην κόλαση για αυτό!… Συνέβη όταν ήταν με εκείνη την ξανθιά – τη Ντολόρες. Λοιπόν… ήταν Κυριακή πρωί και ο Έντι είπε, ”Πάμε στην παραλία”. Εκείνη βαριόταν. Εκείνος βαριόταν. Και δεν είχε και πολλά λεφτά. Εκείνο τον καιρό είχε μία ξεσκέπαστη Μπιούικ. Ο Μπέλα ήταν πάντοτε πρόθυμος να πάει οπουδήποτε – βαριότανε του θανατά, φίλε μου, ήταν εγκαταλειμένος… ξεχασμένος, αδέκαρος.

»Έτσι πήγαν στο Μαλιμπού. Ο Έντι και η Ντολόρες γδύθηκαν και βούτηξαν μέσα με το σερφ. Ο Μπέλα σήκωσε τα παντζάκια ως τα γόνατα, πέταξε τα παπούτσια και τις κάλτσες του και πήγαινε μέχρι την άκρη της γραμμής των σερφ. Φοβόταν μέχρι θανάτου το νερό. Ο Δράκουλας, Χριστέ μου! Αργότερα πήγαν στο Ξενοδοχείο Άλμπατρος. Λοιπόν, τώρα την είχαν κάνει κανονικά, εννοώ την άκουσαν! Τα έπιναν όλη τη γαμημένη μέρα και τώρα έπιναν και μέσα! O Mπέλα έπεσε σε κακή διάθεση – ”Γάμα το μέρος! Δεν μου αρέσει εδώ πέρα! Έντι, γιατί με έφερες εδώ;” Και χτυπούσε το τραπέζι! ”Είναι ηλίθιο αυτό το μέρος!” Κάποια στιγμή έρχεται ο μετρ και λέει, ”Είναι μεγάλη μας χαρά που σας έχουμε εδώ. Μπορώ να σφίξω το χέρι σας;” ”Βεβαίως”. Και πιάνει το χέρι του τύπου και του λέει, ‘’ Άντε γαμήσου!” Το ξέρεις ότι τελικά το ξεπέρασαν και τους σέρβιραν; Ο Έντι μου είπε ότι κανείς δεν έχει συλλάβει ποτέ τον Μπέλα. Οτιδήποτε και να έκανε. Ήταν τόσο μεγαλόσωμος. Ποιος θα τολμούσε να συλλάβει τον Δράκουλα;»

 

 

ΝΤΟΝ ΦΕΛΜΑΝ  «Ήταν πολύ άκομψο να ρωτήσεις τον Γουντ τι έγραφε στο βιβλίο του για τον Μπέλα Λουγκόζι, αλλά ευτυχώς έβγαλε από μόνος του μερικά αποσπάσματα. Ένα πράγμα που μου είπε ήταν ότι ο Λουγκόζι φρίκαρε στα εστιατόρια! Πετούσε στο δρόμο πανάκριβες γυναικείες γούνες – και ο Εντ τις πλήρωνε! Το έκανε να ακούγεται λες και του άρεσε όλη αυτή η κατάσταση. Τον ρώτησα για ποιο λόγο τα έκανε όλα αυτά ο Λουγκόζι και μου είπε, ”Χωρίς λόγο! Αυτό ήταν το ωραίο με αυτόν τον τύπο!”»

ΜΟΝΑ ΜακΚΙΝΝΟΝ «Είχα πάει στο διαμέρισμα του Μπέλα Λουγκόζι και ήταν πραγματικά απόκοσμο. Είχε διάφορα παράξενα πράγματα τριγύρω…νεκροκεφαλές και διάφορα Βουντού… ένα σωρό αλλόκοτα πράγματα».

ΒΑΛΝΤΑ ΧΑΝΣΕΝ «Ο Μπέλα και ο Εντ πήγαν σε ένα νεκροταφείο ένα βράδυ και έκαναν πάρτι! Ο Εντ μου είπε ότι ο Μπέλα Λουγκόζι είχε βγάλει την παλιά μαύρη του κάπα και έκανε ”ουουου” σαν νυχτερίδα και πετούσε ολόγυρα. Σκαρφάλωναν στις πύλες της εισόδου και έτρεχαν γύρω γύρω στο σεληνόφως. Ο Μπέλα έλεγε, ”Είμαι ο Δράκουλας…είμαι η νυχτερίδα!” Και ο Εντ του είπε, ”Στο λέω, αγαπητέ μου, ποτέ δεν έχω καυλώσει τόσο πολύ σε όλη μου την ζωή!”

ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ «Ένα βράδυ με φώναξε στο Μπάρμπανκ και δεν είχε τίποτα. Δεν είχε καθόλου ουίσκι εκείνο τον καιρό… ζούσε μόνο με το επίδομα ανεργίας. Μου ζήτησε να πάω στο σπίτι του με ένα μπουκάλι ουίσκι. Ήταν τρεις τα ξημερώματα. Εμφανίστηκε πίσω από τις κουρτίνες όπου πήγαινε πάντα για να πάρει τη δόση του. Όταν ήμουν εκεί έκλεινε την κουρτίνα, γιατί ήξερε πως δεν μου άρεσε αυτό που έκανε. Κρατούσε στο χέρι του ένα όπλο. Το έστρεψε καταπάνω μου και έτρεμε σαν το φύλλο και έκλαιγε. Νομίζω επειδή δεν είχε λεφτά για τη δόση του, για ναρκωτικά. Έτρεμε ολόκληρος. Κοκκάλωσα. Με σημάδευε με το όπλο και μου είπε, ”Έντι, θα πεθάνω απόψε. Θέλω να σε πάρω μαζί μου”. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Δεν πανικοβλήθηκα, όμως, γιατί κάποτε είχα δεχθεί επίθεση από καρχαρία στο Νότιο Ειρηνικό. Προσπάθησα να τον ηρεμήσω λέγοντάς του, ”Ωραία, έχω εδώ το ουίσκι σου”. Με πλησίασε με το όπλο στο χέρι. Του είπα, ”Γιατί δεν πίνουμε μερικά ποτά πρώτα;” Πήγε στο ψυγείο και πήρε από το πάνω μέρος ένα κουτάκι ζεστή μπύρα – ποτέ δεν την έπινε κρύα – και επέστρεψε κοντά μου κρατώντας πάντα το όπλο. Του έδωσα το μπουκάλι και αυτή την φορά δεν χρησιμοποίησε ούτε καν ποτήρι. Ήπιε ένα καζάνι. Τελικά άφησε κάτω το όπλο και όταν πίστεψα ότι είχε ηρεμήσει, το πήρα και το έβαλα πίσω στο συρτάρι. Αυτή ήταν η μοναδική φορά που είδα τις αυτοκτονικές του τάσεις, γιατί ο Λουγκόζι φοβόταν τον θάνατο».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ«Μία φορά, όταν ο Μπέλα ήταν ακόμα μαζί με την Λίλιαν και έμεναν στη Ροντέο Ντράιβ ―όχι στο Μπέβερλι Χιλς, μακριά από κεί, σχεδόν το μισό δρόμο για το Ίνγκλγουντ― μία μέρα, λοιπόν, ο Έντι ήταν εκεί και ο Μπέλα δεν μπορούσε να βαρέσει ένεση. Και ο Έντι είπε κάτι σαν, ”Κακόμοιρε Μπέλα, δεν μπορεί να την κάνει”, και μπλα, μπλα, μπλα. Η Λίλιαν γύρισε τότε στον Έντι με τα σύνεργα και του είπε, ”Αν τον αγαπάς τόσο πολύ, θα το κάνεις εσύ. Εγώ σιχάθηκα πια”. Αλλά ο Έντι δεν ήξερε πώς να το κάνει, είχε κατατρομάξει».

ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ  «Δεν ήξερα ότι θα πήγαινε στο νοσοκομείο. Μου τηλεφώνησε από το νοσοκομείο για να μου πει πως βρισκόταν εκεί. Δεν ήταν υποχρεωμένος να πάει. Πήγε γιατί ήξερε ότι εκεί μπορούσαν να τον βοηθήσουν. Και δεν μου είπε ότι δεν είχε λεφτά. Τον επισκεπτόμουν σχεδόν κάθε ημέρα και μόλις άρχιζε να παίρνει αυτό το πράγμα ούρλιαζε στη νοσοκόμα, ”Πρέπει να με φτιάξεις, πρέπει να με φτιάξεις!”

»Μου είπε ότι τον πέταξαν έξω γύρω στα μεσάνυχτα γιατί δεν είχε να πληρώσει τους λογαριασμούς του νοσοκομείου. Μου είπε ότι τον είχαν βάλει μαζί με αλκοολικούς και ναρκομανείς που προσπαθούσαν να τον φιλήσουν. Τα λόγια του ήταν, ”Χέζουν πάνω μου και με κατουρούν. Δεν το αντέχω”. Άρχισε να βάζει παραλδεϋδη στην μπύρα και στο ουίσκι του. Αυτό το πράγμα έκανε το σπίτι να βρωμοκοπάει.  Ξέρεις τι άλλο μυρίζει σαν κι αυτό. Τον απογείωνε με τον ίδιο τρόπο που απογειώνει τους αλκοολικούς. Έμαθε να του αρέσει. Ήταν ένα γρήγορο ανέβασμα».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Αφού ο Μπέλα γύρισε το The Black Sleep με τον Τορ Τζόνσον, τον Τζον Κάρανταϊν και τον Λον Τσάνεϊ, πήγαν όλοι τους στην Ουάσινγκτον για να διαφημίσουν την ταινία. Ο Τορ και ο Μπέλα έμεναν στο ίδιο δωμάτιο κάθε βράδυ. Τα δύο πρώτα βράδια, ο Μπέλα έλεγε, ”Θα πηδήξω απ’ το παράθυρο! Πηδάω! Δεν μπορείτε να με σταματήσετε!” Έτσι τελικά ο Τορ απήυδησε και του είπε, ”Άντε, πήδα. ΠΗΔΑ! Τελείωνε!” Και ο Μπέλα του είπε, ”Καλά, πάω στο κρεβάτι μου τώρα”».

ΜΑΪΛΑ ΝΑΡΜΙ «Θα σας πω για την περιοδεία που κάναμε. Με τα ξωτικά του Εντ Γουντ, εντάξει; Ήταν υπέροχα. Μόλις τρεις εβδομάδες πριν πεθάνει ο Μπέλα. Νοικιάσαν μία λιμουζίνα, μία νεκροφόρα-αντίκα. Στη μπροστινή θέση καθόταν ο Τορ Τζόνσον. Φαλακρός και με άσπρους βολβούς. Πίσω υπήρχαν δύο μικρές θέσεις για τον Μπέλα Λουγκόζι και τον υπηρέτη μου, τον Εξέλσιορ. Φορούσε ένα μαύρο βελούδινο κοστούμι ανάποδα και έμοιαζε με περιλαίμιο μανδαρίνου. Κρατούσε μία παλιά θήκη βιολιού με ένα πόδι να εξέχει από μέσα και φορούσε ένα μεγάλο δαχτυλίδι με δηλητήριο· φαινόταν πολύ τρομαχτικός, σαν τρελός επιστήμονας. Εγώ ως Βαμπίρα καθόμουν πίσω, μέσα στο φέρετρο.

»Κάναμε μεγάλη επιτυχία με την Ερωμένη του Δράκουλα. Πήγαμε στον κινηματογράφο Πικ και εκεί μας περίμεναν μερικοί παπαράτσι, όχι πολλοί, αλλά αρκετοί, και άνοιξαν τη νεκροφόρα. Έσυραν το φέρετρο έξω και, ―εγώ είμαι τώρα νεκρή, έτσι;― βγήκαν έξω πρώτα τα πόδια και η κάμερες στόχευαν ανάμεσα στα πόδια μου. Αργότερα κυκλοφόρησαν φωτογραφίες και έλεγαν πως είδαν ένα μαύρο σημείο εκεί πάνω, έλεγαν πως ήταν γενειάδα. Αλλά ήταν το μαύρο μου εσώρουχο. Σιχαίνομαι που απογοητεύω δέκα εκατομμύρια θαυμαστές, αλλά αυτό ήταν. Τέλος πάντων, μπήκαμε στο θέατρο και έπρεπε να καθοδηγώ τον Τορ στο διάδρομο γιατί δεν μπορούσε να δεί με τους λευκούς φακούς επαφής. Ο Μπέλα παραπατούσε και ο Τορ δεν μπορούσε να δει. Οι θεατές πετούσαν ποπκόρν, ήταν τόσο αγενείς και εξαγριωμένοι, και μία γυναίκα φώναξε, ”Ο τυφλός οδηγεί τον τυφλό!” Μισούσαν τον Μπέλα, είχε τόσο κακή δημοσιότητα από τον εθισμό του στα ναρκωτικά και ήταν αμίληκτοι.

»Ο Μπέλα βγήκε από το νεκροκρέβατό του για να κάνει την εμφάνισή του. Παραπατούσε γιατί ήταν στα τελευταία του. Και η γυναίκα να φωνάζει, ”Ο τύφλας οδηγεί τον τυφλό!” Ήταν τόσο γλυκός άνθρωπος, ένας από τους πιο γλυκούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Αφού φύγαμε από τον κινηματογράφο πήγαμε στο Ίνγκλεγουντ, όπου παιζόταν η Ερωμένη του Δράκουλα. Όταν τελείωσε και βγήκαμε έξω, μας είπαν ότι κάποιοι νεαροί είχαν διαλύσει την νεκροφόρα όσο ήμασταν μέσα στον κινηματογράφο. Έτσι, ήμασταν εγκαταλειμένοι στο Ίνγκλεγουντ και έπρεπε να πάρουμε ταξί. Εκείνη την εποχή υπήρχε μόνο μία σκοτεινή λεωφόρος που περνούσε ανάμεσα από τα κατασκότεινα βουνά. Η Λα Μπρία. Και οι πετρελαιοπηγές ξεφυσούσαν – πολύ αλλόκοτο. Έτσι βρεθήκαμε μέσα στο ταξί οι τέσσερίς μας στριμωγμένοι. Οι νεαροί αλήτες μάς ακολούθησαν και μας σταμάτησαν στην άκρη του δρόμου, στο βαθύτερο και σκοτεινότερο σημείο εκείνης της κατάμαυρης αβύσσου. Ο οδηγός καλούσε την αστυνομία από τον ασύρματο και ο Τορ Τζονσον του είπε, ”Άσε με να τους μιλήσω εγώ”. Και τους λέει, ”Παιντιά, άντε στο καλό. Πηγκαίνετε σπίτι”. Ξέρεις πως μιλούσε, με σουηδική προφορά, ”Άντε στο καλό. Πηγκαίνετε παιντιά, πηγκαίνετε σπίτι». Και το έκαναν. Έφυγαν.  

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ  «Ο Έντι έδωσε στον Μπέλα το σενάριο του Final Curtain, και ο Μπέλα το λάτρεψε. Ο Μπέλα καθόταν στο διαμέρισμά του στο Χάρολντ Γουέι και διάβαζε το σενάριο, όταν πέθανε. Ακούγεται κάπως σαν θεατρικό έργο, αλλά έτσι έγινε. Όταν η Χόουπ γύρισε σπίτι και βρήκε το σενάριο πάνω στα γόνατά του».

ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ«Κρατούσα το φέρετρο από μπροστά. Άγγιξα το χέρι του και το μεγάλο δαχτυλίδι του Κόμη Δράκουλα καθώς κείτονταν στο φέρετρο. Θάφτηκε με το κοστούμι του Δράκουλα, με την κάπα και το οικόσημο. Του είπα, ”Γεια χαρά, αγαπημένε μου φίλε, Μπέλα”».

 


ΜΑΪΛΑ ΝΑΡΜΙ
«Μετά το σόου μου στο κανάλι ΚΗJ, πήγα απέναντι στο Ραντς Μάρκετ για ένα χοτ-ντογκ. Βρισκόμουν υπό την επήρρεια ναρκωτικών. Έτσι γνώρισα τον Κρίσγουελ. Μου είπε, ”Ω, είσαι η Βαμπίρα, είσαι η δεσποινίς Βαμπίρα. Έχω μία φίλη που θα ήθελε πολύ να σε γνωρίσει. Θα χαρεί τόσο πολύ. Αναφέρομαι στη δεσποινίδα Γουέστ, τη Μέι Γουέστ…” Εγώ του είπα, ”Θα χαρεί να γνωρίσει εμένα;” ”Ναι, είναι μεγάλη θαυμάστριά σας”. Του λέω, ”Ξέρεις, με έχει ήδη γνωρίσει, με απέλυσε από την Αικατερίνη τη Μεγάλη” . Μετά από αυτό ο Κρίσγουελ έγινε ο μεσάζοντάς μας. Της άρεσε να μαγειρεύει και όταν νόμισε ότι είχε φτιάξει κάτι καλό, το έστελνε με το σοφέρ της στον Κρίσγουελ. Εκείνος μου τηλεφωνούσε, επειδή πέθαινα της πείνας, και μου έλεγε, ”Η δεσποινίς Μέι μας έστειλε μερικά σουηδικά κεφτεδάκια”. Έτσι πηγαινα από κει και τρώγαμε μαζί».

ΜΠΑΝΤΙ ΧΑΪΝΤ «Όταν ο Κρίσγουελ τελείωνε το τηλεοπτικό σόου του, μαζί με καμιά ντουζίνα γνωστούς πηγαίναμε για ένα κοκτέιλ στη Brown Derby, όπου συζητούσαμε για το σόου, αναλύαμε τι πήγε λάθος, κ.τ.λ. Ο Κρις και εγώ ξεκινήσαμε αυτό που ονομάστηκε Μπράουν Ντέρμπι Κλαμπ της Παρασκευής. Και με τον καιρό ξεπέρασε τα 125-150 άτομα. Μέσα σε 10-12 χρόνια.»Ο Εντ ήρθε μία φορά εκείνη την εποχή. Νόμιζα πως ήταν τρελός. Αν δεν τον ήξερες, θα έλεγες ότι ήταν τρελός. Και σιγά σιγά καταλάβαινες ότι τα μισά από αυτά που έλεγε ήταν αστεία και τα άλλα μισά πραγματικά γεγονότα».

ΒΑΛΝΤΑ ΧΑΝΣΕΝ «Ο Κρίσγουελ και ο Εντ ήταν πολύ φίλοι και έκαναν πολλές πλάκες μαζί. Πέρασαν πολλές ωραίες στιγμές μαζί».

ΜΟΝΑ ΜΑΚ ΚΙΝΟΝ«Ο Έντι μου είπε ότι του Κρίσγουελ του άρεσε να κοιμάται μέσα σε φέρετρο».

ΜΠΑΝΤΙ ΧΑΪΝΤ «Ο Κρίσγουελ είχε μία πολύ ενδιαφέρουσα ζωή. Γεννήθηκε στο πίσω δωμάτιο ενός νεκροτομείου στην Ιντιάνα. Το πλήρες όνομά του ήταν Τσαρλς Τζέρον Κρίσγουελ Κινγκ. Στο καμαρίνι του είχε ένα φέρετρο – άσπρο μετάξι και εσωτερικό από σατέν – χωνόταν εκεί μέσα και έπαιρνε ένα υπνάκο… Έγινε προφήτης όταν ως εκφωνητής ειδήσεων στη Νέα Υόρκη ξαφνικά του ζητήθηκε να αυτοσχεδιάσει για 15 λεπτά. Και είπε, ”Εφόσον δεν έχουμε άλλα νέα, προβλέπω ότι αυτό που θα συμβεί αύριο είναι αυτό και αυτό” και προέβλεψε μία σειρά από γεγονότα που συνέβησαν. Ο σταθμός δέχτηκε εκατοντάδες τηλεφωνήματα. Για τη συγκεκριμμένη περίπτωση μου είχε πει, ”Τι στο διάβολο, ανακάλυψα χρυσωρυχείο”».

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ «Ο Κρίσγουελ με προσκάλεσε στο σπίτι του έξω από την Χόλιγουντ Μπούλεβαρντ και μου έδειξε μια ντουζίνα φέρετρα που είχε εκεί και μου έλεγε πόσο άνετα ήταν. Και ότι ο Εντ ξέρει καλά πού να βρει ένα καλό φέρετρο».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Κάθομαι στο σπίτι του Κρίσγουελ και τα πίνουμε και μου γυρίζει και μου λέει, ”Το ξέρεις ότι αυτοί οι ηλίθιοι αγοράζουν στα αλήθεια το βιβλίο μου; Πιστεύουν ότι πραγματικά προβλέπω το μέλλον. Διάολε, δεν μπορώ ούτε να κοιτάξω έξω από το παράθυρο και να σου πω τι καιρό κάνει”».

 

ΚΑΡΛ ΤΖΟΝΣΟΝ «Ο Εντ και ο πατέρας μου ήταν πολύ δεμένοι. Συνηθίζαμε να πηγαίνουμε μαζί για ψάρεμα στο Μεξικό. Κυρίως στην Ενσενάντα. Του Εντ του άρεσε να πυροβολεί, ήταν πρώην πεζοναύτης. Τον προσκαλούσα συχνά για μερικούς γύρους μαζί μας».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ  «Η γυναίκα του Τορ, η Γκρέτα, έκανε τα καλύτερα σουηδικά δείπνα. Μία φορά πήγαμε σπίτι τους το Πάσχα – τι τραπέζι ήταν αυτό, Θεέ μου!

ΧΕΝΡΙ ΜΠΕΝΤΕΡΣΚΙ «Ο Τορ πέρασε μερικά βράδια στο σπίτι μου. Ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι και του λέω, ”Τορ, αν δεν χάσεις βάρος θα πεθάνεις”. Τα λόγια μου είχαν μεγάλη επίδραση. Ανασηκώθηκε και είπε, ”Φίλε μου, με κατατρόμαξες”. Και έβλεπα ότι το εννοούσε.

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ «Ο Τορ με κάλεσε στο σπίτι του στο Βάλεϊ, μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα και εκεί που καθόμασταν μου λέει, ”Η γυναικούλα μου θα είναι εδώ σε λίγο”. Ακούω ένα νταπ-νταπ-νταπ. Ανοίγει την πόρτα και βλέπω μία τεράστια γυναίκα. Λέω στον εαυτό μου, Θεέ μου αυτή είναι η γυναικούλα; Αρχίζουν να φέρνουν το φαγητό, κέικ και ζαμπόν. Ο Τορ λέει, ”Ο μικρός Καρλ έρχεται να φάει μαζί μας”. Ακούω πάλι ένα νταπ-νταπ-νταπ στο διάδρομο του χολ και είναι ο Καρλ – ένας τύπος δύο μέτρα. ”Αυτό είναι το αγοράκι μου”. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν σαν τρεις μεγάλες αρκούδες.

»Μετά αρχίσαμε να τρώμε και κάθησαν σε ειδικές καρέκλες, γιατί οι κανονικές θα έσπαγαν. Όλη την ώρα μου έλεγαν, ”Τρώγε. Τρώγε να γίνεις μεγάλος και δυνατός”. Έτρωγαν υπερβολικά – τα κουτάλια τους έμοιζαν με μικρά φτιάρια! Για επιδόρπιο σερβιρίστηκαν αμέτρητα κουτιά παγωτό και εκείνα τα φτιάρια για κουτάλια. ”Φάε – η γυναικούλα μου το έφτιαξε”. Τους είπα, Χριστέ μου, είναι τόσα πολλά – φράουλες, μπανάνες, καρύδες με κρέμα, πώς θα τα φάω όλα αυτά;  Και τότε μου λέει ο Τορ, ”Θα έρθει και καρπούζι σε λίγο. Τρώγε”. Βογγούσα. Υπέφερα από τον πόνο. Τους είπα, ”Καλύτερα να φάω το καρπούζι αφού χωνέψω”. Έφεραν το καρπούζι – ο καθένας τους έφαγε από μισό. ”Θα ξαναφάμε πάλι αργότερα, αφού πάρουμε πρώτα ένα υπνάκο”. Είπα, ”Όχι, όχι, σας παρακαλώ, πρέπει να επιστρέψω σπίτι!”»

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Πίναμε όλοι μαζί και ο Έντι με τον Τορ έπαιζαν μία σκηνή από την Ερωμένη του Δράκουλα. Ο Έντι έδινε διαταγές στον Τορ υποδυόμενος τον Λουγκόζι. Ήταν παιχνίδι αλλά ο Τορ με άρπαξε από τον λαιμό και μελάνιασα – και ο Εντι φώναξε στον Τορ, ”Κάτω Λόμπο! Κάτω! Κάτω!” Κι έτσι με άφησε κάτω».

ΤΟΝΙ ΚΑΡΝΤΟΖΑ «Μία φορά ο Τορ έγινε στουπί, ήπιε ένα γαλόνι κρασί στο σπίτι μου. Έπεσε στο πάτωμα και χρειάστηκαν έξι από μας για να τον βάλουμε σε ένα φορτηγάκι για να τον πάμε σπίτι του».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Όταν ο Έντι ζούσε στο Γκλεντέιλ, γύρω στο ’62-’63, ο Τορ τον επισκέφτηκε με ένα καφάσι μπύρες. Δηλαδή 24 κουτιά. Ο Έντι δεν έπινε μπύρα. Ούτε η Κάθι. Από ευγένεια ήπιαν από μία. Έτσι έμεναν 22 μπύρες. Τις ήπιε όλες ο Τορ! Κατά το σούρουπο σηκώνεται, ανοίγει την πόρτα και σωριάζεται κάτω. Ήταν σαν πεθαμένος και δεν μπορούσαν να τον σηκώσουν με τίποτα! Δεν μπορούσαν ούτε να τον τραβήξουν μέσα! Και έτσι πέρασαν όλη τη νύχτα με την πόρτα ορθάνοιχτη και τον Τορ αναίσθητο μπροστά στην εξώπορτα».

ΤΟΝΙ ΚΑΡΝΤΟΖΑ «Είχε πάει στο Νέο Δελχί για να παλέψει με έναν τύπο που λεγόταν Κινγκ Κονγκ. Ο διοργανωτής του λέει, ”Θα σου δώσω τρεις χιλιάδες και ένα εισιτήριο μετ’ επιστροφής γιατί δεν βγάζουμε και πολλά λεφτά εδώ”. Όταν μπαίνει ο Τορ στο ρινγκ, βλέπει ότι έχουν μαζευτεί 80.000 άνθρωποι στο στάδιο και γυρίζει και του λέει, ”Παλιοκάθαρμα, πας να με πληρώσεις μόνο τρεις χιλιάδες δολάρια, με όλους αυτούς τους γαμημένους Ινδούς εδώ μέσα; Θα σε σκοτώσω!” Άρχισε να τον κυνηγάει γύρω από το ρινγκ και τελικά πήρε τα λεφτά του.

»Ο Τζακ Λα Ρου μας πέταξε μια φορά έξω από το εστιατόριό του στη Βεντούρα Μπούλεβαρντ επειδή ο Τορ ζητούσε από τις γκαρσόνες λίγο ”Ε.Μ”. Οι γκαρσόνες τον ρώτησαν τι ήταν αυτό και ο Τορ τους είπε, ”Επιτραπέζιο Μουνί”. Έτσι ο Τζακ μας πέταξε έξω. Ο Τορ του λέει, ”Τζακ, είσαι φίλος μου, τι εννοείς να φύγουμε;” ”Συγνώμη, Τορ, αλλά πρέπει να τασκιστείς να φύγεις από δω μέσα”. Ήταν αστείος, παρόλα αυτά, ο γερο Τορ. Ο Θεός τον αγαπούσε. Συχνά έκλεβε καθίσματα τουαλέτας από τα ξενοδοχεία, γιατί έσπαγε τόσα πολλά. Τα έπαιρνε σπίτι του μέσα σε μία βαλίτσα».

ΝΤΟΝ ΦΕΛΜΑΝ «Ο Εντ μας έλεγε για ένα αυτοκινητικό ατύχημα που είχε κάποτε ο Τορ. Το αμάξι του Τορ ήταν ένα από εκείνα τα μικροσκοπικά ξένα αυτοκίνητα, όχι και πολύ μεγαλύτερο από τον ίδιο. Η ιστορία ήταν πως ένιωθε λίγο ζαλισμένος και έτσι πήγε για μία βολτίτσα. Από τη φωνή του Έντι φαινόταν πως είχε μία παιχνιδιάρικη λάμψη στο βλέμμα του, πως πραγματικά καταδιασκέδαζε με την εικόνα: ο τεράστιος Τορ μέσα σε αυτό το μικροσκοπικό αμάξι να οδηγάει σαν χαρούμενος ηλίθιος. Της Κάθι δεν της άρεσε να λέει ο Έντι τέτοιες ιστορίες. ”Μα είναι νεκρός” φώναξε ο Εντ δυνατά σαν να ήθελε να σβήσει όλες τις άλλες σκέψεις. ”Ο άνθρωπος είναι νεκρός”».

ΧΕΝΡΙ ΜΠΕΝΤΕΡΣΚΙ  «Ο Τορ είχε δυσάρεστες αναμνήσεις από την Ινδία. Μια μέρα πήγαινε κάπου με ένα σοφέρ και ένα μικρό παιδί πήδηξε στο αμάξι και ζήτησε λεφτά και ο σοφέρ το πέταξε κάτω την ώρα που το αμάξι ήταν εν κινήσει. Ο Τορ έλεγε, ”Χριστέ μου, το παιδί έπεσε στον δρόμο και χτύπησε το κεφάλι του και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε”».

ΤΟΝΙ ΚΑΡΝΤΟΖΑ «Στην Ινδία έστειλαν κάποτε ένα δεκατριάχρονο κοριτσάκι στο δωμάτιο του Τορ. Κάποια στιγμή της γλείφει το στήθος και έχει άσχημη γεύση και ανάβει το φως και βλέπει ότι είναι βρώμικη και όχι σκουρόχρωμη! Και το στήθος της ήταν άσπρο στο σημείο που το έγλειψε».

 


«Διάσημος επισκέπτης φτερουγίζει στην πόλη μας
Ο Μπάνι σαν τη Κριστίν; Ε, όχι, αγαπητοί μου!»

Φορώντας μια ροζ κορδέλα στο καπέλο του, γυναικεία παπούτσια και μισό μπουκάλι από ένα βαρύ άρωμα, ο Τζον Κάμπελ Μπρέκινριτζ – γνωστός στους φίλους του ως Μπάνι – κατέφτασε σήμερα στην πόλη μας για να γυρίσει το μισό μίας ταινίας που θα αφήσει εποχή.
Ο Μπάνι, ένας παππούς 50 χρονών με $8.000 σκοπεύει να ολοκληρώσει την ταινία ως γυναίκα, μετά από εγχείρηση αλλαγής φύλου που θα κάνει στην πόλη του Μεξικού.
Αλλά ο «αυτός-που-θα-γίνει-αυτή» απεχθάνεται οποιαδήποτε σύγκριση με την Κριστίν Τζόργκενσεν από την Κοπενχάγη.
«Η Κριστίν είναι ψεύτικη… πλαστή…τίποτα περισσότερο από έναν μεταλαγμένο άντρα, αγαπητοί μου», εξήγησε ο Μπάνι στους εκπρόσωπους του Τύπου όταν προσγειώθηκε εδώ από το σπίτι του στο Σαν Φρανσίσκο.
«Θέλω να γίνω μία σύζυγος».
Είπε ότι σχεδιάζει να αλλάξει φύλο μετά από επιμονή του γραμματέα του, ενός εικοσιεξάχρονου νεαρού.
«Θα παντρευτούμε στο Μεξικό μετά την εγχείρηση και μόλις η σύζυγός του – μία γυναίκα – του δώσει διαζύγιο. Το όνομά του είναι Τζέιμι και είναι γλυκός και όμορφος», είπε ο Μπρέκινριντζ επιδεικνύωντας το δαχτυλίδι του γάμου τους που φορούσε στο κατάλληλο δάκτυλο.
Είπε ότι η αναμενόμενη ταινία θα έχει τον τίτλο, «Μαγική Στιγμή».
Η στιγμή ή το μαγικό είναι η ελπίδα του για την αλλαγή φύλου;
Ο Μπρέκινριτζ είπε πως η κόρη του, Κοντέσα ντε Μπρουσάρ των Καννών, Φρανς, δεν είχε κανένα πρόβλημα με το ότι θα έκανε την εγχείρηση που ήθελε από 15 χρονών – πολύ πριν εκείνη γεννηθεί.
Η άφιξή του στο αεροδρόμιο του Λόκχιντ προκάλεσε μεγάλο σαματά.
Καμιά εικοσαριά επιχειρηματίες με κόκκινα πρόσωπα έτρεξαν να κρυφτούν όταν είδαν τους φωτογράφους στην πόρτα του αεροπλάνου.
«Όχι εμένα», διαμαρτύρονταν ο καθένας χωριστά καθώς κατέβαιναν την σκάλα. «Αυτός είναι που έρχεται». Μόνο καναδυό αναγνώρισαν ποιος ήταν ο παράξενος συνταξιδιώτης τους.
Μερικά λεπτά αργότερα ο Μπάνι πουδράρισε τα φρύδια του και χαιρετώντας εύθυμα κατέβηκε από το αεροπλάνο.
Μία αεροσυνοδός επιβεβαίωσε ότι είχε βάλει μερικές σταγόνες από το άρωμα ‘’Η Αμαρτία μου’’ πίσω απ’ το αυτί του.
― The Mirror, Παρασκευή 14 Μάΐου 1954

 

ΤΣΑΡΛΣ ΑΝΤΕΡΣΟΝ  «Ο Κιν Ντάνκαν ήταν πάντα ο περιβόητος κακός των γουέστερν δεύτερης κατηγορίας. Μερικές φορές στον Lone Ranger έβλεπες τον Κιν να κάνει τον κακό. Είχε πάντα αυτό το σαρκασμό, ήταν πολύ καλός. Ποτέ δεν έκανε τίποτα πιο αξιόλογο πέρα από τον κακό και τα γουέστερν δεύτερης κατηγορίας».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Όταν ο Έντι και εγώ βγαίναμε με τον Κιν Ντάνκαν και το ”Όιλ Κιν” , ένα σκάφος 36 ποδιών, διασκεδάζαμε πολύ.»Κάθε φορά που ταξιδεύαμε και περνούσαμε από τον κυματοθραύστη, ο Κιν ήταν στο πηδάλιο και όταν έβλεπε τα ιστιοπλοϊκά να έρχονται καταπάνω μας, φώναζε, ”Έρχονται τα κουρελόπλοια! Κάντε στην άκρη!”»Όταν είχε το σκάφος αραγμένο στη μαρίνα Ντελ Ρέι, πηγαίναμε με τον Εντ και περνάγαμε τα Σαββατοκύριακα εκεί. Εγώ ήμουν η σκλάβα της γαλέρας και ο Εντ με τον Κιν δούλευαν στον ”Όιλ Κιν”. Μία φορά ο Κιν έφερνε τη βάρκα από την αποθήκη στην αποβάθρα ―είχαν πιει σαν τρελοί όλη μέρα― και συγκρούστηκαν στην αποβάθρα. Ο Ρόι Μπάκροφτ έπεσε στο νερό. Ήταν  πραγματικά τρελό…»

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ«Ο Κιν ήταν μεγάλος γυναικάς. Έκανε πάρτι, τολμηρά πάρτι. Ως εραστής του ωραίου φύλου, τα είχε όλα. Γυμνοί άνθρωποι τριγυρνούσαν ολόγυρα… ξέρεις, τυπικό χολιγουντιανό πάρτι. Έλεγε, ”Μην απομακρύνεστε, θα έχει πλάκα”. Χάζευα τον Κιν… ξέρεις, όλοι οι άντρες δεν δημιουργήθηκαν ίσοι».

ΑΝΤΟΝΙ ΚΑΡΝΤΟΖΑ«Το ψευδώνυμο του Κιν Ντάνκαν ήταν ”Βοϊδόπουτσα”.

ΡΟΝΙ ΑΣΚΡΟΦΤ«Ο Κιν είχε ένα βιβλίο ―και ήταν αρκετά παχύ― με τις γυναίκες που είχε πάει. Έλεγε ότι ήταν πάνω από χίλιες. Χίλιες γυναίκες! Δούλεψε σε κάθε ταινία που έκανα – The Astounding She Monster, The Outlaw Queen, ήταν πολύ καλός μου φίλος. Όταν αυτοκτόνησε δεν το πίστευα. Είχε κουραστεί να ζεί. Όπως ο Τζορτζ Σάντερς ―τα είχε δει όλα, τα είχε κάνει όλα. Το μόνο που έκανε πλέον ήταν να κάθεται και να βλέπει τηλεόραση».

ΤΣΑΡΛΣ ΑΝΤΕΡΣΟΝ «Όταν πέθανε ο Κιν, ο Γουντ ορίστηκε εκτελεστής της διαθήκης του. Έκανε μία επιμνημόσυνη δέηση. Έγινε γύρω από την πισίνα του Εντ, στο σπίτι του στην οδό Στρομ. Αυτός, η Κάθι και διάφοροι φίλοι μαζεύτηκαν γύρω από την πισίνα και όλοι ανέβαιναν με τη σειρά πάνω στον αναβατήρα και έλεγαν λίγα λόγια για τον Κιν Ντάνκαν».

 

 

 

ΚΟΝΡΑΝΤ ΜΠΡΟΥΚΣ  «Ο Εντ γνώρισε την κόρη του το ’67, όταν αυτή ήταν προς το τέλος της εφηβείας της. Η κόρη του έμενε στην πόλη του Λάνγκστερ και είχε εντοπίσει τα ίχνη του. Έμεινε για καναδυό μέρες. Ο Εντ εκείνη την εποχή δούλευε είτε ως ταξιτζής είτε έγραφε προεκλογικούς λόγους για τον Σαμ Γιόρτι. Δεν είπε και πολλά για τη συνάντηση αυτή … προφανώς δεν τα πήγαν καλά … Η μητέρα της πρέπει να ήταν ένα κορίτσι που ο Εντ είχε γνωρίσει όταν ήταν στους Πεζοναύτες».

ΜΠΟΜΠ ΝΤΕΡΤΙΝΟ «Μία φορά έφυγε για την Νέα Υόρκη και κατάλαβα ότι πήγαινε στο γάμο της κόρης του. Αργότερα κάποιος μου είπε, ”Ο Εντ Γουντ έγινε παππούς”».

ΛΙΛΙΑΝ ΓΟΥΝΤ«Ήταν 17 χρονών όταν μου έστειλε την φωτογραφία της. Γεννήθηκε το ’46, το ξέρω αυτό. Της στείλαμε ένα ρολόι όταν αποφοίτησε αλλά δεν μάθαμε ποτέ αν το έλαβε».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Γνώρισα την υποτιθέμενη κόρη του. Δεν υπήρχε ποτέ καμία απόδειξη, μόνο η δήλωση της γυναίκας στο πιστοποιητικό γεννήσεως. Ο Εντ μου έλεγε συχνά για καμιά εικοσαριά συναδέλφους του που περίμεναν στην ουρά για τις υπηρεσίες της, και αυτός ανάμεσά τους. Θα μπορούσε, λοιπόν, να είναι ο οποιοσδήποτε. Ήταν μόνο ο λόγος της».

ΒΑΛΝΤΑ ΧΑΝΣΕΝ «Συνάντησα την κόρη του Εντ στο σπίτι του στο Βάλεϊ. Ήταν ολόιδια με αυτόν. Πανέμορφη, κομψή. Με πράσινα μάτια, σκούρα καστανά μαλλιά. Ήταν πολύ γλυκιά».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Όταν η κόρη του είχε έρθει στο σπίτι και κοιμόταν στον καναπέ, η Κάθι την πέταξε έξω! Την επόμενη μέρα ο Εντι μούγκριζε μεθυσμένος, ”Πέταξες έξω την κόρη μου! Την πέταξες έξω!” ”Δεν είναι κόρη σου, αυτή η σκύλα σού είπε ψέματα!” Μπλα, μπλα, μπλα.

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Όταν ο αδερφός του Έντι, ο Μπιλ, ήταν να πάει στο Βιετνάμ και πέρασε από το σπίτι μας να μας χαιρετήσει. Ήταν κοντά στα Χριστούγενα, έβγαλα όλα τα ασημένια μαχαιροπήρουνα και μαγείρεψα ένα μεγαλειώδες δείπνο… Καθήσαμε όλοι και πίναμε και η βραδιά τελείωσε με ένα μεγάλο καυγά. Είχα χαρίσει στον Μπιλ ένα μικρό μπρούτζινο άγαλμα του Βούδα που είχε δώσει κάποιος δημοσιογράφος στον Εντ. Του είπα, ”Πάρτο μαζί σου για καλή τύχη”. Απ’ ό,τι έμαθα, τελικά έπεσε από την καρότσα ενός φορτηγού στην Ιαπωνία και κατέληξε στο νοσοκομείο ―δεν πήγε ποτέ στο Βιετνάμ! Ο Μπιλ πάντα ζήλευε τον Εντ και νομίζω και η γυναίκα του. Ζήλευαν την επιτυχία του».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ  «Η μητέρα του ήταν αυστηρών αρχών, οπαδός της πειθαρχίας».

ΛΙΛΙΑΝ ΓΟΥΝΤ «Μου τηλεφωνούσε κάθε τρεις εβδομάδες, πάντα κατά τις δύο ή τρεις τα ξημερώματα. Μου έστελνε χρήματα, 100 δολάρια, χωρίς να το γνωρίζει η γυναίκα του».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ  «Το χειρότερο πράγμα που συνέβη ήταν όταν η μητέρα του Έντι ήρθε σπίτι και έπρεπε να κοιμάμαι μαζί της. Ω, Θεέ μου, το μισούσα αυτό το πράγμα! Δεν με συμπαθούσε, ούτε εγώ την συμπαθούσα, και αυτό ήταν όλο κι όλο αναμεσά μας».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ  «Υπήρχαν ένα σωρό άνθρωποι γύρω από τον Έντι, σαν να ήταν ένας πλανήτης που ταξιδεύει στο διάστημα· όλων των ειδών οι άνθρωποι προσκολημένοι πάνω του. Να τον περιτριγυρίζουν. Όλων των ειδών οι άνθρωποι ήθελαν κάτι από αυτόν ή είχαν κάτι να του δώσουν, και αυτό έγινε ένα είδος ναρκωτικού για τον Έντι, ας μου επιτραπεί η έκφραση».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ  «Ο Έντι είχε μία δεξιά και μία αριστερή πλευρά … και δεν ήξερες ποτέ με ποια εμφανιζόταν. Μπορούσε να αλλάζει πάρα πολύ γρήγορα. Μία φορά μπήκα στην κουζίνα του και είχε από ένα τσιγάρο σε κάθε χέρι! Ένα για κάθε προσωπικότητα! Ο Έντι παρουσιαζόταν ως ηθικολόγος, ότι ήταν τέλειος, ότι ο υπόλοιπος κόσμος ήταν μοχθηρός και αμαρτωλός ενώ εκείνος ήταν θεϊκός. Ο Μπέλα ήταν τύπος πολύ συμπονετικός. Και ο Έντι το ίδιο. Και οι δυο τους είτε σε συμπαθούσαν είτε σε μισούσαν. Και εννοώ μίσος, όχι αστεία.

»Ο Έντι δεν άντεχε να βλέπει κάποιον να τον είναι καλύτερος απ’ αυτόν. Ήθελε να είναι ο πρώτος, ήθελε να είναι ο κύριος ή η κυρία όλης της γαμημένης σκηνής και πραγματικά μισούσε όποιον ήταν πιο επιτυχημένος από εκείνον».

ΧΕΝΡΙ ΜΠΕΝΤΕΡΣΚΙ «Που να με πάρει, ο Έντι δεν είχε λεφτά αλλά ζούσε με πολυτέλεια. Θέλω να πω, εγώ έχω μερικά λεφτά κι όμως ζω φτωχικά. Αλλά ήξερα ότι ο Έντι χρειαζόταν μία βιτρίνα και ότι είχε τα κότσια να κάνει ό,τι έκανε. Εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να μετακομίσω σε ένα σπίτι και να πω, εντάξει 500 το μήνα· γιατί ξέρω ότι θα τα πλήρωνα τότε και μετά από ένα μήνα δεν θα τα είχα. Ενώ ο Εντ σκεφτόταν, Τι στο διάβολο, δεν θα χαλάσει και ο κόσμος επειδή δεν  πήρες το κωλονοίκι σου».

ΠΟΛ ΜΑΡΚΟ  «Κάθε φορά που ο Εντ και η Κάθι είχαν ένα καυγαδάκι και εκείνη του γκρίνιαζε, ”Μην πίνεις τόσο πολύ, άσε λίγο και για μένα”, τέτοια πράγματα, γυρνούσε και της έλεγε «Ω, βούλωστο!” και μετά έβγαζε τη μασέλα του και της χαμογελούσε και εκείνη ξεσπούσε σε γέλια και όλα είχαν ξεχαστεί μέσα σε δύο δευτερόλεπτα».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Όποτε περνούσε ο παγωτατζής, ο Εντ κερνούσε όλα τα παιδιά του δρόμου παγωτό. Ήταν σαν τον PIED PIPER. Όλα τα παιδιά τον αγαπούσαν γιατί ποτέ δεν τα μάλωνε και τους συμπεριφερόταν σαν να ήταν ίσοι».

ΧΕΝΡΙ ΜΠΕΝΤΕΡΣΚΙ  «Υπάρχει ένα πράγμα που παρατήρησα στον Έντι. Αν κάποιος έκανε κάτι λάθος, έλεγε πάντα, ”Οι ηλίθιοι, οι ηλίθιοι”. Ήταν η αγαπημένη του λέξη. ”Ηλίθιοι, ηλίθιοι. Είναι όλοι τους ηλίθιοι. Είναι ηλίθιος”. 

ΜΟΝΑ ΜΑΚ ΚΙΝΟΝ  «Κάναμε μερικά πραγματικά τρελά πάρτι… Δεν εννοώ με σεξ ή κάτι τέτοιο. Απλώς περνούσαμε καλά. Χορεύαμε και λέγαμε ανέκδοτα, αυτό ήταν όλο. Και τα τελευταία κουτσομπολιά. Μεθούσαμε όλοι μας και καταρρέαμε και μερικές φορές μέναμε εκεί και την επόμενη ημέρα. Του Έντι του άρεσε να κάνει μασκέ πάρτι και να ντύνεται Χίτλερ. Ήταν πολύ αστείος έτσι όπως περπατούσε ανάμεσά μας κορδωμένος σαν τον Χίτλερ. Του έμοιαζε πολύ».

 

 

 

ΦΡΑΝΣΙΝ ΧΑΝΣΕΝ  «Θα θυμάμαι πάντα, όμως, ένα απόγευμα που πήγαμε στο σπίτι του· ήταν τόσο τρελός, πραγματικά. Ξαφνικά βρήκε κάτι μυτερά παπούτσια της Κάθι. Τα φόρεσε και κορόιδευε τον εαυτό του… φορώντας αυτά τα τρελά παπούτσια». 

ΒΑΛΝΤΑ ΧΑΝΣΕΝ«Μετά άρχισε να κουνιέται και να λικνίζεται σαν τραβεστί. Γελάγαμε υστερικά». 

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ «Ήταν ο μόνος άνθρωπος που μου τηλεφωνούσε κάθε μέρα και ήταν πάντα χαρά μου να τον ακούω. Ήξερα ότι ήταν αυτός γιατί  κανένας άλλος δεν θα μου τηλεφωνούσε τόσο αργά ή τόσο νωρίς. ”Έχω κάτι για σένα!” ―αυτός ήταν ο τρόπος που μιλούσε― ”Έχω κάτι να σου δείξω”. ”Θέλω να έρθεις από δω” ”Έχω μία καινούργια ιδέα!”». 

ΧΕΝΡΙ ΜΠΕΝΤΕΡΣΚΙ«Μία φορά μου λέει, ”Λοιπόν, Χένρι, πάμε στο Α&Π. Κερνάω εγώ”. Αρχίζει, λοιπόν, να πετάει του κόσμου τα πράγματα μέσα στο καλάθι. Μία μπριζόλα, αυτό, εκείνο, και στο τέλος μένω με τον λογαριασμό στο χέρι! Και γυρίζει και μου λέει, ”Διάολε, Χένρι, θα έπρεπε να είσαι χαρούμενος που βοηθάς έναν σκηνοθέτη του κινηματογράφου!” Τι στο καλό, είχε πολύ πλάκα με τον Εντ!» 

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Αν είχαμε λεφτά, θα μπορούσαμε να κάνουμε συνέχεια πάρτι, μέρα και νύχτα. Αλλά όλοι μας γινόμαστε πιο γέροι… και φτωχότεροι». 

Πήραμε άλλο ένα μαρτίνι, στεκόμασταν πολύ κοντά ο ένας στον άλλον και ένιωσα πως είχα την πρώτη μου ευκαιρία να αφήσω το χέρι μου να χαϊδέψει το πλούσιο στήθος της. Συνέβη όταν έσκυψα να αντικαταστήσω το άδειο μου ποτήρι. Καθώς τεντώθηκα για να το ακουμπήσω στον πάγκο, οι σκληροί λοφίσκοι του στήθους της, γέρνοντας από το βάρος, χάιδεψαν στιγμιαία το πίσω μέρος του χεριού μου. Μια ανατριχίλα διαπέρασε όλο μου το κορμί σαν ηλεκτρικό σοκ. Και μπορούσα να διαισθανθώ μία ξαφνική ένταση στο κορμί της Γκλόρια. Ήταν ένα τόσο σύντομο συμβάν αλλά τόσο ηλεκτρικά φορτισμένο. Δεν τραβήχτηκε πίσω και διέκρινα μια λάμψη στο βλέμμα της. Ήξερα ότι με ήθελε τόσο όσο και εγώ, αλλά δεν μπορούσα να πείσω τον εαυτό μου να προχωρήσει στο σημείο που θα γινόταν πραγματικότητα.-        Suburubia Confidential, Εντ Γουντ

 

Ο Άνθρωπος-Ιδέα

 

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Ο Έντι ήταν ένας εμπνευσμένος άνθρωπος. Κάθε μέρα είχε και μία καινούργια ιδέα. Και δούλευε πάνω σε αυτή μέχρι τελικής πτώσης. Και μετά προχωρούσε στην επόμενη ιδέα. Τέλος πάντων, το ’51 είχε μία ιδέα για ένα βιβλίο-κόμικ με τον Μπέλα Λουγκόζι, το οποίο θα ήταν σαν τον Δράκουλα και το Άσπρο Ζόμπι και τέτοια, αλλά με αυθεντικές ιστορίες του Έντι. Είχε έναν επαγγελματία για τα σχέδια και έστειλε γράμματα σε όλους τους εκδότες. Δεν του απάτνησε κανείς!

»Ο Έντι ήταν σε ένα γραφείο παραγωγής στις αρχές του ’50 και ξαφνικά μπαίνει μέσα ο Τζορτζ Ζούκο. Ήρθε μετά από μία μέτρια, αλλά εξέχουσα επιτυχία, ―γιατί είχε μία ποιότητα ως άνθρωπος― τις σειρές της Μούμιας, The Mad Ghoul, The Mad Monster με τον Γκλεν Στρέιντζ στο P.R.C. Τώρα ο Τζορτζ στηριζόταν στη γυναίκα του. Ο κακόμοιρος Τζορτζ λέει στον Έντι, ”Θα κάνω οτιδήποτε, δεν με νοιάζει τι θα είναι. Θα παίξω οτιδήποτε, έστω μία ατάκα, θα την παίξω”. Αλλά τη συγκεκριμένη στιγμή, ο Έντι δεν είχε τίποτα. Όμως θα του άρεσε να το είχε κάνει. Ο Έντι ήταν πολύ ευαίσθητος άνθρωπος. Ήταν χαρούμενος που έβλεπε τον Ζούκο, αλλά όχι σε αυτή την κατάσταση, απελπισμένο για χρήματα, να προσπαθεί  να στηρίξει την οικογένειά του».

ΒΑΛΝΤΑ ΧΑΝΣΕΝ  «Ήταν τέλη της δεκαετίας του ’50 και έπαιζα σε ένα έργο που λεγόταν Accidently Yours, και ο Εντ με τον Τζον Κάρανταϊν ήρθαν στα καμαρίνια. Ο Εντ ανεβοκατέβαινε τη Χόλιγουντ Μπούλβαρντ και συνάντησε τον Τζον Κάρανταϊν, που ήταν πάντα πολύ δραματικός, να περπατάει στην λεωφόρο με την μαύρη μπέρτα του απαγγέλοντας Σαίξπηρ».

ΙΓΟΥΙΝΓΚ «ΛΑΚΙ» ΜΠΡΑΟΥΝ  «Ήταν το 1957 και είχαμε γύρισμα στο στούντιο Kenmore, στη Σάντα Μόνικα ―ανήκε στους Λάρι και Χάρι Σμιθ. Ο Εντ σκηνοθετούσε αυτή την ταινία με τον λυκάνθρωπο, με τον Λον Τσέινι, Τζ. Είχαμε αυτό το υπέροχο σκηνικό ―το εξωτερικό μέρος ενός κτιρίου, τη γωνία που ενώνονται οι πέτρες. Και ο Τσέινι σκαρφάλωσε σε αυτό το διαολεμένο πράγμα! Γυρίζαμε – φορούσε τη μάσκα και τα τριχωτά χέρια, και εμείς ήμασταν πτώματα – γυρίζαμε μες τη σιωπή. Ο Τσέινι γυρίζει και λέει, ”Αν νομίζετε ότι είναι εύκολο, ελάτε να το κάνετε εσείς! Γαμώτο μου!” Καταρρέαμε ενώ εκείνος προσπαθούσε να ανέβει τον τοίχο. Ο Εντ προσπαθούσε να μαζέψει χρήματα για την ταινία. Γυρίζαμε σκηνές για την προώθηση της. Εγώ είχα την κάμερα μαζί με τον Μπιλ ”Ελάφι”  Τόμπσον».

ΤΕΝΤ ΑΛΑΝ  «Ο Εντ ήταν να γράψει τον Dr.Acula, ένα τηλεοπτικό σόου με τον Μπέλα Λουγκόζι. Αλλά δεν έγινε ποτέ επειδή ο Μπέλα γινόταν ολοένα και πιο δύσκολος, ολοένα και πιο μαστουρωμένος και έδειχνε να είναι αλλού, κι έτσι δεν θέλαμε να το διακινδυνέψουμε. Είχα κι εγώ δυσκολίες από την άλλη. Κάποιος μου έκλεβε το στούντιο εκείνη την εποχή και έτσι δεν θα γινόταν ούτως ή άλλως».

ΤΖOΡΤΖ ΟΥΑΙΣ  «Ήρθε στη Νέα Υόρκη το ’57, ’58. Πίστευε ότι θα μπορούσε να κλείσει μία συμφωνία για να κάνει δύο ταινίες. Αυτός ήταν ο τρόπος που δουλεύαμε εκείνη την εποχή. Πουλούσες ένα πακέτο των δύο που πήγαιναν στον ίδιο λογαριασμό. Έτσι, δεν χρεωνόντουσαν διπλά».

ΤΖΟΝΙ ΚΑΡΠΕΝΤΕΡ  «Ο Εντ γύρισε το κασκέτο του ανάποδα σαν παίκτης του μπέιζμπολ ή προπονητής που έχει πολλή δουλειά. Γράφαμε το Lawless Rider στο σπίτι του στη γωνία Ριβερσάιντ και Βίκτορι Μπούλεβαρντ. Ο Εντ έκανε τα πάντα· ήταν συγγραφέας, βοηθός παραγωγής, έβρισκε ανθρώπους για μένα, δουλεύαμε ο ένας για τον άλλο για το τίποτα. Έγραφε μία ατάκα ενός διαλόγου και εγώ το έσκιζα και το πετούσα. Οι διάλογοί του ήταν υπερβολικά τέλειοι. Η επιλογή των λέξεων δεν ήταν η κατάλληλη για την επαρχία».

ΧΕΝΡΙ ΜΠΕΝΤΕΡΣΚΙ  «Ο Εντ έγραψε το γουέστερν του Τζον Κάρπεντερ Lawless Rider. Αλλά στους τίτλους λέει, ”Σενάριο του Τζον Κάρπεντερ”. Ο Εντ το έγραψε. Αλλά βλέπεις, θα έκανε οτιδήποτε για να ευχαριστήσει τον Τζον Κάρπεντερ. Ο Τζον Κάρπεντερ δεν θα μπορούσε να γράψει κάτι, ακόμα κι αν κρεμόταν η ζωή του απ’ αυτό».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ  «Ο Έντι πρόβαλε ένα επεισόδειο από το τηλεοπτικό γουέστερν του, Crossroad Avenger ένα βράδυ Του Χάλογουιν, στο Μπόνερ. Αυτός ο τύπος που ήθελε να λέγεται συγγραφέας, εμφανίζεται με μία μηχανή προβολής και το προβάλουμε. Είχε βάλει τον Χάρβεϊ Μπ. Ντιούν να κάνει ένα γέρο χρυσοθήρα και φορούσε το 45άρι του εκεί που θα έπρεπε να είναι το σπασουάρ του. Αυτό υποτίθεται ότι ήταν αστείο».

ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΓΟΥΑΡΝΤ «Υπήρχε μία σκηνή όπου το άλογο του Τομ Κιν έπρεπε να πιει νερό, αλλά το άλογο δεν υπάκουγε. Έτσι, ο Έντι πάει από κάτω του και εκτός πλάνου τραβάει το κεφάλι του αλόγου κάτω προς το νερό. Μετά υπήρχε μία άλλη σκηνή όπου ήθελε να περάσει με ένα άλογο μέσα από την πόλη. Αλλά έχασε τον έλεγχο. Και παρότι η σκηνή καταστράφηκε, την χρησιμοποίησε. Το άλογο κατέστρεφε το σκηνικό της πόλης με τον Έντι μισό πάνω, μισό έξω από την σέλλα― Θεέ μου, ήταν πολύ αστείο».

ΡΟΝ ΑΣΚΡΟΦΤ  «Μοντάριζα μία σκηνή από την πρώτη μου ταινία, The Astounding She Monster. Έφτασα σε ένα σημείο που ο εισβολέας συναντάει με μία τεράστια μαύρη αρκούδα. Καθώς το κορίτσι από το διάστημα πλησιάζει με φιλικές διαθέσεις να αγγίξει την αρκούδα, ξαφνικά το ζώο πέφτει νεκρό. Προβληματιζόμουν με αυτό που γυρίσαμε. Ήμουν πολύ στεναχωρημένος. Ο Έντι ήρθε στο δωμάτιο του μοντάζ και του είπα το πρόβλημά μου. Είδε τη σκηνή και μου λέει, ”Ακου να δεις, Ρον, θα πας κάτω στην εταιρία κοστουμιών ή ακόμα και στα βεστιάρια και θα βρεις μία καταραμένη στολή αρκούδας, όχι απ’ αυτές τις χαζές που φοράμε στα πάρτι, αλλά μία που να μοιάζει αληθινή. Και θα βάλουμε κάποιον να την φορέσει και θα πάμε στην ίδια τοποθεσία να το ξαναγυρίσουμε”.

»Έτσι, πήρα τη στολή και ο Έντι πρότεινε στον Κιν Ντάνκαν να φορέσει το κοστούμι και όλοι μαζί πήγαμε στο Φρέιζερ Παρκ. Η Λορέϊν [η γυναίκα του Άσκροφτ, όχι η ηθοποιός στην ταινία] έβαλε το κοστούμι του εισβολέα και ο Κιν φόρεσε τη στολή της αρκούδας. Ο Έντι ήταν στους ανακλαστήρες και ο Τζιν Γκροπ στην κάμερα. Κάναμε μερικές λήψεις και ξαφνικά ακούσαμε μία φωνή να έρχεται μέσα από τη στολή της αρκούδας. Ο Κιν φώναζε, ”Γαμώτο, σταματήστε. Βγάλτε με απ’ αυτό το πράγμα!” Ο Κιν κάπνιζε ένα τσιγάρο εκεί μέσα και ο καπνός τον έπνιγε! Τέλος πάντων, η ιδέα του Έντι λειτούργησε. Είχε πολύ μυαλό γι’ αυτή τη δουλειά, ήξερε πώς να ξεπερνάει τις δυσκολίες. Την επομένη είδαμε το φιλμ στο εργαστήριο. Ήταν υπέροχο και έτοιμο να το βάλουμε στην ταινία.

»Όσον αφορά τις φιλίες στο Χόλιγουντ, είναι κάτι το σπάνιο. Ένα θα πω για τον παλιόφιλο τον Έντι: όποτε είχα δυσκολίες και χρειαζόμουν βοήθεια, ο Έντι Γουντ ήταν εκεί».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Κρατούσε τα περισσότερα από τα τηλεοπτικά διαφημιστικά του σε καρούλια όταν τον γνώρισα, αλλά μετά ―όπως και όλα τα άλλα― εξαφανίστηκαν. Υπήρχε ένα διαφημιστικό για το ελαιόλαδο Γουέσον που δείχνει την αίσθηση του χιούμορ που είχε ο Έντι. Είναι δύο εξερευνητές που πάνε βαθιά στην Αφρική και συλλαμβάνονται από τους ιθαγενείς, οι οποίοι έχουν ένα μεγάλο καζάνι με καυτό λάδι και το ανακατεύουν. Ένας από τους εξερευνητές λέει, ”Είμαι πολύ γέρος για να με μαγειρέψουν στο λάδι και να με φάνε”, ο άλλος λέει, ”Είμαι πολύ σκληρός για να με μαγειρέψετε στο λάδι”, και ο αρχηγός λέει, ”Χα, χα. Τίποτα δεν είναι τόσο σκληρό που να μη μπορεί να μαγειρευτεί με ελαιόλαδο Γουέσον!”

»Ο Έντι έκανε βιομηχανικές ταινίες για την Autonetics. Κάποια τα έγραψε, κάποια άλλα τα σκηνοθέτησε. Νομίζω ότι όλα τα αυτά τα φιλμ ήταν φακελωμένα. Ο Έντι ανακρίθηκε από το FBI. Είχε φάκελο, μυστικό φάκελο».

ΒΑΛΝΤΑ ΧΑΝΣΕΝ  «Ο Εντ είχε ένα σενάριο, Operation Salami, ένα τρελό σενάριο με πολλήπλάκα. Ο Τζόι Ε. Μπράουν ήρθε ―αυτό έγινε αφού έκανε το Μερικοί το Προτιμούν Καυτό― και είπε, ”Την λατρεύω, την θέλω για πρωταγωνίστριά μου”. Ήταν τέλειο, ο Εντ με κοίταζε, είχε ένα είδος πατρικής αγάπης για μένα, μια προστατευτική αγάπη, και μου έκλεισε το μάτι και μπορούσε να δει ότι είχα αστέρια στα μάτια μου. Τα πάντα πήγαιναν υπέροχα, αλλά τότε ο Τζόε Ε. Μπράουν πέθανε!»

ΝΤΟΝ ΦΕΛΜΑΝ  «Ο Γουντ ήθελε να κάνει κάτι μαζί με τον Καρλόφ και τον Λουγκόζι. Ήθελε να πάρει και τον ΤζόΙ Ε. Μπράουν, ο οποίος μπορεί να τον είχε κλέψει, γιατί αργότερα γύρισε το Comedy of Terrors με όλους τους ηθοποιούς τρόμου ―όλους εκτός από τον Λουγκόζι. Ο Γουντ είπε ότι η ταινία θα είχε τον τίτλο, Η Εισβολή του Γιγαντιαίου Σαλαμιού. Έτσι ακριβώς. Η Εισβολή του Γιγαντιαίου Σαλαμιού. Ήταν τόσο ενθουσιασμένος από το γελοίο του τίτλου».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ  «Ο Έντι είχε ένα σωρό από κομμάτια φιλμ, παράξενες λήψεις με τον Μπέλα. Αλλά τις είχε γυρίσει σε νιτρικό άλας. Και ένα πρωί ανοίγει το κουτί και όλα αυτά τα ανεκτίμητα κομμάτια φιλμ είχαν γίνει σκόνη. Όλο το δηλητήριο και οι αναθυμιάσεις τον χτύπησαν και έκανε εμετό. Έτσι ναυάγησε το σχέδιο για την ταινία Ghouls of the Moon».

ΝΤΟΝ ΦΕΛΜΑΝ  «Είχε γράψει ένα σενάριο για το The Beverly Hillbillies. Και είπε ότι ”απορρίφθηκε την τελευταία στιγμή”».

 

 

 

ΤΙΜΟΘΙ ΦΑΡΕΛ  «Η τελευταία φορά που μίλησα στον Εντ ήταν το 1974. Ήταν τύφλα αλλά πανευτυχής. Μόλις είχε πάρει λεφτά για να κάνει μία ταινία. Είχε τον δικηγόρο του μαζί του και συνέχιζε να μιλάει με ανθρώπους στο τηλέφωνο. Σκέφτηκα, Χριστέ μου θα πιει όλα τα λεφτά πριν προλάβει να γυρίσει την ταινία».

ΡΟΜΠΕΡΤ ΚΡΕΜΕΡ  «Συχνά ο Γουντ έλεγε, ”Αν είχα καταφέρει να βάλω την κατάλληλη συσκευασία, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά”. Και νομίζω ότι εκεί επήλθε η απογοήτευση, επειδή πίστευε ότι δεν του δόθηκαν οι ίδιες ευκαιρίες που δόθηκαν σε πολλούς άλλους με όχι περισσότερο ταλέντο απ’ αυτόν.

»Νομίζω ότι το αλκοόλ είχε μεγάλη επίδραση στην ικανότητά του να σκέφετται σωστά και να κάνει μπίζνες. Ο τύπος πραγματικά τρελαινόταν όταν βρισκόταν κοντά σε αλκοόλ. Και μετά του έβγαιναν όλες του οι ανησυχίες και τα συναισθήματά του για το Χόλιγουντ και για κείνον τον Άλεξ Γκόρντον που ίσως θα μπορούσε να τον έχει βοηθήσει…»

ΝΤΕΝΙΣ ΡΟΝΤΡΙΓΚΕΖ «Ο Εντ μπορούσε να τηλεφωνήσει το βράδυ, λιώμα στις δύο το πρωί. Ήταν πάντα κοντά στο να κλείσει μία μεγάλη συμφωνία. Οι Σαουδάραβες ήταν στην πόλη και είχαν πέντε εκατομμύρια δολάρια για μία ταινία και θα τους συναντούσε την επομένη στο Bel Air – η απόλυτη παραίσθηση”.

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Το Island of Lost Souls παιζόταν στην τηλεόραση και με παίρνει ο Έντι και μου λέει: ”Παρακολουθείς την ταινία;” Λέω, ”Φυσικά και την παρακαλουθώ”. Ξανατηλεφωνεί όταν τελείωσε η ταινία και λέει, ”Θέλω να την ξανακάνω, αλλά αυτή την φορά θα τους βάλω να σκάβουν μέσα στα πτώματα και να βγάζουν έξω στομάχια και συκώτια” και συνέχισε λέγοντας τέτοιες αρρωστημένες αηδίες και του λέω, ”Μπράβο, Έντι”. Τι άλλο μπορείς να πεις σε κάτι τέτοιο;

ΝΤΟΝ ΦΕΛΜΑΝ «Ο Εντ ανέφερε το σενάριό του Κεφάλια όχι Ουρές, το οποίο είχε βασιστεί στο Δαιμονικό Κουρέα της Οδού Φλιτ, του Τοντ Σλότερ».

ΜΠΑΡΙ ΕΛΙΟΤ «Του έδωσα μερικά λεφτά για το σενάριο (Heads No Tails) και προσπάθησα να το ξαναγράψω αργότερα. Νομίζω ότι χρέωνε κάπου 200 δολάρια το σενάριο… ο κακομοίρης λιμοκτονούσε».

ΝΤΟΝ ΦΕΛΜΑΝ «Ο Γουντ ετοιμαζόταν να κάνει μία ταινία για τις τελευταίες ημέρες του Λουγκόζι, που θα λεγόταν Post Mortem. Έγραφε το βιβλίο καθώς του μιλούσα, το δακτυλογραφούσε καθώς του μιλούσα. Ο Πίτερ Κόι θα έπαιζε τον Μπέλα και θα γυριζόταν από μία εταιρία multimedia που λεγόταν Βlue Dolphin. Ήθελαν να τους γράψω ένα δελτίο Τύπου για την ταινία. Αρχικά, μου φάνηκε γελοίο. Αργότερα σκέφτηκα ότι μπορεί να ήταν και καλό. Η Βlue Dolphin ήταν εταιρεία παραγωγής δίσκων ροκ εν ρολ και ο Γουντ προσπαθούσε να συμπεριφερθεί σωστά, να δείχνει ότι σέβεται την εταιρία και να μην προσβάλλει την εικόνα της, κάτι που ήταν αστείο γιατί ο Γουντ ήταν πολύ ασυμβίβαστος τύπος. Έκανε σχόλια για το ροκ εν ρολ του τύπου: ”Ξέρεις τι είναι;”, Του είπα, ”Ριθμ εν μπλουζ;” Μου απάντησε, ”Μακάρι να ήταν αυτό. Θα σου πω εγώ τι είναι. Είναι μαύροι-και-κόκκινοι-και-πράσινοι-και-μοβ-που-πηδούν-πάνω-κάτω-και-ουρλιάζουν!”»

ΜΟΝΑ ΜΑΚ ΚΙΝΟΝ  «Υπήρχε ένα βιβλίο που εκδόθηκε [Απολογισμός: Η Ζωή και οι Ταινίες του Μπέλα ”Δράκουλα” Λουγκόζι, από τον Άρθουρ Λένιγκ] και έλεγε, ”Ο Εντ. Ντ. Γουντ, Τζ., παραγωγός, σκηνοθέτης, διαφημιστής, έκανε τις χειρότερες ταινίες του Χόλιγουντ”. Και συνέχιζε με τον ίδιο τρόπο στολίζοντάς τον κανονικά. Είχε τις φωτογραφίες του χωριστά. Ο Έντι γέλασε. Το βρήκε πολύ αστείο».

ΝΤΟΝ ΦΕΛΜΑΝ  «Δεν ξέρω πώς ήρθε η κουβέντα, αλλά μου έκανε ολόκληρη διάλεξη για τον Λένιγκ. Μου είπε, ”Είναι απλώς ένα μικρό αγόρι… ένα αγοράκι. Εγώ έζησα με τον τύπο!” Κάποια στιγμή θυμήθηκε κάτι αρνητικό που είχε γράψει ο Λένιγκ γι’ αυτόν στο βιβλίο και μούγκρισε, ”Αυτό το γουρούνι, ο Λένιγκ! Περίμενε μόνο να βγει το βιβλίο μου!” Το είπε με απόλυτη περιφρόνηση.

 

ΤΣΙΓΚΟΥΝΗΣ; ΤΡΕΛΟΣ;

 
Λέγεται ότι τις διαυγείς νύχτες κάτω από το παγωμένο φως του φεγγαριού, ουρλιάζει ο σκύλος και ο λύκος· και ανατριχιαστικά πλάσματα γλυστρούν έξω από τον βούρκο.
―Orgy of the Dead από τον Εντ Γουντ

ΣΑΜ ΚΟΠΕΤΖΚΙ «Δεν θα με ξάφνιαζε αν ο Εντ τρελαινόταν. Πολλοί άνθρωποι τρελένονται, γιατί δεν μπορείς να χάνεις λεφτά.

ΣΤΕΦΕΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟΦ «Το Orgy of the Dead ήταν η πρώτη ταινία που που έκανα μαζί με τον Έντι. Μαζί με το σενάριο, ήταν ο διευθυντής παραγωγής και βοηθούσε και στη διανομή ρόλων. Είχαμε προβλήματα με τον Κρίσγουελ και ο Έντι προσπάθησε να βοηθήσει γιατί ένιωθε προσωπικά υπεύθυνος. Ο Κρίσγουελ δεν ήξερε τα λόγια του και ο μπάσταρδος είχε φέρει μαζί και την ακολουθία του. Ήταν του στιλ, «Μπράβο!» Μπορείς να δεις στην σκηνή ότι διαβάζει κοιτάζοντας κάτω από την κάμερα όπου ο κακόμοιρος ο Έντι κάθεται με τις κάρτες. Κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού διαλείμματος, ψάχναμε τον Κρις. Και εκείνος κοιμόταν μακάριος ―στο διαολεμένο το φέρετρό του!

»Η μεγαλύτερη ικανοποίηση που είχα ήταν όταν προβάλαμε το Orgy of the Dead και ο Κρίσγουελ άρχισε να κλαίει. Είπε, ”Με κάνατε να φαίνομαι τόσο γερασμένος”. Και όντως τον είχα κάνει. Το κάθαρμα!

»Βρισκόμαστε στο ΚΤΤV και ο Έντι μπαίνει μέσα αδιάφορος φορώντας τη χρυσή περούκα [εκείνη που φοράει η Πατ Μπάριντζερ στο Orgy of the Dead]. Ο Μπίλι Μπάρτι, ο νάνος, ήταν κι αυτός εκεί και άρχισε να λέει αστεία. Όλοι μας γελούσαμε ―όλη η καφετέρια γελούσε μέχρι δακρύων. Την επόμενη ημέρα ήρθε φορώντας την μάσκα του Λυκάνθρωπου. Μία άλλη φορά μπήκε μέσα ντυμένος σαν μούμια και κυνηγούσε τον  κόσμο. Του είπα, ”Έντι, σταμάτα! Δεν γυρίζουμε ταινία εδώ, θα μας πετάξουν έξω!”»

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Η κακόμοιρη η Πατ Μπάριντζερ. Είχε το σύνδρομο Λου Οτζίνα, νόμιζε ότι θα γινόταν μια γαμημένη σταρ. Και δεν μπορούσε ούτε καν να ουρλιάξει πειστικά. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Και εκείνα τα βυζιά ήταν πλαστικά, μιας και το έφερε η κουβέντα».

ΣΤΕΦΕΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟΦ «Ο Έντι δεν καταλάβαινε πόσο άσχημη ήταν η συνήθειά του να πίνει. Στα μέσα της ταινίας μού ζήτησε λεφτά και τη στιγμή που τα πήρε στα χέρια του, έγινε στουπί. Έπινε μπέρμπον, Ολντ Κρόου. Και γλυκό βερμούτ ―ένα παλιομοδίτικο. Έγινε λιώμα. Μπορούσες να δεις τα μάτια του, ήταν σα να είχε βαρέσει ένεση. Τον έστειλα σπίτι. Ξεμέθυσε, και την επόμενη ημέρα όλα ήταν όμορφα και ωραία».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Ο Έντι πήγαινε σπίτι και έλεγε στην Κάθι όλα όσα είχαν γίνει κατά τη διάρκεια της ημέρας. Εκείνη άρχιζε να να βρίζει τον Στιβ, ”Αυτός ο βούλγαρος μπάσταρδος! Αυτό το παλιοσκατό!” Και συνέχιζε με τον ίδιο τρόπο. Αν ο Στιβ δεν είχε προσλάβει τον Έντι, δεν ξέρω τι θα είχαν απογίνει.

»Το κορίτσι με το χρυσαφένιο φόρεμα. Είμαστε όλοι πιωμένοι και ο Εντ γυρίζει και λέει, ”Θέλω αυτό το φόρεμα”. Του λέω, ”Καλά, κι εγώ θέλω ένα από εκείνα τα κεραμικά κρανία”. Έτσι γύρισα πίσω και είπα, ”Είναι στο αυτοκίνητό μου”. Ο Εντ είπε, ”Γουστάρω”. Ήπιαμε λίγο ουίσκι Balantine σε πλαστικά ποτήρια, το οποίο ο Έντι μισούσε, αλλά δεν μπορούσαμε να βρούμε Imperial. Πήγα να μιλήσω στον Μπομπ Καράμικο, τον οπερατέρ. Ο Καράμικο μου είπε, ”Ξέρω πως ήταν πεζοναύτης, όπως κι εγώ, αλλά ζει μέρα με την ημέρα. Αν ήμουν στην θέση σου, Τζον, δεν θα είχα καμία σχέση μαζί του”. Λίγα λεπτά αργότερα γύρισα πίσω και το ουίσκι είχε εξαφανιστεί».

ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ
Γράμμα στη Βάλντα Χάνσεν, 10/2/65:

 Αγάπη μου

Μόλις έκανα άλλη μία ταινία, το Orgy of the Dead, Προσπάθησα να σου τηλεφωνήσω απεγνωσμένα στο GR 84639 – Δεν είχα χρόνο τότε να σου δώσω – Είχε αυστηρό χρονοδιάγραμμα…

Μία καινούργια σχεδιάζεται – Η νέα μου διεύθυνση είναι 6136 ΜΠΟΝΕΡ ΣΕΝΤ ΒΟΡΕΙΟ ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ – PO 96446 Αγόρασα ένα σπίτι με πισίνα και ξενώνα – θα σου γράψω και θα τα πούμε περισσότερο μόλις λάβω νέα σου.

Ελπίζω να προσέχεις το μπλε μου ανκορά

Με αγάπη

Εντ

«Η όπως πάντα – τέλεια – κάρτα σου ελήθφη και εκτιμήθηκε»


ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ
«Το Take It Out In Trade έγινε λίγο πριν χάσουμε το σπίτι μας στη Μπόνερ Στριτ, το 1970. Δεν ήμουν και πολύ στα καλά μου …εκείνη την εποχή είχε κινηθεί διαδικασία να μας πάρουν το σπίτι.

»Ήταν μία μικρή, χαριτωμένη ταινία που τη μοντάρησε στην κάμαρή του σε μία μουβιόλα. Με κράτησε ξάγρυπνη κυριολεκτικά όλη τη νύχτα. Χρησιμοποίησε μερικούς από τους γείτονές μας, την πρώην φίλη του Κεν Ντάνκαν, τη Νόνα Κάρβερ, που έπαιξε μια γριά πόρνη [την ”Κοκκαλιάρα” Μέιζι Ράμπλντινκ] . Δεν έβγαλε χρήματα απ’ αυτή την ταινία. Ποτέ δεν έβγαλε…»

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ «Η Νόνα Κάρβερ ―στήθια σαν μπαζούκας, αλλά πολύ λεπτά μικρά πόδια. Μασούσε τσίχλα συνέχεια. Ήταν από τις πιο φημισμένες στο Γκέιτι στην οδό Μέιν».

ΝΟΝΑ ΚΑΡΒΕΡ «Συνάντησα τον Εντ Γουντ αρκετές φορές στο σπίτι του Κεν.

»Υπήρχαν δύο βερσιόν του Take It Out In Trade, νομίζω ότι η μία απ’ αυτές είχε αρκετό πορνό και ήταν αυτή που δεν βγήκε. Την γυρίσαμε στο Λέικγουντ, σε κάποια σπίτια, μέσα σε δύο ημέρες. Δεν ήταν ταινία του σωματείου, αλλά υπήρχαν καναδυο από το ΣΗΚ. Είχε και δύο ”αδερφές”. Εγώ έπαιζα το ρόλο της τσατσάς. Υποτίθεται πως ήμουν ηρωινομανής, τριγυρνούσα συνέχεια με ένα μπέιμπι ντολ. Στην ταινία, μπαίνει μέσα ένας τύπος, αρχίζει να με δέρνει, και εγώ ουρλιάζω και κλαίω. Προφανώς, ακούστηκε τόσο αληθινό που κατέφτασε η αστυνομία! Είχε πολλή πλάκα.

»Όπως το καταλαβαίνω εγώ, ο Εντ βγήκε έξω σε κάποια κλαμπ και γνώρισε ένα τύπο που ήθελε να κάνει πορνογραφικές ταινίες. Και ο Εντ του λέει, αντί να πετάξεις τα λεφτά σου, μπορώ να σου κάνω εγώ μία ταινία. Αν έχεις δύο χιλιάδες δολάρια, εσύ μπορείς να κερδίσεις μερικά χρήματα και εγώ να γυρίσω δύο εκδοχές. Την μία μπορείς να την πουλήσεις στους διανομείς τελείως νόμιμα. Και στην άλλη μπορούμε να προσθέσουμε μερικές σκηνές για την προσωπική σου συλλογή».

ΡΟΝ ΑΣΚΡΟΦΤ «Ήταν στις αρχές του ’70, όταν ο Έντι είχε κάνει μία ταινία και δεν μπορούσε να την συγχρονίσει. Έτσι, ένα βράδυ μου τηλεφώνησε. Πάω σπίτι του, χτυπάω το κουδούνι, η πόρτα ανοίγει και βλέπω το σκύλο του Εντ και δύο πόδια με ροζ παντόφλες. Αρχίζω να λέω, ”Γεια σου, Κάθι”. Αλλά ήταν ο Έντι. Ήταν αστείος με το ροζ νυχτικό και το μεγάλο του μούσι. Αλλά το έπαιξα σα να μη συνέβαινε τίποτα.

»Έριξα μία ματιά στο συχρονιστή … ήταν μία σκηνή στην κουζίνα με δύο τύπους που φιλιόντουσαν ή κάτι τέτοιο. Τσακώθηκε με το μοντέρ· ο μοντέρ παραιτήθηκε και πήγε σπίτι του. Ο Έντι έβαλε προσθήκη ένα κουδούνισμα τηλεφώνου και έπειτα έχασε το συγχρονισμό και δεν ήξερε γιατί. Και έτσι του είπα, ”Έντι, όταν προσθέτεις ένα κομμάτι, πρέπει να αφαιρείς την ίδια ποσότητα που ήταν μέσα, αλλιώς θα έχεις καθυστέρηση”».

ΜΙΚΑΕΛ ΝΤΟΝΟΒΑΝ Ο’ΝΤΟΝΕΛ «Δουλέψαμε μαζί σε μία ταινία που σκηνοθέτησε ο Αποστόλοφ, το Hot Ice. Νομίζω ότι ο Εντ έπαιζε έναν θυρωρό. Όταν γυριζόταν το Take It Out In Trade, με διάλεξε για τον ρόλο του Μακ ΜακΓκρέγκορ, ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ. Μου είπε, ”Είσαι ο τέλειος τύπος”. Ο Μακ ΜακΓκρέγκορ –αυτός ήμουν. Έκανα τον Μακ ΜακΓκρέγκορ Μάρλοου. Πάντα αγαπούσα τον Μάρλοου γιατί είχε κάτι αρχίδια μεγαλύτερα και απ’ τον ίδιο. Επιτεθόταν και δοκίμαζε τα πάντα.

»Ο Εντ σου έδινε πλήρη κυριαρχία, σε άφηνε να κάνεις ό,τι ήθελες. Του έδειχνες τι μπορούσες να κάνεις και έπειτα προχωρούσες και το έκανες. Ο Έντι σε άφηνε να αυτοσχεδιάζεις πολύ. Πολύ. Γιατί δεν ήταν κολλημένος σε κάποια συγκεκριμένη ιδέα».

 

 

ΤΣΑΡΛΣ ΑΝΤΕΡΣΟΝ «Η Νεκρομανία έγινε γιατί η Pentulum ήθελε μία ταινία μεγάλου μήκους. Αμέσως ο Εντ είπε, “Μπορώ να την κάνω – θέλετε το Όσα Παίρνει ο Άνεμος; Οτιδήποτε και να θέλετε, θα σας το κάνω”. Έτσι είχε το ελεύθερο να κάνει ό,τι ήθελε, αρκεί να ήταν σέξι και να ταίριαζε με την αγορά τους. Έτσι του κατέβηκε  η ιδέα της Νεκρομανίας, ένα αναμάσημα της παλιάς εποχής με τη Βαμπίρα και όλα αυτών. Η ταινία θα παιζόταν σε κινηματογράφους τύπου Pussycat Theatres.

»Οι τελευταίες ταινίες που έκανε ήταν κάποιες που κάναμε μαζί για την Pentulum. Αποτελούσαν μέρος ένος οδηγού για το σπίτι. Αγόραζες αυτές τις ταινίες των 8 mm μαζί με τα βιβλία, κατάλαβες; Η ταινία ξεκινούσε με ένα είδος ρομαντικής ειδυλλιακής κατάστασης ανάμεσα σε έναν άντρα και τη σύζυγό του στο σπίτι τους και μετά κατέληγε σε κάτι που βασικά δεν ήταν τίποτα παραπάνω από σκληρό πορνό. Αλλά είχε την επίφαση ότι είναι … αυτοβοήθεια. Ήμασταν συν-σκηνοθέτες. Τα ονόματά μας ποτέ δεν εμφανίστηκαν στην οθόνη…

»Μία βδομάδα πριν αρχίσουν τα γυρίσματα της Νεκρομανίας, ο Εντ είχε ένα από τα γνωστά μεθύσια του. Οι ημέρες περνούσαν και περνούσαν … και ο Εντ πουθενά. Του τηλεφωνούσαμε και ο Εντ ήταν αδιάθετος ή κάτι τέτοιο. Όλοι έβαζαν στοιχήματα. Ένας κακόβουλος τύπος έλεγε συνέχεια ότι ο Εντ ήταν τόσο καιρό έξω από τα πράγματα που φοβόταν να γυρίσει ξανά ταινία. Αλλά ο Εντ γέλασε τελευταίος. Το απόγευμα πριν ξεκινήσει το γύρισμα, ο Εντ εμφανίστηκε με την κεντητή καουμπόικη στολή του και κόπιες από το σενάριο. Και ξεκινήσαμε.

»Στη Νεκρομανία έπαιξε έναν τύπο σαν τον Όρσον Ουέλς, ένα μάγο. Είχε κάτι το αλλόκοτο όταν έπαιζε στην σκηνή, ένα διαβολικό γιατρό ή κάτι τέτοιο».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Όταν ο Εντ μου μίλησε για την Νεκρομανία, μου είπε, ”Θα δεις έναν σκηνοθέτη σε δράση”. Και ήταν καλός. Η Νεκρομανία γυρίστηκε στα στούντιο του Χαλ Γκούθου μέσα σε μία εβδομάδα. Είχε κάποια σκηνικά που έμοιαζαν με δωμάτιο μοτέλ, ξενοδοχείου ή οτιδήποτε υποτίθεται πως ήταν. Το πρώτο που θυμάμαι είναι ότι χάλασε η κάμερα! Η Άριφλεξ πηδούσε συνέχεια! Δεν μπορούσες να κάνεις μία λήψη. Ο κάμεραμαν είπε, ”Ας συνεχίσουμε με μία κάμερα Εκλέρ”. Ο Έντι δεν ήξερε τι ήταν η κάμερα Εκλέρ! Του είπα, ”Ναι, Έντι, πάρε την Εκλέρ. Και πάρε ένα 12-120 ζουμ και δεν χρειάζεται να αλλάζεις το δακτύλιο, απλά το πιέζεις”. Ο Έντι δεν είχε την παραμικρή ιδέα για τι πράγμα μιλούσα και ο παραγωγός είπε, ”Δεν νομίζω πως θα διευθύνεις τα γυρίσματα εδώ”, και ο Έντι απάντησε, ”Συμφωνώ, συμφωνώ”. Έτσι, φύγαμε με τις Εκλέρ. Ήμουν βοηθός του Έντι και πληρωνόμουν 75 δολάρια για δύο ημέρες γύρισμα. Στο στούντιο του Χαλ Γκούθου επέτρεπαν το γυμνό αλλά όχι το σκληρό πορνό. Την τρίτη μέρα πήγαν σε ένα άλλο πλατό για τις σκηνές του πορνό. Ήταν κάτι σαν ξενοδοχείο-στέκι, όπου πήγαιναν εκεί ζευγάρια για να θεραπεύσουν τα σεξουαλικά τους προβλήματα. Δεν ήταν κακή ιδέα».

ΤΕΝΤ ΓΚΟΡΛΕΪ «Από τις δύο υποκοστολογισμένες ταινίες του Εντ, η Νεκρομανία ήταν η καλύτερη. Ήταν για μία γυναίκα που πουλούσε ερωτικά φίλτρα σε ένα τυπικό Εντ Γουντ σπίτι, μυστηριώδες και  αραχνιασμένο, στο στιλ των ταινιών του Μπέλα Λουγκόζι. Ο Εντ τριγυρνούσε φορώντας το ροζ μπέιμπι ντολ και ήρθε και ο Κρίσγουελ στο γύρισμα. Και μπερδέψαμε τα φέρετρα. Διαλέξαμε το λάθος φέρετρο από τον Κρίσγουελ. Το ένα ήταν από την εποχή του Λίνκολν και το άλλο μοντέρνο. Φυσικά το κοινό δεν θα κοιτούσε το φέρετρο, αλλά ήταν μέρος της, εε, της άποψης.

»Την πουλήσαμε πριν την κυκλοφορήσουμε. Το μοντάζ δεν πήρε πολύ χρόνο. Δεν θέλαμε να ασχοληθούμε και με αυτό. Εκείνη την εποχή δεν ήμασταν μέσα στις κινηματογραφικές επιχειρήσεις.

»Είχε περίπου 45 βαθμούς μέσα στο στούντιο. Η Ρενέ Μποντ λιποθύμισε. Τις ρίχναμε νερό για να συνέλθει … αλλά όλοι συνεχίζαμε, ήταν ένας αγώνας.

»Οι ηθοποιοί λάτρευαν τον Εντ. Ήταν πολύ ευγενικός, πολύ υπομονετικός. Μισώ που το λέω αυτό, αλλά το να σκηνοθετεί με το ροζ μπέιμπι ντολ του φαινόταν πολύ φυσιολογικό! Απόλυτα φυσικό. Γιατί πάντοτε φορούσε ροζ μεταξωτά παπούτσια, βελούδινα παντελόνια και ροζ ανκορά πουλόβερ. Και στηθόδεσμο. Αυτός ήταν ο Εντ Γουντ. Όταν δούλευε ήταν φανταστικός. Αλλά ο Εντ Γουντ ήταν ο χειρότερος εχθρός του εαυτού του … το μπουκάλι.

»Κάναμε την Νεκρομανία για 700 δολάρια. Και την άλλη ταινία περίπου στην ίδια τιμή. Το πιο ακριβό πράγμα ήταν το φιλμ. Για τα σκηνικά, το ακριβότερο ήταν το φέρετρο και ένας ταρυχευμένος λύκος. Όλα τα άλλα ήταν λίγο-πολύ αυτοσχέδια. Και διαλέξαμε την πιο ζεστή ημέρα του χρόνου για να γυρίσουμε αυτό το διαολεμένο πράγμα».

ΜΠΑΝΤΙ ΧΑΪΝΤ «Ο Κρίσγουελ μου τηλεφώνησε και μου είπε, ”Ο Έντι μας θέλει το απόγευμα στο γύρισμα”. Έκανε διαολεμένη ζέστη. Ο Έντι καθόταν στην καρέκλα του σκηνοθέτη, με στενό μαύρο παντελόνι και χωρίς πουκάμισο. Το σκηνικό ήταν μια κρεββατοκάμαρα και στο πλάϊ υπήρχε ένα φέρετρο και ένας ταρυχευμένος λύκος».

ΤΕΝΤ ΓΚΟΡΛΕΪ «Υπήρχαν δύο τύποι. Ο ένας το σήκωνε, ο άλλος δεν μπορούσε. Το πρόβλημα ήταν πως του τύπου που του σηκωνόταν, υποτίθεται πως δεν έπρεπε, και ούτω καθεξης. Δεν μπορούσαμε να αλλάξουμε ρόλους και έτσι το γυρίσαμε έτσι, και ό,τι βγήκε, βγήκε».

 ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «ΣΕ αυτό το επεισόδιο, ο Έντι προσπαθεί να διευθύνει εκείνο τον υποτιθέμενο ηθοποιό πώς να παίξει τη σκηνή του. Ο Έντι φαντάζεται την προσωπικότητα και λέει, «Όχι, αγαπητέ μου, εγώ πρέπει να έρθω πρώτος! Πρέπει να έρθω πρώτος!»

ΜΑΪΛΑ ΝΑΡΜΙ «Ήμουν στο Γενικό Νοσοκομείο, όχι στο τηλεοπτικό, στο πραγματικό νοσοκομείο, επειδή είχα πάθει κάποιο είδος παράλυσης και έπρεπε να μάθω να περπατάω ξανά, και ένας τύπος βγαίνει από το δωμάτιο του Αιματολογικού και μου λέει, ”Είναι κάποιος στο τηλέφωνο που σας ζητάει”. Ήταν ο Εντ Γουντ. Και του μίλησα για ώρα, ήταν η τελευταία φορά που μιλήσαμε. Πρέπει να ήταν το ’71. Ο Εντ είπε, ”Κάνω μία ταινία και θέλω να παίξεις”. ”Έντι, είμαι σε αναπηρική καρέκλα, δεν μπορώ να περπατήσω”. ”Δεν πειράζει, δεν πειράζει, γλυκιά μου. Δεν υπάρχει πρόβλημα, σε θέλω”. Δεν μου είπε τον τίτλο της ταινίας, ή περί τίνος επρόκειτο. Περίπου δύο μήνες αργότερα δέχτηκα ένα τηλεφώνημα, δεν ξέρω πώς με βρήκαν, αλλά με βρήκαν. Εκείνος ο μπυρόβιος τύπος μου είπε πως ο Έντι με ήθελε και μετά άρχισε να μου εξηγεί για την ταινία. ”Θα είσαι ξαπλωμένη στο φέρετρο, δεν θα φοράς τίποτα…” Είχα μείνει άναυδη και το μόνο που του είπα ήταν, ”Ξέρεις, δεν μπορώ να περπατήσω”. Μου λέει, ”Αυτό δεν μας πειράζει. Μπορείς να ανασηκωθείς, έτσι δεν είναι;” Και συνέχισε, ”Δεν θα φοράς τίποτα, θα είσαι μέσα στο φέρετρο και θα ανακαθίσεις”. Νομίζω πως έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Και συνέχισε, ”Ναι, και ένας τύπος πηδάει επάνω σου φωνάζοντας, ‘Βέεελοοος!’” Έπειτα μου είπε, ”Για εκατό λόγους, μωρό μου, χρησιμοποιεί το όνομά σου”. Τέλος πάντων του είπα ότι δεν με ενδιέφερε. ”Η δεσποινίς Γκάρμπο δεν εργάζεται αυτή την εποχή, νομίζω ότι μπορεί να ανασηκωθεί καλύτερα από εμένα”.

 ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Η Μάιλα Νάρμι επρόκειτο να κάνει το βαμπίρ ένοικο εκείνου του τρελόσπιτου όπου συχνάζαν παντρεμένα ζευγάρια και εραστές. Αυτή που θα έβγαινε από το φέρετρο θα ήταν η Μάιλα. Μου είπε, “Έχω αυτοκτονήσει ξανά επαγγελματικά, αλλά δεν νομίζω ότι θα έπρεπε να κάνω αυτή την ταινία”. Έτσι το είπα στον Έντι και είπε, “Ω, σκατά. Τώρα πρέπει να βρω κάποια άλλη”. Και βρήκε. Την μακιγιάρησα με τέτοιο τρόπο στα μάτια που να μοιάζει με την Βαμπίρα».

 Έπειτα ακούστηκε το αλλόκοτο βογγητό μέσα από το φέρετρο. Ο Ντάνι το έκλεισε νευρικά. Η Σίρλεϊ κρατιόταν από το παρήγορο χέρι της Μπαρμπ προσπαθώντας να διώξει κάθε είδος τρόμου. Ύστερα η Τάνια γύρισε αργά να κοιτάξει το μπρούτζινο κουτί.
Αναμένουμε την εμφάνισή σου, ω, Μαντάμ Χέλις”.
Το βογγητό φαινόταν να δυναμώνει… έπειτα χάθηκε και μετά επέστρεψε ξανά.
“Σε αναμένουμε όλοι, Μαντάμ Χέλες”, είπε η ικετευτική φωνή της Μπαρμπ επαναλαμβάνοντας μερικές από τις λέξεις που είχε πει η Τάνια.
“Έρχομαι…” είπε η φωνή ανάμεσα στα βογγητά.
Τότε το καπάκι του φέρετρου άνοιξε τρίζοντας. Δεν θα περίμενε κανείς τέτοιο τρίξιμο από ένα τόσο καλογυαλισμένο κουτί, όπως δεν περίμενε και τον κεραυνό που ακούστηκε από ένα μονοπάτι στο βουνό, όμως ο κεραυνός ήταν εκεί, όπως και το ουρλιαχτό του δυνατού άνεμου … και η φιγούρα που σηκώθηκε μέσα από τα βάθη του μοβ, βελουδένιου κουτιού ίσως υπήρξε όμορφη παλιότερα, αλλά τώρα ήταν αδύνατο να το καταλάβεις μέσα απ’ όλο αυτό το βαρύ μέικ-απ. Τα χείλη, όμως, ήταν λαμπερά και κατακόκκινα σαν αίμα και τα δόντια, άσπρα, κοφτερά και μακριά.

– The Only House, από τον Εντ Γουντ

 

ΡΙΚ ΛΟΥΤΖΙ «Εγώ, η Ρενέ Μποντ και η Μάρι Άρνολντ παίζαμε στην Νεκρομανία, μαζί με μερικές άλλες γκόμενες. Ο Εντ Γουντ ήταν πραγματικά δεσποτικός έτσι είμαι σίγουρος ότι έδωσε στον εαυτό του ένα μικρό ρόλο α-λα Χίτσκοκ γιατί έτσι έβλεπε τον εαυτό του. Νομίζαμε ότι γύριζε κωμωδία, για να σου πω τη μαύρη αλήθεια. Ήμασταν ένα μάτσο νέα παιδιά και νομίζαμε ότι αυτό το πράγμα ήταν ένα είδος κωμωδίας…

»Γυρίστηκε μέσα σε δύο ή τρεις ημέρες, οι περισσότερες ταινίες εκείνη την εποχή έτσι γυρίζονταν ―δύο ημέρες γύρισμα ήταν πολύ. Ήταν η μοναδική φορά που έκανα έρωτα μέσα σε φέρετρο, είναι κάτι που δεν ξεχνάς εύκολα. Ο Εντ μας έδινε τις ατάκες μας και έλεγε, κάντο έτσι ή κάντο αλλιώς, περπάτα εδώ ή περπάτα εκεί. Νόμιζε ότι θα γινόταν κάτι σπουδαίο, αλλά αυτό το ακούς από όλους τους σκηνοθέτες. Το σενάριο έλεγε απλώς, ”κάνεις σεξ” και έπειτα έπρεπε να τα κάνεις όλα μόνος σου. Το ίδιο το σενάριο πρέπει να ήταν μόνο 20 σελίδες».

ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ  (Από το Censorship, Sex and the Movies, Βιβλίο 1:  Πρόσφατα ένας παλιός παραγωγός ταινιών ”Β” δέχτηκε πρόταση να κάνει μία ταινία με γυμνά για ένα νέο και καινούργιο παραγωγό. Ο παλιός, ο παραδοσιακός παραγωγός, έκανε ταινίες με προϋπολογισμό μεταξύ σαράντα και εξήντα χιλιάδων δολαρίων για κάθε ταινία. Έτσι, όταν ρώτησε ποιος θα ήταν ο προϋπολογισμός, ο νέος παραγωγός του είπε πέντε χιλιάδες δολάρια και ο παλιός έπεσε ξερός.

Μόνο τα έξοδα του εργαστηρίου κάλυπταν σχεδόν ολόκληρο τον προϋπολογισμό … το εργαστήριο και το φιλμ. Τα λίγα που έμεναν θα πήγαιναν στον κάμεραμαν και στους ηθοποιούς.

Στη Νεκρομανία, το μεγαλύτερο μέρος της έμφασης δίδεται στη βασική ιστορία. Αυτή η ταινία είναι κινηματογραφημένη με εξαιρετικό χρώμα από δύο από τους καλύτερους κάμεραμεν του Χόλιγουντ, έχει μία γερή ιστορία και καλές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές.

Έχει ένα σκηνοθέτη που είναι παραπάνω από είκοσι χρόνια στη δουλειά και ένα μοντέρ που έχει κάνει περισσότερες ταινίες απ’ όσες μπορεί να μετρήσει. Αλλά είναι σίγουρος νικητής στο box office και παράλληλα θα δημιουργήσει μία νέα τάση στίς ταινίες σεξ.

Αν και αυτό που ζητά το κοινό είναι σκηνές σεξ, σίγουρα θα τους ενδιέφερε μία ισορροπημένη ιστορία και θα έπαιρνε ενθουσιώδεις κριτικές στις εκδόσεις που ασχολούνται με τέτοιου είδους ταινίες. Δεν υπάρχει τίποτα το προσβλητικό για τον θεατή. Η νοημοσύνη του δεν προσβάλλεται από κακοτεχνίες λειτουργιών που λαμβάνουν χώρα πίσω από την σκηνή. Και σίγουρα είναι μία ταινία ήχου. Οι ηθοποιοί γνωρίζουν τα λόγια τους και τα ερμηνεύουν με την αυτοπεποίθηση και το επαγγελματικό στιλ που είναι υποχρεωμένοι να επιδεικνύουν στις υψηλής αξίας ανεξάρτητες παραγωγές.

Η Νεκρομανία επιλέγεται εδώ ως παράδειγμα επειδή αποτελεί την τάση προς την καλύτερη ψυχαγωγία στις πορνοταινίες. Έτσι, όταν ο πελάτης πληρώνει 3, 5, ή δεν ξέρω ‘γω πόσα δολάρια, στο ταμείο, δεν φεύγει από τον κινηματογράφο νιώθοντας ότι εξαπατήθηκε.

ΧΑΛ ΓΚΟΥΘΟΥ «Ο Εντ έκανε πολλούς μικρούς ρόλους σε ταινίες που έκανα τη φωτογραφία. Ίσως σε 10 με 15 απ’ αυτές. Μικρούς ρόλους, περάσματα, ρολάκια σε κανονικές ταινίες και σεμερικές κοριτσίστικες ταινίες. Έπαιξε πολλούς διαφορετικούς ρόλους – ήταν εξαίρετος ηθοποιός».

ΤΖΟΪ ΡΟΜΠΕΡΤΣΟΝ «Στο The Photographer,  στο οποίο ήμουν παραγωγός και σκηνοθέτης, ο Εντ έγραψε το σενάριο και έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ήταν ένα μαλακό πορνό, 16 mm, το ’68 ή το ’67. Εμφανιζόταν ως μισο-τραβεστί, αλλάζοντας συνέχεια από άντρα σε τραβεστί. Τσέκαρε τα ρούχα των κοριτσιών. Στο Misty ήταν μέσα σε ένα τζακούζι ντυμένος γυναίκα».

ΠΟΛ ΜΑΡΚΟ «Νομίζω ότι έκανε μερικές ταινίες πορνό σε ένα μικρό στούντιο στο βόρειο Χόλιγουντ. Ήταν 10λεπτα φιλμάκια. Τα αποκαλούσε ”Μικρά σύντομα θέματα”. Για μία περίοδο του έλεγα συνέχεια, ”Πότε θα ξαναγυρίσεις στα νόμιμμα;” Μου απαντούσε ότι αυτό ήταν που τον κρατούσε ζωντανό, το να κάνει λουπς και να γράφει τα βιβλία του».

Υπάρχουν μηχανές προβολής σε κάθε στοά κάθε πόλης. Για εικοσιπέντε ή πενήντα σεντς μπορεί κανείς να δει αυτό που ονομάζουμε”ΛΟΥΠ”. Είναι ένα φιλμάκι 16 mm, είτε έγχρωμο είτε ασπρόμαυρο, το οποίο διαρκεί περίπου δώδεκα λεπτά. Παρόλα αυτά ο πελάτης δεν βλέπει και τα δώδεκα λεπτά με ένα νόμισμα. Η ταινία είναι χωρισμένη σε μέρη, από 4 έως 8 μέρη, ανάλογα με τον πωλητή και τη μηχανή του.

Και αυτές οι ταινιούλες είναι τόσο ΚΑΥΤΕΣ όσο μπορεί να είναι μία οποιαδήποτε ταινία.
―από το Censorship, Sex and the Movies, Βιβλίο 1 του Εντ Γουντ

ΤΕΝΤ ΓΚΟΡΛΕΪ «Έκανε πολλά λουπς. Έκανε ένα λουπ όπου έπαιζε ένα μεξικανό φυλακισμένο. Είχε ένα ντίλντο και ένα σομπρέρο. Και πήρε το κορίτσι μαζί του, αλλά μόνο για ένα δευτερόλεπτο. Όλοι γελούσαν τόσο δυνατά που με δυσκολία κρατούσαμε την κάμερα ίσια. Ήταν μία παλιά σουηδική ερωτική ταινία, την παλιά εποχή που κάναμε μόνο ταινίες χωρίς διαλόγους».

 Ο Σόλι τους είχε οδηγήσει μέσα από ένα βρώμικο διάδρομο, αυλακωμένο από χρόνια ολόκληρα βαριών παπουτσιών και  ψηλοτάκουνων να περπατούν κατά μήκος του. Τα σκαλιά που οδηγούσαν κάτω δεν ήταν σε καλύτερη κατάσταση. Η βαριά πόρτα της σκηνής ήταν ανοιχτή και η σκηνή φάνταζε αντάξια του υπόλοιπου κτιρίου, αν και υπήρχε ένα αρκετά ικανοποιητικό σκηνικό  κουζίνας, υπνοδωματίου και σαλονιού. Τα φώτα ήταν πανάρχαια, αλλά λειτουργούσαν, όπως ανακάλυψε ο Κρις. Και σε μία απομακρυσμένη γωνία υπήρχε ένα μπλε πανί που έπαιζε το ρόλο του ουρανού και ένα μάτσο πλαστικά δέντρα τα οποία μπορούσαν να τοποθετηθούν σε όποια θέση ήθελες.
Υπήρχαν μόνο τρεις άντρες στο πλατό. Κάποιος Χανκ που βαστούσε μία φωτογραφική κάμερα περασμένη στο λαιμό του. Ο Έρνι, ο άντρας που χειριζόταν την κινηματογραφική κάμερα, και ένας νεαρός συνεργάτης, ο Λίροϊ, παιδί για όλες τις δουλειές, αλλά κυρίως φρόντιζε τα φώτα. Ο Σόλι σύστησε βιαστικά τον Κρις στον κόσμο και είπε στους δύο καμεραμεν τι ήθελε.
Η γερασμένη κάμερα των 16 mm άρχισε να βουίζει και η συνομήλική της σταθερή κάμερα άρχισε να τραβά.

―από το TV Lust, του Εντ Γουντ

ΦΙΛ ΚΕΜΠΡΙΤΖ «Όταν πρωτοξεκίνησε ο Καμπαλέρο, έκαναν ταινίες των 8 mm. Έβαζαν λεζάντες της μίας γραμμής στο κάτω μέρος της οθόνης, όπως στις ταινίες χωρίς διαλόγους. Έδωσαν στον Εντ εκατό δολάρια για να γράψει δέκα ταινίες. Έπρεπε να είναι το λιγότερο πενήντα γραμμές σε κάθε ταινία».

ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΓΟΥΑΡΝΤ «Ο Στιβ Αποστόλοφ [Α.Σ.Στέφεν] έδινε ένα μεγάλο πάρτι πριν γυρίσουν το Cocktail Hostesses και το Dropout Wife. Είχε νοικιάσει ένα δωμάτιο στο Μίκαελς, ένα πολύ πολυτελές μέρος στο Λος Φελίζ και Χίλχαρστ. Η Ρενέ Μποντ, η βασίλισα του πορνό, και όσοι είχαν σχέση με την ταινία, ήταν εκεί. Και ο Έντι, που είχε γράψει τα σενάρια, ήθελε να πάω μαζί του, γιατί ήξερε ότι δεν έπινα και σχεδίαζε να μεθύσει, να γίνει πίτα, και ήθελε να τον γυρίσω σπίτι».

ΠΙΤΕΡ ΚΟΪ «Διάβασα μία από τις πορνογραφικές του νουβέλες και έμεινα έκπληκτος που έγραφε τέτοια πράγματα. Μου είπε, ”Είμαι αναγκασμένος να το κάνω, αυτό πληρώνει το φαΐ και το νοίκι μου”».

ΜΠΑΝΤΙ ΧΑΪΝΤ «Ο Έντι είχε κάνει πολύ πορνό πολύ πριν προβληθεί το Βαθύ Λαρύγγι. Όταν το Βαθύ Λαρύγγι ξαφνικά έγινε μεγάλη επιτυχία, ο Έντι είπε, ”Τι στο διάολο γίνεται εδώ; Εγώ γράφω τέτοια πράγματα εδώ και έξι χρόνια!”»

ΜΠΕΡΝΙ ΜΠΛΟΥΜ «Για μένα, ο Εντ Γουντ ήταν μία τρελή ιδιοφυία. Πολύ πιο μπροστά από την εποχή του. Όλοι τους φοβόντουσαν να κάνουν αυτά που έκανε εκείνος. Ήταν ο πιο παραγωγικός συγγραφέας που γνώρισα. Και ο πιο γρήγορος. Μπορούσε να γράψει καλύτερα πράγματα μεθυσμένος από ό,τι οι περισσότεροι συγγραφείς νηφάλιοι».

ΠΟΛ ΜΑΡΚΟ «Ήταν πάντα σαν τον Λιμπεράτσε, χτυπιόταν, αναπηδούσε στον καναπέ, κοπανούσε τη γραφομηχανή του. Αν κλείσω τα μάτια μου, μπορώ να φέρω την εικόνα του ολοζώντανη, τον πισινό του να πηγαίνει πάνω κάτω καθώς κοπανάει την γραφομηχανή του. Όπως έκανε ο Λιμπεράτσε όταν έπαιζε πιάνο».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Είχε καταγράψει όλη του τη ζωή. Ακόμα και όταν ήταν στους Πεζοναύτες έγραφε και έγραφε.

»Δεν δούλευε οκτώ ώρες τη μέρα, επτά μέρες την εβδομάδα: το έκανε ακανόνιστα, όποτε του ερχόταν η έμπνευση. Είχε πάντα μαζί του ένα χαρτί και ένα στιλό – ήταν μέρος του εαυτού του. Μπορούσε να τρώει και να του έρθει μία ιδέα.

»Νομίζω ότι μετάφερε κάποια από τα όνειρά του στις ιστορίες του. Όταν ο Έντι σκεφτόταν, έγραφε ή συνέθετε, περπατούσε πάνω κάτω, πίσω-μπρος, έσφιγγε και ξέσφιγγε το δεξί του χέρι. Είχε αξιοθαύμαστη αυτοσυγκέντρωση και μπορούσε να γράφει χωρίς να ενοχλείται από την παρέα που ήταν πάντα γύρω του, και πραγματικά του άρεσε να υπάρχει ένα πλήθος από φίλους και κολλητούς γύρω του όλη την ώρα.

»Ο Έντι δεν ήταν συστηματικός άνθρωπος – ήταν τόσο ανυπόμονος. Αλλά ήταν πολύ γρήγορος με την IBM Executive γραφομηχανή του – Θεέ μου, απίστευτα γρήγορος!»

ΜΠΑΡΙ ΕΛΙΟΤ «Εμφανίστηκε ένα πρωινό στις εννιά, τα χέρια του έτρεμαν όπως συνήθως, και είχε ένα πάκο σελίδες σημειώσεων και ήθελε να δανειστεί μία γραφομηχανή. Προφανώς είχε βάλει τη δικιά του ενέχυρο. Έτσι τον έβαλα σε ένα δωμάτιο με μία γραφομηχανή. Του έφερα ένα φλιτζάνι καφέ γύρω στο μεσημέρι. Μέχρι την ώρα που σηκώθηκε, αργά το βράδι, είχε γράψει ένα ολόκληρο σενάριο για ταινία. Δεν μπορούσα να το πιστέψω».

ΠΑΝΤΙ ΧΑΪΝΤ «Έβγαιναν από το κεφάλι του με ρυθμό πολυβόλου. Πραγματικά γρήγορα. Μπορούσε να καθήσει κάτω και να γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο μέσα σε τέσσερις ώρες. Δεν χρειαζόταν να ξαναγράψει ή να διορθώσει τίποτα.

»Όταν μου έλεγε μία ιδέα για κάποιο ρόλο σε μία ταινία που ήθελε να γράψει, με ρωτούσε, ”Ποιος νομίζεις ότι θα το έπαιζε πραγματικά καλά;” Αν το προηγούμενο βράδυ είχα συναντήσει τον Τζον Κάραντάιν σε κάποιο μπαρ και τον είχα στο μυαλό μου, του έλεγα, ”Εντ, ξέρεις ποιος θα το έπαιζε πραγματικά καλά; Ο Τζον Καραντάιν”. Και εκείνος μου έλεγε, ”Ναι. Ξέρεις, είναι σαν να τον βλέπω να το κάνει. Ναι”. Αυτό έκανε, έψαχνε κάποιον στην πραγματική ζωή για να τον φανταστεί στο ρόλο, και μετά έγραφε τα λόγια».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Όταν έγραφε, το ποτό έδειχνε να τον βοηθάει. Συνηθίζαμε να καθόμαστε και να τα λέμε και ήταν τόσο ωραία η διαδικασία του να πίνουμε και να μιλάμε, να μιλάμε και να πίνουμε. Ξυπνούσε στη μέση της νύχτας έχοντας σκεφτεί κάτι και ευτυχώς έγραφε τα περισσότερα απ’ αυτά. Το ποτό τον βοηθούσε. Ήταν πάντοτε κοντά σε ένα μολύβι».

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ «Μου έδωσε δύο από τα περιοδικά του και τα υπέγραψε. Μου τηλεφωνούσε στη μέση της νύχτας και μου έλεγε, ”Πώς σου φαίνεται αυτό το τέλος;” Με ρωτούσε πώς θα το τελείωνα εγώ και τι σκέφτομαι γι’ αυτό κι εκείνο, ή θα μου διάβαζε μία παράγραφο και θα με ρωτούσε, ”Σου φαίνεται αυθεντικό;”»

ΠΟΛ ΜΑΡΚΟ «Υπήρχαν στοίβες από σενάρια στο πάτωμα. Ο Εντ μπορούσε να έχει γράψει τα τρία τέταρτα από ένα σενάριο και ξαφνικά να θυμηθεί κάτι για ένα άλλο, να το βρει και να αρχίσει ένα άλλο κεφάλαιο και μετά να το αφήσει, να πάρει ένα χαρτί, και να αρχίσει να γράφει κάτι άλλο. Έγραφε τρία ή τέσσερα ταυτόχρονα. Φορούσε σκιά στα βλέφαρα, όλη νύχτα ξύπνιος, και ένα αστείο μικρό καπέλο, ένα πουλόβερ ανκορά ή ένα ολόσωμο καλσόν, και έμοιαζε με ηλικιωμένο άντρα/γυναίκα.

»Ο Ντέιβιντ Ντε Μέρινγκ ερχόταν με μία σακούλα κοτόπουλο κι ένα μπουκάλι, ο Εντ το τηγάνιζε και γέμιζε τη μια πιατέλα μετά την άλλη. Κρατούσε  ένα μπούτι από κοτόπουλο στο ένα χέρι, ένα τσιγάρο στο στόμα του, ένα μπουκάλι βότκα, την τηλεόραση μπροστά του. Παρακολουθούσε τηλεόραση, κοίταζε εμένα, άκουγε την γυναίκα του που του γκρίνιαζε, έπινε, και έπειτα, συνεχίζοντας να μιλά με το τσιγάρο στο στόμα, πήγαινε στο άλλο δωμάτιο, δάγκωνε μία μπουκιά από το κοτόπουλο, το ακουμπούσε στο τραπέζι, το έπλενε με την βότκα, έπαιρνε τον αναπτήρα, έπαιρνε μία χειρόγραφη σελίδα, δακτυλογραφούσε στην γραφομηχανή, κρατούσε τη συζήτηση και μου επαναλάμβανε ό,τι του είχα πει. Και μπορούσε να μου πει τι είχε γίνει στην τηλεόραση. Έμενες με το στόμα ανοιχτό – Θεέ μου, πώς τα καταφέρνει;»

ΝΤΟΝ ΝΕΪΓΚΕΛ «Ο Εντ έγραφε για λογαριασμό πολλών ανθρώπων. Το έκανε για 250 δολάρια, μερικές φορές και για χίλια, εξαρτιόταν από το τι θα έβγαζαν.

»Αλλά … μπορούσε να πετάξει έξι μπάλες στον αέρα και να μην βρει ούτε τις δύο…»

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Όταν ο Μπέρνι Μπλουμ έφυγε από την Golden State, ο Έντι πήγε μαζί του και ξαφνικά μία μέρα ο Μπέρνι τηλεφωνεί στον Έντι και του λέει, Θα ξεκινήσω δική μου εταιρεία, τις Εκδόσεις Pentulum, έλα να με βοηθήσεις”. Ένα απόγευμα ο Ντιουκ Μουρ και εγώ καθόμασταν σε αυτό το πρωτοκλασσάτο μεξικάνικο μπαρ πίνοντας τεκίλες και ο Έντι με τον Μπέρνι κάθισαν μαζί προσπαθώντας να τελειώσουν τα δύο πρώτα βιβλία, το Raped in the Grass και το Bye Bye Broadie».

 MΠΕΡΝΙ ΜΠΛΟΥΜ «Οι άνθρωποι για τους οποίους δούλευα, αγόραζαν αυτό που λέμε ”πακέτο”, περιοδικά πακεταρισμένα μαζί, έτσι αποφάσισα να εκδόσω τα δικά μου περιοδικά. Ο Εντ ήταν ένας από τους πρώτους συγγραφείς που προσέλαβα. Προσέλαβα συνολικά πέντε συγγραφείς. Νομίζω ότι η δουλειά του Εντ ισοσκέλιζε τη δουλειά των άλλων τεσσάρων. Είχε απίστευτη φαντασία, ήξερε πώς να γράφει, έβγαινε καπνός από την γραφομηχανή όταν έγραφε. Μπορούσε να πάρει την ίδια ιστορία και να την ξαναγράψει, να αλλάξει τους χαρακτήρες και τις τοποθεσίες χωρίς να καταλάβεις την διαφορά. Ήταν ένας από τους λίγους συγγραφείς σε αυτή την δουλειά που χρησιμοποιούσε το πραγματικό του όνομα. Ο Εντ έκανε δύο με τρία περιοδικά το μήνα. Είχαμε συγγραφείς που μοιράζονταν το ίδιο γραφείο, αλλά ο Εντ δούλευε μόνος του γιατί οι άλλοι τύποι τον ζήλευαν επειδή ήταν πολύ πιο γρήγορος. Δεν διόρθωνε ποτέ … δεν έβλεπες ποτέ πεταγμένα χαρτιά στο καλάθι των αχρήστων – ό,τι έβγαινε από την γραφομηχανή ήταν το τελικό αποτέλεσμα. Έχω γνωρίσει δεκάδες συγγραφείς, αλλά δεν ξέρω κανέναν που να μπορεί να γράψει τόσο γρήγορα».

ΦΙΛ ΚΕΜΠΡΙΤΖ «Γνώρισα τον Εντ γύρω στο ’74. Εκείνη την εποχή ο Μπέρνι Μπλουμ είχε μετακομίσει στη Σάντα Μόνικα και ο Εντ καθόταν στο γραφείο του και έγραφε, ενώ εγώ ζωγράφιζα στο σχεδιαστήριό μου. Και σήκωνα το κεφάλι μου και τον κοίταζα, ξέρετε πώς ντυνόταν ο Εντ – τα αγαπημένα του ήταν κάτι φριχτά πέδιλα, τα οποία υποθέτω πως ήταν της Κάθι γιατί ήταν πολύ στενά. Φορούσε γυναικεία παντελόνια με ρεβέρ και από πάνω ένα ανκορά πουλόβερ. Ένα από τα πολλά ψευδώνυμα που χρησιμοποιούσε όταν έγραφε ήταν το Αν Κόρα. Αλλά δεν έκανε τίποτα το αδερφίστικο. Τον κοιτούσα και σκεφτόμουν, Χριστέ μου, η μπλούζα του είναι τόσο μικροσκοπική, εύχομαι το σουτιέν να μην είναι πολύ σφιχτό – μπαίνει μέσα στη σάρκα του! Ήταν πάντοτε στη μόδα … πάντοτε. Η Μπλανς Μπλουμ, που ποτέ δεν έβρισκε παράξενο το γεγονός ότι φορούσε γυναικεία ρούχα, ερχόταν κάθε μέρα και συζητούσαν με τον Εντ για την τελευταία μόδα. Του άρεσε πολύ να συζητάει για τη μόδα. Μία φορά τον ρώτησα, ”Εντ, αν μπορούσες να έχεις ό,τι ήθελες στη ζωή, τι θα ήθελες να είσαι;” Μου είπε, ”Να επιστρέψω ως ξανθιά, ως μία ξανθιά γυναίκα”. Αρνήθηκε ότι είχε ομοφυλοφιλικές σχέσεις οποιουδήποτε είδους».

 ΤΣΑΡΛΣ ΑΝΤΕΡΣΟΝ «Ο Εντ έγραψε μία μελέτη για τους τραβεστί. Ντικ Τρεντ ήταν το πιο συνηθισμένο του όνομα. Κάναμε μαζί ένα βιβλίο, μία μελέτη γύρω από τα φετίχ και τις φαντασιώσεις. Εκείνος έκανε το κομμάτι για τα φετίχ και εγώ εκείνο για τις φαντασιώσεις. Όταν εκδόθηκε το βιβλίο κάναμε ένα μεγάλο πάρτι. Έπαιρνε το γράψιμο πολύ σοβαρά».

ΝΤΕΝΙΣ ΡΟΝΤΡΙΓΚΕΖ «Το 1968, αν έγραφες ένα περιοδικό για ενήλικους, έβγαζες χίλια δολάρια. Αυτό, το 1968. Αλλά αυτό που προσφέρουν σήμερα για μία νουβέλα ειναι τριακόσια με πεντακόσια δολάρια. Είναι μία κορεσμένη αγορά. Ο Εντ ήταν κολλημένος με αυτό, κατά κάποιο τρόπο. Ήταν τραβεστί, δεν θα φορούσε ποτέ να κανονικό κοστούμι για να βρει δουλειά».

 ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Το όνομά του ως τραβεστί ήταν Σίρλεϊ. Όλοι έχουν ένα όνομα. Θα το παρατηρήσετε στο Orgy of the Dead, στα βιβλία του, πάντα υπάρχει μία Σίρλεϊ. Είναι αυτός. Προβολή».

ΚΑΡΛ ΤΖΟΝΣΟΝ «Ο πατέρας μου συνήθιζε να τον φωνάζει Σίρλεϊ. Του άρεσε αυτό».

ΖΟΕ ΡΟΜΠΕΡΤΣΟΝ «Ο Εντ συνήθιζε να έρχεται στο μπαρ που είχα, το The Surf Girl. Πάντοτε μεθούσε και κάποιος έπρεπε να τον πάει σπίτι. Συνήθιζε να αποκαλεί τον εαυτό του Σίρλεϊ. Η Σίρλεϊ έμοιαζε με σαρανταπεντάχρονη μπαρόβια πόρνη. Και έλεγε, “Η Σίρλεϊ θέλει αυτό,” ή “Η Σίρλεϊ θέλει εκείνο”. Ήταν ντυμένος γυναίκα από πάνω μέχρι κάτω … με ένα πρόστυχο ασημί φόρεμα – το πιο πρόστυχο στον κόσμο. Και με ψηλοτάκουνα παπούτσια που στράβωναν, δεν μπορούσε να περπατήσει με εκείνα τα κωλοπράγματα, ήταν αστείο. Φορούσε μία κιτρινόξανθη περούκα – πάντα την είχε βάλει στραβά.

»Ένα βράδυ, στο κλαμπ, μέθυσε και τον πήγα σπίτι του. Καθόταν στην άκρη του τζιπ. Με το ένα πόδι στον αέρα και το άλλο στο κάθισμα. Με το πρόστυχο ασημί φόρεμα. Καθώς τρέχαμε, ο αέρας του πήρε την περούκα. Τρέχει, λοιπόν, στη μέση του δρόμου και όλα τ’ αυτοκίνητα φρενάρουν απότομα, τον πιάνω και τον βάζω πίσω στο τζιπ και ενώ προσπαθώ να βρω το σπίτι του βλέπω δύο 14χρονα κορίτσια να περπατούν στο δρόμο. Σταματάω και τις ρωτάω, “Μπορείτε να μου πείτε πού βρίσκεται η οδός Μπόνερ;” Ρίχνουν μια ματιά στον Εντ και το βάζουν στα πόδια ουρλιάζοντας».

ΝΤΕΝΙΣ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ο Εντ γνώριζε όλους τους διάσημους τραβεστί του Χόλιγουντ – τον Μίλτον Μπερλ, τον Τζακ Μπένι, τον Νταν Ντέιλι, τον Κάρι Γκραντ. Ο Εντ το χρησιμοποιούσε αυτό όταν κάποιος έκανε κάποιο σχόλιο – ότι πάντα φορούσαν γυναικεία εσώρουχα από μέσα».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Όταν έμενε στο δεύτερο σπίτι στη Μπόνερ, ήταν ντυμένος γυναικεία όλη τη μέρα. Ο Εντ έλεγε, ”Ο Βίνσετ Πράις, ο Τζακ Μπένι, θα έρθουν όλοι! Ναι, θα κάνουμε πάρτι!” Του άρεσε να κάνει πάρτι με τραβεστί. Βλέπεις, το ότι ο Τζακ Μπένι ήταν τραβεστί ήταν επτασφράγιστο μυστικό – όπως ο Έρολ Φλιν – κανένας δεν το γνώριζε. Μου τηλεφώνησε μία μέρα και μου είπε, “Έχω αράξει στο Βεντούρα”. Του απάντησα, “Κι εγώ έχω αράξει εδώ. Δεν μπορώ να βγω από το σπίτι”. Και μου λέει, “Μόλις είχα μία φριχτή εμπειρία”. Ήταν πολύ μεθυσμένος. Νομίζω ότι κάποιος τον είχε δείρει ή κάτι τέτοιο. Και μου λέει, “Πήγα, που λες, στο συνεργείο ντυμένος γυναίκα και ήταν δύο μηχανικοί, που καθόντουσαν εκεί. Και τους λέω, ”Μπορείτε να με βοηθήσετε με το αμάξι μου; Έχει μείνει κάτω στο δρόμο”. ”Φύγε από δω, παλιαδερφή! Ξεκουμπίσου απο δω! Πάρε το γαμημένο τον κώλο σου από δω!”»

ΣΚΟΤ ΡΕΪ «Φορούσε εκείνο το ρολόι – έμοιαζε με ρολόι μικρού κοριτσιού, κόκκινο, με ένα λαστιχένιο λουράκι, ένα ρολόι-παιχνίδι. Αλλά αυτό ήταν το σύμβολο της θηλυκότητάς του. Φορούσε σκουλαρίκια, αλλά πάντα τα έβγαζε και τα έχωνε στην τσάντα του. Έλεγε, “Αν ποτέ με πιάσουν την ώρα που πάω στο σπίτι, θα είναι μία κόλαση. Μια φορά με έπιασαν και οι αστυνομικοί με έσπασαν στο ξύλο”».

ΦΙΛ ΚΕΜΠΡΙΤΖ «Οδηγούσα μία Μέρκιουρι εκείνη την εποχή και μία μέρα το διαολεμένο χάλασε ενώ ήμουν στη δουλειά. Έτσι, ο Έντι και εγώ πήραμε το λεωφορείο από τη Σάντα Μόνικα για το Χόλιγουντ. Και να ‘μαι τώρα με αυτόν τον τύπο, ο οποίος ούτε κατά διάνοια δεν μοιάζει κανονικός. Ανκορά πουλόβερ και τσιγάρο. Κάπνιζε συνεχώς. Και είχε κι αυτό το κουνηστό περπάτημα με κίνηση μπροστά και πίσω. Έμοιαζε με κάποιον που φορούσε ένα φριχτή στολή γορίλα – βαρύ και πραγματικά γελοίο.

»Το ταξίδι ήταν μία κόλαση. Πήγαμε στο πίσω μέρος. Προσπάθησα να προσποιηθώ πως δεν ήμουν μαζί του – αλλά εκείνος να μου μιλάει και να είναι και μεθυσμένος, καταλαβαίνεις. Δεν δίνει καμία σημασία στο τι συμβαίνει! Βλέπω δύο θέσεις, έπρεπε κάτι να κάνω, δεν ήθελα να κάτσω δίπλα του! Του λέω, ”Κάτσε εκεί, Εντ”. Σωριάζεται, λοιπόν, στο κάθισμα, δίπλα σε μία τυπική ηλικιωμένη κυρία με γυαλιά και τσάντες με ψώνια. Εγώ κάθισα στην άλλη πλευρά του διαδρόμου, ακριβώς απέναντί του. Κάθε τόσο έσκυβε προς το μέρος μου, μου έλεγε κάτι, “Χα, χα, χα, χα!”, μετά γυρνούσε στη θέση του πέφτοντας πάνω της, έλεγε συγνώμη, της έλεγε την ίδια φράση, να δει αν θα γελούσε. Την τέταρτη φορά που το έκανε, εκείνη μετακινήθηκε μερικές σειρές μπροστά. Έπειτα γύρισε το κεφάλι της και, αντί για τον Εντ, κοίταξε εμένα με το πιο βρώμικη βλέμμα που έχω δει ποτέ στην ζωή μου!»

ΣΚΟΤ ΡΕΪ «Συνηθίζαμε να πηγαίνουμε στο Πίκο, κοντά στη δουλειά μας στην Pentulum. Εκεί υπήρχε ένα μεγάλο πάρκινγκ, ένα σοκάκι, και μία βεράντα πάνω στο σοκάκι. Ήταν αρκετά ευρύχωρη και μπορούσαμε να ξαπλώσουμε εκεί και να πάρουμε το μεσημεριανό μας. Την αποκαλούσαμε η ”παραλία” μας, κάναμε πλάκα λέγοντας πως θα πάμε στην ”παραλία”. Μια μέρα κάτσαμε, φάγαμε και ξαπλώσαμε. Είχα αποκοιμηθεί όταν άκουσα εκείνο το κλικ. Υπάρχει μόνο ένα κλικ που ηχεί με αυτό τον τρόπο. Σήκωσα το κεφάλι μου και βλέπω ένα μπάτσο να κρατάει το πιστόλι του με τα δύο χέρια. “Μην κουνηθείτε. Μην κουνηθεί κανείς απ’ τους δυο σας”. Είπα, ”Χριστέ μου”. Σηκώθηκα, ο Εντ σηκώνεται κι αυτός, πολύ φοβισμένος, τρέμοντας – έτρεμε συνεχώς, αλλά τώρα έτρεμε για τα καλά. Ο συνάδελφός του ήρθε από την άλλη και σημάδευε με το όπλο τα κεφάλια μας. ”Μία ακόμα κίνηση και είστε νεκροί”. Τους λέω, “Πιάσατε λάθος ανθρώπους, παιδιά”. Σκέφτηκα, ωραία, μπορεί να γράφουμε πορνό, αλλά για όνομα του Θεού, ρε φίλε, τι είναι αυτά τα σκατά; Ο Εντ δεν μπορούσε ούτε να μιλήσει – ήταν ένα ερείπιο. Ο μπάτσος λέει, “Πήραμε ένα σήμα ότι έγινε μία διάρηξη σε αυτή τη διεύθυνση”. Τους λέω, “Μοιάζουμε να κάνουμε καμιά γαμημένη διάρρηξη; Εμείς κοιμόμαστε εδώ στην παραλία”. “Δεν υπάρχει καμιά γαμημένη παραλία εδώ, τι είναι αυτά που λέτε;” Έτσι τους εξηγήσαμε όλη την ιστορία. Ο Εντ μετα βίας μπορούσε να περπατήσει. Ήταν χάλια. Γυρίσαμε πίσω. Ήταν κάτωχρος. Φορούσε τα γυναικεία του, ανκορά πουλόβερ και σουτιέν, μακριά μαλλιά, το μικρό του κοριτσίστικο ρολόι με το κόκκινο λουράκι. Άρχισε να γελάει, τον έπιασε υστερία, έκλαιγε, γελούσε δυνατά. “Χριστέ μου, Σκοτ, συνειδητοποιείς ότι δεν είπαν τίποτα για τα βυζιά μου – και φοράω γυναικείο πουλόβερ”».       

 


«ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΦΛΟΓΑΣ»

 

Τινάχθηκε από την καρέκλα της, έριξε και άλλο ουίσκι στο ποτήρι της και το κοπάνησε· γέμισε άλλο ένα μέχρι επάνω. «Σου αρέσει να πίνεις, αγαπητή μου;» Το κοπάνησε και αυτό και ξαναγέμισε το ποτήρι. «Ναι, μου αρέσει. Είναι ένα είδος φλόγας που δεν μπορείς να βρεις πουθενά αλλού και δεν είμαι από κείνους τους ανώμαλους μπάσταρδους που παίρνουν πρέζα».
―από το Killer In Drag του Εντ Γουντ

ΜΟΝΑ ΜΑΚ ΚΙΝΟΝ  «Το 1975, δεν μπορούσες να βρεις τον Εντ μετά τις έξι το απόγευμα, επειδή αυτός και η Κάθι θα είχαν πέσει για ύπνο μέχρι τότε. Τα προηγούμενα χρόνια έπινε και μου τηλεφωνούσε όλες τις ώρες τις νύχτας. Έπεσε τόσο πολύ που δεν ήθελε ούτε να κάνει μπάνιο. Τα πράγματα ήταν πολύ άσχημα τα τελευταία χρόνια πριν πεθάνει. Μου έλεγε, ”Δεν μπορώ να σε δεχθώ στο διαμέρισμά μου. Ντρέπομαι τόσο γι’ αυτό. Θα σε συναντήσω κάπου αλλού”. Δεν είχαν καθόλου χρήματα, αλλά έλεγε, ”Δεν θα πάω ποτέ στην Πρόνοια». Δεν θα το έκανε, ήταν πολύ περήφανος».

ΣΤΙΒ ΑΠΟΣΤΟΛΟΦ  «Ο φτωχός μπάσταρδος πήγε στην Πρόνοια και δεν του έδωσαν ούτε δεκάρα. Γιατί ως συγγραφέας, ήταν μέρος του επαγγέλματος, να είσαι άνεργος».

ΡΟΪ ΡΕΪΝΤ  «Ο Εντ ήταν ο χειρότερος εχθρός του εαυτού του. Είχε όραμα … είχε ιδέες. Κάπου στη διαδρομή χάθηκε. Του είπα, ”Όσο πίνεις, Εντ, δεν μπορούμε να συνεργαστούμε”. Αλλά δεν μπορούσε να σταματήσει».

ΑΛΝΤΟ ΡΕΪ «Πάντοτε ένιωθε ότι πρέπει να είναι ο οικοδεσπότης. Να έχει κάτι στο σπίτι να πιούμε. Τέτοια κατάσταση. Το μεγάλο του πρόβλημα ήταν ότι δεν έτρωγε. Το πολύ να πήγαινε μέχρι τη γωνία και να έπαιρνε ένα χάμπουργκερ και μερικές τηγανητές πατάτες, τέτοιου είδος σκατά. Δεν έτρωγε κανονικά.

»Σκεφτόμασταν τα ίδια πράγματα για τη ζωή και τον τρόπο ζωής, ό,τι έλεγε αυτός, το έλεγα κι εγώ. Συμφωνούσαμε σε πολλά … Τι στο διάολο, είμαστε εδώ τώρα, πρέπει να εκμεταλευτούμε το τώρα! Επειδή το αύριο μπορεί να μην έρθει και ποτέ. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι αυτή η φιλοσοφία ήταν που τον οδήγησε στο να γίνει αλκοολικός. Γάμησέ τα, απολαμβάνω το ποτό μου, γι’ αυτό άσε με να πιω!»

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ «Ο Έντι δεν ήταν ποτέ μεθυσμένος στη δουλειά. Ήταν σε εγρήγορση. Μόνο όταν βρισκόταν με τους αλκοολικούς φίλους του, ή όταν βρισκόταν στο σπίτι του και δεν είχε τηλεφωνήματα, ή κάποιος έλεγε κάτι υποτιμητικό, τότε έπινε … τα κοπανούσε. Ήταν ο τύπος που σου έδινε το ό,τι καλύτερο είχε μέσα του. Είχε απογοητευτεί πολύ από τους ανθρώπους. Βλέπεις, πίστευε στους ανθρώπους. Και εκείνοι δεν καταλάβαιναν τι περίμενε απ’ αυτούς.

»Ένιωθε λύπηση για τον εαυτό του … οίκτο. Πάντοτε θρηνούσε για το γεγονός ότι θα έπρεπε να είχε κάνει κάτι που δεν έκανε. Οι άνθρωποι που υποτίθεται πως ήταν φίλοι του δεν τον σεβόντουσαν. Έλεγαν, ”Καλά, είναι ένας μέθυσος”. Ο Έντι έλεγε, ”Υποτίθεται πως είναι φίλοι μου… ποιοι στο διάολο νομίζουν πως είναι; Δεν τους χρειάζομαι”».

ΠΟΛ ΜΑΡΚΟ «Πάντοτε έλεγε, ”Θεέ μου, τα ξόδεψα όλα, τώρα θα έπρεπε να έχω ένα εκατομμύριο δολάρια».

ΤΣΑΡΛΣ ΑΝΤΕΡΣΟΝ «Δεν έπινε ποτέ βότκα – έπινε Brown Royal. Δεν έκανε αυτό που θα φανταζόσουν ότι θα κάνει κάποιος σε αυτό το χώρο, να αγοράσει το πιο φθηνό. Νομίζω πως εκείνο το πράμα έκανε 12 ή 14 δολάρα το μπουκάλι.

»Αν δούλευε σε κάποια δουλειά, όπως η Pentulum, ξεκινούσε το ποτό με το που επέστρεφε στο σπίτι. Αυτό συνεχιζόταν μέχρι την ώρα που έχανε τις αισθήσεις του, γύρω στις 9.30 με 10, και τον έπαιρνε ο ύπνος εκεί που είχε λυποθυμήσει, ξυπνούσε στις 4 το πρωί και πήγαινε κατευθείαν στο ψυγείο για μία κανάτα από Kool-Aid.

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Το συκώτι μου είναι διαλυμένο – έκανα μία πολύ σοβαρή εγχείρηση – και ο Εντ Γουντ έπαιξε ρόλο σε αυτό! Χα, χα, χα! Άρχισα να πίνω πραγματικά όταν γνώρισα τον Έντι. Χριστέ μου! Πάντοτε ουίσκι Imperial. Τα μεγάλα μπουκάλια. Δύο την ημέρα. Jim Beam; Ποτέ. Έπρεπε να είναι σκέτο Imperial, σε θερμοκρασία δωματίου, με νερό. Παγωμένο νερό. Το γύρισε στην βότκα επειδή ο Ραλφ, στη Χάϊλαντ και Φάουντεν, που ήταν ο προμηθευτής του Imperial, έπεσε έξω! Χα, χα, χα! Έτσι το γύρισε στη βότκα!»   

ΜΠΕΡΝΙ ΜΠΛΟΥΜ «Κανά δυό φορές είχα αναγκαστεί να τον διώξω γιατί το είχε παρακάνει με το πιοτό. Και μου τηλεφώνησε και μου είπε, ”Μπαμπάκα, μπαμπάκα, σε χρειάζομαι”. Και του είπα, ”Έχεις έρθει στα ίσια σου, τώρα;” ”Έχω έρθει στα ίσια μου, το ορκίζομαι”. Του είπα, ”Εντάξει, έλα πίσω στην δουλειά”».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ  «Ο Έντι δεν ήταν καλός όταν μεθούσε».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Ο Έντι ήταν ένας βίαιος μέθυσος. Μου τηλεφώνησε ένα πρωί –μιλούσαμε τρεις με τέσσερις φορές την ημέρα. Μου λέει, ”Παραλίγο να σκοτώσω την Ο’ Χάρα χθες βράδυ…” ”Ω, όχι. Τι έγινε πάλι;” Μου λέει, ”Έβγαλε γλώσσα στην κουζίνα και δεν το βούλωνε, της είπα να το βουλώσει και δεν το βούλωνε, και τελικά πήγα εκεί μέσα και της έδωσα να καταλάβει”. Και – την έσπασε στο ξύλο».

ΚΟΝΡΑΝΤ ΜΠΡΟΥΚΣ «Ο Εντ έφτανε στα άκρα. Μου προκαλούσε κατάθλιψη γιατί δεν μπορούσα να βλέπω ένα φίλο μου να χαραμίζεται με αυτό το πράμα. Μπορούσε να μου μιλάει και ξαφνικά να πάθει μπλακ άουτ. Ήμουν ο σύντροφός του στο ποτό, ήμουν αυτό που λέμε γερός πότης, αλλά ο Έντι δεν μπορούσε να ελέγξει το μεθύσι του. Αν έχεις σκοπό να πιεις πολύ, θα πρέπει να πίνεις αργά. Αλλά ο Εντ έπινε μονοκοπανιά ένα ουίσκι, ή ένα διπλό ουίσκι και πάντα σκέτο. Με μία κανάτα νερό».

ΜΠΛΑΝΣ ΜΠΛΟΥΜ «Κάθε φορά που προσπαθούσε να κόψει το ποτό μου έλεγε, ”Θα μπω στο τρένο και θα πάω σπίτι και εκείνη θα έχει ένα μπουκάλι και θα μου προσφέρει ποτό και έπειτα θα κυλήσω πάλι στο ποτό”. Πολλές φορές κρυβόντουσαν και έπιναν επί βδομάδες ολόκληρες».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΙΟΥΣ   «Μία μέρα μου τηλεφώνησε ο Εντ, ”Τζον-Τζον”. Ήμουν ή ο Τζον-Τζον ή ο Γερο Πατέρας. ”Έι, Γερο Πατέρα, σκατοκέφαλε, τι κάνεις! – χέστη – έλα από δω! Έρχεται ο Κεν, μπορείς να φέρεις ένα μπουκάλι Imperial; Έχω ξεμείνει απο λεφτά”. Ο Κεν ήταν ήδη εκεί όταν έφτασα και έλεγε, ”Εντ, καταστρέφεις τον εαυτό σου. Διέλυσες την καριέρα σου. Κοίτα την Κάθι. Κοίτα τον εαυτό σου. Κοίτα αυτό το αχούρι”. Δεν ήταν και σε τόσο κακή κατάσταση το σπίτι. Δεν μου άρεσαν αυτά. Είπα, ”Τι νομίζεις ότι τα προξένησε όλα αυτά, Κεν;» Μου είπε, ”Αυτό που έφερες”. Αλλά παρατήρησα ότι ήπιε μια χαρά χωρίς να τον πιέσει κανείς».

ΣΤΙΒ ΑΠΟΣΤΟΛΟΦ «Ήταν ένας περήφανος άντρας. Ήξερε πού θα κατέληγε. Ήξερε τι συνέβαινε. Του μίλησα και συμφώνησε να σταματήσει. Και μετά έλεγε, ”Η Ο’ Χάρα είναι μεθυσμένη σαν παλιοτόμαρο”. Και όταν εκείνη μεθούσε, άρχίζε να του βάζει τις φωνές και τότε ξανάρχιζε κι ο Έντι…»

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Ο Τορ έδωσε στον Έντι μία μάσκα του εαυτού του ως Λόμπο από την Ερωμένη του Δράκουλα. Ο Έντι κάπου την χάρισε. Ο Έντι χάριζε τα πάντα».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Όταν μετακόμιζαν σε ένα καινούργιο σπίτι, πήγαιναν σε μία κάβα, κάποιος από τους δύο, για να ανοίξουν πίστωση. Η Κάθι έλεγε, ”Αναρωτιέμαι αν έχετε κανένα από τα βιβλία του άντρα μου”. Και του έδινε και καταλάβαινε. Εννοώ ότι ήταν συνέχεια αυτό το πράγμα, συνέχεια στην πίστωση. Δεν πλήρωναν ενοίκιο. Δεν πλήρωναν λογαριασμούς».

ΜΠΑΝΤΙ ΧΑΪΝΤ «Ο Έντι ήταν ο τύπος του ανθρώπου που αν χρειαζόσουν εκατό δολάρα σου έλεγε, “Ορίστε”. Και μπορεί να τα χρειαζόταν περισσότερο από το άτομο που τα ζητούσε. Η Κάθι του έλεγε, “Έντι γιατί έκανες ένα τόσο ηλίθιο πράγμα;” “Γιατί έτσι ήθελα!”»

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Ο Έντι ήταν τόσο εύκολα χειραγωγήσιμος που ήμουν σε συνεχή αναστάτωση. Επειδή πάντα κάποιος μπάσταρδος τον έριχνε. Ο Έντι ήταν μεγάλος βλάκας όταν έπρεπε να διαχειριστεί χρήματα».

ΤΣΑΡΛΣ ΑΝΤΕΡΣΟΝ «Έφτιαχνα λίστες με ταινίες που ήταν για πούλημα, και μερικές φορές του τις έδειχνα και έλεγε, “Ω, αυτή είναι δικιά μου! Εγώ την έκανα”. Και ευχόταν να είχε τα λεφτά να τις αγοράσει».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Με τον Στιβ Αποστόλοφ ο Έντι πίστευε ότι έγραφε για λίγα χρήματα – δεν ήξερε ότι έγραφε για το τίποτα! Ποτέ δεν ήξερε πόσα θα πάρει και έπρεπε να παρακαλάει ακόμα και γι’ αυτό το ξεροκόμματο που έπαιρνε. Και μερικές φορές αυτό το ξεροκόμματο ήταν σε επιταγή χωρίς αντίκρυσμα! Παντοδύναμε Θεέ, δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο τρομακτικό ήταν αυτό, πόσο τρομακτικό. Και όλη αυτή η κατάσταση ξαναγινόταν και ξαναγινόταν και ξαναγινόταν…»

ΣΤΙΒ ΑΠΟΣΤΟΛΟΦ «Δεν είχε αίσθηση του χρήματος. Με το χρήμα, καμία σχέση. Ήταν πάντα απένταρος. Πάντα. Ό,τι κι αν γινόταν, ήμουν πάντοτε ικανός για εκατό δολάρια. Ο Έντι δεν ήθελε τραπεζικό λογαριασμό – έχει βγάλει το νοίκι γι’ αυτή τη βδομάδα, έχει ποτά για το σαββατοκύριακο, μια χαρά είναι, δεν ρίχνετε και βόμβα αύριο, ποιος νοιάζεται για το αύριο! Τα δύο σπίτια που αγόρασαν ήταν επειδή έδωσα ένα πλαστό γράμμα στον Έντι, για το πόσα πληρωνόταν. Τους έκαναν έξωση γιατί δεν πλήρωναν το νοίκι. Είχαν τόσα λίγα χρήματα και τα έπιναν σαν διάολοι.

»Με την Κάθι είχαμε μία σχέση αγάπης/μίσους. Πήγαινα καμιά φορά επίσκεψη, “Ω, Στιβ, συγνώμη για το βρώμικο σπίτι”. Σκατά, το σπίτι ήταν συνέχεια βρώμικο. Την τελευταία φορά που μίλησα μαζί της – “Παλιοκάθαρμα, εκμεταλλεύεσαι τον Έντι, δεν τον πληρώνεις αρκετά, είσαι…” Το είπε αυτό πολλές φορές. Ο Έντι έλεγε, “Κάθι, βούλωστο!”»

ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΓΟΥΑΡΝΤ «Τα πράγματα χειροτέρεψαν όταν μετακόμισε στο Χόλιγουντ, σε κείνο το σπίτι στη Γιούκα. Ήταν καταγώγι».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Η Μπέτι Γουντς ήταν η διαχειρίστρια όταν μετακομίσαμε σε αυτό το εγκαταλειμένο κτίριο διαμερισμάτων στη Γιούκα. Ήθελε από τον Έντι να της γράψει ένα σενάριο και σε αντάλλαγμα δεν θα είχαμε ενοίκιο. Και το έγραψε».

ΠΟΛ ΜΑΡΚΟ «Μπαινόβγαιναν πολλοί άνθρωποι, πάντοτε έπεφτα πάνω στον Τζον Άγκαρ, τον Άλντο Ρέϊ, τον Ντιουκ Μουρ. Ήταν ένα ωραίο μικρό κτίριο, όταν ξαφνικά άνοιξε ένα διανυκτερεύον παντοπωλείο και έγινε στέκι απατεώνων. Η περιοχή έγινε τόσο χάλια που έκλεισαν το μπαρ στο ξενοδοχείο Λίντο. Και ο Εντ κόλλησε εκεί πέρα, πραγματικά. Ή δεν είχε τα λεφτά για να μετακομίσουν».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Στην αρχή, στην οδό Γιούκα, υπήρχαν διάφοροι  φορτηγατζήδες, κανα δυό πόρνες – ωραίοι και ενδιαφέροντες άνθρωποι, ήταν συναρπαστικά. Το σκηνικό ήταν σαν το Ντέιμον Ράνιον».

ΝΟΝΑ ΚΑΡΒΕΡ «Καναδυό ζεστά βράδια ήθελα να βγώ για λίγο από το σπίτι μου και έτσι πήγα στο αχούρι στη Γιούκα. Το μέρος ήταν φριχτό. Μόλις κάποιος έφερνε ένα μπουκάλι, πριν το καταλάβεις, όλοι στο κτίριο, όμοια με κοπάδι από κοτόπουλα που τρέχει για καλαμπόκι, σου χτυπούσαν την πόρτα και παρακαλούσαν για ένα ποτό. Του είπα, “Πώς στο καλό το ξέρουν;” Ο Εντ μου είπε, “Δεν ξέρω, απλώς το μυρίζουν”. Πριν προλάβεις να το καταλάβεις, είχαν μαζευτεί ένα σωρό άγνωστοι ζητιανεύοντας για ένα ποτό. Ο Εντ και η Κάθι πρέπει να ήταν πολύ χάλια εκείνη την εποχή. Πέρασα μία φορά από κει και δεν είχαν φάει τίποτα όλη μέρα. Περίμεναν τον Ντέιβιντ Γουάρντ να περάσει και να τους φέρει φαΐ, αλλά δεν είχε εμφανιστεί, κι έτσι πετάχτηκα στη γωνία και αγόρασα για 10 ή 12 δολάρια μπέϊκον, αυγά, είδη μπακαλικής και διάφορα».

ΤΣΑΡΛΣ ΑΝΤΕΡΣΟΝ «Ήταν από εκείνα τα μέρη που όταν μπαίνεις μέσα, έχεις την αίσθηση, αυτή την ανατριχιαστική αίσθηση ότι μπορεί και να μην επιβιώσεις από το πέρασμά σου από το διάδρομο».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Ξέρεις πώς συνηθίζαμε να το αποκαλούμε; Διαμερίσματα Γιούκα! “Πού θα είσαι το βράδυ;” “Λοιπόν, θα βρεθούμε στα Διαμερίσματα Γιούκα”. Εντάξει, νοίκιασα κι εγώ κάποτε ένα δωμάτιο εκεί, από έναν μαύρο τύπο, μαύρο σαν τον άσσο σπαθί. Το όνομά του; Τζον Άντριους».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Η Φλόρενς [Ντότλερ] ήταν καλή φίλη εκείνες τις ημέρες, έμεναν στο απέναντι διαμέρισμα, αυτή και η κόρη της. Προσπάθησε να μας βοηθήσει να φύγουμε από τη Γιούκα. Αλλά ο Έντι, εκείνο τον καιρό, είχε πάρει την κατηφόρα. Όμως ο Άλντο Ρέϊ, ο Τζον Άγκαρ, ο Εντ και εγώ, οι τέσσερίς μας … συνηθίζαμε να κάνουμε διάφορες πλάκες..».

ΑΛΝΤΟ ΡΕΪ «Πήγαινα σε εκείνο το άθλιο μέρος στη Γιούκα και Καχουένκα, και μερικές φορές, Χριστέ μου, οι πόρτες ήταν αμπαρωμένες γιατί οι μπάτσοι είχαν κάνει επιδρομή στο διπλανό διαμέρισμα, και τις μισές φορές άνοιγε την πόρτα με τα εσώρουχα, και τέλος πάντων, καθόμασταν και συζητούσαμε ποιος θα χρηματοδοτήσει αυτό και ποιος θα χρηματοδοτήσει εκείνο, καταλαβαίνεις τώρα, λόγια του αέρα, ποιος θα πληρώσει για το σενάριο και όλες αυτές τις μαλακίες, αλλά απλώς τύχαινε να μην έχουμε ποτέ τίποτα σίγουρο.

»Πρέπει να πω πως όποτε πήγαινα στου Εντ, ήταν πάντοτε ευχάριστος, πάντοτε θετικός. Ήταν ένας αιώνιος, αθεράπευτος οπτισμιστής. Σίγουρα. Φαντάζομαι πως γι’ αυτό δεν με πείραζε να συχνάζω σε κείνο το άντρο της ανομίας. Όπως είπα. το θέμα είναι ότι οι κωλοπόρτες ήταν ξεχαρβαλωμένες και όλα αυτά, Χριστέ μου. Ληστείες από τη μία ή την άλλη πλευρά, μάλιστα είχαν προσπαθήσει να διαρρήξουν και το διαμέρισμά του ακόμα και με την αλυσίδα στην πόρτα. Όποτε πήγαινα, ήταν σαν να υπήρχε μία αίσθηση ανακούφισης γιατί, όσο ήμουν εγώ εκεί, τίποτα δεν θα συνέβαινε. Υπήρχε μία αύρα γύρω από ένα άτομο της θέσης μου, μία αύρα που αυτόματα – πουφ! Χαλάρωνε την ένταση, ή οτιδήποτε ήταν αυτό. Ήμουν μπάτσος παλιότερα, αστυφύλακας. Και οι άνθρωποι, όταν με έβλεπαν σκεφτόντουσαν, αυτός είναι πεζοναύτης, είναι δολοφόνος».

ΦΙΛ ΚΕΜΠΡΙΤΖ «Ο Μπέρνι τον πλήρωνε κάθε Παρασκευή και ο Εντ τριγυρνούσε μες το σπίτι σέρνοντας τις μικρές φρικτές του παντόφλες. Πήγαινε στην κάβα Πλα-Μπόϊ, όπου του εξαργύρωναν το τσεκ γιατί αγόραζε τα ποτά του σαββατοκύριακου. Πέντε ή έξι μπουκάλια. Ο Εντ αγόραζε τα ποτά, έβγαινε έξω και πάντα, ένας-δύο μαύροι τον άρπαζαν και έλεγαν, “Τι έχεις πάνω σου;” Και προκειμένου να τον δείρουν, τους έδινε όλα τα λεφτά του. Κάθε σαββατοκύριακο τα ίδια. Κάποια φορά του είπα, “Μα καλά, γιατί το κάνεις αυτό, Εντ;” Μου απάντησε, “Μα τι μπορώ να κάνω;” Είπα, “Άφησε μερικά λεφτά στον ιδιοκτήτη της κάβας μέχρι να ξαναπάς”. Είπε, “Ναι, είναι καλή ιδέα”. Έτσι άρχισε να αφήνει 20 με 40 δολάρια στις τσέπες του και τα υπόλοιπα, εκατό δολάρα, τα άφηνε στον ιδιοκτήτη του μαγαζιού. Και εκείνοι οι τύποι δεν του έπαιρναν όλα του τα λεφτά».

ΜΠΑΝΤΙ ΧΑΪΝΤ «Ο Τζον Άγκαρ και ο Έντι έπιναν. Ο Εντ μου τηλεφώνησε. “Μπαντ, καθόμαστε εδώ πέρα, δεν έχουμε πολλά λεφτά, χρειαζόμαστε ένα μπουκάλι. Μπορείς να μου δανείσεις είκοσι δολάρΙα;” Του είπα, “Βέβαια, αλλά μπορείς να έρθεις εδώ, έχω επισκέψεις”. Έτσι, πέρασαν από εδώ, ένας καλεσμένος μάς τράβηξε μία φωτογραφία στη μπροστινή αυλή. Έδωσα στον Έντι τα είκοσι δολάρια και μόλις τα πήρε έφυγε!»

ΤΖΟΝ ΑΓΚΑΡ «Γνώρισα το Έντι μέσω ενός φίλου με το όνομα Βαρώνος Φον Μπρένερ. Ο Τζον Φον Μπρένερ ήταν υπνωτιστής. Ο Εντ και εγώ δεν είμασταν κολλητοί, αλλά περνούσα από κει και του έλεγα ένα γεια. Πήγα σε εκείνο το μέρος στην οδό Γιούκα μόνο μία φορά. Αυτός και η γυναίκα του, περνούσαν τόσο δύσκολα, και πήγα πέρασα από κει ένα απόγευμα. Ήταν τόσο καταθλιπτικά για μένα … πολύ καταθλιπτικά».

ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΓΟΥΑΡΝΤ «Υπήρχαν σκατά σκύλου μέσα στο διάδρομο, δυνατή μουσική, φωνές. Εκεί γνώρισα και τον Τζον Άγκαρ. Του έσφιξα το χέρι και ο τύπος έμεινε έκπληκτος από την χειραψία μου. Επί πέντε λεπτά δεν μιλούσε για τίποτα άλλο. Για τη χειραψία. Ο Έντι μου είπε μία ιστορία· αυτός και ο Τζον Άγκαρ τα έπιναν μαζί και έβλεπαν τα νέα στην τηλεόραση και είχαν την νεκρολογία του Τζον Άγκαρ».

ΤΖΟΝ ΑΓΚΑΡ «Ήταν στο ABC. Είναι αληθινή ιστορία. Ο Εντ είπε, ”Δεν είσαι νεκρός και θα πάρω να τους το πω!” Του λέω, ”Ξέχνα το, δεν με νοιάζει τι λένε”. Ο Εντ τηλεφώνησε στον τηλεοπτικό σταθμό και είπε ότι δεν είχα πεθάνει και ότι καθόμουν εκεί μαζί του και πήγα την άλλη ημέρα και με έβγαλαν στον αέρα».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Όταν έμενε στα ”Διαμερίσματα Γιούκα’’ μού τηλεφώνησε και μου είπε, ”Τζον-Τζον! Πρέπει να έρθεις εδώ! Πρέπει να με βοηθήσεις! Αυτοί οι νέγροι προσπαθούν να κλέψουν τη γραφομηχανή μου!” Του είπα, ”Δεν θέλουν την γραφομηχανή σου. Τι να την κάνουν; Πώς θα βγουν στον δρόμο με αυτήν; Τι θα βγάλουν; 20 δολάρια;» Την είχε στο τραπέζι μπροστά του και συνήθως ήταν απασχολημένη. Ήταν ένας παραγωγικός συγγραφέας. Μου λέει, ”Πρέπει να έρθεις να περάσεις το βράδυ εδώ – θα με σκοτώσουν!” Έτσι πήγα εκεί και μου λέει, ”Τζον-Τζον, κοιμήσου στο πάτωμα απόψε, όταν έρθουν θα σε ξυπνήσω”. Έτσι του είπα, ”Ναι, εντάξει”. Ήταν νωρίς το πρωί, πολύ πριν βγει ο ήλιος, και με ξυπνάει … και είναι νυτμένος γυναικεία. Φοράει εκείνο το διαολεμένο νεγκλιζέ και κρατάει στα χέρια του ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ. Με κλωτσάει, ”Σήκω πάνω, σήκω πάνω”. Κοιτάζει έξω από το παράθυρο της κουζίνας και εκεί είναι δύο φιγούρες και λέει, ”Αυτοί είναι! Αυτοί είναι! Εκεί είναι! Τζον, φέρτους μέσα  – θα τους χτυπήσω με αυτό το ρόπαλο!” Και είναι με το ροζ νεγκλιζέ! ”Όχι, φίλε μου, θα φωνάξω τους μπάτσους”. Τηλεφωνώ στο αστυνομικό τμήμα του Λος Άντζελες, ”Ακούστε, υπάρχουν δύο τύποι που προσπαθούν να κάνουν διάρρηξη…” Και έρχεται ένα ελικόπτερο από πάνω μας, ο προβολέας του να φωτίζει την περιοχή και η Κάθι να ουρλιάζει, ”Καταραμένοι νέγροι!” Ο Εντ γυρίζει με το ρόπαλο προς το μέρος της, ”Βούλωστο! Βούλωστο!” Της λέω, ”Θεέ μου, σε παρακαλώ, Κάθι, η ζωή μας βρίσκεται σε κίνδυνο”.

»Έρχονται, λοιπόν, δύο μπάτσοι στην πόρτα του Έντι. Η πόρτα του Έντι είχε μία τρύπα σε μέγεθος ενός σεντς. Ένας από τους μπάτσους λέει, ”Λήστεψαν ένα μαγαζί στην Καχουένγκα και το ελικόπτερο μάς ανέφερε πού ήταν, τους έχουμε συλλάβει”. Και είπε στον Έντι, ”Έτσι, λοιπόν, η γραφομηχανή σας δεν κινδυνεύει πια, κύριε”. Και ο Έντι να στέκεται εκεί φορώντας το ροζ νυχτικό, ένα Πενουάρ, σαν σλιπάκι – ίδιος με την Ώντρεϊ Χέμπορν, στο Πρόγευμα στου Τίφανι».

ΣΑΝΟΝ ΝΤΟΛΝΤΕΡ «Αν ακουγόταν καμιά φασαρία στο διάδρομο, η Κάθι ούρλιαζε, γάλτε το σκαμό, κωλονέγροι!” Σκεφτόμουν, Χριστέ μου, θα την σκοτώσουν. Και τα ίδια έλεγε όταν περνούσαν μαύροι έξω από το παράθυρό της, – ”Δεν θέλω κωλονέγρους να περνούν έξω από το παράθυρό μου!”

ΦΛΟΡΕΝΣ ΝΤΟΛΝΤΕΡ «Ένα βράδυ ακούστηκαν τρομερές κραυγές από το διάδρομο. Όταν ξεκίνησε η φασαρία, ο Έντι χτύπησε την πόρτα μου και είπε, ”Μην βγεις έξω, κλείδωσε την πόρτα σου, μην φωνάξεις την αστυνομία, μην κάνεις τίποτα”. Ήταν ένας τραβεστί και μερικοί άντρες, δεν ξέρω ποιοι ήταν, ούτε πόσοι ήταν, αλλά τον χτυπούσαν μέχρι θανάτου στο διάδρομο. Ακόμα και μεθυσμένος που ήταν, ο Εντ σκέφτηκε να μας προειδοποιήσει, επειδή σαν μάρτυρες μπορούσαμε να είχαμε σκοτωθεί, τουλάχιστον αυτό μας είπε ο Έντι αργότερα.

»Εκείνη η κοπέλα στον πάνω όροφο νοίκιαζε το μοναδικό της παιδί, ένα κορίτσι, σε ταινίες πορνό. Ήταν γύρω στα τέσσερα ή πέντε. Του σάλεψε – μπορούσες να το δεις. Και έπειτα μας είπε ότι αναγκάστηκε να την βάλει κάπου γιατί δεν ήταν καλά στα μυαλά της. Ο Έντι τηλεφώνησε στην αστυνομία και το κατήγγειλε. Ήταν έξαλλος».

ΣΑΝΟΝ ΝΤΟΛΝΤΕΡ «Ήταν ένα συναρπαστικό κτίριο. Το διπλανό κτίριο ήταν ακόμα χειρότερο. Οι μπάτσοι συνήθιζαν να ανταλλάσουν πυροβολισμούς. Και το διαμέρισμά μας ήταν ακριβώς δίπλα. Έτσι οι μπάτσοι φώναζαν, ”Πέστε στο πάτωμα”.

»Καθόσουν, λοιπόν, στο πάτωμα και έβλεπες τηλεόραση την ώρα που έπεφταν πυροβολισμοί. Την πρώτη φορά τρομάξαμε, αλλά μετά το συνηθίσαμε. Γινόταν συνέχεια…

»Δύο πόρνες δολοφονήθηκαν στο μοτέλ Χόλιγουντ 8, στην γωνία της Καχουένγκα, απέναντι από το παντοπωλείο. Ο Έντι και η Κάθι μάς είπαν ότι άκουσαν ουρλιαχτά, αλλά σκέφτηκαν ότι ήταν μία συνηθισμένη περίπτωση κάποιου νταβατζή που έδερνε ένα από τα κορίτσια του».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Τις περισσότερες φορές μας έφερναν τα μπουκάλια στο σπίτι. Μία στις τόσες ο Έντι έβρισκε το θάρρος να πάει στο μαγαζί. Καθόμουν με κομμένη την ανάσα και τον περίμενα να γυρίσει».

ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΓΟΥΑΡΝΤ «Τον πήγα με το αμάξι στην κάβα Πλα-Μπόϊ μία φορά … έτρεμε ολόκληρος. Προς το τέλος, όταν δεν είχε ποτό, τον έπιανε τρέμουλο..».

ΟΤΟ ΝΤΟΜΠΡΟΒΣΚΙ «Ναι, ερχόταν εδώ σχεδόν κάθε μέρα. Αγόραζε ένα μισόλιτρο βότκα Ποπόφ, τη φτηνότερη βότκα. Ή Γκάλο Πορτ, το μικρό μπουκάλι 1,85 δολαρίων, ένα τέταρτο του λίτρου. Συνήθως όταν διαλέγουν κάτι τέτοιο, οδεύουν προς το τέλος. Πριν απ’ αυτό, του τα παραδίδαμε σπίτι του. Παράγγελνε τα μεγαλύτερα μπουκάλια τότε. Αυτό όταν είχε λεφτά στις τσέπες του. Μερικές φορές ερχόταν εδώ με ανθρώπους που δεν είχαν καθόλου λεφτά, πάρα πολύ εθισμένοι.

»Τον θυμάμαι να μου λέει, ”Παλιά σκηνοθετούσα ταινίες και μπορώ ακόμα να το κάνω”. Του έλεγα, ”Φυσικά και μπορείς. Γιατί δεν χαλαρώνεις και όλα θα είναι καλά”.

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Μία φορά, κάποιος έσπασε την πόρτα μας … και έτυχε να στέκομαι μπροστά της. Η πόρτα κρεμόταν από τους μεντεσέδες για δύο μέρες. Ήταν όλο ταραχές.. βία και ταραχές…»

ΣΑΝΟΝ ΝΤΟΛΝΤΕΡ «Ο Εντ αποφάσισε να με κάνει μεγάλη σταρ. Πίστευε ότι είχα ταλέντο για να κάνω κάτι. Και ήθελε να κάνει εκείνη την ταινία για τα κομμένα χέρια της Αφροδίτης της Μήλου, τι συνέβη στα χέρια της. Υποτίθεται ότι θα το γυρίζαμε στην Ελλάδα και μου είπε να ετοιμάσω το διαβατήριό μου. Υποτίθεται ότι θα έκανα το μοντέλο για την Αφροδίτη της Μήλου.

»Με πήγε σε εκείνον τον ατζέντη στο Μέλροουζ, είχε ντυθεί με κοστούμι και τα ρέστα, και άρεσα στον ατζέντη. Ο αδερφός μου δεν μου έδινε τα λεφτά να βγάλω διαβατήριο, γιατί έλεγε, ”Δεν πρόκειται να γίνει καμία ταινία”. Εγώ πίστευα πραγματικά πως θα γινόταν. Τελικά δεν προχώρησε. Εκείνος αρρώστησε. Δεν πιστεύω ότι ήταν της φαντασίας του, ίσως έφταιξε η αρρώστια του, ίσως κάποιος χρηματοδότης έπεσε έξω. Ένιωθα πολύ κολακευμένη που με διάλεξε για κάτι τέτοιο».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Όταν η Κάθι ήταν νευριασμένη μαζί του, κάτι το οποίο συνέβαινε τον περισσότερο καιρό, τον αποκαλούσε Γουντ. ”Κοίτα, Γουντ, μη μου λες μαλακίες”. Εκείνος πήγαινε στην κουζίνα, γέμιζε ένα μεγάλο ποτήρι με παγωμένο νερό, στεκόταν μπροστά της και της έλεγε, ”Καλύτερα να το βουλώσεις, Ο’ Χάρα. Θα τις φας. Καλύτερα να το βουλώσεις!” ”Ω, άντε πηδήξου!” Και πετούσε το παγωμένο νερό στο πρόσωπό της! Αυτό γινόταν σχεδόν κάθε μέρα. Ο Κρίσγουελ μου είπε μία φορά, ”Ξέρεις … είχα πάντοτε την αίσθηση … ότι ο ένας θα σκότωνε τον άλλο. Και αν ήσουν εκεί … ο φονιάς θα μπορούσε να πει ότι το έκανες εσύ!” Το είπα στον Μάικ Έιντζελ, καλός ηθοποιός, καλός συγγραφέας. Μου είπε, ”Το ξέρεις ότι είχα πάντα αυτή την αίσθηση; Ότι κάποιος απ’ τους δύο θα σκοτώσει τον άλλο. Το θέμα είναι ποιος θα φάει τον άλλο πρώτος”».

ΣΑΝΟΝ ΝΤΟΛΝΤΕΡ «Τσακωνόντουσαν για το ποιος έχασε το μπουκάλι με το ποτό, ποιος άφησε την πόρτα του ψυγείου ανοιχτή. Ποτέ δεν άκουσα ένα καυγά για κάτι που να έχει κάποιο νόημα. Η Κάθι είχε ένα βρωμόστομα … πραγματικά βρώμικο στόμα, ό,τι χυδαία λέξη μπορείς να φανταστείς τού την έλεγε και εκείνος της την γυρνούσε πίσω, έπειτα καταλάβαιναν τι έκαναν και τα ξανάφτιαχναν. Ήταν κάτι που έκαναν και το έβρισκα χαριτωμένο. Είχαν μόνο ένα πακέτο τσιγάρα και το μοιράζονταν. Του ζητούσε τσιγάρο, ακόμα και όταν μάλωναν, ”Δώσε μου ένα τσιγάρο, γερομπάσταρδε”. Της το άναβε και μετά συνέχιζε να της φωνάζει».

ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΓΟΥΑΡΝΤ «Όταν άρχιζαν να μαλώνουν, φίλε μου, έπρεπε να ακούσεις τα ονόματα που αποκαλούσαν ο ένας τον άλλον. Και έπειτα ο Έντι έπιανε το κεφάλι της Κάθι και το χτυπούσε στον τοίχο! Ύστερα απ’ αυτό καθόταν για λίγο ήσυχη».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Μια φορά μαλώναμε. Με έσερνε στο πάτωμα για καναδύο λεπτά και το αριστερό μου χέρι, έχει περάσει τελείως τώρα, είχε στραβώσει. Δεν έφταιγε μόνο ο Έντι, έφταιγε κατά το ήμισυ..».

 


ΦΛΟΡΕΝΣ ΝΤΟΛΝΤΕΡ
«Όταν εγκατέλειπε την Κάθι, έφευγε με την γραφομηχανή και τα σενάριά του παραμάσχαλα. Φυσικά, υποτίθεται ότι έφευγε. Πήγαινε πίσω απ’ το παράθυρο και της ούρλιαζε. Νομίζω ότι αυτό που τον σκότωνε ήταν που έγραφε πορνό. Παραήταν καλός για να γράφει πορνό. Και νομίζω ότι αυτό τον έτρωγε μέσα του. Ο Έντι ήταν ένας κύριος, ήταν ευφυής, ευφυέστατος. Και πάρα πολύ πνευματώδης. Και έγραφε πορνό. Όπως μερικές φορές που πήγαινα σπίτι τους και καθόταν στην καρέκλα του, κοιτούσε έξω από το παράθυρο και έλεγε, ”Πρέπει να ξεφύγω απ’ αυτό. Πρέπει να ξεφύγω απ’ αυτό”.  Τους άκουγες να τσακώνονται με την Κάθι γι’ αυτό. ”Δεν πρόκειται να γράψω αυτά … αυτά τα σκατά. Δεν πρόκειται να τα ξαναγράψω”.  Και η Κάθι – ”Και πώς στα κομμάτια θα πληρώσεις το νοίκι και το φαΐ;” Εμείς δυναμώναμε την ένταση της τηλεόρασης. Μία φορά, βγήκε από το παντοπωλείο με μια μπουκάλα. Είπε, ”Ξέρεις, αυτό με βοηθάει να γράφω, όταν πρέπει να γράψω για να αγοράσω τα τρόφιμα. Έτσι μου’ρχεται να τα πετάξω στο πεζοδρόμιο και να συνεχίσω να περπατάω”. ”Πού θα πήγαινες, Έντι;” ”Δεν ξέρω, απλώς θα συνέχιζα να περπατάω”».

ΦΙΛ ΚΕΜΠΡΙΤΖ «Όταν κόντευε πέντε η ώρα [στο γραφείο στην Pentulum], έτρεχε στους διαδρόμους διανύοντας ένα μίλι το λεπτό. Ο Μπέρνι Μπλουμ πάτησε πόδι και μου είπε, ”Φιλ, όταν θα πας αύριο να πάρεις τον Εντ, αν είναι μεθυσμένος να τον αφήσεις σπίτι και να του πεις, ‘Όχι Εντ, όχι σήμερα’”. Όταν πήγα να πάρω τον Εντ το άλλο πρωί, με περίμενε τρέμοντας, έτοιμος να καταρεύσει. Ήθελα να του δώσω ένα ποτό ή κάτι, αλλά είπε, ”Όχι, όχι, θα είμαι εντάξει”. Τελικά το συνειδητοποίησα· έπινε πριν μπει στο αυτοκίνητο και έτσι δεν μπορούσα να το μυρίσω. Μέχρι την ώρα που φτάναμε στη Σάντα Μόνικα ήταν ήδη μεθυσμένος».

ΤΖΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥΣ «Στο τέλος, ο Εντ έχασε τελείως το μυαλό του. τελείως. Έτσι απλά έχασε το μυαλό του.

»Παραισθήσεις. Παράνοια. Είμαι αλκοολικός, όλοι οι αλκοολικοί είναι παρανοϊκοί. Όλοι. Αλλά στο τέλος, δεν ήταν ο Εντ Γουντ που είχα ερωτευτεί, που λέει ο λόγος. Δεν εννοώ ομοφυλοφιλικά: ο Έντι και εγώ αγαπιόμασταν βαθιά. Πολύ βαθιά. Και μιλούσαμε στο τηλέφωνο τρεις με τέσσερις φορές την μέρα.

»Προς το τέλος, έγινε άλλος άνθρωπος. Η σκοτεινή πλευρά του ήρθε στο φως. Όταν έβλεπε μία σκιά, κρυβόταν κάτω από το κρεβάτι.

»Ο Έντι έγραψε ένα σενάριο τρόμου που θα ήταν καλό για το 1934 αλλά όχι για το 1974. Το στέλνει, λοιπόν, στο τμήμα σεναρίων στην Universal Pictures. Τρεις μέρες αργότερα, του το στέλνουν πίσω με το κλασικό, ”Δεν είναι άσχημο αλλά αυτή την εποχή δεν ασχολούμαστε με αυτή την αγορά”. Ένα ευγενικό χέσιμο. Έτσι πάω στα Διαμερίσματα Γιούκα να τον δω, ανοίγει την πόρτα και λέει, ”Έλα δω! Μπενεντίκτ Άρνολντ! Με γάμησες! Με κατάστρεψες!” Του λέω, ”Ποιος…έκανε…τι;” Μου λέει, ”Εσύ τηλεφώνησες στην Universal. Εσύ χάλασες τη συμφωνία μου”. Δεν υπήρξε ποτέ συμφωνία. Ο Έντι είχε πραγματικά ξεφύγει, φίλε μου. Εννοώ, είχε φύγει τελείως. Το ποτό, οι ψευδαισθήσεις, η μεγαλομανία, οι διαψεύσεις, οι στεναχώριες. Ήταν πολύ απογοητευμένος αλλά δεν το παραδεχόταν».

ΜΠΕΡΝΙ ΜΠΛΟΥΜ «Προσπάθησα να τον απασχολώ όσο περισσότερο μπορούσα, γιατί όσο πιο σκληρά δούλευε, τόσο λιγότερο χρόνο είχε για να πιει και να μπλέξει. Μερικές φορές τον έπιανα στα πράσα – το έκρυβε μέσα σε ένα μπουκάλι κόκα-κόλα, το έκρυβε σε ένα βάζο του καφέ. Βότκα. Έπινε βότκα γιατί δεν μύριζε … δεν μπορείς να το καταλάβεις από την αναπνοή. Αλλά ήξερα τον Εντ αρκετά καλά για να μπορώ να πω πότε έπινε και πότε δεν έπινε».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ«Mέσα στα χρόνια ο Έντι έκανε γκελ σαν μπαλάκι του πινγκ πονγκ μεταξύ του Μπέρνι και του Στιβ Αποστόλοφ. Μισούσα τον Στιβ όταν προσπαθούσε να απομακρύνει τον Έντι από τον Μπάρνι – ”Θα γυρίσουμε ταινία, Μπαμπάκα, έλα Έντι, έλα Μπαμπάκα”. Πόσες φορές δεν παρακάλεσα τον Έντι να μείνει με τον Μπέρνι και με ένα σταθερό σίγουρο μισθό. Ξέρεις, ο Μπέρνι αγαπούσε τον Έντι κατά κάποιο τρόπο, και ξέρω πως και ο Έντι αγαπούσε τον Μπέρνι. Τον είχε τσεκάρει πολλές φορές τον Μπέρνι. Ο Έντι ήταν ένα παιδί κατά κάποιο τρόπο. Οταν ο Μπέρνι τον απέλυσε, του κόστισε πολύ».

ΝΤΟΝ ΦΕΛΜΑΝ «Κατά τη διάρκεια μίας τηλεφωνικής συνομιλίας μας μου είπε με θλιμμένη φωνή, ”Ήμουν … όμορφος …είχα μία όμορφη γυναίκα … κοίτα τι έχω τώρα!” Και άκουσα από μέσα άκουσα την Κάθι, ”Ω, βούλωστο!” Όταν τον ρώτησα τι έκανε εκείνη τη στιγμή, μου είπε ότι ”καθάριζε την πισίνα και έπλενε την λιμουζίνα”».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Ο Ντάντλεϊ Μάνλοβ ήταν ο τελευταίος που προσπάθησε πραγματικά να βοηθήσει τον Έντι. Εμφανίστηκε στο σπίτι μας, πριν μας πετάξουν έξω, με την πανέμορφη μεγάλη του άσπρη Κάντιλακ. Στάθηκε στην πόρτα εκείνης της τρώγλης – ”Έλα, Γούντι, πάμε στο νοσοκομείο των Βετεράνων”. Αλλά ο Εντ δεν πήγε.

Τους θυμήθηκαν για μια στιγμή, έπειτα τους ξέχασαν σαν να μην είχαν περπατήσει ποτέ στη Γη.
―από το Parisian Passions, του Εντ. Ντ. Γουντ, Τζ.

ΒΑΛΝΤΑ ΧΑΝΣΕΝ «Τον απασχολούσε πραγματικά ο θάνατος… Συνήθιζε να μου τηλεφωνεί τα μεσάνυχτα, στις 1 η ώρα το πρωί. Έλεγε, ”Θέλω να μιλήσω για το θάνατο”. Μου έλεγε τα πιο ακραία πράγματα! Οτι όταν ένα άτομο πεθαίνει, η καρδιά του σταματάει, αλλά τα έσωτερικά του όργανα είναι ακόμα ζωντανά. Και έλεγε, ”Ξέρεις, επειδή απλώς νομίζεις ότι είσαι νεκρός, δεν σημαίνει ότι είσαι κιόλας!” Θεέ μου, έλεγε και έλεγε».

ΜΑΪΛΑ ΝΑΡΜΙ «Ήταν τόσο ζεστός άνθρωπος… Ξέρεις τι συμβαίνει στους ανθρώπους που είναι τόσο καλοί, οι περισσότεροι απ’ αυτούς τινάζουν τα πέταλα».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Ο Εντ αγαπούσε εκείνο το τραγουδάκι, το ”Υπέροχη Γκρέις”. Τον άγγιζε με κάποιο τρόπο. Και έγραψε ένα βιβλίο, το Saving Grace. Το έγραψε την εποχή έπεφτε ολοένα και πιο βαθιά σε κατάθλιψη.

»Λένε ότι οι άνθρωποι, όταν νιώθουν πως θα πεθάνουν, γίνονται θρήσκοι, και ο Έντι, κάτι πρέπει να έπαθε, δεν ξέρω τι ήταν, αλλά έγραψε εκείνο το τρελό βιβλίο. Και ένιωσα κάπως παράξενα γι’ αυτό, σαν ένα σύγκρυο στη ραχοκοκκαλιά μου».

ΦΙΛ ΚΕΜΠΡΙΤΖ «Κάποιος στα ανατολικά διοργάνωνε ένα ”Αφιέρωμα στον Εντ Γουντ” όπου θα έδειχναν τις ταινίες του, και όταν πήρε το γράμμα, ένιωσε… συγκλονισμένος. Το έφερε στη δουλειά και μου το διάβασε δύο φορές και είπε, ”Διαβασέ το!” Το διάβασα. Μου λέει, ”Δεν είναι ωραίο που κάποιος με θυμάται, που κάποιος με σκέφτεται;” Και για μένα ο Εντ Γουντ ήταν πάντα ένας γέρο μέθυσος που έγραφε πορνό».

ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ 
Από γράμμα στον Ρίτσαρντ Μποτζάρσκι,
18 Μαρτίου 1978
Τα σχέδιά μου εκτός από την εκδοτική μου εταιρεία είναι να κάνω μία ταινία αυτό το καλοκαίρι που θα λέγεται ”The Day the Mummies Danced”. Ελπίζω να τη γυρίσουμε στο Μεξικό όπου υπάρχουν πραγματικές μούμιες μέσα σε μία σπηλιά ως αξιοθέατο. Αλλά φυσικά θα την κάνω ταινία τρόμου. Ξεκίνησα το βιβλίο εδώ και μερικά χρόνια, αλλά το παραμέλησα. Τώρα που οι ταινίες τρόμου είναι πάλι στη μόδα, νιώθω ότι αυτό θα είναι το όχημα που θα με οδηγήσει ξανά στο χώρο. Οι σταρ που έχω στο μυαλό μου, που είναι μεγάλοι πότες και φιλαράκια, θα είναι ο Τζον Άγκαρ, ο Άλντο Ρέϊ και ο τύπος που έπαιζε τον Έρος στο ”Σχέδιο 9 από το Διάστημα”, o Nτάντλεϊ Μάνλόβ, ο οποίος, παρεπιμπτόντως, βάζει πολλά λεφτά για το εγχείρημα.

Το σενάριό μου, ”I Αwoke Early The Day I Died”, μοιάζει με καλοκαιρινή παραγωγή, αλλά θα γυριστεί στη Νορβηγία. Αμφιβάλλω πολύ αν θα πάω, καθώς εδώ υπάρχει πολλή δουλειά… Πρόκειται για μία εντελώς βωβή ταινία με θέμα τις τρεις τελευταίες ημέρες της ζωής ενός τρελού. Ο Άλντο Ρέϊ θέλει τόσο πολύ να το κάνει που θα δάγκωνε και τη γλώσσα του. Οι υποχρεώσεις συσσωρεύονται σταθερά, ένας από τους λόγους που θέλω να μετακομίσω είναι ότι έχουν μαζευτεί πολλά παιδιά που κάνουν φασαρία από τότε που ήρθαν νέοι ιδιοκτήτες… όλοι τους Μεξικανοί, κανείς δεν μιλάει αγγλικά, έστω και σπαστά…

ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΜΠΟΤΖΑΡΣΚΙ «Μπήκα στο διαμέρισμα, συστήθηκα και ήταν πολύ φιλικός. Στο διαμέρισμα επικρατούσε μία ζεστή και πνιγηρή ατμόσφαιρα και ο Εντ ήταν ξαπλωμένος στο πάτωμα. Μου πρόσφερε ποτό και αρχίσαμε να πίνουμε παρέα. Του έκανα ερωτήσεις για τον Μπέλα, ο οποίος ήταν και ο λόγος για τον οποίο είχα πάει εκεί, και μου έδωσε μερικές τυπικές απαντήσεις σε μερικές τυπικές ερωτήσεις που του έκανα. Ξαφνικά, κάποιος άγνωστος μπήκε στο δωμάτιο, αντάλλαξε μερικές φιλικές βρισιές με τον Εντ  Γουντ και άφησε λίγα δολάρια στο τραπεζάκι. Όταν έφυγε, ο Εντ  ξανάρχισε το ποτό και  μου έφερε ένα φιλμάκι 16 mm από το Σχέδιο 9 από το Διάστημα. Νόμιζα πως μου το έφερε για να μου το πουλήσει, αλλά δεν έστρεψα προς τα κει τη συζήτηση. Η γυναίκα του άνοιξε μία κονσέρβα με σπαγγέτι και τα ζέστανε στο φούρνο. Μου είπε, ”Είναι δύσκολο να ζεις στο Λ.Α., έπρεπε να είχα πάει στο Όρεγκον ή στο Κολοράντο”. Μου είπε πως θα ζούσε καλύτερα εκεί, αλλά δεν είχα ιδέα τι εννοούσε.

»Συνέχισα να πίνω και είχα αρχίσει να μεθάω. Σύντομα ένιωσα άρρωστος και βρέθηκα να σέρνομαι στα τέσσερα μέσα στο μπάνιο, τόσο άρρωστος ένιωθα. Άκουσα τη γυναίκα του να λέει, ”Ντικ, γιατί ήπιες τόσο πολύ. Δεν άφησες τίποτα για μένα και τον Εντ”».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Έβαζε ενέχυρο τη γραφομηχανή του για να αγοράσει αλκοόλ…  αναγκαστήκαμε να το κάνουμε πολλές φορές. Τις περισσότερες φορές την ξαναπαίρναμε πίσω. Τη λάτρευε την IBM Executive του. Ήταν ένα τεράστιο διαολόπραμα και ήταν πανέμορφη. Και οι δυο μας γράφαμε πολύ γρηγορά με αυτήν. Ήταν μια πολύ βαριά, γραφομηχανή γραφείου, έπιανε το μισό γραφείο. Την κουβαλούσαμε μαζί μας για χρόνια. Όταν είχαμε λεφτά, την ξαναπαίρναμε πίσω. Όταν χρειαζόμασταν λεφτά, την βάζαμε ενέχυρο. Δεν μπορώ να σου πω την τελευταία φορά, αλλά ήταν… άσχημη μέρα. Ήταν πολύ λυπηρό όταν χάσαμε αυτή τη γραφομηχανή».

ΝΤΑΝΛΕΪ ΜΑΝΛΟΒ «Μου τηλεφώνησε και μου είπε, ”Γράφω πονηρά βιβλία και δεν έχω γραφομηχανή. Την έβαλα ενέχυρο για να αγοράσω αλκοόλ και δεν μπορώ να την ξαναπάρω πίσω. Έχεις καμιά που να σου περισσεύει;” Του λέω, ”Ναι, έχω”. Είχα μια όρθια Underwood και μία φορητή Smith-Corona. Του πήγα τρεις γραφομηχανές και σκέφτηκα, τι στο καλό, στρώσου να δουλέψεις, αν πρόκειται να βγάλεις κανά φράγκο, έχεις τρεις γραφομηχανές για να δουλεύεις. Νομίζω ότι πήγε την Underwood στην κάβα και την αντάλλαξε με ένα μπουκάλι. Αυτό έγινε προς το τέλος… λίγο πριν πεθάνει. Ήταν ένα φριχτό, φριχτό τέλος και μου ξεσκίζει την καρδιά όταν το σκέφτομαι”.

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Περίπου δύο ή τρεις μήνες, ίσως κι ένα μήνα προτού πεθάνει, κοιμόταν επάνω, στου Μπέρνι, και κόλλησε τσιμπούρια. Γέμισε τσιμπούρια το σβέρκο του”.

ΦΛΟΡΕΝΣ ΝΤΟΝΤΛΕΡ «Ο Μπέρνι Μπλουμ είπε πως ο Έντι έπρεπε να πάει στη Σάντα Μόνικα για την επιταγή του. Μου είπε, ”Θα σου δώσω 20 δολάρια αν με πας”. Είχε γίνει φριχτά χλωμός. Το χρώμα του ήταν σαν να είχε μείνει για χρόνια στη φυλακή, στην απομόνωση. Ένα απαίσιο χρώμα. Του είπα να πάει στο γιατρό και δεν ήθελε. Όταν βγήκε από του Μπέρνι Μπλουμ, το κεφάλι του ήταν σκυφτό. Μου είπε πως τον είχε διώξει ο Μπέρνι».

ΝΤΑΝΛΕΪ ΜΑΝΛΟΒ «Ο Εντ μου τηλεφώνησε ένα βράδυ και μου είπε, ”Κοίτα παλιόφιλε, χρειάζομαι να μου δανείσεις μερικά δολάρια”. Του είπα, ”Γιατί, Εντ;” Μου λέει, ”Η Κάθι κι εγώ δεν έχουμε καθόλου φαΐ στο σπίτι και πεινάμε”. Του είπα, ”Μην σκας γι’ αυτό, θα σου φέρω τόσο φαΐ που θα τρώτε για 30 μέρες”. Μου λέει, ”Όχι, δεν χρειάζεται. Θέλω τα χρήματα, όχι φαΐ”. Κατάλαβα λοιπόν για ποιο πράγμα ήθελε τα λεφτά. Του λέω, ”Αν πεινάτε, θα σας γεμίσω το σπίτι με τόσο φαΐ που θα σας φθάσει και θα σας περισσέψει για ένα μήνα. Αλλά δεν πρόκειται να σου δώσω λεφτά για να πας να αγοράσεις αλκοόλ, Εντ. Κατάλαβες; Έγινα κατανοητός; Δεν πρόκειται να βγεις να αγοράσεις ποτό”. Μου λέει, ”Νόμιζα ότι είσαι φίλος” και μου το έκλεισε».

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ «Μου τηλεφώνησε περίπου μία βδομάδα προτού πεθάνει. Μου είπε πως μετακόμιζε. Μιλήσαμε λίγο για το σπίτι που είχε παλιά στο Βάλεϊ και τα πάρτι που είχαμε κάνει εκεί. Του είπα, ”Χριστέ μου, Έντι, ελπίζω να ξαναπιάσεις κάποτε ένα τέτοιο”. Και μου απαντάει, ”Έχω μερικά βιβλία, γράφω μερικές ιστορίες”.

»Νομίζω ότι τηλεφωνούσε σε οποιονδήποτε μπορούσε να πετύχει σπίτι… σε οποιονδήποτε θα καθόταν να τον ακούσει αργά τη νύχτα».

 

Ένα Αστέρι σε έναν Ουρανό χωρίς Αστέρια

 

ΦΛΟΡΕΝΣ ΝΤΟΛΝΤΕΡ  «Ο Έντι ήταν αγύριστο κεφάλι. Με τίποτα δεν θα του έπαιρναν τα πράγματα και θα τον πετούσαν έξω, επειδή η γυναίκα του ήταν άρρωστη. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού είπε ότι ήθελε να σηκωθούν να φύγουν, οι καυγάδες ήταν φοβεροί. Ο Έντι πήγε κάτω με τα χρήματα αλλά ο ιδιοκτήτης δεν τα έπαιρνε. Του είπα, ”Έντι, αυτό που θα κάνεις είναι να κόψεις μία επιταγή και στο πίσω μέρος να γράψεις ‘’για πληρωμή ενοικίων’’. Και αν δεν τη δεχτούν, εσύ δεν θα έχεις κανένα πρόβλημα”. Είπε ότι θα πήγαινε στην τράπεζα να πάρει μία επικυρωμένη επιταγή. Δεν ήταν μεθυσμένος Ήταν τρομοκρατημένος. Έτσι, αντί γι’ αυτό, ξόδεψε τα λεφτά και με την Κάθι πέρασαν μια φοβερή βραδιά.

»Δύο μέρες αργότερα, αυτός και η Κάθι είχαν ένα καυγά και μου τηλεφώνησε λέγοντας πως ήθελε να «πετάξει τη βρώμα στο δρόμο». Αρχίσαμε να συζητάμε, ”Πήρες απόδειξη από τον ιδιοκτήτη;” Μου λέει, ”Δεν θα έδινα ποτέ σε αυτόν τον γαμημένο Μεξικανό, τέτοια ευχαρίστηση”. ”Χριστέ μου, Έντι, θα σε πετάξουν έξω” – ”Ω, όχι δεν θα το κάνουν. Δεν μπορούν να το κάνουν. Είμαστε άρρωστοι άνθρωποι. Είμαι γνωστός στο Χόλιγουντ, έχω πολλούς φίλους”. Δεν πίστευε ότι μπορούσε να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο. Όχι και σε αυτό το σπίτι».

ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΓΟΥΑΡΝΤ «Μία εβδομάδα πριν να του κάνουν έξωση, μου έδωσε ένα κουτί με τα διηγήματά του να τα φυλάξω. Το ήξερε ότι θα γινόταν…»

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Ο Έντι πρέπει να το ήξερε, είχε κάποιο είδος προαισθήματος για το ότι θα πεθάνει. Μία εβδομάδα πριν συμβούν όλα, πήρε τα σκυλιά, την Κέισι και τον ΜακΓκίντι, και τα έβγαλε έξω στο σπιτάκι τους».

ΦΙΛ ΚΕΜΠΡΙΤΖ «Τα πράγματα χειροτέρευαν στο κτίριο. Τις δύο τελευταίες εβδομάδες ο Εντ φοβόταν πως κάποιος θα μπεί στο σπίτι και θα τους σκοτώσει και τους δύο. Υπήρχε κάποιος που δεν γούσταρε κάποιον ένοικο στο διπλανό διαμέρισμα, έπεσαν πυροβολισμοί, κάποιος τύπος πέρασε από το διάδρομο και κλώτσησε δύο τρεις πόρτες και μετά χτύπησε την πόρτα του Εντ. Ο Εντ και η Κάθι ξάπλωσαν πίσω από την πόρτα και φώναζαν, ”Φύγε! Δεν έχουμε τίποτα, άφησέ μας ήσυχους. Δεν έχουμε τίποτα!” Προσπαθούσαν να βγάλουν τους ένοικους έξω· έψαχαν για  ναρκωτικά σε εκείνο τον όροφο.

»Μια μέρα με παίρνει και μου λέει, ”Φιλ, τα πόδια μου έχουν κάποιο πρόβλημα, δεν μπορώ να περπατήσω”. Του λέω, ”Πήγαινε στο νοσοκομείο, Εντ”. Ήμουν καθοδόν για τη δουλειά και στο μυαλό μου ήταν πιό σημαντικό να δω τον Μπέρνι. Μου απάντησε, ”Ναι, ναι, αυτό θα κάνω. Θα πάω στο νοσοκομείο”.

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Ο Έντι ήταν συνεχώς άρρωστος από τότε που έχασε τη δουλειά του. Είχε πόνους στα πόδια, στο στήθος και η κατάστασή του χειροτέρευε. Γίνονταν διάφορες βρωμοδουλιές στα κρυφά, ο ιδιοκτήτης είχε κλείσει μία δουλειά με ναρκωτικά, και το ξέραμε. Αν είχα τις δυνάμεις μου θα πατούσα πόδι, θα ειδοποιούσα το Δημαρχείο, δεν θα τους άφηνα να πετάξουν έξω τον Έντι. Αλλά ανησυχούσα τόσο πολύ γι’ αυτόν, ήμουν τόσο διαλυμένη, ήταν τρομερό, δεν είχα δυνάμεις να παλέψω. Γι’ αυτό μας πέταξαν έξω με τις κλωτσιές.

»Ήταν περίπου εννέα το πρωί, ο Έντι είχε σηκωθεί μία ώρα νωρίτερα, ήταν άρρωστος και είχε ξαπλώσει στον καναπέ. Το πιο τρομερό απ’ όλα ήταν όταν ανοίξαμε την πόρτα και είδαμε τους δύο αστυνομικούς με τις στολές τους. Δεν τους περιμέναμε. Ο Έντι έδειξε στους αστυνομικούς την επιταγή και τους είπε πως είχε τα λεφτά. Τους είπε ότι δεν δέχτηκαν τα λεφτά μας γιατί ήθελαν να μας διώξουν. Προσπάθησα να πω στον αστυνομικό ότι ο Έντι ήταν άρρωστος και δεν έπρεπε να μετακινηθεί. Αλλά ήταν τόσο κακούργοι, μας έβγαλαν έξω χωρίς να μας αφήσουν να πάρουμε τα πράγματά μας. Μετά διαμαρτυρηθήκαμε και μας άφησαν να μπούμε μέσα και να αρπάξουμε μερικά πράγματα. Αλλά δεν είχαμε το χρόνο να σκεφτούμε σωστά, συνέβη τόσο γρήγορα, ήταν σαν εφιάλτης. Στις εννέα το πρωί δεν είσαι προετοιμασμένος για το οτιδήποτε. Νομίζω ότι ο Έντι δεν πρόλαβε να βάλει ούτε τις κάλτσες του. Έκανε παγωνιά εκείνο το πρωί. Είχε όλα του τα πράγματα σκορπισμένα. Μας άφησαν να πάρουμε μία βαλίτσα. Ο Εντ είχε τα χειρόγραφα για τον Μπέλα Λουγκόζι που σχεδόν είχαν τελειώσει. Λεγόταν Lugosi: Post Mortem. Ήταν αστείο, Θεέ μου, ήταν τόσο αστείο. Θα μπορούσε να είχε κρατηθεί στη ζωή, μόνο και μόνο για να τελειώσει αυτό το βιβλίο. Ράγισε η καρδιά του που το άφησε πίσω. Τα αρχεία του Έντι, τα χαρτιά του, τα λευκώματά του, χάθηκαν όλα».

ΦΛΟΡΕΝΣ ΝΤΟΛΝΤΕΡ «Ο Έντι έλεγε ότι αν έπιανε φωτιά, αυτά που θα κοίταζε να σώσει θα ήταν το βιβλίο για τον Λουγκόζι και η γραφομηχανή του. Και τον πειράζαμε, τι θα κάνεις με την Κάθι; ”Μπορεί να με ακολουθήσει”».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ  «Ένα πράγμα που πήρε μαζί του ήταν ένα από τα τελευταία του σενάρια που αγαπούσε πραγματικά, το I Woke Up Early the Day I Died. Και εκείνο το πουλόβερ ανκορά που το λάτρευε».

ΦΛΟΡΕΝΣ ΝΤΟΛΝΤΕΡ  «Υπήρχε ένα παιδί που ζούσε από πάνω, με είδε στο Σέλμα μία μέρα και μου είπε, ”Έι, ξέρεις εκείνο το φωνακλάδικο ζευγάρι που έμενε στο τέλος του διαδρόμου; Τους ξεφορτώθηκαν. Εκείνος έκανε έναν απίστευτο καυγά, νόμιζα ότι θα τον συλλάμβαναν”.

»Οι μάρτυρες είπαν ότι ο Έντι δεν μπορούσε να το πιστέψει. Στην αρχή ούρλιαζε πως είχε πολλές επαφές στο Χόλιγουντ και μετά έγινε καλός παρακαλώντας για δύο ώρες παράταση για να τηλεφωνήσει σε κάποιους ανθρώπους. Ο αστυνόμος είπε πως λυπόταν, αλλά έτσι έπρεπε να γίνει. Η Κάθι ήταν έξω και ούρλιαζε, στολίζοντας τον αστυνομικό με όποια βρισιά υπάρχει και της είπαν ότι θα την συλλάμβαναν αν δεν το βούλωνε.

»Μία γυναίκα μού είπε ότι ο Εντ σωριάστηκε κάτω όταν συνειδητοποίησε ότι τον έδιωχναν πραγματικά. Σωριάστηκε στον διάδρομο, ακούμπησε στον τοίχο, και έβαλε τα κλάμματα.

»Τηλεφώνησε σε όλους όσους ήξερε και εκείνοι τον εγκατάλειψαν. Δεν είχε κανέναν. Έτσι, πήγαν στου Πίτερ και ήπιαν πολύ. Πάρα πολύ…»

ΠΙΤΕΡ ΚΟΕ «Μου τηλεφώνησε γύρω στα Χριστούγεννα και μου είπε, ”Έχω πρόβλημα. Μου πήραν όλα μου τα υπάρχοντα, πεινάμε, δεν έχω μέρος να πάω”. Και του είπα, ”Μην ανησυχείς γι’ αυτό. Θα σε βολέψω για όσο καιρό χρειάζεσαι”.

»Το πρώτο πράγμα που έκανε όταν με είδε ήταν να με αγκαλιάσει λέγοντας, ”Θεέ μου, σε αγαπώ, είσαι ένας πραγματικός, αγαπημένος φίλος και δεν θα ξεχάσω ποτέ τι έκανες για μένα και την Κάθι”. Χαζολογήσαμε λιγάκι και μετά άρχισε να κάνει τηλεφωνήματα σε διάφορους φίλους. Ήταν η περίοδος των Γιορτών και όλοι ήμασταν χαρούμενοι, υποθέτω. Μετά αρχίσαμε να πίνουμε. Συνέχιζε να με ρωτάει όλη την ώρα αν ενδιαφερόμουν να κάνω εκείνη την ταινία για τον Μπέλα Λουγκόζι».

ΦΛΟΡΕΝΣ ΝΤΟΛΝΤΕΡ  «Παρόλο που ο Πίτερ έπινε μαζί τους, το καλάθι δεν γέμιζε ποτέ. Ο Έντι ξάπλωνε στο κρεβάτι με το μικρό του πανοφόρι και αρνούνταν να σηκωθεί. Η Κάθι ήταν ξαπλωμένη στον καναπέ του Πίτερ και ξερνούσε… Ο Πίτερ με πήρε και μου είπε, ”Τι θα κάνω με αυτούς τους δύο;” Του είπα να πάει τον Έντι στην Πρόνοια. Μου λέει, ”Θα έρθεις μαζί μου, γιατί εσένα σε ακούει;” Έκανα όλους τους διακανονισμούς αλλά ο Έντι δεν ήθελε να σηκωθεί από το κρεβάτι εκείνη την ημέρα. Δεν θα πήγαινε στην Πρόνοια – ήταν ένας σκηνοθέτης, ένας βετεράνος, κ.τ.λ., και αρνήθηκε να πάει. Ο Πίτερ ούρλιαζε, ”Καλά, και τι θα κάνεις; Δεν έχεις καθόλου λεφτά!” Αλλά ο Έντι ούτε που κουνήθηκε».

AΛΝΤΟ ΡΕΪ «Πραγματικά σοκαρίστηκα όταν ανακάλυψα πώς πέθανε. Αυτό που άκουσα ήταν πως ήταν με αυτόν τον τύπο, έναν άγριο τύπο, έναν κασκαντέρ που ζούσε κοντά στο Χιούτζες Μάρκετ. Είχαν πιει πάρα πολύ. Αυτό που έμαθα για τον θάνατο του Εντ Γουντ ήταν το εξής: οδηγούσαν, λέει, γκαζωμένοι στη Λα Μπρέα και οι μπάτσοι τους καταδίωκαν γιατί έκαναν ελιγμούς και τα ρέστα και ο τύπος προσπάθησε να τους ξεφύγει και έστριψε αριστερά στην Εξποζίσιον Μπούλβαρντ, έξω από την Λα Μπρέα, προς το αεροδρόμιο. Έστριψαν αριστερά και ο τύπος έτρεχε τόσο πολύ, προσπαθώντας να ξεφύγει από τους μπάτσους, που προσέκρουσαν σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο και σκοτώθηκαν και οι δύο».

ΛΙΛΙΑΝ ΓΟΥΝΤ «Μακάρι να ήξερα από τι πέθανε πέρα από την καρδιακή προσβολή. Έχω κάποια υποψία αλλά δεν τολμώ να το πω … Δεν θέλω να το πω, αλλά, δεν ξέρω, είναι ένα απ’ τα πράγματα που με έχουν αναστατώσει, να μην ξέρω τι έγινε».

ΠΙΤΕΡ ΚΟΕ «Η Κάθι ήρθε και μου είπε, ”Ξέρεις, νομίζω ότι ο Έντι δεν αισθάνεται πολύ καλά”. Ρώτησα τον Εντ, ”Αισθάνεσαι καλά; Πίνεις πάρα πολύ, γαμώτο”. Έπινε σκέτη βότκα, τριπλά τετραπλά σφηνάκια, σαν τρελός. Του είπα, ”Εντ, αυτό θα σε σκοτώσει. Τη Δευτέρα θα σε πάω στο νοσοκομείο. Θα σε πάω ακόμα και αν χρειαστεί να σε πλακώσω στο ξύλο και να σε σύρω κουβαλητό. Θέλω να πας για εξέταση”. Την Κυριακή ξυπνήσαμε και το πρώτο πράγμα που ζήτησε ήταν μία διπλή βότκα. Και του είπα, ”Εντ, μη! Θα πάμε να δούμε τους γιατρούς αυριο στο νοσοκομείο των Βετεράνων”. Έτσι μου είπε, ”Καλά, μπορώ να έρθω στο δωμάτιό σου και να δω το ποδόσφαιρο μαζί σου;” ”Φυσικά. Γιατί όχι;” Άρχισα να μαγειρεύω σπαγγέτι και να βλέπω το παιχνίδι. Ήπιε τη διπλή βότκα. Και όταν τέλειωσε, μου είπε, ”Πίτερ, δώσε μου άλλο ένα”. Του απάντησα, ”Έντι, αυτό είναι το τελευταίο. Θέλω να είσαι νηφάλιος, αλλιώς δεν θα σε δεχθούν”. ”Εντάξει, εντάξει, σου το υπόσχομαι”. Ήπιε άλλο ένα σφηνάκι βότκας γύρω στις 10:30, και στις11.00 μου είπε, ”Νιώθω άρρωστος”. Του είπα να ξαπλώσει. Οι τέσσερις βότκες πρέπει να τον αποκοίμησαν και δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Κάποιοι φίλοι μας ήρθαν στο σπίτι. Και εκείνη η γριούλα, η Μπέλα Έιμς, που ήταν νοσοκόμα, ρώτησε, ”Πού είναι ο Έντι;” Της είπα, ”Ο Έντι είναι στη κρεβατοκάμαρα και ξεκουράζεται”».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ «Του Έντι δεν του άρεσε το ποδόσφαιρο. Όταν πήγε στο δωμάτιο του Πίτερ μόλις με είχε βρίσει λέγοντας, ”Φέρε μου άλλο ένα ποτό”. Το τελευταίο που άκουσα απ’ αυτόν ήταν, ”Κάθι, δεν μπορώ να αναπνεύσω”. Τον αγνόησα. Δεν έδωσα σημασία. Γιατί πάντοτε… μου έλεγε τι να κάνω. Τότε ήταν που είπα στην Μπέλα, ”Γιατί δεν πας να δεις τι κάνει;”»

ΠΙΤΕΡ ΚΟΕ «Η Μπέλα βγαίνει από το δωμάτιο, ”Ωωωωω! Θεέ μου! Ο Έντι είναι νεκρός!” Της είπα, ”Τι;” Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Μου φάνηκε αδύνατο, απίστευτο».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ  «Ακόμη θυμάμαι όταν μπήκα σε εκείνο το δωμάτιο και ήταν νεκρός, με τα μάτια του ορθάνοιχτα. Όσο ζω ποτέ δεν θα ξεχάσω το βλέμμα του. Είχε αυτή την απαίσια έκφραση. Μία απαίσια, απαίσια όψη στα μάτια του. Είχε αρπάξει τα σεντόνια. Έμοιαζε λες και είχε δει την κόλαση. Τι λες να είδε τις τελευταίες του στιγμές; Τι πιστεύεις ότι είδε;»

ΠΙΤΕΡ ΚΟΕ «Θυμάμαι να παίρνουν τη σορό του σε μία σακούλα σκουπιδιών. Αυτό με αρρώστησε».

ΣΤΙΒ ΑΠΟΣΤΟΛΟΦ «Στο βιβλίο του, Death of a Transvestite, πιστεύω ότι ο Εντ περιέγραψε την κηδεία του. Είχα την αίσθηση ότι δεν ήθελε κανέναν στην κηδεία του. Επειδή, ακόμα και αν σε αποτεφρώσουν, σε ντύνουν και εκείνος ήθελε να ντυθεί νύφούλα».

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ  «Μπορεί να ήθελε να θαφτεί με γυναικεία ρούχα, μπορεί και όχι, πάντως δεν μου το είπε ποτέ. Ένα πράγμα ξέρω: δεν ήθελε να θαφτεί… Έτρεμε στην ιδέα ότι θα θαβόταν κάτω από το χώμα».

(Οι Κρίσγουελ, Πολ Μάρκο και Στιβ, Μπάντι Χάιντ και Ντέιβιντ Γουάρντ ήταν παρόντες στην κηδεία. Ο Ντέιβιντ Ντε Μέρινγκ προέδρευε. Ο Έντουαρντ Ντ. Γουντ, Τζ. αποτεφρώθηκε στο νεκροτομείο ΜακΚίνλεϊ· η τέφρα του σκορπίστηκε στην θάλασσα.)

ΦΛΟΡΕΝΣ ΝΤΟΛΝΤΕΡ «Δεν ήταν το ποτό που του προκάλεσε την καρδιακή προσβολή – ήταν η περηφάνεια του».

ΒΑΛΝΤΑ ΧΑΝΣΕΝ «Μέσα του υπέφερε. Αλλά ποτέ δεν το έδειχνε. Τον είχα δει να υποφέρει μέχρι το σημείο που… Ακόμα και η Κάθι είπε, ”Λυπάμαι τόσο πολύ γι’ αυτόν, Βάλντα”. Είπε, ”Υπάρχουν βράδια που δεν μπορεί να κοιμηθεί. Ατέλειωτα βράδια. Είναι σα χαμένος πάνω σε αυτή τη γη. Δεν ανήκει εδώ… είναι σαν επισκέπτης. Δεν ανήκει εδώ”.

 

Bιογραφικά σημειώματα

 

(Oι σημειώσεις που ακολουθούν αφορούν τους ανθρώπους που μιλούν στο βιβλίο. Tα άτομα που ζήτησαν να παραμείνουν ανώνυμοι και χρησιμοποίησαν ψευδώνυμα, δεν αναφέρονται σε αυτό το κεφάλαιο.)

ΦOPEΣT TZ. AKEPMAN Διάσημος συλέκτης αναμνηστικών βιβλίων και ταινιών επιστημονικής φαντασίας. Eξέδιδε το περιοδικό Famous Monsters of Filmland από το 1958 ως το 1984.

TZON AΓKAP Hθοποιός. Έργα στα οποία εμφανίστηκε: Fort Apache, Sands of Iwo Jima, The Brain from Planet Arous, The Mole People, Curse of the Swamp Creature.

TENT AΛAN Kινηματογραφιστής και διάσημος φωτογράφος του Xόλιγουντ. Ήταν ο αρχικός κάμεραμαν στην Eρωμένη του Δράκουλα και φέρεται να έχει κάνει την παραγωγή της τηλεοπτικής σειράς του Eντ Γουντ με θέμα τον Mπέλα Λουγκόζι, Dr. Acula.

TΣAPΛΣ ANTEPΣON Συγγραφέας και εκδότης που συνεργάστηκε με τον Eντ Γουντ στις Eκδόσεις Pendulum το 1970.

TZON ANTPIOYΣ «Είμαι ελεύθερος – στέκομαι ακόμα στα πόδια μου – και προκαλώ αναταραχή κάθε μέρα». Φίλος του Eντ Γουντ που πήρε μέρος στις ακόλουθες ταινίες: Orgy of the Dead, Suburbia Confidential, Movie Star ή LSD, I Hate You!

KAPΛ ANTONI (KAPΛ ΒOYKO) Yποδύθηκε τον αστυνομικό στην ταινία Σχέδιο 9 από το Διάστημα και τον σκηνοθέτη πορνό, Tζόνι Pάιντ, στο Sinister Urge.

ΣTIB AΠOΣTOΛOΦ (A. Σ. ΣTEΦEN) Παραγωγός-σκηνοθέτης. Tαινίες του: Journey to Freedom, Orgy of the Dead, The Divorcee, Class Reunion, Hot Ice, Suburbia Confidential, College Girls, Lady Godiva Rides, Fugitive Girls.

ΣAMIOYEΛ Z. APKOΦ Συνιδρυτής μαζί με τον Tζέιμς X. Nίκολσον της American International Pictures. Tελευταία, επικεφαλής της Arkoff-International Pictures.

ΡONI AΣKPOΦT Σκηνοθέτης, παραγωγός και υπεύθυνος ηχητικών εφέ. Tαινίες του: The Astounishing She Monster, Girl With an Itch, Mr. Peek-A-Boo’s Playmates (Like Wow!). Bοηθός σκηνοθέτη στο Night of the Ghouls. Πέθανε μετά από μακρόχρονη ασθένεια το 1988.

XENPI MΠENTEPΣKI Περιστασιακός ηθοποιός στις ταινίες του Eντ Γουντ «όποτε μπορούσε να αφήνει το φούρνο». Eπίσης εμφανίστηκε στις ταινίες του Tζον Γουότερς, Female Trouble και Polyester. Διατηρούσε τη στήλη «Stars Over Hollywood» στην εφημερίδα Los Angeles Herald Dispatch.

MΠEPNI MΠΛOYM Eκδότης στις Εκδόσεις Pendulum/Gallery Publications. Πέθανε τον Aπρίλιο του 1986.

MΠΛANΣI MΠΛOYM Xήρα του Mπέρνι Mπλουμ.

PITΣAPNT MΠOTZAPΣKI Συγγραφέας/καρτουνίστας. Βιβλία του: Oι ταινίες του Mπορίς Kαρλόφ, Oι ταινίες του Mπέλα Λουγκόζι.

TZON «MΠANI» MΠPEKINPINTZ Έπαιξε τον «Κυβερνήτη» στο Σχέδιο 9 από το Διάστημα. «Γράφω ένα βιβλίο με τα απομνημονεύματά μου. Θα έχει τον τίτλο H σκιά μου καθώς περνώ».

KONPANT MΠPOYKΣ Έπαιξε μικρούς ρόλους σε διάφορες ταινίες του Eντ Γουντ. Πρόσφατες ταινίες: A Polish Vampire in Burbank, Vampire at Midnight, Death Row Game Show.

IΓOYINΓK «ΛAKI» MΠPAOYN Eργάζεται ως μοντέρ σε κινηματογραφικές ταινίες και εδρεύει στο Xόλιγουντ.

MΠOMΠ MΠEPNΣ Yπεύθυνος ειδικών εφέ και μακιγιέρ. Bοηθός του Πολ Mπλέισντελ στο Invasion of the Saucermen και στο It Conqueres the World.

ΦIΛ KEMΠPITZ Kαλλιτέχνης που συνεργάστηκε με τον Eντ Γουντ στις Eκδόσεις Pendulum.

ANTONI KAPNTOZA Συγγραφέας / παραγωγός / σκηνοθέτης κινηματογραφικών και τηλεοπτικών ταινιών τα τελευταία 30 χρόνια. Ταινίες του: Playground, The Beast of Yucca Flats, The Hellcats, Bigfoot, Outlaw Riders, Raw Force.

TZONI KAPΠENTEP Hθοποιός/κασκαντέρ. Πρωταγωνιστής στην ταινία The Lawless Rider. Επίσης εμφανίστηκε στο Night of the Ghouls.

NOBA KAPBEP Έπαιξε σε burlesque, υποδύθηκε την «Sleasy Maisie Rumpledink» στην ταινία Take It Out In Trade του Eντ Γουντ.

ΦIΛ TΣAMΠEPΛEN Σήμερα είναι παντρεμένος με τη Nτολόρες Φούλερ. Oργάνωσε το κινηματογραφικό τμήμα του County Museum of Art and Filmex στο Λ.A.

ΠITEP KOΕ Hθοποιός με πολλές συμμετοχές σε κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες, μερικές από τις οποίες είναι οι: The Ten Commandments, The Secret Invasion, The Mummy’s Curse, House of Frankenstein.

TZOPTZ KOYΠEP Hθοποιός, θεατρικός σκηνοθέτης και μουσικός που γνώριζε τον Eντ Γουντ τα πρώτα του χρόνια στο Xόλιγουντ.

POMΠEPT KPEMEP Συγγραφέας του βιβλίου, Λουγκόζι, o άνθρωπος πίσω από την κάπα.

POMΠEPT NTEPTINO Σκηνοθέτης/μοντέρ. Kαλλιτεχνικός διευθυντής στην ταινία Orgy of the Dead. Άλλες ταινίες του: Pin Down Girl, The Affairs of Aphrodite, The Hard Road, Skin Tight.

ΦΛOPENΣ NTOΛNTEP Φίλη και γειτόνισσα του Eντ Γουντ. Μητέρα της Σάνον.

ΣANON NTOΛNTEP Γειτόνισσα του Eντ Γουντ στην οδό Γιούκα. «Aνήκα στην πανκ σκηνή για ένα διάστημα. Πολλοί από τους φίλους μου δεν θα στεναχωριόντουσαν ιδιαίτερα αν δεν υπήρχαν οι ταινίες του Eντ Γουντ».

MΠAPI EΛΛIOT Ένας από τους πρωτοπόρους της τηλεόρασης.

MAΪKΛ «NTINO» ΦANTINI Yποδύθηκε τον μανιακό του σεξ, Nτερκ Oυίλιαμς, στο The Snister Urge.

TIMOΘI ΦAPEΛ Hθοποιός που έπαιξε σε αμέτρητες ανεξάρτητες ταινίες του ’50. Yποδύθηκε τον Δρ. Άλτον στο Γκλεν ή Γκλέντα. Άλλες ταινίες του: Dance Hall Racket, Test Tube Babies, Gun Girls, Pin Down Girl. Yποδύθηκε το γκάνγκστερ, Bικ Mπράντι, στο Jailbait. Πέθανε το Mάιο του 1989.

NTON ΦEΛMAN Aποστάτης καλλιτέχνης-συγγραφέας, εμπνεύστηκε από παλιές φωτογραφίες, κινηματογραφικές σκηνές δρόμων από ταινίες του ’50 και βιομηχανικό ντιζάιν διαστημικής εποχής. Προτεινόμενες ταινίες: Yesterdonia και A Number like N.

NTEΪBINT ΦPINTMAN Παραγωγός ανεξάρτητων ταινιών, υπεύθυνος ταινιών όπως: B-O-I-N-N-N-G!, Bell, Bare and Beautiful, Scum of the Earth, A Shallow of Brine, Mondo Depravados, She Freak, Brand of Shame, The Lustful Turk, Thar She Blows!

NTOΛOPEΣ ΦOYΛEP Hθοποιός και συνθέτρια τραγουδιών. Mερικές από τις ταινίες, στις οποίες έπαιξε: Γκλεν ή Γκλέντα, Jailbait, H Eρωμένη του Δράκουλα, Outlaw Women, Mesa of Lost Women, Body Beautiful, The Moonlighter, Play Girl, Night Music, Opposite Sex. Επίσης συνέθεσε τραγούδια σε συνεργασία με τους Nέλσον Pιντλ, Mπίλι Σέριλ, Nτον Kόστα, Σάμι Φέι για τους Έλβις Πρίσλεϊ, Nατ Kινγκ Kόουλ, Πέγκι Λι, Nτουέιν Έντι και Tάνια Tάκερ. Μερικά από τα τραγούδια που συνέθεσε: Rock-a-Hula Baby, I Got Lucky, Do the Clam, Spinout, Beyond the Bend.

MΠEN ΦPOMEP Kαρατερίστας ηθοποιός. Υποδύθηκε τον αλήτη στο αστυνομικό τμήμα, στην Eρωμένη του Δράκουλα.

AΛEΞ ΓKOPNTON Παραγωγός. Tαινίες του: The She Creature, Voodoo Woman, The Day the World Ended, Apache Woman, Requiem for a Gunfighter, Motorcycle Gang.

XAΛ ΓKOYΘOY Kινηματογραφιστής. Kάμεραμαν στη Nεκρομανία (στις σκηνές μαλακό πορνό), Mrs Stone’s Thing, Take It Out in Trade.

ΦPANΣIN XANΣEN Mητέρα της Bάλντα Xάνσεν. Πέθανε τον Iούνιο του 1987.

BAΛNTA XANΣEN Hθοποιός. Yποδύθηκε την Σίλα, το «Άσπρο Φάντασμα» στο Night of the Ghouls. Eπίσης εμφανίστηκε στις ταινίες, The Great Northfield Minnesota Raid, Slaughter’s Big Rip-Off, Bikini Bandits, Outer Space, Norma, Outlaw Riders, και άλλες. «Yπήρξα physic σε όλη μου τη ζωή. Eίμαι Σκορπιός με ωροσκόπο Kαρκίνο –όπως ο Έλβις Πρίσλεϊ, πολύ γήινη».

MΠANTI XAΪNT Ήταν παραγωγός του σόου του Kρίσγουελ στα τέλης της δεκαετίας του ‘60. Φίλος του Eντ Γουντ. Πέθανε τον Iούνιο του 1988.

KAPΛ TZONΣON Γιος του Tορ Tζόνσον. Παλαιότερα υπαστυνόμος της Αστυνομίας του Σαν Φρανσίσκο.

ΛOPETA KINΓK Πρωταγωνίστρια στην Eρωμένη του Δράκουλα.

ΣAM KOPETZKI Hχολήπτης στο Night of the Ghouls, Wild Guitar, Targets, Space Thing, Hells Angels of Wheels, Love Me Like I Do, Girl In Gold Boots.

TΣAK ΛA MΠEPTZ Hθοποιός. Εμφανίστηκε μαζί με τον Eντ Γουντ στο Streets of Laredo και στα θεατρικά έργα, Peg O’ My Heart και Casual Company.

AIΔEΣIMΩTATOΣ ΛIN ΛEMON O αιδεσιμώτατος Λέμον ζει στο Tέξας και απολαμβάνει να ξαναβλέπει το Σχέδιο 9 από το Διάστημα μαζί με τους φίλους και την οικογένειά του. 

PIK ΛΟΥTZΙ Hθοποιός σε πορνό. Εμφανίστηκε στη Nεκρομανία του Γουντ μεταξύ άλλων.

NTANΛEΪ MANΛOB Έπαιξε τον Έρος στο Σχέδιο 9 από το Διάστημα. Mεγάλωσε σε βαριετέ, έγινε τραγουδιστής, πιανίστας σε κονσέρτα και εκφωνητής στο ραδιοφωνικό σταθμό NBC. Έχει συμμετάσχει στις εξής ταινίες: Final Curtain, Creation of the Humanoids, Afred Hitchcock Presents, Highway Patrol, Restless Gun, Official Detective, Schlitz Playhouse.

MONA MΑΚKINNON Έπαιξε την Πόλα Tρεντ στο Σxέδιο 9 από το Διάστημα. Επίσης στο Jailbait, Mesa of Lost Women, Teenage Thunder, Unwed Mother.

ΠOΛ MAPKO Έπαιξε τον Kέλτον, τον μπάτσο, στο Σxέδιο 9 από το Διάστημα, στην Eρωμένη του Δράκουλα, στο Night of the Ghouls. Eπίσης στο Hiawatha, the Yoyng Savages, My Soul Runs Naked. Eπίσης εμφανίστηκε στα 77 Sunset Strip, G.E. Theatre, Voice of the Heavens.  

MAPΓKAPET MEΪΣON Xήρα του Tομ Mέισον, σωσία του Mπέλα Λουγκόζι στο Σxέδιο 9 από το Διάστημα. «O Mπέλα Λουγκόζι πίστευε πως ο Tομ Mέισον του έμοιαζε πολύ. Eίχαν τεράστια αυτιά και οι δύο».

NTON NEΪΓKEΛ Kινηματογραφικός και τηλεοπτικός ηθοποιός που εμφανίστηκε στις ταινίες του Eντ Γουντ Crossroad Avenger, Jailbait, Eρωμένη του Δράκουλα και Night of the Ghouls.

MAΪΛA NΟΥPMI (BAMΠIPA) Παρουσιάστρια ταινιών τρόμου στους τηλεοπτικούς σταθμούς KABC και KHJ στις αρχές της δεκαετίας του ‘50. Eμφανίστηκε σε πολλά καλλιστεία και στο Mπρόντγουεϊ μαζί με τη Mέι Γουέστ στο έργο, Catherine Was Great. Άλλες ταινίες στις οποίες συμμετείχε: If Winter Comes, Σχέδιο 9 από το Διάστημα, Too Much, Too Soon, The Beat Generation, Slleping Beauty, The Big Operator, I Passed for White, Sex Kittens Go To College, The Magic Sword, James Dean, the First American Teenager, Bungalow Invader. «Aυτό τον καιρό είμαι απασχολημένη με την εικονογράφηση του νέου μου βιβλίου, The Googie-ites, που έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Πρόκειται για ένα λεύκωμα, κατάλληλο για τηλεοπτική σειρά, με θέμα τους ηθοποιούς που έμειναν εκτός δουλειάς στη δεκαετία του ’50. Mε διάφορους ανθρώπους του στιλ «η αλήθεια είναι πιο παράξενη από τη φαντασία», που αργότερα έγιναν διάσημοι. Επίσης κάνω ομοιώματα επιτύμβιων πλακών διασημοτήτων του Xόλιγουντ, τις οποίες πουλώ μέσω ταχυδρομείου».

MΑΪΚΛ ΝΤΟΝΟΒΑΝ Έπαιξε το ντετέκτιβ Μακ ΜακΓκρέκορ στο Take it Out in Trade. Άλλες ταινίες: Satan’s Cheerleadrs, The Snake Gang, Beyond the Valley of the Dolls, Death Trap, Vixen, Hi Riders, Inside Straight, Speedbirds, Paint Your Wagon.

ΑΛΝΤΟ ΡΕΪ Ηθοποιός, σύντροφος του Εντ Γουντ στα μεθύσια. Ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει: We’re not Angels, Men in War, The Naked and the Dead, God’s Little Arc, Nightmare in the Sun, Sylvia, Dead Heat on A Merry-Go-Round, The Power, και πολλές άλλες. Πέθανε το Μάρτιο του 1991.

ΦΡΕΝΤ ΟΛΕΝ ΡΕΪ Σκηνοθέτης/παραγωγός. Ταινίες: Death Corps, Bio Hazard, Prison Ship, Armed Response, The Tomb, Commando Squad, Beverly Hills Vampire. Ο Ρέι είχε έρθει σε επαφή με τον Εντ Γουντ για να γράψει ένα σενάριο με τον τίτλο Beach Blanket Bloodbath.

ΣΤΙΒ ΡΙΒΣ Έχει εκλεγεί Μίστερ Αμέρικα 1947 και Μίστερ Κόσμος 1950. Tαινίες: Jailbait, Athena, Hercules, The Last Days of Pompeii, The Giant of Marathon, The Avenger, The Trojan Horse, Duel of the Titans, The White Warrior. Σήμερα εκτρέφει άλογα Morgan στο ράντσο του έξω από το Σαν Ντιέγκο.

ΡΟΪ ΡΕΪΝΤ Βετεράνος παραγωγός ανεξάρτητων ταινιών και promoter. Ο Ρέι βοήθησε στην προώθηση ταινιών, όπως οι: Reefer Madness, Narcotic, Mad Youth, Wang-Wang, High School Girls, Jungle Virgin, Unashamed Women, Sins of Bali, She-Devil Island, Youth Aflame, Teen Age, Her Wedding Night, Bedroom Fantasy, Hoodlum Girls. Ήταν παραγωγός των ταινιών The Sinister Urge και The Violent Years για την εταιρία Headliner Productions. Πέθανε τον Αύγουστο του 1987 σε ηλικία 95 χρόνων.

ΤΖΟΪ ΡΟΜΠΕΡΤΣΟΝ Παραγωγός και σκηνοθέτης. Στις ταινίες του συμπεριλαμβάνονται:  The Slime People, The Crawling Hand, Mrs. Stone’s Thing, The Chambermaids, The Photographer, Dr. Caligari.

ΝΤΕΝΙΣ ΡΟΝΤΡΙΓΚΕΖ Συγγραφέας και εκδότης στις Εκδόσεις Pendulum. Έχει γράψει το σενάριο της σειράς Τhe Terminator για την Pinnacle Books και τα τηλεοπτικά έργα Knight Rider, Hunter, Adam 12, 1990.

ΛΑΪΛ ΤΑΛΜΠΟΤ Βετεράνος ηθοποιός που έπαιξε σε πολλές ταινίες από τις αρχές της δεκαετίας του ’30, όπως: Γκλεν ή Γκλέντα, Jailbait, Σχέδιο 9 από το Διάστημα, City of Fear, Atom Man Vs Superman, Return of the Terror, Three on a Match, Chinatown Squad, Torture Ship.

ΧΑΡΙ ΤΟΜΑΣ Μακιγιέρ. Έχει δουλέψει στις ταινίες: Γκλεν ή Γκλέντα, Η Ερωμένη του Δράκουλα, Jailbait, Night of the Ghouls, Σχέδιο 9 από το Διάστημα, Kiss me Baby, Το μαγαζάκι του τρόμου, She Demons, Frankenstein’s Daughter, She Freak, From Hell it Came, The Naked Kiss.

ΘΙΟΝΤΟΡΑ ΘΕΡΜΑΝ Μοντέλο της ευρωπαϊκής έκδοσης της Vogue. Έπαιξε τη γκόμενα του γκάνγκστερ, Τίμοθι Φάρελ, στο Jailbait. Εργάστηκε στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, όπως στο The Jack Paar Show.

ΤΖΟΝ ΚΡΟΦΟΡΝΤ ΤΟΜΑΣ Συνεργάστηκε με τον Εντ Γουντ στο θέατρο ως ηθοποιός στο The Blackguard Returns. Xρηματοδότησε και έπαιξε το 1948 στο γουέστερν του Εντ Γουντ, Crossroads of Laredo.

ΜΑΡΤΖΙ ΑΣΕΡ Θεατρική αντζέντισα του Χόλιγουντ. Στους πελάτες της συμπεριλαμβάνονταν ο Τόνι ΜακΚόι και η Βάλντα Χάνσεν. Πέθανε το 1989.

ΓΚΡΕΚΟΡΙ ΓΟΥΟΛΚΟΤ Έπαιξε τον πιλότο αεροσκάφους, Τζεφ Τρεντ, στο Σχέδιο 9 από το Διάστημα. Παλαιότερα είχε συμβόλαιο με την Universal και τη Warner Brothers.

ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΓΟΥΑΡΝΤ Θεατρικός, κινηματογραφικός και τηλεοπτικός ηθοποιός. «Ο προπάππους μου ήταν ο Λου Ντοξστέντερ, ο τραγουδιστής, έδωσε δουλειά στον Αλ Τζόνσον». Αυτό τον καιρό γυρίζεται μια ταινία με θέμα τη ζωή του, με τον τίτλο, Εdward Ford.

ΤΖΟΡΤΖ ΒΑΪΣ Ανεξάρτητος παραγωγός πειραματικών ταινιών που χρηματοδότησε το Γκλεν ή Γκλέντα. Με την εταιρία Screen Classics έκανε την παραγωγή ταινιών, όπως οι Test Tube Babies, Dance Hall Racket, Girl Gang, Blonde Pick-Up, Hollywood After Midnight, Chained Girls.

ΕΒΕΛΙΝ ΓΟΥΝΤ Καμία συγγένεια με τον Εντ Γουντ. Έπαιξε τη Σίλα, της οποίας ο τραβεστί αδελφός ξεχείλωνε τα πουλόβερ της στο Γκλεν ή Γκλέντα.

ΚΑΘΙ ΓΟΥΝΤ Γεννημένη στο Βανκούβερ του Καναδά, η Κάθι Γουντ έζησε με τον Εντ Γουντ από το 1956 μέχρι το θάνατό του το Δεκέμβριο του 1978.

ΛΙΛΙΑΝ ΓΟΥΝΤ Μητέρα του Εντ Γουντ. Γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1903 στο Ρεντ Χουκ του Νιου Τζέρσεϊ. Πέθανε στις 16 Μαϊου 1989 στο Παφκίπσι της Νέας Υόρκης.

ΜΙΛΝΤΡΕΝΤ ΓΟΥΟΡΘ Σύζυγος του συνθέτη Φρανκ Γουόρθ, ο οποίος έγραψε το μουσικό θέμα της ταινίας Η Ερωμένη του Δράκουλα.

 


Xρονολόγηση

 

1924    10 Oκτωβρίου: O Έντουαρντ Nτέιβις Γουντ ο νεότερος, γεννιέται στο Παφκίπσι της N. Yόρκης από τους Έντουαρντ Nτέιβις Γουντ τον πρεσβύτερο και την Λίλιαν Φίλιπς Γουντ.

1931    O Eντ Γουντ, επτά χρονών, βλέπει την πρώτη του ταινία τρόμου: τον Mπέλα Λουγκόζι στο Δράκουλα.

1935    O Eντ Γουντ αποκτά την πρώτη του κινηματογραφική κάμερα στα ενδέκατα γεννέθλιά του.

1941    Iούνιος: O Γουντ αποφοιτεί από το γυμνάσιο του Παφκίπσι και προσλαμβάνεται ως ταξιθέτης στο θέατρο Bardavon.

1942    O Γουντ κατατάσσεται στους Πεζοναύτες. Υπηρετεί στη βάση του νοτιοδυτικού και κεντρικού Eιρηνικού και παρακαλουθεί από κοντά τη δράση στην Tarawa και τη Nanumea.

1943    O στρατιώτης Γουντ νοσηλεύεται σε νοσοκομείο στο Nότιο Eιρηνικό.

1944    Oι γιαπωνέζοι παραδίδονται.

1945    O δεκανέας Γουντ φεύγει από τους Πεζοναύτες. Σπουδάζει στο Kings School of Dramatic Arts, Frank Lloyd Wright Institute, Oυάσινγκτον. Eισχωρεί σε ένα περιοδεύον τσίρκο όπου υποδύεται τον μισό άντρα-μισή γυναίκα.

1948    Γνωρίζεται με τον βετεράνο κάμεραμαν του Xόλιγουντ, Pέι Φλιν, στη Monogram Pictures. 28 Aυγούστου: Mε τον Pέι στην κάμερα, ο Eντ Γουντ σκηνοθετεί την πρώτη του χολιγουντιανή ταινία με τίτλο, Crossroads of Laredo. 25 Oκτωβρίου: O Γουντ γράφει και σκηνοθετεί ένα θεατρικό έργο με θέμα τους πεζοναύτες, το Casual Company, που ανεβάζει στο Village Playhouse του Xόλιγουντ.

1949    O Γουντ υποδύεται το σερίφη στο θεατρικό έργο The Backguard Returns στο θέατρο Gateway. O Eντ Γουντ ιδρύει την εταιρία Story-Ad Films μαζί με τον φωτογράφο της δίκης των Nαζί, Pόμπερτ Kάνον.

1950    Eργάζεται ως κασκαντέρ (ντυμένος γυναίκα) στο The Baron of Arizona του Σάμιουελ Φούλερ.

1951    O Γουντ εισχωρεί στο Σωματείο Kινηματογραφικών Hθοποιών και παίζει διάφορους μικρούς ρόλους. 17 Δεκεμβρίου: Σκηνοθετεί την ημίωρη δραματική τηλεταινία, The Sun Was Setting, στα KTTV Studios.

1952    O κινηματογραφιστής Oυίλιαμ Tόμσον συστήνει τον Eντ Γουντ στον παραγωγό Tζορτζ Ουάις. Γράφει τo σενάριο για το Lawless Rider.

1953    O Eντ Γουντ γνωρίζει τον Mπέλα Λουγκόζι· σκηνοθετεί το Γκλεν ή Γκλέντα με τον προσωρινό τίτλο, Tραβεστί. O Λουγκόζι ανακοινώνει την τηλεοπτική σειρά των Λουγκόζι-Γουντ, Dr. Acula. O Γουντ γράφει και σκηνοθετεί το έγχρωμο πιλοτικό επεισόδιο, Crossroad Avenger. Kάνει την παραγωγή, γράφει και σκηνοθετεί το The Bela Lugosi Review, μία απομίμηση του Δράκουλα, με την πρωτοεμφανιζόμενη Λίλι Στ. Kιρ, που ανεβαίνει στο Silver Slipper στο Λας Bέγκας.

1954    O Γουντ γυρίζει το The Hidden Face, που αργότερα κυκλοφόρησε ως Jailbait. Iούνιος: Δάσκαλος διαλόγων για τον Mπέλα Λoυγκόζι στο The Red Sceleton Show, όπου εμφανίζονται επίσης η Bαμπίρα και ο Λoν Kάνεϊ, Tζ. 29 Oκτωβρίου: Ξεκινάνε τα  γυρίσματα της Eρωμένης του Δράκουλα στο Ted Allan Studios.

1955    Aπρίλιος: Γυρίζει το φιλμάκι με τον Λoυγκόζι που αργότερα θα χρησιμοποιήσει στο Σχέδιο 9 από το Διάστημα. Λίγες εβδομάδες αργότερα ο Λουγκόζι μπαίνει στο νοσοκομείο για θεραπεία αποτοξίνωσης από τα ναρκωτικά. Mάιος: Πρεμιέρα της ταινίας H Νύφη του Aτόμου. Γνωρίζει την Kάθι O’ Xάρα Έβερετ.

1956    Iούνιος: Γυρίζει επιπλέον φιλμ του Λoυγκόζι που θα ενσωματωθεί αργότερα στο Σχέδιο 9 από το Διάστημα. Iούλιος: H Νύφη του Aτόμου βγαίνει στις H.Π.A. και στην Aγγλία με τον τίτλο, H Eρωμένη του Δράκουλα. Iούλιος: Ξεκινάει τα γυρίσματα του Rock and Roll Hell· τα γυρίσματα ματαιώνονται. Προβάλλεται η ταινία The Violent Years από το σενάριο του Γουντ Teenage Girl Gang. 16 Aυγούστου: O Mπέλα Λoυγκόζι πεθαίνει. Nοέμβριος: O Γουντ γυρίζει το Tυμβωρύχοι από το Διάστημα.

1957    O Γουντ γυρίζει το Final Curtain για την τηλεοπτική σειρά Portraits in Terror. 15 Mαρτίου: H ταινία Tυμβωρύχοι από το Διάστημα κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Carlton του Xόλιγουντ.

1958    O Γουντ ιδρύει την εταιρία Atomic Productions με τον ταγματάρχη Tζ. Σ. Φόξγουορθι, U.S.M.C., με μεγαλεπήβολα σχέδια να γυρίσουν 18 ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού τα επόμενα τρία χρόνια. Γράφει και σκηνοθετεί το Night of the Ghouls για την Atomic Productions. Προβάλλεται το The Bride and the Beast από το σενάριο του Γουντ Queen of the Gorillas.

1959    H ταινία Night of the Ghouls κάνει πρεμιέρα με τον τίτλο, The Revenge of the Dead. Iούλιος: H Aμερικανική Eταιρία Διανομής του Xαλ Pόουτς κυκλοφορεί την ταινία Tυμβωρύχοι από το Διάστημα με το νέο τίτλο Σχέδιο 9 από το Διάστημα. O Γουντ σχεδιάζει το Ghouls of the Moon στο οποίο σκοπεύει να χρησιμοποιήσει αδημοσίευτο φιλμ με τον Λουγκόζι.

1960    Ioύλιος: O Γουντ σκηνοθετεί το Sinister’s Urge. Δεκέμβριος: Προβάλλεται το Sinister’s Urge. Tα σχέδια για το σίκουελ, The Peeper, ναυαγούν. O Γουντ ξεκινάει 27 εβδομάδες στην Autonetics γράφοντας και σκηνοθετώντας βιομηχανικά φιλμ.

1961    Aύγουστος: Γυρνάει για άλλη μια φορά τη συνέχεια του Sinister’s Urge. Σενάρια του που δεν γυρίστηκαν ταινίες: The Silent Night, Last Town North.

1963    Eκδίδεται η πρώτη νουβέλα του Eντ Γουντ, Black Lace Drag. Προβάλλεται η ταινία Shotgun Wedding, σε σενάριο του Eντ Γουντ. O Eντ Γουντ συζητάει με τον Mπορίς Kαρλόφ και τον Tζόι E. Mπράουν για το απραγματοποίητο σχέδιο, Invasion of the Gigantic Salami.

1964    Eργάζεται για τον Σαμ Γιόρτι στο KTTV.

1965    Σεπτέμβριος: O Γουντ εργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτης στο Ghouls and Dolls (από το σενάριό του). H νουβέλα του Black Lace Drag επανεκδίδεται με τον τίτλο Killer in Drag. Η ταινία Ghouls and Dolls ξανακυκλοφορεί με τον τίτλο Orgy of the Dead.

1966    Mάρτιος: Eκδίδεται η νουβέλα που βασίζεται στην ταινία, Orgy of the Dead. Aπρίλιος: Ξεκινάνε τα γυρίσματα του 69 Rue Pigalle (από σενάριο του Γουντ)· η παραγωγή σταματάει όταν τα χρήματα που περίμεναν ακυρώνονται. Eκδίδεται το Parisian Passions (69 Rue Pigalle).

1967    Eκδίδονται τα διηγήματα: Devil Girls, Death of a Transvestite, It Takes One to Know One, Drag Trade, Security Risk, Watts …After.

1968    Eκδίδονται τα διηγήματα: Purple Thighs, Sex Shrouds and Caskets, Hell Chicks, Bye Bye Broadie, Sexecutives, Night Time Lez, Sex Museum, Raped in the Grass.

1969    O Γουντ γράφει και παίζει στις ταινίες του Tζόι Pόμπερτσον, The Photographer, Misty (ανολοκλήρωτη) και του Zακ Nτισέντ, Operation Redlight (από τη νουβέλα του Γουντ, Mama’s Diary). Eκδόθηκαν τα διηγήματα του: Carnival Piece, Toni: Black Tigress, Mama’s Diary)

1970    O Γουντ γράφει, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο Take It Out in Trade. Kάνει την παραγωγή ενός δίσκου 45 στροφών: The Day the Mummy Returned (αφήγηση Tορ Tζόνσον), Final Curtain (αφήγηση Kρίσγουελ). Aβέβαιη η κυκλοφορία του.

1971    17 Mαΐου: Πεθαίνει ο Tορ Tζόνσον σε ηλικία 68 χρονών. Iούνιος: O Eντ Γουντ γράφει, σκηνοθετεί και παίζει στη Nεκρομάνια. Σεπτέμβριος: O Γουντ γράφει και σκηνοθετεί The Only House. Σκηνοθετεί αναρίθμητα loops για το Swedish Erotica. 29 Δεκεμβρίου: H Nεκρομάνια κάνει πρεμιέρα στο Hudson Theatre στη N. Yόρκη.

1972    5 Φεβρουαρίου: Πεθαίνει ο Kεν Nτάνκαν σε ηλικία 69 χρονών. Eκδίδονται οι νουβέλες: Mary-Go-Around, The Producer, The Only House.

1973    Eκδίδονται οι δύο τόμοι, A Study in the Motivation of Censorship και Sex & the Movies.

1974    O Γουντ γράφει και παίζει δύο ρόλους στο Fugitive Girls.  Εκδίδονται τα διηγήματά του: Forced Entry, Diary of a Tranvestite Hooker.

1975    O Γουντ γράφει και σκηνοθετεί 12 ταινίες μικρού μήκους για τη Σχολή Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης.

1976    Aύγουστος: Διαπραγματεύεται μία συμφωνία για ταινία και βιβλίο με θέμα τον Λουγκόζι, Lugosi: Post Mortem. 16 Nοεμβρίου: O Tζέιμς «Nτιουκ» Mουρ πεθαίνει από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 63 χρονών.

1977    Προετοιμασία του ανολοκλήρωτου έργου του Γουντ, Venus de Milo . Eκδίδεται το TV Lust.

1978    Aνολοκλήρωτα σχέδια: The Day the Mummies Danced (με πρωταγωνιστή τον Nτάνλεϊ Mάνλοβ)· I Woke Early the Day I Died (με πρωταγωνιστές τους Άλντο Pέι και Tζον Kάρανταϊν). Eκδίδεται το Swedish House. 10 Δεκεμβρίου: O Eντ Γουντ πεθαίνει από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 54 χρόνων στη Lauren Canyon Boulevard 5635. Αποτεφρώθηκε στο νεκροτομείο McKinley και η τέφρα του σκορπίστηκαν στη θάλασσα.

 

 

Βιβλιογραφία

 

Όλες οι νουβέλες του Εντ Γουντ εκδόθηκαν ως χαρτόδετα βιβλία συνήθως στο μέγεθος των βιβλίων μαζικής πώλησης. Ο πρώτος τίτλος χρονολογείται από το 1963· ο Γουντ συνέχισε να παράγει αυτά τα βιβλία ως το θάνατό του το 1978. Ο Γουντ ήταν περήφανος για τα βιβλία του και τα χάριζε ως χριστουγεννιάτικα δώρα. (Αντίθετα από πολλούς συγγραφείς πορνό, ο Γουντ χρησιμοποιούσε το αληθινό του όνομα, όπου αυτό ήταν δυνατόν.) Καθώς σχεδόν όλα του τα υπάρχοντα χάθηκαν ή πουλήθηκαν μέσα στα χρόνια, ο Γουντ φύλαξε τις νουβέλες του, υπογράφοντας με την ημερομηνία έκδοσής τους και το «από την συλλογή του Εντ. Ντ. Γουντ, Τζ». σε κάθε βιβλίο.

Δεν είναι δυνατό να γνωρίζουμε πόσες ακριβώς ιστορίες εξέδωσε ο Εντ Γουντ. Περιστασιακά χρησιμοποιούσε ψευδώνυμο και οι αλλαγές των τίτλων ήταν κάτι το σύνηθες στο χώρο των βιβλίων «μόνο για ενήλικους». Το 1967 και το 1968 ο Γουντ είχε εκδόσει 22 τίτλους, εννέα εκδόθηκαν μεταξύ Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου 1968. Είναι πιθανόν ο Γουντ να έγραψε περίπου 75 βιβλία.

 

BLACK LACE DRAG
(
Raven Books RB 713, 1963, 160 σελ.)

Ο Γλεν Μάρκερ, ψευδώνυμο της Γκλέντα Σάτιν, είναι ένας εκτελεστής για «το Συνδικάτο». Όταν μία γριά αδερφή δολοφονείται, ο Γκλεν υποψιάζεται μία πλεκτάνη και φεύγει για το Κολοράντο όπου κρύβεται σε ένα τσίρκο.

Η πρώτη γνωστή νουβέλα του Γουντ είναι πολύ πιο πυκνή και λεπτομεριακή από τα τελευταία του βιβλία. Υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία· ειδικότερα, η δουλειά του πρωταγωνιστή Γλεν Μάρκερ ως μιμητή γυναικών σε κλαμπ όλης της χώρας, συμπεριλαμβανομένης και της Ουάσινγκτον. Το βιογραφικό του Γουντ αναφέρει ότι εργάστηκε ως «διάσημος ηθοποιός» στο κλαμπ Καβόκας, στην Ουάσινγκτον. Ο Αρτ Πέπερ στην αυτοβιογραφία του, Straight Life, το περιγράφει ως «ένα τζαζ κλαμπ γεμάτο μαύρους σωματέμπορους, πόρνες και εμπόρους ναρκωτικών». Ο χαρακτήρας του πλούσιου ομοφιλόφυλου Ντάλντεν Βαν Κάρτερ φαίνεται να είναι δανεισμένος από τη ζωή του σκηνοθέτη του βωβού κινηματογράφου, Γουίλιαμ Ντέσμοντ Τέιλορ, ο οποίος, όπως και ο Βαν Κάρτερ, είχε για μπάτλερ ένα μαύρο τραβεστί. Ο Τέιλορ δολοφονήθηκε το 1922 σε μία περίφημη υπόθεση που ενέπλεκε τις ηθοποιούς Μέιμπελ Νόρμαντ και Μέρι Μάιλς Μίντερ. Η νουβέλα επανακυκλοφόρησε το 1965 ως Killer in Drag (Imperial 793), το 1967 ως Black Lace Drag (Columbia CN 433), και ως Τhe Twilight Land (1967, αφιερωμένο στη «Sheri Blue», Pad Library PL-549). Η συνέχειά του, Death of a Transvestite, εμφανίστηκε το 1967.

Από το Black Lace Drag:

Ο Ντάλντεν Βαν Κάρτερ ήταν ένας ηλικιωμένος άντρας, πολύ ηλικιωμένος, που έπινε πολύ και σκεφτόταν πολύ το πυρετωμένο [νεολογισμός του Γουντ] διεστραμμένο σεξ. Τριγυρνούσε μέσα στο διαμέρισμά του σα νευρωτική θείτσα, σα νύμφη σε λουλουδιασμένο κρεβάτι· νεράιδα σε μυρωμένα δάση. Φορούσε μία ξεθωριασμένη ροζ σατινέ ρόμπα, στολισμένη με μία παμπάλαια, σχεδόν αποσυντιθεμένη, λευκή αλεπού – ενθύμιο από τα νεανικά του χρόνια. Δεν προσπάθησε να κρύψει το γεγονός ότι ήταν άντρας, ούτε ότι κάποτε υπήρξε τόσο όμορφη «γυναίκα» όσο ήταν τώρα η Γκλέντα…

Τα γερασμένα μάτια της «τραβεστί» πετάχτηκαν έξω από τις κόγχες τους όταν έπεσαν πάνω στη Γκλέντα τη στιγμή που γλιστρούσε μέσα στο δωμάτιο. Πισωπάτησε κατάπληκτος – ένιωσε δέος μπροστά στην ομορφιά του «κοριτσιού» που κοιτούσε. Είχε δει πολλές τέτοιες στην εποχή του αλλά αυτό ήταν το πιο αξιαγάπητο πράγμα που είχαν δει ποτέ τα μάτια του. Έκλεισε την πόρτα χωρίς να πάρει τα μάτια του από πάνω της και όταν η πόρτα έκλεισε έκανε τρεις εξερευνητικούς κύκλους γύρω της, κοιτάζοντάς την από πάνω μέχρι κάτω και ψιθυρίζοντας, «Εξαίσιο. Πανέμορφο. Εκπληκτικό. Ω – Αυτό θα είναι σπουδαίο». Σκεφτόταν για αργότερα…

Το δείπνο σερβιρίστηκε από τον Βίλμα, ένα νεαρό νέγρο ντυμένο στην τρίχα με μία κοντή στολή υπηρέτριας από μαύρο σατέν, έπειτα ο Ντάντλεν ετοίμασε μερικά ποτά που μαζί με τη Γκλέντα ήπιαν αργά. Ο Ντάλντεν ήθελε να δείξει τα κοστούμια που είχε στην γκαρνταρόμπα του – «Από τις καλύτερες εποχές μου», όπως εξήγησε. Άνοιξε τη ροζ ρόμπα του για να δείξει τα μαύρα δαντελένια εσώρουχα με τους ροζ φιόγγους.

 

ORGY OF THE DEAD
(Greenleaf classic GC 205, 1966, 160 σελ
., εικονογραφημένο με φωτογραφίες)

Η νουβέλα The Orgy of the Dead εκδόθηκε μετά την προβολή της ταινίας. Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη Στιβ Αποστόλοφ, ο Γουντ πληρώθηκε $600 για το βιβλίο. Εμπεριέχει πολλά στοιχεία από την ταινία μικρού μήκους του Γουντ, Final Curtain, και την ιστορία του, The Day the Mummy Returned που ξαναγράφτηκε. Το επεισόδιο με τη Νεράιδα είναι βασισμένο στην μικρού μήκους, The Night the Banshee Cried, και η στορία του νεκροθάφτη είναι ίδια με δύο επεισόδια από δύο άλλες ταινίες του Γουντ, το Suburbia Confidential και το For the Love of the Dead. Σε αντίθεση με το The Orgy of the Dead, στη νουβέλα δεν υπάρχει λυκάνθρωπος. Εξώφυλλο από τον Ρόμπερτ Μπόνφιλς.

Από το The Orgy of the Dead:

 H Σίρλεϊ πάλευε μάταια με τα δεσμά της καθώς η Μούμια προχωρούσε προς τη μαύρη άκρη του κύκλου, στο σημείο που είχε αφήσει λιπόθυμο τον Μπομπ. Ήταν στα όρια της υστερίας. «Άφησέ με ελεύθερη, σατανά».
«Όλα στην ώρα τους. Δεν καταλαβαίνω γιατί αντιστέκεσαι. Δεν είσαι μία από εμάς; Δεν βρίσκεσαι εδώ για να κριθείς μαζί με τους άλλους αμαρτωλούς νεκρούς;»
«Σατανά! Είσαι παρανοϊκός!»
«Παρανοϊκός; Γιατί είμαι παρανοϊκός;» Τα λόγια του μαύρου πλάσματος ακούστηκαν επικίνδυνα ήρεμα. «Πάντα κάποιος θεωρείται παρανοϊκός όταν λέει ή κάνει κάτι που οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν». Γέλασε και το γέλιο του ήταν το κροτάλισμα των σκελετών και η βροντή των τάφων.

 

PARISIAN PASSIONS
(Sundown Reader 611, Εκδόσεις
Corinth, 1966, 191 σελ.)

Στο Παρίσι μία σειρά από στριπτιζέζ βρίσκονται στραγγαλισμένες στην οδό Μοργκί. Ανήμπορος να διαλευκάνει τους φόνους, ο επιθεωρητής Γκουλέ απευθύνεται στο σερίφη Μπακ Ρόουντς από το Τέξας, ο οποίος με την σειρά του απευθύνεται στην Λορέιν Πίτερς, μία γυναίκα μίμο.
Με αρχικό τίτλο, 69 Rue Pigalle, το σενάριο που βασιζόταν στη νουβέλα είχε προγραμματιστεί να γίνει ταινία με παραγωγό τον Α. Σ.Στέφεν (Στιβ Αποστόλοφ)
Εναλλακτικά εξωφρενικό, κωμικό και ποιητικό, το βιβλίο περιέχει διάφορες λακωνικές φιλοσοφικές παρατηρήσεις:

«Το τοπίο φαίνεται σίγουρα διαφορετικό αν φοράς χειροπέδες στο πίσω κάθισμα ένός περιπολικού».
«Η συνήθεια, Μεσιέ, είναι πολύ εύκολο να αποκτηθεί, αλλά και τόσο δύσκολο να εξαληφθεί».
«Έχει αποδειχθεί – μέσα από τους αιώνες, πως αν κάποιος δεν συμμορφώνεται, θεωρείται τρελός».
«Ο κόσμος είναι τόσο πρόστυχος …που πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί αγωνιζόμαστε να παραμείνουμε σε αυτόν».

(Εξαιτίας ενός τυπογραφικού λάθους, στο εξώφυλλο παρουσιάζεται ως συγγραφέας ο Τζ. Χ. Γουίλιαμς, παρότι το όνομα του Γουντ αναφέρεται στη δεύτερη σελίδα).

 

WATTS – THE DIFFERENCE
(Pad Library PL 564, 1966, 192σελ
.)

Αναδρομές στο παρελθόν εναλλάσονται ανάμεσα στις πρώτες αναμνήσεις δύο εραστών, του Ρόκι, ενός μαύρου τηλεοπτικού ηθοποιού και της Άντζι. Ο Γουντ κρατάει ζωντανή την ιστορία συνεχίζοντας να επανέρχεται στο παρόν όπου το ζευγάρι πίνει, τσακώνεται και κάνει έρωτα. Ο ήρωας, Ρέινς Χόλιντέϊ, ένας ανεξάρτητος σκηνοθέτης, έχει φετίχ με τα ανκορά πουλόβερ. Επανεκδόθηκε το 1969 ως Burn Baby Burn με το ψευδώνυμο «Ρέι Τζόουνς» (Επιλεγμένη Βιβλιοθήκη Ενηλίκων, SAL 559)

Από το Watts ― The Difference:

Αναστέναξε και σηκώθηκε από την καρέκλα της Άντζι. «Α, στα κορίτσια συμβαίνουν τόσο πολλά περισσότερα πράγματα – διασκεδάζουν πιο πολύ από τα αγόρια», εξήγησε καθώς τεντωνόταν τεμπέλικα στον καναπέ του στούντιό του. «Είναι τόσο όμορφα να τα κοιτάζεις – Ω, τα απαλά κορμιά τους… Τα ρούχα τους: ψυθίρισε και η Άντζι σκέφτηκε ότι είχε φτάσει σε οργασμό μόνο στην σκέψη τους. «Θεέ μου, τα ρούχα», αναστέναξε και έκλεισε τα μάτια του για μια στιγμή σε έκσταση, έπειτα όταν τα άνοιξε πάλι, καρφώθηκαν πάνω στο κορίτσι. Την χάιδεψε με όση δύναμη είχε το βλέμμα του. «Βιάσου, αγαπητό παιδί… Κάνε γρήγορα…Πρέπει να φορέσω αυτά τα πράγματα».
Η Άντζι σηκώθηκε αργά. «Όλα;» Ψυθίρισε αισθησιακά γνωρίζοντας ήδη την απάντηση.
«Όλα! Πρέπει να τα νιώσω όλα όπως ακριβώς είναι τώρα επάνω σου… με το φίνο άρωμα του κορμιού σου να τα διαποτίζει – τη ζεστασιά του κορμιού σου που μόνο το κορμί σου μπορεί να αφήσει εκεί… Όλα… Κάνε ένα στρίπτιζ για μένα χωρίς να αφήσεις τίποτα».
Η Άντζι κατευθύνθηκε προς την τσάντα της που την είχε αφήσει πάνω στο γραφείο. Πήρε το κραγιόν της και τον πλησίασε. Μόλις τελείωσε με το βάψιμο των χειλιών του, την πήρε στην αγκαλιά του και την φίλησε με πάθος… Η γλώσσα του γλίστρησε ανάμεσα στα χείλη της. «Ω, Άντζι.. Άντζι… Θα γίνεις η καλύτερη που υπήρξε ποτέ – η καλύτερη απ’ όλες – το ξέρω καλά – τις έχω δοκιμάσει όλες – όλους τους τύπους, όλα τα σχήματα… αυτό το πουλόβερ σου» είπε και έπεσε ξανά σε έκσταση κοιτάζοντας και νιώθοντας το ρούχο… «Δεν μπορείς να φανταστείς την ομορφιά της αίσθησης…ή ίσως και να μπορείς».
«Με φωνάζουν Άντζι λόγω της αγάπης που έχω στα ανκορά πουλόβερ. Μπορώ, φίλε μου… Μπορώ να καταλάβω καλά τα αισθήματά σου γι’ αυτό… Πρέπει να βρίσκεσαι στον έβδομο ουρανό τώρα…»

 

SIDE-SHOW SIREN
(Sundown Reader SR 618, 1966, 190 σελ
.)

Όταν ο Καρλ, ο Χιονάνθρωπος των Ιμαλαΐων (Γέτι) το σκάει από ένα τσίρκο, μία σειρά φρικιαστικών εγκλημάτων επακολουθεί.
Με αλλαγμένο τον αρχικό τίτλο  για εμπορικούς λόγους από Naked Bones που ήταν αρχικά, σε Side-Show Siren είναι πιθανώς η πρώτη νουβέλα του Γουντ με θέμα ένα τσίρκο. Θυμίζει ταινίες, όπως το The Ape (με τον Μπορίς Καρλόφ, Monogram, 1940) και το Circus of Horrors (ΑΙΡ, 1960). Ο χαρακτήρας του Τζινξ Ντίξον, ενός καουμποϊ άσσου στο σημάδι, φτιάχτηκε έχοντας ως μοντέλο το στενό φίλο του Γουντ, Κεν Ντάνκαν.

Από το Side-Show Siren:

Το αμάξι τινάχθηκε μπροστά σε μία μεγάλη, ανεξέλεγκτη πορεία. Η σκοτεινή φιγούρα του οδηγού φαινόταν να προσπαθεί απεγνωσμένα να επανακτήσει τον έλεγχο. Ήταν εμφανές ότι ο έλεγχος ήταν αδύνατος καθώς το αυτοκίνητο χτύπησε με θόρυβο στις μπάρες. Ο οδηγός πατούσε ακόμα το γκάζι – ολισθαίνοντας και στριγγλίζοντας κατά μήκος του βούρκου και των ακαθαρσιών μέχρις ότου πέρασε πάνω από το κονιορτοπημένο σώμα της Κάρι και προσέκρουσε πάνω στο εξάρτημα του πηδαλίου ενός Φέρι.
Η Ντόνα, φορώντας ακόμα την καφέ φούστα και το ροζ μοχέρ πουλόβερ, έσπρωξε τη μισοκατεστραμένη πόρτα του οδηγού και βγήκε έξω. Κρατούσε από ένα πιστόλι σε κάθε χέρι. Οι κάννες ήταν στραμμένες προς το μέρος των Τομ, Μάιλς, Τζινξ και Ντιούκ, οι οποίοι ήταν οι πρώτοι που έφτασαν στο ακινητοποιημένο αυτοκίνητο.
Σκληρά, αποφασισμένα βλέμματα συνόδευαν τις κάννες των όπλων, και ακόμη σκληρότερα λόγια, «Δεν βγήκα από τη φυλακή για να με ξαναστείλετε πίσω, μπάσταρδοι». Ήταν η φωνή του Κλέι Γουόρνερ που μέσα από τα κόκκινα χείλη έφτυνε τις λέξεις προς το συγκεντρωμένο πλήθος.
Από μακριά, η σειρήνα του ασθενοφόρου θρηνούσε ασθενικά. Με κάθε ριπή του ανέμου γινόταν ολοένα και δυνατότερη. Ο θρήνος της εγκατάλειψης – των χαμένων – όχι των ξεχασμένων – αλλά των χαμένων.

 

DRAG TRADE
(Triumph News TNC 106, 1967, 159σελ
.)

O Eντ Γουντ απεικονίζεται με γυναικεία ρούχα στο εξώφυλλο. Οι ιστορίες έχουν ως ήρωα τον Ρέιμοντ Γκομέζ, ο οποίος ντύνεται από παιδί με ροζ φορέματα και μεγαλώνοντας ζει μια ζωή γεμάτη από εγκλήματα ως «Σίλα Γκομέζ», μία τραβεστί καλλιτέχνιδα με κατάστημα ποτών. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι: ο Μάρτιν Χάρμονι, γνωστός στον επαγγελματικό χώρο σαν Μέρι Χάρμονι· το κορίτσι Ζελατίνη, ένας μίμος γυναικών του οποίου η καριέρα στην πώληση κλεμμένων αυτοκινήτων τερματίζεται βίαια από το FBI· η Μπιγκ Νέλι που διευθύνει ένα μπαρ μόνο για λευκούς τραβεστί και ενδίδει με μία μεγαλόκαρδη κίνηση στο να επτρέψει την είσοδο σε μαύρες τραβεστί· και η Γιάχιο Μούρα, ένας Γιαπωνέζος φοιτητής και τραβεστί πόρνη που δολοφονεί έναν πολιτικό με ένα σπαθί σαμουράϊ.

Από το Drag Trade:

Η ζωή ήταν μία μακριά σειρά από φορέματα… Σπάνια φορούσε τα ίδια εσώρουχα πάνω από μία ή δύο φορές… από τη στιγμή που τα λεπτεπίλεπτα υφάσματα έρχοταν σε επαφή με το νερό έχαναν την φρεσκάδα τους και την αίσθησή τους… αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία για έναν τραβεστί… τα ρούχα είναι η ύπαρξή του.

 

BLOODIEST SEX CRIMES OF HISTORY
(Pad Library NTG 814, 1967, 160 σελ
.)

Με το ψευδώνυμο «Σπένσερ και Γουέστ», οι μελέτες του Γουντ συμπεριλαμβάνουν την ιστορία της Ελίζαμπεθ Μπάθορι, νεκροφιλίες, την ιστορία του Λοχία Μπέρτραντ, βαμπίρ, κανιβαλισμούς, τον Άλμπερτ Φις και τον Φρίτς Χάαρμαν.

 

SECURITY RISK
(Pad Library PL 580, 1967, 192 σελ
.)

Κατασκοπική ταινία, στο γνωστό στιλ του Γουντ, περιέχει κομμουνιστές, σαμποτάζ σε ένα κινηματογραφικό σκηνικό, και τον άγριο εραστή, καπνιστή και πότη Συνταγματάρχη Χάρβεϊ Τέιτ.

Από το Security Risk:

Ο Τζόε Λαζάρ συνήλθε τη στιγμή που οι προβολείς έσχισαν το σκοτάδι… Αυτή τη σύντομη στιγμή, δεν κατάλαβε τι του συνέβαινε… αλλά το επόμενο λεπτό κατάλαβε, καθώς το αυτοκίνητο βουτούσε μπροστά και εκείνος εκτιναζόταν πάνω στο παμπρίζ… Έπειτα βρέθηκε να κοπανιέται βίαια από τη μία πόρτα στην άλλη… από την οροφή στο πάτωμα…το τιμόνι σφηνώθηκε στο στομάχι του… Το κεφάλι του χτύπησε στο παμπρίζ… έπειτα το χέρι του παρέλυσε καθώς η μηχανή έπεσε πάνω του…το πόδι του μπλέχτηκε στο τιμόνι… Το άλλο του πόδι εξαρθρώθηκε και σφήνωσε ανάμεσα στα δύο μπροστινά καθίσματα…Απ’ το στόμα του βγήκε μια κραυγή… και ύστερα το στόμα του χτύπησε στο λεβιέ των ταχυτήτων και τα ψεύτικα δόντια του έσπασαν και έσχισαν το πάνω και το κάτω χείλος του… Το θρυμματισμένο πόδι του ελευθερώθηκε από το κάθισμα και έγειρε προς τη δεξιά πόρτα που ήταν ανοιχτή και ξανάκλεισε με δύναμη μαγκώνοντας το ήδη νεκρό πόδι. Ο Τζόε προσπάθησε να ουρλιάξει, αλλά μόνο αίμα εκτοξεύθηκε από το στόμα του που έχασκε ανοιχτό. Μετά βρέθηκε για λίγο πάλι στην οροφή και κατέληξε πάνω στη φλεγόμενη μηχανή που είχε βρεθεί ανάμεσα σε αυτόν και το μπροστινό κάθισμα. Το πίσω μέρος του αυτοκινήτου ανατινάχθηκε μέσα σε ένα εκκωφαντικό ήχο από μέταλα που σχίζονται. Το άθραυστο τζάμι θρυματίστηκε και έσπασε, πετώντας σκλήθρες από γυαλί όμοια με βολίδες από όπλο, και ένα μεγάλο κομμάτι καρφώθηκε στην καρωτίδα του Τζόε…

 

WATTS … AFTER
(
Pad Library PL 578, 1967, 191 σελ.)

Ο Ρόκι Άλεϊ, μαύρος τηλεοπτικός σταρ στο The Tucson Kid, συγκρούεται ξανά με φανατικούς μαύρους εθνικιστές.
Μία συνέχεια του Watts… The Difference, που συμπεριλαμβάνει την επιστροφή του τραβεστί κινηματογραφικού σκηνοθέτη Ρέινς Χόλιντεϊ, ο οποίος αφηγείται πώς “βγήκα έξω και αναζήτησα χρήματα για τις ταινίες μου και τελικά τις γύρισα. Ήμουν τυχερός που βρήκα τον κατάλληλο καρατερίστα, ένα παλιό ηθοποιό που ήταν στα αζήτητα και εγώ – μόνο εγώ – του έδειξα ενδιαφέρον και τον έφερα πίσω για να κάνει άλλη μία ταινία. Η μία ταινία έγιναν πέντε”.

 

DEVIL GIRLS
(
Pad Library PL 566, 1967, 189 σελ.)

Στη μικρή πόλη Άλμανακ του Τέξας, ο σερίφης Μπακ Ρόουντς συγκρούεται με τους λαθρέμπορους ναρκωτικών και τις εφηβικές συμμορίες, ανάμεσά τους και μια συμμορία άγριων κοριτσιών, Οι Γκόμενες. Μία σειρά από σεξουαλικές σχέσεις και βία κορυφώνεται με το τραγικό τους τέλος.
Εμφανίζεται κι ένας χαρακτήρας που μοιάζει στον Τορ Τζόνσον: ο Αρχηγός, ένας Ινδιάνος 170 κιλών, με «βαθειά, βραχνή φωνή», ο οποίος δουλεύει ως μάγειρας στο χαμπουγκεράδικο τουΤζόκεϊ.

Από το Devil Girls:

Του μίλησε άγρια με το παγωμένο βλέμμα της να απαιτεί άμεση δράση. «Τώρα, Λαρκ, τώρα! Πανάθεμά σε, τώρα. Πήρες τα κορίτσια μου, πήρες και μένα. Τώρα θέλουμε τα ναρκωτικά σου. Τώρα, γαμώτο, φέρε μου τα ναρκωτικά τώρα… Θα κάνω ό,τι θελήσουν αυτές οι κωλοπουτάνες. Θα τις φιλήσω. Μπορούν να με φιλήσουν κι αυτές. Μπορούν να με πηδήξουν, να κάνουν το κέφι τους. Μπορούν να με μαστιγώσουν. Να με πατήσουν με τα τακούνια τους στην πλάτη και το στομάχι. Θα δεχτώ το μαστίγιο, τη βέργα. Μπορούν να φιλήσουν και τον κώλο μου, δεν με νοιάζει. Μόνο φέρε μου ένα φιξάκι. Φέρε μου ένα φιξάκι προτού πεθάνω εδώ στο πεζοδρόμιο.

 

IT TAKES ONE TO KNOW ONE
(
Pad Library IMP 786, 1967, 191 σελ.)

Ένα θηλυπρεπές αγόρι, ο Ντον, πέφτει θύμα βιασμού σε ένα πανεπιστήμιο. Ταξιδεύοντας παράνομα σε μία εμπορική αμαξοστοιχία γνωρίζει μία νεαρή λεσβία που τον ενθαρρύνει να γίνει Ντόνα. Στο Κολοράντο ο Ντον/Ντόνα μυείται στο μυστικό κόσμο των πάρτι των τραβεστί.
Η μόνη γνωστή νουβέλα του Γουντ χωρισμένη σε κεφάλαια. Είναι τα εξής: «Μία υπόθεση βιασμού», «Ο Τζίμι ένιωσε όμορφα», «Περιστατικό μέσα στην αμαξοστοιχία», «Πηγαίνοντας δυτικά», «Ένας τρόπος ζωής», «Κάτι παραπάνω από ένα μάθημα», «Το φως της μέρας», «Πατρίτσια», «Ο χρόνος γιατρεύει», «Θετή αδελφή», «Η πρώτη μέρα», «Παρασκευή», «Αυτή πέρασε με αυτό τον τρόπο», «Ένα πολύ χαρούμενο πάρτι», «Παράνομη κρουαζιέρα», «Οι καιροί αλλάζουν». Στο τελευταίο κεφάλαιο ο Γουντ κάνει λόγο για τα δικαιώματα των τραβεστί μέσα από μια μακρόσυρτη ομιλία του ήρωα Ντον/Ντόνα.

Από το τελευταίο κεφάλαιο, «Οι Καιροί Αλλάζουν»:

Η Χόλιγουντ Μπούλεβαρντ είναι ακριβή και μοντέρνα. Η Σάνσετ Στριπ είναι ακριβότερη. Και υπάρχουν και άλλα μέρη που είναι ακόμη πιο πολύ.
Στη Μπούλεβαρντ δεν υπάρχουν μαγαζιά για άντρες.
Ω, φυσικά και μπορεί κανείς να αγοράσει ένα αντρικό κοστούμι … οι άντρες μπορούν να το κάνουν αυτό. Αλλά το χαρακτηριστικό στοιχείο σε αυτά τα αντρικά καταστήματα είναι τα πλισέ μοβ, ροζ, κίτρινα και μαύρα δαντελένια πουκάμισα – και τα ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ρούχα και τα ιδιωτικά δοκιμαστήρια όπου μπορεί κανείς να σιγουρευτεί για το σωστό μέγεθος. Το βελουτέ δεσπόζει σε όλα τα καταστήματα, σε όλα τα ΓΚΕΪ χρώματα. Θα το αποκαλώ βελούδο, επειδή το βελούδο όπως και να το πεις παραμένει βελούδο. Οι σκέψεις μου ισχύουν και για τα πουκάμισα. Ένα πουκάμισο, όσο πλισέ και αν είναι, παραμένει πουκάμισο. Εγώ φυσικά προτιμώ τις μπλούζες – και η γενική τάση στις μπλούζες είναι εκεί – η αλλαγή είναι εκεί.
Το μπερέ, τα οποία υπερασπίζομαι εδώ και χρόνια και η υπέροχη Τζουν συλλέγει με τόση αγάπη εκεί στα βουνά πάνω από το Ντένβερ, είναι περισότερο εμφανή από ποτέ. Προκειμένου να τους δώσουν μια ανδροπρεπή γοητεία τα αποκαλούν καπέλα αυτοκινήτου, όπως και τα γούνινα παλτά λέγονται παλτά για το αυτοκίνητο. Ακόμα και οι γούνες και τα ανκορά που έχω στη ντουλάπα μου εδώ και χρόνια, είναι όλα της μόδας. Φαίνεται ότι όποιος οδηγάει ένα ξεσκέπαστο αυτοκίνητο αργά ή γρήγορα θα φορέσει ένα μπερέ ή ένα παλτό για το αυτοκίνητο. Όσο πιο χνουδωτό τόσο το καλύτερο, θα έλεγε κανείς.
Είμαι κάτοχος εδώ και πολλά χρόνια ενός μπουφάν από λευκή αλεπού και κουκούλα από την ίδια αισθησιακή γούνα. Κάποια εποχή, όταν το φορούσα χωρίς να ντύνομαι εντελώς γυναικεία, με είχαν κοροϊδέψει πολλές φορές. Τώρα το γούνινο τζάκετ μου είναι το πιο ΙΝ πράγμα – το «ΜΑΛΛΙΑΡΟ ΛΟΥΚ», όπως το αποκαλούν τα αντρικά περιοδικά.
Τις προάλλες μπροστά από το στούντιο ΚΤΤV στο Χόλιγουντ, θα ορκιζόμουν ότι το ΚΟΡΙΤΣΙ που είδα ανήκε πλήρως στο γυναικείο φύλο… Φορούσε μία λαμπερή πορτοκαλί μπλούζα από βελούδο με V στον λαιμό, πράσινο κάπρι παντελόνι και μαύρες μπότες… τα ξανθά ΤΗΣ μαλλιά, ήταν δεμένα πίσω σε αλογοουρά που έφτανε μέχρι τη μέση ΤΗΣ… Δύο πράγματα που αποδείκνυαν την ανδροπρέπειά ΤΗΣ και τα οποία σύντομα παρατήρησα, ήταν η έλλειψη στήθους, λαστιχένιου ή από οποιοδήποτε άλλο υλικό, κάτω από τη βελουτέ μπλούζα – και η υποψία μουστακιού κάτω από τη μύτη ΤΗΣ.
Αλλά σε αυτό, ίσως ήταν ΈΞΥΠΝΗ. Φορούσε τα γυναικεία ρούχα που τόσο επιθυμούσε σε δημόσιο χώρο – αλλά ποιος θα μπορούσε να την συλλάβει, ήταν κάτι τέτοιο δυνατόν στις μέρες μας; Με ποια κατηγορία; Σίγουρα δεν ήταν μασκαρεμένη. Το μουστάκι, όσο λεπτό και καλυμένο με μέικαπ κι αν ήταν, αποδείκνυε πως δεν ήταν μασκαρεμένη.
Ένα τελευταίο στοιχείο για τη μακρυμαλλούσα ΤΡΑΒΕΣΤΙ. Το πράσινο κάπρι της ήταν τόσο σφιχτό πάνω στο στητό πισινό ΤΗΣ, που οι διπλές λουρίδες από το εσώρουχό της έκαναν γραμμές εκεί – κανένα αντρικό εσώρουχο δεν κάνει τόσο ενδιαφέρουσες γραμμές.
Όπως έχω δηλώσει από την εποχή που μετακόμισα από τα ανατολικά, όσο πιο χνουδωτό είναι το πουλόβερ, τόσο περισσότερο μου αρέσει. Καθόλη τη διάρκεια της γνωριμίας μου με την Πατ και την αξιαγάπητη Τζουν. Οι επιθυμίες μου ήταν πάντα παρούσες. Χρειάστηκε το κατάλληλο πρόσωπο, την κατάλληλη στιγμή για να τις συνειδητοποιήσω. Η Πατ στο τρένο όλες εκείνες τις μέρες. Και η συνειδητοποίηση όταν η Τζουν και εγώ ντυθήκαμε σα δίδυμες. Υπήρχε ένα ΚΟΡΙΤΣΙ που καθοδηγούσε τη ζωή που επιθυμούσε. Ο θείος μου, όσο απατεώνας κι αν ήταν, μου πρόσφερε μία γνώση που κάλμαρε όποια νεύρα μπορεί να είχα επειδή πίστευα ότι στην πραγματικότητα γεννήθηκα με διπλή φύση. Μία εξωτερική και μία εσωτερική.

Κατακτήστε τον κόσμο!

Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε… και όπως έχω ήδη κάνει, να γράψουμε κάθε τι που πιστεύουμε. Κάποιος θα βρεθεί να το εκδόσει.
Οι μάγκες έχουν εισβάλει στο χώρο μας. Η εποχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας με τα μακριά μαλλιά και τα φορέματα σε στιλ ρωμαϊκής τηβέννου επιστρέφει.
Τότε είχαμε δικαίωμα να ντυνόμαστε όπως θέλουμε – τώρα το χάσαμε. Δεν πρέπει να το επιτρέψουμε να ξανασυμβεί. Ούτε θα πρέπει να αφήσουμε τα ΤΕΜΠΕΛΟΣΚΥΛΑ και τους ΜΑΓΚΕΣ να εισβάλουν στον τομέα της ένδυσης μας χωρίς να τους εκμεταλλευτούμε όσο μπορούμε περισσότερο. Υπάρχει ο καιρός να ζήσεις και ο καιρός να πεθάνεις. Είμαστε ζωντανοί, άρα είναι εμφανές ότι ΤΩΡΑ είναι ο καιρός να ζήσουμε – να ζήσουμε τη ζωή μας με τον τρόπο που ορίσαμε και ήταν προκαθορισμένο.
Τις προάλλες διάβασα ένα άρθρο σε μία εφημερίδα του Γκλέντεϊλ για ένα τύπο που ντυνόταν με πράσινο φόρεμα, κόκκινο πουλόβερ και ξανθιά περούκα και διατηρούσε ένα μαγαζί με ποτά. Οι ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ – οι ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ. Η αστυνομία τον συνέλαβε σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο ντυμένο με τέτοια ρούχα – με έναν ελλιπή συνδυασμό ρούχων, θα συμπλήρωνα. Υπήρχε ένας άλλος που δραπέτευσε πρόσφατα από ένα στρατόπεδο εργασίας ως κορίτσι. Έκανε ωτοστόπ σε κάποιον με μηχανάκι και μετά χτύπησε τον σωτήρα του στο κεφάλι. Ένας άλλος διατηρούσε ένα βενζινάδικο στο βόρειο Χόλιγουντ φορώντας ένα μπεζ φόρεμα και άσπρο πουλόβερ…
Αυτοί οι άνθρωποι δίνουν κακό όνομα σε όλους τους πραγματικούς τραβεστί.

 

DEATH OF A TRANSVESTITE
(Pad Library NT 821, 1967, 192σελ.)

Ο Γκλεν Μάρκερ, ένα τραβεστί εκτελεστής που έχει καταδικαστεί σε θάνατο, συμφωνεί να δώσει μία μαγνητοφωνημένη ομολογία με αντάλλαγμα να πραγματοποιηθεί η τελευταία του επιθυμία: να πεθάνει ντυμένος γυναικεία.
Με εναλλακτικό τίτλο, Hollywood Drag, αποτελεί τη συνέχεια του Black Lace Drag. Τα δύο βιβλία περιλαμβάνουν ότι θα μπορούσε να θεωρηθεί σήμερα ως οι πιο δυνατές λογοτεχνικές περιπέτειες του Γουντ. Το Death of a Transvestite συμπεριλαμβάνει διάφορα περιστατικά στη ζωή του πρωταγωνιστή παρμένα από αναφορές της αστυνομίας, ταξιτζήδες, μέλη συνδικάτων, φακέλους δικαστηρίων, γκρουμ ξενοδοχείων, ημερολόγια, τα σχολές δεσμοφυλάκων και τη μαγνητοφωνιμένη ομολογία του Γκλεν.
Το Death of a Tranvestite, επανεκδόθηκε το 1969 από την Επιλεγμένη Βιβλιοθήκη για Ενήλικους με τον τίτλο Let Me Die in Drag του «Γούντροου Έντουαρντς».
Ο τραβεστί που εικονίζεται στο εξώφυλλο είναι ο Χιου Χούκερ (ο οποίος κάποτε ήταν ο σωσίας του Ρίτσαρντ Μπάζερχαρντ) σε μία σκηνή από την ταινία του Σ. Στέφεν, Suburbia Confidential.

Από το Death of a Transvestite:

Ένας ακόμα σπασμός έκανε το αίμα να πεταχτεί από τις πληγές μου στο στόμα μου. Δεν μπορούσα πια να κινηθώ· ούτε τα πόδια ούτε τα χέρια μου. Αυτές τις απλές κινήσεις που έκανα όλη μου τη ζωή. Δεν μπορούσα να κάνω καμία κίνηση και ήξερα πως πέθαινα. Ένιωθα πως το τέλος ήταν κοντά, αλλά πάλεψα κάθε πολύτιμο δευτερόλεπτο.
Ξαφνικά όλα μου φάνηκαν τόσο ανόητα. Όλο το πλαίσιό τους. Ήθελα να γελάσω αλλά δεν μπορούσα να εστιάσω τις αισθήσεις μου ούτε καν σε αυτό το προνόμιο. Δεν μου επιτρεπόταν ούτε αυτή η τελευταία κίνηση απέναντι στη μοίρα. Αλλά διαπίστωσα ότι φορούσα ακόμα τα γυναικεία μου ρούχα. Θα πέθαινα φορώντας τα ρούχα που πάντα ήθελα. Ευχόμουν μόνο να μπορούσα να φτάσω το ανκορά μου πουλόβερ και την περούκα. Τουλάχιστον, όμως, είχα ξεγελάσει το Φονιά. Ο Φονιάς δεν θα ήταν εκεί να με δει να πεθαίνω με ή χωρίς τα ρούχα της επιλογής μου. Ήταν η μόνη παρήγορη σκέψη.

SUBURBIA CONFIDENTIAL
(Triumph News Co. TNC 305, 1967, 159 σελ.)

Διάφορες ιστορίες που διηγείται σε έναν ψυχίατρο μία σειρά ασθενών με ποικίλα σεξουαλικά προβλήματα και αποκλείσεις. Ο γιατρός παρεμβάλει τις σημειώσεις του κατά τη διάρκεια των μαγνητοφωνημένων εξομολογήσεων.
Εκτός από την κεντρική ιδέα, το βιβλίο δεν έχει καμία σχέση με την ταινία του Suburbia Confidential (1966) του Σ.Στέφεν, ο οποίος ισχυρίζεται ότι ο Γουντ δεν είχε καμία σχέση με την ταινία. Γράφτηκε με το ψευδώνυμο «Εμίλ Μορό».

NIGHT TIME LEZ
(
Columbia PE 446, 1968, 168 σελ.)

Η μύηση της όμορφης Πόλα Τόμας στο σκοτεινό κόσμο του λεσβιασμού – των «παθητικών» και «ενεργητικών» λεσβιών.
Μια ατέλειωτη εναλλαγή από μαρτίνι και μπέρμπον σε αυτή τη γλαφυρή νουβέλα των «εξώτερων σφαιρών της σεξουαλικότητας». Τα κεφάλαια με το σεξ είναι εύθυμα και ευφάνταστα.

 

BYE BYE BROADIE
(
Pendulum Pictorial 001, 1968, 157 σελ.)

Ένας ηδονοβλεψίας βιαστής παρακολουθεί μία ομάδα από νεαρές γυναίκες που κάνουν έρωτα σε ένα οικοτροφείο. Τις πλησιάζει και παίρνει μέρος στη δράση. Η γεροντοκόρη διευθύντρια, δεσποινίς Γκρούντι, ανακαλύπτει το όργιο και δέρνει μέχρι θανάτου τον άντρα με το μπαστούνι της. Στη συνέχεια υποχρεώνει τα κορίτσια να την βοηθήσουν να θάψει το πτώμα σε ένα κοντινό νεκροταφείο ζώων. Μετά την ταφή, ένα χέρι προβάλει από το έδαφος και αρπάζει μία από τις μαθήτριες. Το αιματοβαμμένο «πτώμα» χτυπά βίαια τη δεσποινίδα Γκρούντι με ένα φτιάρι στέλνοντάς την στην αιωνιότητα.  Αφού ακόμη ένα κορίτσι πέφτει θύμα της εκδίκησής του, ο τυφλός νεαρός άντρας χάνεται στο βάλτο.
Οι φωτογραφίες που το συνοδεύουν σχετίζονται ελάχιστα με την ιστορία. Στο βιβλίο αναφέρεται ότι προέρχονται από μία «κινηματογραφική παραγωγή», αλλά οι φωτογραφίες είναι ολοφάνερα στημένες.

 

RAPED IN THE GRASS
(Pendulum Pictorial 002, 1968, 157 σελ
.)

Από την εισαγωγή του Γουντ:

Η ιστορία επικεντρώνεται σε δύο κορίτσια που κάνουν διακοπές σε μία μυθική χώρα της Κεντρικής Αμερικής όπου συλλαμβάνονται από μία μικρή ομάδα ανταρτών που κρύβονται στο δάσος. Το μακρόχρονο μίσος και οι διαψευμένες ελπίδες αυτών των ανθρώπων ξεσπάει πάνω στα δύο κορίτσια. Υποχρεώνονται δια της βίας να υποφέρουν όλα τα είδη των βασανιστηρίων και τους εξευτελισμούς για να ικανοποιήσουν τις βάρβαρες και άγριες ανάγκες των ανταρτών. Τις δέρνουν, τις βιάζουν και τις βασανίζουν και όταν τελικά νομίζουν πως έχουν πλέον ικανοποιηθεί όλες οι ζωώδεις ανάγκες των αντρών, τις αναλαμβάνει η μοναδική γυναίκα της οργάνωσης … μία σαδίστρια λεσβία.
Τα κορίτσια αγωνίζονται, παλεύουν και επαναστατούν κατά τη διάρκεια αυτής της εφιαλτικής εμπειρίας με την ελπίδα να επιβιώσουν μέσα από όλα αυτά και να επιστρέψουν ζωντανές στην πατρίδα τους.
Στο τέλος, εγκλωβισμένες στη δίνη της ζωώδους ύπαρξής τους καταλαβαίνουν ότι δεν επιθυμούν πραγματικά να φύγουν. Αντιθέτως, παραμένουν και συμμετέχουν στην ομάδα με σκοπό να τους βοηθήσουν στον αγώνα τους και να ικανοποιήσουν κάποιες από τις ανησυχίες και τους πόθους τους.

Αυτή η «εικονογραφημένη νουβέλα από τον Εντ Γουντ, Τζ». περιέχει 80 ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Στο εξώφυλλο αναγράφεται: «Φωτογραφίες και προσαρμογή από την ταινία Raped in the Grass της D-M Productions, Λος Άντζελες, Καλιφόρνια”. Η έρευνες μου δεν εντόπισαν στοιχεία για την ύπαρξη τέτοιας ταινίας και οι φωτογραφίες έχουν κάτι το στημένο. Είναι πιθανόν αυτό το εξωφρενικά άθλιο πορνό με αρκετές δόσεις μαύρου χιούμορ να γράφηκε γύρω απ’ αυτές τις στημένες φωτογραφίες.

 

THE PERVERTS
(Viceroy Books VP 294, 1968, 160 σελ
.)

 Από τον ”Τζέισον Νίκολς”, το The Perverts, γράφτηκε κρυφά από τον Εντ Γουντ. “ΜΙΑ ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΗ τόλμη ξεσκεπάζει τις αποκλίσεις της ΣΠΟΥΔΑΙΑΣ κοινωνίας μας!” Περιέχει κεφάλαια αφιερωμένα στη νεκροφιλία, τον τροϊλισμό, την πορνεία, τον φετιχισμό, το σαδισμό, το μαζοχισμό, την κτηνοβασία, την αντρική και τη γυναικεία ομοφυλοφιλία, τον τραβεστισμό και την αιμομιξία.

Από το The Perverts:

Αυτό το είδος του ανώμαλου ατόμου μπορεί κάλιστα να έχει μία σύζυγο στο σπίτι ή μία φιλενάδα, αλλά δεν αρκεί. Όταν διακυβεύεται η αξία του βλέπουμε ότι αυτός ο άντρας ή η γυναίκα ελέγχεται τόσο ολοκληρωτικά από το πράγμα που έχουν ανάμεσα στα πόδια τους που δεν σκέφτονται τίποτα άλλο. Οι καινούργιες εμπειρίες δεν προσφέρουν πια ικανοποίηση. Πρέπει να υπάρξει κάτι άλλο. Μπορεί κάποια στιγμή αυτό το είδος ανθρώπου να πράξει κάποιο βιασμό στο πάρκο ή ακόμα και μία ή περισσότερες μορφές ομοφυλοφιλίας. Υπάρχουν πολλές κατεγραμμένες περιπτώσεις όπου άντρας έχει σπρώξει το σκληρό και ερεθισμένο όργανό του μέσα στο ντεπόζιτο βενζίνης του αυτοκινήτου του αφού το έχει σκεπάσει με κομμάτια από συκώτι χοίρου … και κορίτσια που έχουν επιχειρήσει να κάνουν έρωτα με τον λεβιέ ταχυτήτων σε παρόμοια οχημάτα.

 

THE GAY UNDERWORLD
(Viceroy Books VP 292, 1968, 192 σελ
.)

Παραπλήσιο με το Drag Trade του Γουντ του 1967, με διάφορα επεισόδια ελαφρώς διορθωμένα.

 

SEX, SHROUDS AND CASKETS
(Viceroy Books VP 291, 1968, 187 σελ
.)

Μία επεισοδιακή σεξουαλική αφήγηση διάφορων θρησκευτικών τσαρλατάνων και του τρόπου που εκμεταλλεύονται τους φτωχούς. Από το οπισθόφυλλο:
Μετά το Sex, Shrouds and Caskets, το Fanny Hill σου φαίνεται σα να διαβάζεις ένα ευρετήριο. Για ακόμη μία φορά ο Εντ Γουντ, Τζ. ταρακούνησε τους Αμερικάνους αναγνώστες ως τα βάθη της ψυχής τους…
Από τον συγγραφέα του The Gay Underworld, το Sex, Shrouds and Caskets θα ερεθίσει το ανήσυχο πνεύμα και σίγουρα θα ΣΟΚΑΡΕΙ τους πάντες!

Από το Sex, Shrouds and Caskets:«Στείλε με – στείλε με – στείλε με – Σε παρακαλώ, Θεέ μου, στείλε με – στείλε με στην κόλαση αν αυτό επιθυμείς», ούρλιαξε… «Όμως, στείλε με!»
Τα πόδια της κλείδωσαν ξαφνικά γύρω του με μία απότομη κίνηση και τα καυτά χείλη του ιερέα κόλλησαν σφιχτά πάνω στα δικά της. Οι δυνατότερες απ’ όλες τις κραυγές της πνίγηκαν μέσα στο στόμα του. Ο ουρανός ανατινάχτηκε και η οροφή θρυμματίστηκε γύρω τους. Το κρεβάτι εκτινάχτηκε στην οροφή και το πάτωμα παρασύρθηκε μακριά από κάποια πανάρχαια ύπαρξη…»

 

THE SEXECUTIVES
(Private Edition PE 457, 1968, 156 σελ
.)

Χιουμοριστικό βιβλίο που ερμηνεύει την αγάπη, το χρήμα, το σεξ και τον θάνατο μέσω μιας ιστορίας με θέμα μία θηλυκή συμμορία σεξοκατασκόπων (Σύλλογος Έκτακτων Γραμματέων). Ο συνάδελφος του Γουντ, Ντον Ντέιβις, γύρισε ταινία τη νουβέλα το 1968 με τον τίτλο For Love or Money. Ο Ντέιβις έκανε την παραγωγή και τη σκηνοθεσία σε πολλές ταινίες σεξουαλικού περιεχομένου στις δεκαετίες του ’60 και του ’70, και πέθανε το 1983.
Η εικονογραφημένη, χαρτόδετη έκδοση του For Love or Money εμφανίστηκε το 1968. Η  νουβέλα αυτή ”διορθώνει” την ιδιότυπη σύνταξη του Γουντ στο The Sexecutives, στερώντας της κάθε ενδιαφέρον και έμπνευση.

Από το the Sexecutives:

Σηκώθηκε και βημάτισε στο πάτωμα με ένα άρωμα καπνού να τον ακολουθεί καθώς ταυτόχρονα άναψε το τσιγάρο του. Η αναμονή ήταν το πιο δυσάρεστο κομμάτι της ζωής. Η αναμονή και η ανασφάλεια αυτού για το οποίο περιμένεις. Ο Χρόνος πάντα έλεγε όλη την ιστορία. Όμως, αργούσε πάντα τόσο διαολεμένα να διατρέξει την προκαθορισμένη απόστασή του στο Σύμπαν. Όταν ο χρόνος βάραινε στα χέρια ενός άνδρα, τότε ήταν που δεν σκεφτόταν εντελώς σωστά…

 

SEX MUSEUM
(Viceroy Books VP 299, 1968, 156 σελ
.)

Σεξουαλικές τελετές και ιεροτελεστίες στην αρχαιότητα, συμπεριλαμβανομένου και σεξ στην Παλαιά Διαθήκη, ανθρωποθυσίες παρθένων από τους Αζτέκους (”Μόνο που το κορίτσι στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου παρθένα. Έχει πάει  αρκετές φορές με έναν ή και περισσότερους από τους Αρχιερείς πριν από την τελετή. Κανένας Θεός δεν θέλει μια γυναίκα χωρίς εμπειρίες”.), όργια στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, βουντού, LSD., Ίλσα Κόχ, Γιαπωνέζοι ”αδελφές” και λεσβίες, κ.α. Υπογεγραμμένο με το ψευδώνυμο ”Τζέισον Νίκολς”.

 

THE LOVE OF THE DEAD
(Viceroy Books VP 310, 1968, 156σελ
.)

Από το οπισθόφυλλο:

ΝΕΚΡΟΦΙΛΙΑ! Πολλές σελίδες της ιστορίας έχουν αφιερωθεί στα σεξουαλικά εγκλήματα σαδιστών, μαζοχιστών, φραγγελιστών, σοδομιστών, παιδεραστών, κτηνοβατών, φετιχιστών και της φάρας τους. Αλλά ο πιο απεχθής όλων είναι…ο νεκρόφιλος, ο βιαστής νεκρών σωμάτων!

Ανά τους αιώνες η ανθρωπότητα έχει γίνει μάρτυρας πολλών σεξουαλικών τρόμων. Αποκλίνοντες και ανώμαλοι έχουν αποτελέσει πληγή για τον πολιτισμό από την αρχή της γέννεσής του. Το THE LOVE OF THE DEAD αποκαλύπτει τα απύθμενα βάθη στα οποία μπορεί να φθάσει ένας άνθρωπος για τις σεξουαλικές του τάσεις. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΟ!

Από το The Love of the Dead:

Ας πάρουμε για παράδειγμα τους αρχαίους Φαραώ της Αιγύπτου … τα μεγάλα τέμπλα που χτίστηκαν προς τιμή τους, τα μνημεία … τους τάφους τους… Την απαίτησή τους η σύντροφος ή οι σύντροφοί τους και οι Ευνούχοι να τους συνοδεύουν στον τόπο των νεκρών. Δεν είναι πέρα από κάθε σκέψη το ότι οι νύφες του νεκρού (Φαραώ) έκαναν μαζί του σεξ ακόμα και όταν ήταν νεκρός. Οι περισσότεροι άντρες εξάλλου πεθαίνουν με στύση και το όργανό τους πρέπει να σπάσει για να πακεταριστούν στο αιώνιο κουτί τους.

Τους αρχαίους δεν τους ενοχλούσε να σπάσουν το όργανο των Φαραώ. Μετά από κάποιο διάστημα τα κορίτσια αναλάμβαναν να το κάνουν αντί τους νεκροθάφτες. Νεκρός ή ζωντανός, κανένας άντρας δεν μπορεί να διατηρεί τη στύση του για πάντα.

 

ONE, TWO, THREE
(Viceroy VP 311, 1968, 156 σελ
.)

Μία μελέτη πάνω στον οργασμό με το ψευδώνυμο ”Τζέισον Νίκολς”. Μερικά απ’ τα κεφάλαια: ”Η Μέκκα του Διεστραμμένου Σεξ”, «Ρουχισμός και Αυτο-Ερωτική Σεξουαλικότητα”, ”Η Μυστική Αδελφότητα του Σεξ”.

 

YOUNG, BLACK AND GAY
(French Line FL-38, 1968,156 σελ
.)

Ένας ομοφυλόφιλος τραβεστί προσαρμόζεται στη ζωή της φυλακής, αναλαμβάνοντας το ρόλο της γυναίκας ενώ παράλληλα εντρυφά στη φιλοσοφία του κατάδικου. Στο τέλος αποκεφαλίζει το θύμα ενός άγριου ξυλοδαρμού σε ένα βρώμικο σοκάκι.

 

HELL CHICKS
(Private Edition Books PE 456, 1968, 188 σελ
.)

Υπογεγραμμένο με το ψευδώνυμο, ”Ν. Β. Τζέισον”, το Hell Chicks, είναι η πιο τρελή, αναρχική νουβέλα του Γουντ. Η πλήρης περιφρόνηση στους κανόνες γραμματικής υποδεικνύει ότι γράφτηκε στο πόδι. Υμνώντας τις αλκοολικές, διεστραμμένες συνειδήσεις, η νουβέλα δανείζεται τις γυναικείες συμμορίες από τα σενάριά του για τις ταινίες, The Violent Years και Fugitive Girls, προσθέτοντας καθαρό σεξ και βία. Τα Κορίτσια της Κολάσεως είναι δώδεκα σκληροτράχηλες γυναίκες με μαύρα δερμάτινα μπουφάν. Το πιστεύω τους: «Οι κανόνες είναι ΝΟΜΟΙ και οι ΝΟΜΟΙ φτιάχτηκαν για να καταπατούνται». ”Φτιαγμένες” από μαριχουάνα και μπύρα διασχίζουν την ύπαιθρο με τις μηχανές τους και βιάζουν όποιον άντρα πέσει στα χέρια τους. Η Πούσι, η Πίσερ, η Πράνσερ, η Σίσι, η Σιφ, η Μπούμπι, η Τσέρι και η Φλέιμ συναντούν το αναπόφεκτο τέλος σε ένα αιματοβαμμένο ξεκαθάρισμα λογαριασμών με το Νόμο.

 

PURPLE THIGHS
(Private Edition PE 461, 1968, 156 σελ
.)

Με αρχικό τίτλο, Lost Souls Delivered, ο Γουντ περιγράφει σε αυτή τη νουβέλα τον κόσμο των χίπις και των ναρκωτικών, από το περιθώριο.

 

CARNIVAL PIECE
(Private Edition PE 473, 1969, 160 σελ
.)

Η ζωή στο τσίρκο, η δολοφονημένη χορεύτρια και η εντυπωσιακή, νέα και ξανθιά, αντικαταστάτριά της που προσελκύει την προσοχή του τοπικού σερίφη, ο ιδιοκτήτης του τσίρκου και η Μάμα Τέιτ, μία χοντρή λεσβία. Άλλοι χαρακτήρες του βιβλίου είναι ο Γουίζι ο Σκελετός, που προτιμά το κρασί από το φαγητό· ο Γκικ, άλλος ένας αλκοολικός που δαγκώνει κεφάλια φιδιών και κοτόπουλων· η Μπέρθα, μια γυναίκα 225 κιλών· ο άνθρωπος-τατουάζ· ο μάγος («μέθυσος μέχρι το μεδούλι»)· ο λυκάνθρωπος που «κολλάει κάθημερινά τρίχες στο σώμα του ενώ σνιφάρει την κόλλα και σουτάρει ηρωίνη»· και η Μάτι, η γυναίκα-μίμος που κάνει το νούμερο ”μισός άντρας-μισή γυναίκα”.

Το ψευδώνυμο του συγγραφέα, ”Κάθλιν Έβερετ”, είναι το πατρικό όνομα της Κάθι Γουντ.

 

TONI: BLACK TIGRESS
(Private Edition PE 474, 1969, 188 σελ
.)

Η Τόνι, ένα χαριτωμένο 18χρονο μαύρο κορίτσι, εκπαιδεύεται από μία αγωνιστική οργάνωση μαύρων. Στο μπορντέλο της Μαντάμ Ρόουζ διδάσκεται τα αδύναμα σημεία των αντρών. Καθώς διανύει την περίοδο των νουβέλων Watts, ο Γουντ σκιαγραφεί τις μαχητικές οργανώσεις των μαύρων ως διεφθαρμένες οργανώσεις που εκμεταλεύονται την «πλέμπα». Η αφιέρωση του Γουντ σε ένα αντίγραφο του βιβλίου που χάρισε σε συνάδελφό του: «Μην τους δώσεις τη διεύθυνση και το τηλέφωνό μου… Δεν μου χρειάζεται ένα βομβαρδισμένο σπίτι».

MAMA’S DIARY
(Tiger Books / Powell Publications 129, 1969, 224 σελ
.)

Ένας διάσημος συγγραφέας σεξουαλικών ιστοριών «επιστρατεύεται» για να διευθύνει ένα μπορντέλο στο Βιετνάμ. Οι χαρακτήρες είναι καρικατούρες και θυμίζουν τα πορνό κόμικς του Μπιλ Γουάρντ. Σύμφωνα με την Κάθι Γουντ, «Ο Έντι θεωρούσε αυτό το βιβλίο ένα θησαυρό. Του άρεσε πολύ όταν το έγραφε, όπως και σε μένα…» Καθώς φαίνεται, ο Γουντ έγραψε ένα σενάριο βασισμένο στο βιβλίο, το οποίο και έγινε ταινία με τίτλο Operation Red Light από τον παραγωγό Ζακ Ντισέντ. Οι φήμες λένε ότι ο Γουντ δεν έμεινε απόλυτα ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα.

 

TO MAKE HOMO
(
Litle Library Press 3003, “Κλασική Σειρά για Ενήλικες,” 1971, 191 σελ.)

Ένας μαθητής γυμνασίου αναγκάζεται να λάβει μέρος σε ομοφυλοφιλικές σχέσεις με ένα μεγαλύτερο παιδί που τον παρασύρει στα ναρκωτικά με σκοπό να τον κρατάει ερωτικό του σκλάβο. Ναρκωτικά και ομοφυλοφιλικός βιασμός είναι τα κεντρικά θέματα αυτής της σεξουαλικής «τραγωδίας». Η πιο σεξουαλικά λεπτομερής ίσως νουβέλα του Γουντ, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις περιγραφές ενός τραβεστί:

Σαν από ένστικτο, το ελεύθερο αριστερό του χέρι άρχισε να ταξιδεύει απαλά πάνω στο κορμί του. Όταν ήρθε σε επαφή με το μαλακό ανκορά, τα χείλη του τρεμούλιασαν. Έπειτα το χέρι του διέτρεξε το πουλόβερ και έπιασε ένα-ένα τα στήθια. Ήταν μαλακά και αληθινά σαν στήθη κοριτσιού. Έκανε τον εαυτό του να πιστέψει πως ήταν πραγματικά στήθη και ότι ήταν στ’ αλήθεια συνδεδεμένα με το υπόλοιπο κορμί του. Έκλεισε τα μάτια του για να κρατήσει τη σκέψη … ήταν αυτός, γυμνός και πάλι, και ντυμένος με τα ρούχα που φορούσε… όμως δεν ήταν σώμα άντρα αυτό που είδε. Ήταν το σώμα μίας έφηβης με το πρόσωπό του. Το πράγμα που κρατούσε στο χέρι του δεν ήταν το δικό του εργαλείο, αλλά έμοιαζε πολύ με εκείνο που είχε ο Τόμι ανάμεσα στα πόδια του… εκείνο που είχε γλύψει πριν από τόσο καιρό … και ο Πολ χρησιμοποιούσε αυτό το όργανο για να ανοίξει τα χείλη του κόλπου που πίστευε πως είχε ξαφνικά ξεφυτρώσει εκεί. Έχωσε τη σάρκα βαθιά μέσα του και όσο πιο βαθιά έμπαινε, τόσο περισσότερο το σώμα του έτρεμε αναζητώντας ανακούφιση. Δεν ένιωθε πια ότι αυνάνιζε το αντρικό πέος …ήταν μέσα του και γαμούσε το κορίτσι στο βάθος… γιατί πραγματικά ένιωθε κορίτσι εκείνη τη στιγμή… αν υπήρχε κάποια αμφιβολία, το μόνο που είχε να κάνει ήταν να ανοίξει τα μάτια του και να κοιτάξει στον καθρέφτη και το κορίτσι, η Πολίν -αυτό το όνομα υιοθέτησε ξαφνικά- θα του αντιγύριζε το βλέμμα.

 

MARY-GO-ROUND
(Litle Library Press 3010, 1972, 191 σελ
.)

Η Μέρι, μία 19χρονη παρθένα, βρίσκει δουλειά στο τσίρκο των αδελφών Γκλάμουρ, όπου μυείται στον «παράξενο κόσμο των ανθρώπινων ερειπίων» και τον κόσμο του σεξ. Παρόμοιο με το Carnival Piece, αλλά περισσότερο ωμό, ιδιαίτερα στις σεξουαλικές περιγραφές και τις αισχρολογίες. Η αφιέρωσή του στον Στιβ Αποστόλοφ: «Ας βρούμε ένα εκατομμύριο δολάρια να το κάνουμε ταινία».

Από το Carnival Piece:

Τότε η Σίρλεϊ κοίταξε τη Μέρι κατάματα. «Δεν έχεις δει ποτέ σου  έναν πούτσο … ένα καυλί … ένα πέος … την ”μπανάνα” … τον ”γρύλλο στο κουτί” … την ”κατουρόβεργα” … την ”κρεάτινη σφυρίχτρα”… το ”χρυσό καρφί” … το ”γουδοχέρι” … το ”σύρτη”  … το ”στυλιάρι” … τον ”τυροκόφτη” … τον ”μουνοκαθετήρα” … το ”κρέας με τα δύο λαχανικά” … το ”εργαλείο” … το ”χοτ ντογκ” … το ”δερμάτινο σίδερο” …το ”καυτό ματσούκι” … το ”φίδι” … το ”κοτσάνι” … το ”ζάβλακα” … τη ”μαλαπέρδα” … το ”πυρακτωμένο σκαλιστήρι” … την ”κόκκινη τάπα” … τον ”οβελίσκο” … το ”φαλλό” … το ”άλμπουρο” …το ”φιλαράκο” … τον ”αργούντουλα” …το ”παπάρι” … το ”βάσανο”; Δεν το έχεις ξαναδεί αυτό το πράγμα;» Και για άλλη μια φορά το κορίτσι/άντρας σήκωσε τη φούστα, παραμέρισε το δαντελωτό κιλοτάκι και αποκάλυψε ξανά το καυλί του. Μόνο που αυτή τη φορά ήταν σκληρό σαν πέτρα και υψωνόταν για περισσότερο από οκτώ ίντσες και το κεφάλι, που νωρίτερα ήταν σκεπασμένο με δέρμα, τώρα ήταν σε πλήρη θέα, παλλόμενο και κατακόκκινο.

 

A STUDY OF THE SONS AND DAUGHTERS OF EROTIKA
(
Secs Press SP 122, 1971, 192 σελ.)

Αυτό το βιβλίο του Γουντ αποδίδεται στη συλλογή «Ντικ Τρεντ σε συνεργασία με τον δρ Τ. Κ. Πίτερς». Καλύπτει θέματα όπως η σκοποφιλία, η γυναικεία και η αντρική ομοφυλοφιλία, ο τραβεστισμός (αποκαλούμενος ως «Εονισμός»), ο Φον Μαζόχ και ο Μαρκήσιος ντε Σαντ, ο αποκρυφισμός, η ερωτοπάθεια και η πορνεία. Ο Γουντ αναφέρει αποσπάσματα από τον Κρίσγουελ και τη Σατανική Βίβλο του Άντον ΛαΒέι.

 

SEXUAL PRACTICES IN WITCHCRAFT AND BLACK MAGIC
(
Secs Press SP 112,1971, 191 σελ.)

Από τον «Φρανκ Λένον σε συνεργασία με τον δρ Τ. Κ. Πίτερς», το συγκεκριμένο βιβλίο περιέχει κεφάλαια όπως: «Γιατί Λευκές Γυναίκες», «Ο Νεκρομάντης», «Ύπνωση», «Μάγισσες», «Το αλλοπρόσαλλο δάχτυλο», «Λυκανθρωπία και Ζωοανθρωπισμός», «Βαμπίρ και Βρυκόλακες».

BLACK MYTH
(Secs Press SP 116, 1971, 192 σελ
.)

«Μία λεπτομερής ανάλυση για τη σεξουαλική και κοινωνιολογική παραπληροφόρηση που περιβάλλει τη μαύρη σεξουαλικότητα». Από τον «Ντικ Τρεντ σε συνεργασία με τον δρ Τ. Κ.  Πίτερς».

 

THE SEXUAL WOMAN, BOOK ΙΙ
(Secs Press SP 125, 1971, 191 σελ
.)

Από τους «Μάντι Μέριλ και δρ Τ. Κ. Πίτερς». «Η σεξουαλική γυναίκα! Τι την κάνει να διαφέρει; Μία εις βάθος μελέτη του γυναικείου αισθησιασμού … για άντρες και γυναίκες».

THE SEXUAL MAN, ΒΙΒΛΙΟ ΙΙ
(Secs Press SP 127, 1971)

Του «Φρανκ Λίοναρντ σε συνεργασία με τον δρ Τ. Κ. Πέτερς».

 

THE ONLY HOUSE
(Litle Library Press 2016, 1972, 159 σελ
.)

Ένα παντρεμένο ζευγάρι αναζητά τη βοήθεια μιας μάγισσας για να λύσει τα σεξουαλικά του προβλήματα. Μέσα από διάφορα υποβοηθήματα, η ψυχρότητα της συζύγου θεραπεύεται αλλά η πρόωρη εκσπερμάτωση του άντρα δεν είναι τόσο εύκολη περίπτωση. Μέχρι που μπαίνει μέσα σε ένα φέρετρο μαζί με τη μάγισσα και μεταμορφώνεται τελικά στον άντρα που μπορεί να ευχαριστήσει μία γυναίκα.

Το Only House φαίνεται να αποτελεί το σενάριο της ταινίας του Γουντ, Νεκρομανία. Την ίδια εποχή ο Γουντ έκανε επίσης την ταινία, The Young Marrieds, η οποία είναι γνωστή και ως The Only House. Η νουβέλα εκδόθηκε σε μορφή  μικρής ιστορίας στο περιοδικό Young Beaver,  το 1971.

A STUDY OF FETISHES AND FANTASIES
(
Edusex Press ED 113, 1973, 191 σελ.)

Τμήμα της ”Εγκυκλοπαίδειας του Σεξ” της Gallery Press . ”Η πλήρης σειρά καλύπτει κάθε πλευρά σεξουαλικής πληροφόρησης και γνώσης”. Εκδόθηκε σε μικρό μέγεθος, σε φορμάτ ”εκπαιδευτικού στιλ”, με έγχρωμες και ασπρόμαυρες φωτογραφίες. «Από τους Εντ. Ντ. Γουντ, Τζ., και Νόρμαν Μπέιτς».

A STUDY IN THE MOTIVATION OF CENSORSHIP, SEX & THE MOVIES, ΒΙΒΛΙΟ Ι
(Edusex Press ED 111, Gallery Publications, 1973, 190 σελ.)

Καλύπτει όλη την ιστορία της λογοκρισίας στον κινηματογράφο, τον κινηματογραφικό κώδικα, θέματα από ταινίες σεξ, προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι σκηνοθέτες ταινιών χαμηλού προϋπολογισμού, ταινίες που σπάνε τα καθιερωμένα ταμπού και λουπς.

A STUDY IN THE MOTIVATION OF CENSORSHIP, SEX & THE MOVIES, BΙΒΛΙΟ ΙΙ
(
Edusex Press ED 112, 1973, 192 σελ.)

Έχει ως θέμα τη δολοφονία του Γουίλιαμ Ντέσμοντ Τέιλορ, το σκάνδαλο Φάτι Άρμπιουκλ, τον Τζορτζ Βάις και τους ”σαράντα κλέφτες”, το Γκλεν ή Γκλέντα, τις πρώτες πορνοταινίες, τον Μπιλ Τόμπσον, το μέλλον των ταινιών σεξ. Οι φωτογραφίες είναι από λουπς σκληρού πορνό.

 

 

 TALES FOR A SEXY NIGHT, ΤΟΜΟΣ 1
(Gallery Press GP 101 Vol. 1, 1973, 159 σελ
.)

O τόμος αυτός περιέχει μία μικρή νουβέλα και 14 σύντομες ιστορίες, επιλεγμένες από τη Gallery Press. «Ο Διάβολος και η Γαλανομάτα Ξανθιά» του «Ντικ Τρεντ», είναι μια ιστορία του Γουντ που έχει ως θέμα μία ξανθιά κατάσκοπο και την αποστολή της σε μία άγνωστη χώρα κατά τη διάρκεια μιας επανάστασης.
TALES FOR A SEXY NIGHT, ΤΟΜΟΣ 2
(
Gallery Press GP 102, 1973, 159 σελ.)

Σε αυτόν το συμπληρωματικό τόμο, ο Γουντ παραθέτει τις ακόλουθες ιστορίες:

«Final Curtain», που βασίζεται σε μία ταινία μικρού μήκους του Γουντ. Ένας ηθοποιός, μετά την τελευταία του παράσταση σε ένα έργο τρόμου, περιφέρεται στα καμαρίνια υπό την επίροια μιας άγνωστης δύναμης.

«To Kill a Saturday Night». Δύο απόκληροι της κοινωνίας σε μία μικρή πόλη συζητούν για τις βραδινές τους δραστηριότητες. Βασισμένο σε ένα σενάριο του Γουντ με τον ίδιο τίτλο.

«Craps». Μετά την κηδεία του, οι φίλοι ενός θρυλικού καθάρματος, συζητούν για τον θάνατό του.

«Calamity Jane Loves Hosenose Kate Loves Cattle Anne». Όταν ο αγαπημένος της, Άγριος Μπιλ Χίκοκ, σκοτώνεται, η Καλάμιτι Τζέιν τσακώνεται με τη Χόσνοουζ Κέητ, την ιδιοκτήτρια του σαλούν Χάϊ Ντάϊκ και απειλεί με εκδίκηση την Κατλ Άνι, μία από τις ερωμένες του Άγριου Μπιλ.

«In the Stony Lonesome». Ο Έκτορ, ένας σαδιστής μάγκας, που αυτοαποκαλείται ”Ο Φοβερός Θεριστής”, εξαναγκάζει νεαρά κορίτσια να υποκύπτουν στις σεξουαλικές του ορέξεις σε ένα νεκροταφείο, πάνω στην ταφόπλακα της κυρίας Κάνθρου, μιας «πλούσιας γριάς μάγισσας».

 

OUTLAWS OF THE OLD WEST
(Mankind BM 012, 1973, 153 σελ
.)

Το βιβλίο αυτό, που έχει συντάξει και επιμελήθηκε ο Τσάρλς Ντ. Άντερσον, περιέχει μία εννιασέλιδη ιστορία του Γουντ με τίτλο, «Η Περλ Χαρτ και η Τελευταία Πράξη», με θέμα την τελευταία της κλοπή και τη σύλληψή της. Ο Γουντ συνεργάστηκε με τον επιμελητή Άντερσον των εκδόσεων Pentulum.

DEATH OF A TRANSVESTITE HOOKER
(Eros Goldstrip CLS 104, “Connoisseur Library Series,” 1974, 182 σελ
.)

«Από τον Ράντι, όπως τη διηγήθηκε στον Ντικ Τρεντ». Σύντομα, χυδαία επεισόδια με τραβεστί πόρνες της Χόλιγουντ Μπούλεβαρντ. «Το ροζ ξεθωριάζει γρήγορα κάτω από το μαστίγιο».

 

FORCED ENTRY
(
Eros Goldstrip BLS 105, Blackpool Library Series, 1974, 181 σελ.)

Ανικανοποίητη σύζυγος μαθαίνει να αγαπά το πρωκτικό σεξ. «Από τον Τζον Κουίν».

Από το Forced Entry:

Πήγε κατευθείαν στο σαλόνι και αναζήτησε το ουίσκι του Ραλφ. Σπανίως έπινε. Για την ακρίβεια, δεν μπορούσε να θυμηθεί ούτε τη γεύση του. Αλλά άκουγε συνέχεια πως όταν οι άντρες είχαν συγκεκριμμένα προβλήματα έπιναν ένα ποτό. Έδειχνε να τους ”ανεβάζει” αμέσως… να τους δίνει την επιπλέον ώθηση για να έρθουν στα ίσα τους … τουλάχιστον αυτό άκουγε συνέχεια…

Το πρώτο ποτό δεν έκανε τίποτα. Τα δύο θόλωσαν τα μάτια της. Και το τρίτο την έκανε να χαζογελάει. Αυτό εννοούσαν όταν έλεγαν ότι έρχεσαι στα ίσια σου; Έτσι θα ήταν, αφού ένιωθε όμορφα σε ολόκληρο το κορμί της. Όχι με τον τρόπο που ένιωθε όταν έκανε σεξ, αλλά με έναν τρόπο σα να ήταν … ζαλισμένη και χαζοχαρούμενη, σα να ήθελε να γελάει συνέχεια.

 

TV LUST
(Eros Goldstrip TSL 102, 1977, 180 σελ
.)

Πριν βγει έξω για έναν ακόμη φόνο, ένας τραβεστί δολοφόνος του υποκόσμου, φτιάχνει μαρτίνι και κάνει αναδρομή σε περασμένες εμπειρίες του: ένα τραυματικό συμβάν όταν ο πατέρας του τον ανακαλύπτει με γυναικεία εσώρουχα να αυνανίζεται μπροστά στον καθρέφτη του δωματίου του. Ο πατέρας του δεν του ξαναμιλάει και πεθαίνει λίγο μετά μπροστά στην τηλεόραση. Ο τραβεστί παρακολουθεί την κηδεία του πατέρα του ντυμένος στα μαύρα – ως γυναίκα.

 Από το ΤV Lust:

 Ο Κρις σήκωσε τα μανίκια του γούνινου ανκορά παλτού του και κοίταξε το ρολόϊ του. Είχε έρθει η ώρα. «Η Σόλι θα βγει από εκείνη την πόρτα του εστιατορίου σε ένα λεπτό. Μόλις που προλαβαίνω». Άγγιξε τη θήκη του όπλου του, την άνοιξε και έβγαλε το πιστόλι.

Βγήκε έξω από το αμάξι, έκρυψε το πιστόλι στην τσέπη του παλτού του, και οι ψηλές μπότες προχώρησαν μέσα στο πυκνό χιόνι. Οι χοντρές νιφάδες που έπεφταν τον έκαναν να νιώθει όμορφα. Λάτρευε την αίσθηση του χιονιού.

Το τέλος του δρόμου ήταν ένα βήμα μακριά όταν ο Ρίτσαρντ πυροβόλησε με το αυτόματο πιστόλι και έφυγε. Ο Κρις πρόλαβε να δει ποιος ήταν μέσα σε αυτό το κλάσμα του δευτερολέπτου πριν βρεθεί στο έδαφος νεκρός, ενώ το χιόνι έπεφτε απαλά στο νεκρό του πρόσωπο σαν μικρές τούφες από ανκορά που τόσο είχε αγαπήσει.

 

 

 

 

ΑΛΛΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΟΥ ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΥΝ:
Hollywood Rat Race,
Hollywood Sext Book,
Riot, Rape & Reverly,
And HeRode All Night,
The Producer,
The Greek Connection,
The Pleasrure Dorm,
Saving Grace: The Last Lash,
The Trouble With…?,
Swedish House.

 

 

 

ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ο Γουντ έγραψε κυριολεκτικά εκατοντάδες σύντομες ιστορίες και άρθρα που δημοσιεύτηκαν από τα περιοδικά Pendulum, Calga και Gallery Press από το 1968 έως το 1978. Χρησιμοποίησε ψευδώνυμα, καθώς και το όνομά του. Τα ακόλουθα είναι μία επί μέρους λίστα:

  • Τα “Cast of Dracula”, “Voyage of Dracula”, Lust of the Vampire” εμφανίστηκαν στο Monster Sex Tales, Τεύχος 1, Νο 1, Gallery Press, Αύγ./Σεπτ. 1972
  • Τα ”Cease to Exist”, “Βum Rush Terror”, “The Witches of the Amau Ra”, “The Rue Morgue Revisited”, “Scream Your Bloody Head Off”, “Hellfire”, “Gore in the Alley” εμφανίστηκαν στο Horror Sex Tales, τεύχος 1, Νο 1, Gallery Press, 1973.
  • “Wanted: Belle Starr” στο Woman’s World, Τεύχος 2, Νο 2, Gallery Press, 1973.
  • «Dracula Revisited” στο Wild Couples, τεύχος 3, Νο. 3, Pendulum, 1971.
  • “Try It You Like It” στο Woman’s World, τεύχος 2, Νο. 1, Gallery, 1973.
  • “In the Stony Lonesome” στο Sex Stars, τεύχος 2, Νο. 1, Gallery, 1974.
  • “Not So Freewheeling” στο Goldiggers, τεύχος 7, Νο. 1, Gallery, 1975.
  • “Even Hear of a Dingbat”, στο Deuce, τεύχος 2, Νο. 1, Gallery, 1973.
  • “Flowers for Flame Leman” στο Bi-Sex, τεύχος 2, Νο. 1, Gallery, 1974.
  • “Whorehouse Horror” στο Garter Magazine, τεύχος 1, Νο. 1, Gallery, 1974.
  • “The Fright Wigs” στο The Wild Cats, τεύχος 5, Νο. 2, Pendulum, 1971.
  • “Out of the Fog” στο Two Plus Two, τεύχος 3, Νο. 2, Pendulum, 1971.
  • “Come Inn” στο Young Beaver, τεύχος 5, Νο. 4, Pendulum, 1971.
  • “No Atheists in the Grave” στο Hot Fun Magazine, τεύχος 2, Νο. 2, Calga, 1971.
  • “To Kill a Saturday Night” στο Black and White, τεύχος 2, Νο 2, Pendulum, 1971.
  • “Final Curtain” στο Belly Button, τεύχος 2, Νο 2, 1971.
  • “The Wave Off” στο περιοδικό Freaked Out .
  • Για τα “Missionary Position Impossible“, “Captain Fellatio, Hornblower”, “Phantom of What Opera?” δεν υπάρχουν πληροφορίες.

 

 

Φιλμογραφία

 

 

 1948
THE STREETS OF LAREDO (επίσης ως: CROSSROADS OF LAREDO)
Aκυκλοφόρητη – χωρίς σάουντρακ – 16 mm – 30 έπτά.
Παραγωγή: Tόνι Λόρενς και Tζον Kρόφορντ Tόμας
Σενάριο και σκηνοθεσία: Έντουαρντ Nτ. Γουντ
Kάμεραμαν: Pέι Φλιν και Eντ Γουντ
Παίζουν: Nτιουκ Mουρ (Λεμ), Pουθ MακKέιμπ (Mπάρμπαρα)* Nτον Nέιγκλ (Tεξ), Tσακ Λα Mπερτζ (σερίφης), Tζον Kρόφορντ Tόμας (βουλευτής), Eντ Γουντ (καουμπόι), Mπιλ Έιμς (μπάρμαν)
Σημειώσεις: H πρώτη πραγματική ταινία του Γουντ δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Γυρίστηκε χωρίς ήχο. Tο σάουντρακ (που θα περιείχε κάντρι μπαλάντες και διαλόγους) δεν προστέθηκε ποτέ.
 
1951
THE SUN WAS SETTING (επίσης ως: THE SUN ALSO SETS)
Empire Productions / W.D.B.C. Prod. Inc. – 16 mm – 20 λεπτά.
Σενάριο, σκηνοθεσία και παραγωγή: Έντουαρντ Nτ. Γουντ
Kάμεραμαν: Pέι Φλιν
Παίζουν: Άντζελα Στίβενς, Tομ Kιν, Φίλις Kόατς
Περίληψη: Mία γυναίκα πεθαίνει στο διαμέρισμά της στη Nέα Yόρκη. Δύο φίλοι την επισκέπτονται και τους λέει πόσο θα ήθελε να πάει στην Tσάιναταουν και στο Bίλατζ. Οι φίλοι της προσπαθούν να την μεταπείσουν. Όταν φεύγουν, η γυναίκα ανίκανη να αντέξει τον περιορισμό της, βγαίνει από το δωμάτιο και πεθαίνει
Σημειώσεις: Tα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στα στούντιο KTTV στη Σάνσετ και Βαν Νες, την εβδομάδα 17 Δεκεμβρίου 1951.

 

1952
THE LAWLESS RIDER
United Artists (Kυκλοφόρησε τον Oκτώβ. 1954) – 62 λεπτά
Σκηνοθεσία: Γιακίμα Κανούτ
Σενάριο: Έντουαρντ Nτ. Γουντ, Tζ., (Aποδόθηκε στον Tζόνι Kάρπεντερ)
Kάμερα: Γουίλιαμ Σ. Tόμσον
Παίζουν: Tζόνι Kάρπεντερ (Pοντ Tατούμ), Φράνκι Nτάρο (Tζιμ Mπάσκομ), Nτάγκλας Nτάμπριλ (Mάρσαλ Mπράντι), Φρανκ Kάρπεντερ (Mπιγκ Pεντ), Nοέλ Nιλ (Nάνσι Tζέιμς), Kιν Nτάνκαν (Φρίνο Φροστ), Mπαντ Όσμπορν (Tούλσο), Mπιλ Kουντς (Pεντ Pουκς)

 

1953
ΓKΛEN Ή ΓKΛENTA (EZHΣA ΔYO ZΩEΣ, AΛΛAΞA TO ΦYΛO MOY)
Mία παραγωγή της Screen Classics Release που κυκλοφόρησε τον Aπρίλιο 1953 – 67 λεπτά.
Σενάριο και σκηνοθεσία: Έντουαρντ Nτ. Γουντ, Tζ.
Παραγωγή: Tζορτζ Βάις
Φωτογραφία: Γουίλιαμ Σ. Tόμσον, Xειριστής κάμερας:¨Mπερτ Σίπχαμ, Mακιγιάζ: Xάρι Tόμας, Tεχνικός ήχου: Mπεν Γουίνκλερ, Σύμβουλος μουσικής: Σάνφορντ Nτίνικσον, Iατρικός σύμβουλος: Δρ Nέιθαν Mπάλεϊ, Σκηνικά: Tζακ Mάιλς, Διευθυντής ομάδας: Σκοτ MακKλάουντ
Παίζουν: Mπέλα Λουγκόζι (Tο Πνεύμα), Nτολόρες Φούλερ (Mπάρμπαρα), Tιμ Φάρελ (δρ Άλτον/ Aφηγητής), Λάιλ Tάλμποτ (επιθεωρητής Γουόρεν), Nτάνιελ Nτέιβις [Έντουαρντ Γουντ, Tζ.] (Γκλεν /Γκλέντα), Tσαρλς Kραφτς (Tζόνι), «Tόμι» Xέινς (Άλαν/Aν), Kάπτεν NτεZίτα (O Διάβολος/πατέρας του Γκλεν), Έβελιν Γουντ (Σίλα, αδερφή του Γκλεν), Σίρλεϊ Σπέριλ (μις Στίβενς), Kόνραντ Mπρουκς (δημοσιογράφος/καλλιτέχνης/τραβεστί με γενειάδα), Xένρι Mπεντέρσκι (άντρας με γενειάδα και μεγάλο μέτωπο), Γουίλιαμ Σ. Tόμσον (δικαστής), κ. Γουόλτερ (Πάτρικ/Πατρίσια), Xάρι Tόμας (άντρας στον εφιάλτη), Tζορτζ Βάις (άντρας στην αυτοκτονία του τραβεστί)
Σημειώσεις: Tο Γκλεν ή Γκλέντα γυρίστηκε στο στούντιο Larchmont των Tζακ και Έλεν Mάιλς με τον τίτλο, Πίσω από κλειστές πόρτες, Tραβεστί· και μετά Άλλαξα το φύλο μου. Πρωτοκυκλοφόρησε με τον τίτλο Γκλεν ή Γκλέντα με τους εναλλακτικούς τίτλους Άλλαξα το φύλο μου και Έζησα δύο Zωές για διαφορετικές πολιτείες. Αναφέρεται ότι κυκλοφόρησε και με τον τίτλο Aυτός ή Aυτή. Ένα κομμάτι φιλμ με γυναίκες με ελάχιστα ρούχα και με θέμα του τη σκλαβιά από μία παραγωγή του Βάις και σκηνοθετημένη από τον Mερλ Kόνελ προστέθηκε αργότερα σε μετέπειτα εκτυπώσεις της ταινίας (Έζησα δύο ζωές και Άλλαξα το φύλο μου) για εμπορικούς λόγους. Προβλήθηκε σε όλο τον κόσμο και παίχτηκε στη Γαλλία και το Bέλγιο ως Λουί ή Λουίζα, στην Aργεντινή ως Άλλαξα το φύλο μου. Επίσης παίχτηκε σε όλη την Aνατολή. Τα σχόλια του Γουντ για την ταινία, που περιλαμβάνονται στο βιβλίο του, παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
 
Από το A Study in the Motivation of Gensorship, Sex & the Movies, 1973:
Έγραψα και σκηνοθέτησα διάφορες ταινίες, συμπεριλαμβανομένης και της Γκλεν ή Γκλέντα στις αρχές της δεκαετίας του 1950 όταν η αλλαγή φύλου είχε γίνει εθνικό θέμα συζήτησης… O παραγωγός που είχε τα κότσια να γυρίσει ένα τόσο παρεκκλίνον είδος ταινίας, ήταν ένας ευχάριστος, δυναμικός τύπος ονόματι Tζορτζ Βάις. Γύριζε τις ταινίες του σε ένα μικρό στούντιο λίγο πιο πέρα από τη Σάντα Mόνικα Mπούλβαρντ, στο Xόλιγουντ. Δεν είχε και τα τρελά λεφτά (μου έβαλε τις φωνές επειδή ξόδεψα $26.000 για το Γκλεν ή Γκλέντα), αλλά δεν μπορούσε να δεχτεί να του λέει ο οποιοσδήποτε τι μπορεί να γυρίσει και τι όχι.
O τίτλος άλλαξε αργότερα σε Έζησα δύο ζωές για να συμπεριλάβει δύο μεγάλα θέματα της εποχής: την αλλαγή φίλου της Kριστίν Tζόργκενσεν και την τηλεοπτική σειρά Έζησα τρεις ζωές.
Ήταν μία ταινία που χρειάστηκε πολλές συζητήσεις με την Επιτροπή Λογοκρισίας… O Mπέλα Λουγκόζι υποδύθηκε το Πνεύμα, το Θεό, που ρύθμιζε αυτά τα πράγματα στη Γη.
Yπήρχε μία ηθική αξία στην ταινία. Εφ’ όσον υπήρχε ο Θεός ή ο Κριτής που αναλαμβάνει την ευθύνη για τα πάντα στο τέλος, υπήρχε και η ηθική αξία, η οποία επιβεβαιωνόταν. Εφ’ όσον αυτός που πράττει το κακό, αυτός που κάνει λάθος, αυτός που «παρεκκλίνει», τιμωρείται στο τέλος, οι ταινίες περνούσαν από την λογοκρισία.
 
Kαι από το The Sons and Daughters of Erotica, έγραψε τον Iούνιο του 1971:
[O τραβεστί] πρέπει να φοράει γυναικεία ενδυμασία κατά τη διάρκεια της [σεξουαλικής] πράξης –και όσο δύσκολο κι αν είναι– πρέπει να βρει ένα σύντροφο που να ενδώσει πλήρως στις παρεκκλίνουσες ηδονές του.
Η αποτυχία της εύρεσης ενός τέτοιου συντρόφου, έχει οδηγήσει πολλούς τραβεστί να ντυθούν και να βαφτούν στην εντέλεια και κατόπιν να αυτοκτονήσουν αφήνοντας πίσω τους ένα σημείωμα προς το γραφείο τελετών με οδηγίες για την ταφή τους. Να ντυθούν με την αμφίεση που είχαν τη στιγμή του θανάτου τους. Μία διάσημη ταινία που περιέγραφε αυτού του είδους τις περιπτώσεις, γυρίστηκε και διανεμήθηκε […] πριν μερικά χρόνια. O τίτλος της ήταν Γκλεν ή Γκλέντα, (αργότερα άλλαξε σε Άλλαξα το φύλο μου), η οποία παίχτηκε σε σχεδόν όλες τις χώρες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου και του αμερικανικού στρατιωτικού νοσοκομείου στην Iαπωνία και πρόσφατα τις Nήσους Φορμόζα.

 

1953
CROSSROAD AVENGER: THE ADVENTURES OF THE TUCSON KID
Παραγωγή: Tucson Kid Productions – 25 λεπτά – έγχρωμη
Σενάριο και σκηνοθεσία: Έντουαρντ Nτ. Γουντ, Tζ.
Παραγωγή: Λιου Nτάμπιν
Bοηθός παραγωγής: Tζον E. Kλαρκ
Kάμερα: Pέι Φλιν
Ήχος: Tρίμπι
Mοντάζ: Λου Γκουίν
Kαλλιτεχνικός διευθυντής: Kάουμποϊ Σλιμ
Παίζουν: Tομ Kιν (Tάκσον Kιντ), Tομ Tάιλερ (βουλευτής) Λάιλ Tάλμποτ (Mπαρτ), Nτον Nέιγκελ (Nτανς), Xάρβεϊ Nταν (Zίκι), Φορμπς Mάρεϊ (Pότζερ), Kιν Nτάνκαν (Λέφτι), Mπαντ Όσμπορν (Mαξ), Eντ Γουντ, Tζ. (ιππέας της Pony Express)
Σημειώσεις: Ο Γουντ γύρισε μία συνέχεια, το Crossroad Avenger Returns (δεν υπάρχουν στοιχεία για την ταινία), το οποίο μαζί με δύο απούλητα πιλοτικά επεισόδια για την τηλεόραση συνδιάστηκαν σε ένα πενηντάλεπτο φιλμ που ονομάστηκε The Adventures of the Tucson Kid (1953). Σύμφωνα με τον Γουντ, το πιλοτικό του, Crossroad Αvenger, πέρασε χάρη στο Wild Bill Hickock, με τον Γκάι Μάντισον.
 
1953
BOOTS
Παραγωγή: Tucson Kid Productions
Σενάριο και σκηνοθεσία: Έντουαρντ Ντ. Γουντ, Τζ.
Περίπου 25 λεπτά

 

1954
JAILBAIT (επίσης ως: THE HIDDEN FACE)
Παραγωγή: Howco Productions. Ημέρα κυκλοφορίας: 12 Μαΐου 1954 – 72 λεπτά
Παραγωγή και σκηνοθεσία: Έντουαρντ Ντ. Γουντ, Τζ.
Φωτογραφία: Γουίλιαμ Σ. Τόμσον
Μοντάζ: Τσαρλς Κλέμεντ και Ίγκο Κάντορ
Μουσική: Χόιτ Κέρτιν
Μακιγιάζ: Τζον Σιλβέστερ και Χάρι Τόμας
Ήχος: Ντέιλ Νάιτ
Φωτισμοί: Χάρι Φολζ
Κοστούμια: Τζιν Ντ. Έβανς
Εσώρουχα: Chic & Pandora
Ειδκά εφέ: Ρέι Μέρσερ
Παίζουν: Λάιλ Τάλμποτ (επιθεωρητής Τζόουνς), Ντολόρες Φούλερ (Μέριλιν Γκρέγκορ), Στίβι Ριβς (υπαστυνόμος Μπομπ Λόρενς), Χέρμπερτ Ρόουλινσον (δρ Μπόρις Γκρέγκορ), Θιοντόρα Θέρμαν (Λορέτα), Κλάνσι Μαλόουν [Σκοτ ΜακΚλάουντ] (Ντον Γκρέγκορ), Τίμοθι Φάρελ (Βικ Μπράντι), Τζον Ρόμπερτ Μάρτιν (ντετέκτιβ ΜακΚολ), Κότον Γουάτς και Τσικ (ως οι εαυτοί τους), Μπαντ Όσμπορν (νυχτοφύλακας), Μόνα ΜακΚίνον (μις Γουίλις), Ντον Νέιγκελ (ντετέκτιβ Ντέιβις), Λα Βάντα Σίμονς (μις Λάιτελ), Ρεγκίνα Κλερ (γυναίκα της εφημερίδας), Τζον Άβερι (αστυνομικός ιατρός), Έντουαρντ Ντ. Γουντ, Τζ. (εκφωνητής ειδήσεων), Κόνραντ Μπρουκς (θεράπων ιατρός/φωτογράφος), Χένρι Μεντέρσκι (ύποπτος στο αστυνομικό τμήμα)
Σημειώσεις: Ο Χέρμπερτ Ρόουλινσον, πρώην κινηματογραφικός σταρ του βωβού κινηματογράφου, πέθανε από καρκίνο των πνευμόνων το πρωινό αφού ολοκληρώθηκε το νυχτερινό γύρισμα. Σύμφωνα με τον Άλεξ Γκόρντον, ο ρόλος του Ρόουλινσον ως δρ Μπόρις Γκρέγκορ ήταν να δοθεί αρχικά στον Μπέλα Λουγκόζι, ο οποίος δεν μπόρεσε τελικά να το κάνει. Η ιδέα του Γκόρντον για το Hidden Face προήλθε από την ταινία του παραγωγού Έντουαρντ Σμολ, Let ‘Em Have It (1935) (βρετανικός τίτλος: False Faces) η οποία είχε ως θέμα ένα γκάνγκστερ που άλλαξε πρόσωπο με πλαστική εγχείρηση για να αποφύγει τη φυλακή.
Σύμφωνα με το Variety, το Jailbait κόστισε $22.000 και έκανε πρεμιέρα στον κινηματογράφο Monterey, στο Μόντερεϊ Πάρκ στην Καλιφόρνια, όπου γυρίστηκαν διάφορες σκηνές της ταινίας. (Η Μόνα ΜακΚίνον μπαίνει σε ένα κινηματογράφο φορώντας ένα ανκορά καπέλο και γίνεται μάρτυρας ενός φόνου).
Ο παραγωγός-σκηνοθέτης της Howco, Ρον Όρμοντ πρότεινε την αλλαγή του τίτλου από The Hidden Face σε Jailbait. Η μουσική στο Jailbait από τον Χόιτ Κέρτιν (συνθέτης της μουσικής για την ταινία The Jetsons και δεκάδων άλλων γιαπωνέζικων κινουμένων σχεδίων) χρησιμοποιήθηκε παλαιότερα στην ταινία του Όσμοντ Mesa of Lost Women.
To νούμερο του βαριετέ είναι από την ταινία Ρον Όσμοντ, Yes Sir, Mr. Bones!

 

1955
ΕΡΩΜΕΝΗ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥΛΑ (BRIDE OF THE ATOM)
Παραγωγή: Rolling M Production/Banner Productions – 68 λεπτά
Παραγωγή, σενάριο και σκηνοθεσία: Έντουαρντ Ντ. Γουντ
Executive producer: Ντόναλντ Ε. ΜακΚόι
Βοηθός παραγωγού: Τόνι ΜακΚόι
Φωτογραφία: Γουίλιαμ Σ. Τόμσον και Τεντ Άλεν
Ειδικά εφέ: Πατ Ντίνγκα
Μουσική: Φρανκ Γουόρθ
Μοντάζ: Γουόρεν Άνταμς
Προϊστάμενος τεχνικών: Ίγκο Κάντορ
Ήχος: Ντέιλ Νάιτ και Λάιλ Βίλεϊ
Ηχητικά εφέ: Ρέι Έρλενμπορν και Μάικ Πόλοκ
Παίζουν: Μπέλα Λουγκόζι (δρ Έρικ Βορνόφ), Τορ Τζόνσον (Λόμπο), Τόνι ΜακΚόι (υπαστυνόμος Ντικ Κρεγκ), Λορέτα Κινγκ (Τζάνετ Λόουτον), Χάρβεϊ Ντιουν (αστυνόμος Ρόμπινς), Τζορτζ Μπέκαρ (καθηγητής Στρόσκι), Πολ Μάρκο (Κέλτον), Ντον Νέιγκελ, (Μάρτιν), Μπαντ Όσμπορν (Μακ), Τζέικ Γουόρεν (Τζέικ), Αν Γουίλνερ (Τίλι), Ντολόρες Φούλερ (Μάρτζι), Γουίλιαμ Μπένεντικτ (παιδί με εφημερίδες), Μπεν Φρόμερ (ύποπτος στο αστυνομικό τμήμα), Κόνραντ Μπρουκς (αστυνομικός / ύποπτος)
Σημειώσεις: Η Ερωμένη του Δράκουλα είχε τον αρχικό τίτλο, The Monster of the Marshes και ξεκίνηκε να γυρίζεται στις 26 Οκτωβρίου 1954 στα στούντιο Τεντ Άλαν  ως Bride of the Atom. Ο Τεντ Άλαν γύρισε τις σκηνές πρωτοπαρουσιάζοντας το φόντο με την εφημερίδα και τον Λουγκόζι να μπαίνει σε μια καταπακτή. Τα γυρίσματα διακόπηκαν όταν ο ηθοποιός Τζορτζ Μπέκαρ παραπονέθηκε στο Σωματείο Κινηματογραφικών Ηθοποιών. Τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν τον Μάρτιο του 1955 στα στούντιο Centaur. Τμήματα της ταινίας γυρίστηκαν στο Γκρίφιθ Παρκ στο Παλμ Κάνιον.
Ο βοηθός σκηνοθέτη, Γουίλιαμ Νόλτι, ήταν ένας βετεράνος παραγωγός/σκηνοθέτης ταινιών γουέστερν δεύτερης κατηγορίας των δεκαετιών ’30 και ’40 (Range Busters, Boot Hill Bandits, κ.α.). Το 1938 σκηνοθέτησε την ταινία Blonde Venus με τη Λίνα Χορν.
Ο Γουντ έβαλε στους τίτλους τον Άλεξ Γκόρντον ως συν-σεναριογράφο επειδή του έδωσε την ιδέα για τη λιμνούλα και το χταπόδι, αλλά στην πραγματικότητα το σενάριο ανήκει αποκλειστικά στον Γουντ. Ο μισθός του Γουντ για τη σκηνοθεσία της Ερωμένης του Δράκουλα ήταν $35000. Η πρώτη πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 11 Μαΐου 1955 στον κινηματογράφο Paramount. Γενική πρεμιέρα έγινε το 1956.

 

1956
ΤHE VIOLENT YEARS
Μία ταινία της Headliner Production Παραγωγή: DeL Productions – 58 λεπτά
Παραγωγή: Ρόι Ρέιντ
Σκηνοθέτης και βοηθός παραγωγού: Γούλιαμ Μ. Μόργκαν
Σενάριο: Έντουαρντ Ντ. Γουντ
Μοντάζ: Γκέραρντ Γουίλσον
Μουσική: Μανουέλ Φρανσίσκο
Υπεύθυνος σκηνικών: Τζακ Μάιλς
Κοστούμια: Βίκτορ Μοστ της Καλιφόρνια
Παίζουν: Τζιν Μουρχεντ (Πολ Πάρκινς), Μπάρμπαρα Γουίκς (Τζέιν Πάρκινς), Άρθουρ Μίλαν (Καρλ Πάρκινς), Τερέζα Χάνκοκ (Τζόρτζια), Τζοάν Κάνγκι (Τζέραλντιν), Γκλόρια Φαρ (Φίλις), Γκλεν Κορμπέ (Μπάρνεϊ Στέτσον), Λι Κόνσταντ (Σίλα), Στάνφορντ Τζόλεϊ (δικαστής Ρέιμοντ Κλάρα), Τίμοθι Φάρελ (υπαστυνόμος Χομς/αφηγητής), Μπρούνο Μέτσα (Μάνι), Χάρι Κίτον (γιατρός).
 Σημειώσεις: Η ταινία βασίστηκε σε ένα αρχικό σενάριο του Μπ. Ι. Χαρτ (Ρόι Ρέιντ) με τον τίτλο Teenage Killers. Η ταινία The Violent Years ήταν να κυκλοφορήσει με τον τίτλο Girl Gang Terrorists και Teenage Girl Gang. Ο σκηνοθέτης στρατολογήθηκε στην τηλεόραση και πέθανε μερικά χρόνια μετά την ολοκλήρωση της ταινίας. Η ταινία ξανακυκλοφόρησε το 1966 ως Female. Το The Violent Years αποτέλεσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία στον κύκλο των ανεξάρτητων ταινιών στην αρχική του κυκλοφορία.

 

1956
ΣΧΕΔΙΟ 9 ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ
(ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ)
Κυκλοφόρησε από την D.C.A. τον Ιούλιο του 1959 – 79 λεπτά
Παραγωγή, σενάριο και σκηνοθεσία: Έντουαρντ Ντ. Γουντ
Executive producer: Τζ. Έντουαρντ Ρέινολντς
Βοηθοί παραγωγού: Χιου Τόμας και Τσαρλς Μπαργκ
Υπεύθυνος μουσικής επένδυσης: Γκόρντον Ζάλερ
Φωτογραφία: Γουίλιαμ Σ. Τόμσον
Μοντάζ: Έντουαρντ Ντ. Γουντ
Ειδικά εφέ: Τσαρλς Ντάνκαν
Ήχος: Ντέιλ Νάιτ
Κατασκευαστής σκηνικών: Τομ Κεμπτ
Μακιγιάζ: Χάρι Τόμας και Τομ Μπαρθόλομιου
Βοηθός ενδυματολόγος: Χάρι Ρέιφ
Κοστούμια:Ντικ Τσέϊνι
Παίζουν: Τορ Τζόνσον (επιθεωρητής Κλέι), Βαμπίρα (βαμπίρ), Τον Κιν (συνταγματάρχης Έντουαρντς), Γκρέγκορι Γουόλκοτ (Τζεφ Τρεντ), Ντάνλεϊ Μάνλοβ (Έρος), Μόνα ΜακΚίνον (Πόλα Τρεντ), Ντιουκ Μουρ (υπαστυνόμος Χάρπερ), Τζοάνα Λι (Τάνα), Μπέλα Λουγκόζι (βρυκόλακας), Τζον «Μπάνι» Μπρέκνριτζ (Κυβερνήτης), Λάιλ Τάλμποτ (στρατηγός Ρόμπερτς), Κρίσγουελ (ως ο εαυτός του), Καρλ Άντονι (αστυνομικός Λάρι), Πολ Μάρκο (Κέλτον), Νόρμα ΜακΚάρθι (Ίντιθ), Ντέιβιντ ΝτεΜέρινγκ (Ντάνι), Μπιλ Ας (σμηναγός), Κόνραντ Μπρουκς (αστυνομικός Τζέιμι), Γκλόρια Ντία (μοιρολογήστρα), Μπεν Φρόμερ (μοιρολογήστρα), Έντουαρντ Ρέινολντς (τυμβωρύχος), Χιου Τόμας (τυμβωρύχος), Τομ Μέισον (σωσίας του Λουγκόζι), Αιδεσιμότατος Λιν Λέμον (ιερέας στην κηδεία του Κλέι), Ντον Ντέιβις (μεθύστακας), Καρλ Τζόνσον (αγρότης Κάλντερ), Ντικ Τσέινι (τραυματιοφορέας), Έντουαρντ Ντ. Γουντ Τζ. (άντρας που κρατάει εφημερίδα)
Σημειώσεις: Το Σχέδιο 9 από το Διάστημα ξεκίνησε να γυρίζεται στα στούντιο Merle Connell’s Quality προς το τέλος του Νοεμβρη 1956 με τον τίτλο Τυμβωρύχοι από το Διάστημα. Ο πραγματικός χρόνος γυρισμάτων ήταν 4 με 6 ημέρες. Σύμφωνα με τον Εντ Γουντ, «ο Λουγκόζι χρειαζόταν χίλια δολάρια, έτσι τράβηξα απλώς μερικά πλάνα απ’ αυτόν». Οι σκηνές του Λουγκόζι γυρίστηκαν πιθανότατα την άνοιξη του 1955, πριν ο Μπέλα μπει στο νοσοκομείο Νόργουοκ. Αν και έχουν ισχυριστεί ότι το φιλμ αυτό γυρίστηκε για το The Vanpire’s Tomb, δεν έχει καμία σχέση με το σενάριο.
Ο διαστημικός σταθμός κατασκευάστηκε από τον Τόμι Κεμπ· τα διαστημικά κοστούμια σχεδιάστηκαν από τον άγνωστο σχεδιαστή μόδας, Ρομπέρ. Ο Φιλ Τάκερ, σκηνοθέτης του Robot Monster, βοήθησε τον Γουντ στο μοντάζ. Η σύνθεση του Ρώσου συνθέτη Μοσολόφ, «Ιron Foundry”, χρησιμοποιείται στους αρχικούς τίτλους και ακούγεται σε όλη τη διάρκεια της ταινίας.
Το Σχέδιο 9 έκανε πρεμιέρα ως Τυμβωρύχοι από το Διάστημα στον κινηματογράφο Carlton του Λος Άντζελες, στις 15 Μαρτίου 1957. Προβλήθηκε  στις Η.Π.Α. τον Ιούλιο του 1959, ως Σχέδιο 9 από το Διάστημα σε διπλή προβολή με την ταινία της D.C.A., Time Lock.

1957
FINAL CURTAIN
Παραγωγή: Atomic Productions – 20 λεπτά
Παραγωγή, σενάριο και σκηνοθεσία: Έντουαρντ Ντ. Γουντ
Εxecutive producers: Έρνεστ Σ. Μουρ, Άντονι Καρντόζα, Τόμας Μέισον, Γουόλτερ Μπράνον
Φωτογραφία: Γουίλιαμ Σ. Τόμσον
Υπεύθυνος μουσικής: Γκόρντον Ζάλερ
Ήχος: Ντέιλ Νάιτ
Παίζουν: Τζέιμς «Ντιουκ» Μουρ (ο Ηθοποιός), Ντάνλεϊ Μάνλοβ (Αφηγητής), Τζένι Στίβενς (Βαμπίρ)
Περίληψη: Μετά το τέλος της παράστασης ενός έργου τρόμου, το βαμπίρ περιφέρεται μέσα στο άδειο θέατρο κυριευμένο από μία άγνωστη δύναμη αναζητώντας ένα άγνωστο αντικείμενο.
Σημειώσεις: Το Final Curtain ήταν το σενάριο που διάβαζε ο Μπέλα Λουγκόζι όταν πέθανε. Ο Ντιουκ Μουρ πήρε τον ρόλο του. Το Final Curtain ήταν το πιλοτικό επεισόδιο για μία ανθολογία με τον τίτλο Portraits in Terror. Τμήματα του Final Curtain εμφανίστηκαν αργότερα στο Night of the Ghouls. Ο παραγωγός Έρνεστ Μουρ ήταν αδερφός του Ντιουκ Μουρ. Το Final Curtain παρέμεινε μία από τις αγαπημένες ταινίες του Εντ Γουντ.

 

1957
THE NIGHT THE BANSHEE CRIED
Παραγωγή: Atomic Productions – 22 λεπτά
Παραγωγή, σενάριο και σκηνοθεσία: Έντουαρντ Ντ. Γουντ

1958
THE BRIDE AND THE BEAST
Μία ταινία της Allied Artists – 78 λεπτά
Παραγωγή και σκηνοθεσία: Άντριαν Ουάις
Σενάριο του Έντουαρντ Ντ. Γουντ Τζ., από μία ιστορία του Άντριαν Βάις
Φωτογραφία: Ρόναλντ Πράις
Μουσική: Λες Μπάξτερ
Μοντάζ: Τζορτζ Μέρικ
Βοηθός σκηνοθέτη: Χάρι Τόμας
Εδικά εφέ: Γκέραλντ Έντλερ
Μακιγιάζ: Χάρι Τόμας
Παίζουν: Σαρλότ Όστιν (Λόρα), Λανς Φούλερ (Νταν), Τζόνι Ροθ (Τάρο), Στιβ Κάλβερτ/Ρέι «Κρας» Κόριγκαν (Σπάνκι, ο γορίλας), Γουίλιαμ Τζάστιν (δρ Ράινερ), Τζιν Γκέρσον (Μάρκα), Τζιλ Φράι (Κάμερον), Σλικ Σλάβιν (στρατιώτης), Μπόγκβαν Σιν (ιθαγενής), Τζιν Αν Λιούις (αεροσυνοδός)
Περίληψη: Την πρώτη νύχτα του γάμου τους, η Λόρα νιώθει περιέργεια για το κατοικίδιο του άντρα της, ένα γορίλα που ζει στο κελάρι. Μέσω της ύπνωσης αποκαλύπτεται ότι σε κάποια προηγούμενη ζωή της ήταν  η Βασίλισσα των Γοριλών.
Σημειώσεις: Ο αρχικός τίτλος για το Bride and the Beast ήταν Queen of the Gorillas. O βοηθός σκηνοθέτη, Χάρι Φρέιζερ, ένας βοηθός του Γουντ, σκηνοθέτησε πολλά γουέστερν τη δεκαετία του ’40, καθώς και το Chained for Life (1951), μία ανεξάρτητη ταινία με πρωταγωνιστές τους Βάιολετ και Ντέιζι Χίλτον, τα σιαμαία δίδυμα που εμφανίστηκαν και στην ταινία του Τοντ Μπρόουνιγκ, Freaks (1932).
Oι σκηνές που δείχνουν την ημίγυμνη Σαρλότ Όστιν με το γορίλα, κόπηκαν από τη βερσιόν της ταινίας που προβλήθηκε στην τηλεόραση.
 

 

1958
NIGHT OF THE GHOULS (REVENGE OF THE DEAD)
Παραγωγή: Atomic Productions – 69 λεπτά
Παραγωγή, σενάριο και σκηνοθεσία: Έντουαρντ Ντ. Γουντ
Executive producer: Στρατηγός Τ. Σ. Φόξγουορθι, USMC
Βοηθοί παραγωγής: Μαρτζ Άσερ, Τόνι Καρντόζα, Τομ Μέισον, Πολ Μάρκο, Γουάτ Μπράνον, Γκόρντον Τσέσον
Διευθυντής φωτογραφίας: Γουίλιαμ Σ. Τόμσον
Υπεύθυνος Μουσικής επένδυσης: Γκόρντον Ζάλερ
Μακιγιάζ: Χάρι Τόμας
Φωτισμοί: Τζον Μάρεϊ
Βοηθοί σκηνοθέτη: Ρόνι Άσκροφτ, Σκοτ Λιντς
Καλλιτεχνική διεύθυνση: Κάθλιν Ο’Χάρα Έβερετ
Ήχος: Χάρι Σμιθ
Κοστούμια: Μίκι Μάγιερς
Παίζουν: Κιν Ντάνκαν (δρ Άκουλα), Ντιουκ Μουρ (υπαστυνόμος Ντάνιελ Μπράντφορντ), Βάλντα Χάνσεν (Άσπρο Φάντασμα), Τορ Τζόνσον (Λόμπο), Τζον Κάρπεντερ (αξιωματικός Ρόμπινς), Πολ Μάρκο (Κέλτον), Ντον Νέιγκελ (στρ. Κράνταλ), Τζίνι Στίβενς (Μαύρο Φάντασμα/κούκλα), Μπαντ Όσμπορν (κύριος Ντάρμουρ), Χάρβεϊ Μπ. Ντιουν (Χένρι), Τόμας Ρ. Μέισον (φάντασμα του Γουίνγκεϊτ Φόστερ), Μαρσέλ Χέμφιλ (κ. Γουίνγκεϊτ Γιέιτς Φόστερ), Κλέι Στόουν (νεαρός), Μάργκαρετ Μέισον (Μάρθα), Χένρι Μπεντέρσκι (μεθύστακας), Τζέιμς Λα Μάντα (Χολ), Τόνι Καρντόζα (Τόνι), Τζον Γκοτιέρι (αγόρι), Κάρεν Χέρστον (κορίτσι), Καρλ Τζόνσον, Λίοναρντ Μπαρνς, Φρανκ Μπάρμπαρικ, Φράνσις Μισιτάνο, Ντέιβιντ Ντε Μέρινγκ (νεκροί), Κρίσγουελ (ως ο εαυτός του).
Σημειώσεις: Τα γυρίσματα του Night of the Ghouls (έκανε πρεμιέρα με τον τίτλο Revenge of the Dead) ξεκίνησαν στα τέλη του Απριλίου του 1958. Αρχικά είχε σχεδιαστεί να εμφανιστούν στην ταινία οι Ντάνλεϊ Μάνλοβ, Μόνα ΜακΚίνον, Τομ Κιν, Λόιντ Σίμονς, Τομ Ντάγκαν και Ρόι Μπάρκροφτ. Σύμφωνα με την Daily Variety τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν στο τέλος του Μαΐου.
Μία σκηνή που δείχνει έναν καυγά ανάμεσα στον Εντ Γουντ και τον Κόνραντ Μπρουκς και η οποία γυρίστηκε αρχικά για την ταινία του Γουντ, Rock and Roll Hell (Hellborn) (1956) χρησιμοποιήθηκε για να εικονογραφήσει την εγκληματικότητα των ανηλίκων. Οι σκηνές της Τζίνι Στίβενς ως κούκλα που ζωντανεύει, ήταν από το Final Curtain, όπως και η σκηνή του Ντιουκ Μουρ να κατεβαίνει την σκάλα με την παγωμένη, κολλώδη κουπαστή.
Σύμφωνα με τη Βάλντα Χάνσεν, η ταινία παίχτηκε ως Revenge of the Dead στον κινηματογράφο Βίστα, στο Χόλιγουντ.

 

1960
THE SINISTER URGE
Παραγωγή: Headliner Productions – 75 λεπτά
Παραγωγή: Ρόι Ρέιντ
Σενάριο και σκηνοθεσία: Έντουαρντ Ντ. Γουντ, Τζ.
Βοηθός παραγωγής: Έντουαρντ Ντ. Γουντ, Τζ.
Διευθυντής φωτογραφίας: Γουίλιαμ Σ. Τόμσον
Κατασκευαστής σκηνικών: Τζερόμ Λαπάρι
Μοντάζ: Τζον Σπο
Ειδικά εφέ: Ρέι Μέρσερ
Μουσική: Μανουέλ Φρανσίσκο (Μίσα Τερ)
Κοστούμια: Τ. Μ. Φιντς
Βοηθός σκηνοθέτη: Τζιμ Μπλέικ
Ήχος: Τζιμ Φούλερτον
Ενδυματολόγος της μις Φοντέιν: Εϊλίν Γιάνγκερ
Παίζουν: Κιν Ντάνκαν (υπαστ. Ματ Κάρσον), Τζέιμς «Ντιουκ» Μουρ (στρ. Ράντι Στόουν), Τζιν Φοντέιν (Γκλόρια Χέντερσον), Καρλ Άντονι (Τζόνι Ράιντ), Ντίνο Φαντίνι (Ντερκ Γουίλιαμς), Τζιν Γουίλαρντσον (Μέρι Σμιθ), Χάρι Κίταν (Τζάφι), Χάρβεϊ Μ. Ντιουν (κύριος Ρομέιν), Κένεθ Γουίλαρντσον (θεατρικός μάνατζερ), Ριντ Ηόους (επιθεωρητής της αστυνομίας), Βικ ΜακΓκι (1ος άντρας του Συνδικάτου), Νικ Ρέιμοντ (2ος άντρας του Συνδικάτου), Κόνραντ Μπρουκς (Κόνι), Εντ Γουντ (Ντάνι). Επίσης εμφανίζονται οι: Έιπριλ Λιν, Τόνι Κοστέλο, Κάθι Κένταλ, Φρεντ Μέισον, Μπέτι Μπόουτνερ, Ντικ Λάμσον, Κλοντέτ Γκίφορντ, Τζιν Μπαρ, Κλέιτον Πέκα (αστυνομικός της Δίωξης Ναρκωτικών), Χένρι Κέκοναϊ, Σίλβια Μαρένκο, Βόνι Σταρ, Πολ Μέιν, Ράφαελ Σπόρερ, Ρία Γουόκερ, Χένρι Μπεντέρσκι, Λίζα Πέιτζ Γουόρντ, Χάνι Μπι, Κάντι Πεγκ, Βίκι Μπέικερ, Κάρολ Γκάλος, Κάρμεν Λι, Τζον Κάρπεντερ.
Σημειώσεις: Το Sinister Urge ξεκίνησε από ένα σενάριο που έγραψε ο Γουντ το 1959 με τον τίτλο Racket Queen. Ο Γουντ διόρθωσε το σενάριο και το πούλησε στον Ρόι Ρέιντ τον Μάρτιο του 1960 στην τιμή των $250. Το Racket Queen ξεκίνησε να γυρίζεται την Παρασκευή 15 Ιουλίου 1960 και χρειάστηκε τέσσερις συνεχόμενες μέρες γυρισμάτων στο στούντιο  Rocket του Τζερόμ Λαπάρι, στη Σάνσετ Μπούλβαρντ του Χόλιγουντ, και μία για εξωτερικά γυρίσματα.
Ο Κιν Ντάνκαν έφερε τις Λίζα Πέιτζ Γουόρντ, Χάνι Μπι και Κάντι Πέιτζ, καθώς και τη φιλενάδα του εκείνης της εποχής, Μπέτι Μπόουτνερ, που εμφανίζεται στην πρώτη σκηνή της ταινίας. Άλλοι  ρόλοι, πέρα από τους κανονικούς του Γουντ, διανεμήθηκαν από τον Χάρι Κίταν που είχε ένα εργαστήρι υποκριτικής.
Τα επεισόδια «Jake’s Pizza Joint» γυρίστηκαν από τον Γουντ το 1956 για το ημιτελές Rock and Roll Hell. Από μία μεγάλη λίστα τίτλων, όπως Act of Compulsion, Hollywood After Dark, Immortal Intruder, Chains of Evil, επιλέχτηκε τελικά ο τίτλος The Sinister Urge για την Headliner Production no.112.
Μία επιπρόσθετη σκηνή γυρίστηκε στα τέλη Αυγούστου του 1961, στην οποία ο Ντίνο Φαντίνι (Ντερκ Γουίλιαμς) σχίζει τη μπλούζα της Ρία Γουόκερ. Η σκηνή αυτή αντικατέστησε την αρχική σκηνή όπου δύο μαθήτριες συζητούσαν μεταξύ τους και έλεγαν ότι θα πάνε στο Χόλιγουντ για τη δόξα και το χρήμα.
Ο μισθός του Γουντ για την σκηνοθεσία του The Sinister Urge ήταν $1000, συν ένα μπόνους.

 

1960-1961
Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων ο Γουντ έγραψε, σκηνοθέτησε και έκανε την παραγωγή των παρακάτω βιομηχανιών ταινιών για την Οτονέτικς: Aviation Fuel Measurement Systems, Space Capsule in Fight, Radar, Chronometer, Sextant, Minute Man Missile Program. Ο Γουντ επίσης σκηνοθέτησε τηλεοπτικά προγράμματα της Οτονέτικς με θέματα, όπως τα γυροσκοπικά συστήματα.
 

1963
SHOTGUN WEDDING
Παραγωγή: Boris Petroff Productions. Κυκλοφόρησε από την Pat Patterson Productions στις 12/9/63.
Έγχρωμη – 64 λεπτά.
Παραγωγή και σκηνοθεσία: Μπόρις Πετρόφ
Σενάριο: Έντουαρντ Ντ. Γουντ, Τζ.
Παίζουν: Τζ. Πατ Ο’ Μάλεϊ (πατέρας του αγοριού), Γουίλιαμ Σκάλερτ (ιερέας), Τζένι Μάξγουελ (κορίτσι), Βάλερι Άλεν (σύζυγος), Ναν Πάτερσον (κόρη), Τζακ Σιρλ (πατέρας του κοριτσιού).
Σημειώσεις: Ο σκηνοθέτης Μπόρις Πετρόφ εργάστηκε με το ψευδώνυμο Μπρουκ Λ. Πίτερς. Στις ταινίες περιλαμβάνονται το The Unearthly (1957) και το Anatomy of a Psycho (1961).
 
 
 
 
1965
ORGY OF THE DEAD
Παραγωγή: Αstra Productions. Κυκλοφόρησε από την F.O.G./SA Distributors.
Γυρίστηκε στην Astra and Sexicolor – 82 λεπτά
Παραγωγή και σκηνοθεσία: Α. Σ. Στέφεν (Στέφεν Σ. Αποστόλοφ)
Σενάριο: Έντουαρντ Ντ. Γουντ, Τζ.
Βοηθός σκηνοθέτη: Έντουαρντ Ντ. Γουντ, Τζ.
Μουσική: Τζέιμι Μεντόζα Νάβα (διευθύνοντας τη Συμφωνική Ορχήστρα της Χιλής)
Διευθυντής φωτογραφίας: Ρόμπερτ Καραμίκο
Χορογράφος: Μαρκ Ντέσμοντ
Παίζουν: Κρίσγουελ (Αυτοκράτορας), Πατ Μπάρινγκερ (Σίρλεϊ /Χρυσό Κορίτσι), Φον Σίλβερ (Μαύρος Βρυκόλακας), Γουίλιαμ Μπέιτς (Μπομπ), Λούις Οτζίνα (Μούμια), Τζον Άντριους (λυκάνθρωπος/γίγαντας), Ροντ Λίντερμαν (γίγαντας), Τζον Μπίλι (ντετέκτιβ), Αρλίν Σπούνερ (νοσοκόμα), Κολίν Ο’ Μπράιαν, Μπάρμπαρα Νόρτον, Μίκι Τζόουνς, Ναντίγια Ντομπρέβ, Ντιν Στέιμς, Τέξας Σταρ, Μπάνι Γκλέιζερ, Ρενέ ντε Μπο, Στέφανι Τζόουνς (χορεύτριες).
Περίληψη (γραμμένη από τον Εντ Γουντ):
Η νύχτα είναι σκοτεινή, μία σκοτεινιά που οφείλεται στην επερχόμενη καταιγίδα – μία καταχνιά που διακόπτεται από σύντομες βίαιες λάμψες από αστραπές. Η βροχή ξεσπά με βία.
Μέσα σε αυτή τη μαυρίλα, οι δρόμοι ανάμεσα στα βουνά φωτίζονται και από ένα άλλο φως –τους προβολείς ενός διερχόμενου αυτοκινήτου.
Ένας νεαρός συγγραφέας μαζί με την αρραβωνιαστικιά του οδηγεί στον επικίνδυνο, βρώμικο δρόμο αναζητώντας ένα αρχαίο νεκροταφείο, απαραίτητο για την έρευνα του καινούργιου του βιβλίου… Έχουν χαθεί εδώ και ώρες, ανίκανοι να βρουν το νεκροταφείο ή το δρόμο τους έξω από τα βουνά… Όταν ξέσπασε η καταιγίδα, χάθηκε και η τελευταία τους ελπίδα να γυρίσουν πίσω… Μόνο μπροστά μπορούσαν πια να προχωρήσουν…
Τότε… έγινε το δυστύχημα… ένα δέντρο κομμένο από κεραυνό στη μέση του δρόμου… το στρίγγλισμα των φρένων… ο ήχος των λάστιχων στο οδόστρωμα… και η σύγκρουση!!
Το φως της πανσέληνου έλουζε το αρχαίο νεκροταφείο παρά την πυκνή ομίχλη που σκέπαζε όλη την περιοχή – ο Άρχοντας των Νεκρών και η εξίσου ανήθικη Πριγκίπισσα του Σκότους βγήκαν από τους τάφους τους και κάθησαν στις μαρμάρινες ταφόπλακες, έτοιμοι για άλλη μια φορά να κρίνουν τους νιοφερμένους νεκρούς που είχαν συγκεντρωθεί μπροστά τους…ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ.
Ο νεαρός συγγραφέας και η αρραβωνιαστικά του αφού ανέκτησαν τις αισθήσεις τους μετά τη σύγκρουση, έπεσαν τυχαία πάνω σε αυτά τα φρικιαστικά συμβάντα… αυτές τις τρομαχτικές τελετές… Σύντομα πιάνονται αιχμάλωτοι από τα Πλάσματα της Νύχτας και οδηγούνται μπροστά στον Άρχοντα, ο οποίος διατάζει να τους δέσουν σε πασσάλους ώστε να παρακολουθούν τα τεκτενόμενα προτού πάρουν κι αυτοί μέρος.
Ο Αυτοκράτορας ακούει, μέσω του χορού, τις ικεσίες των πρόσφατα αποθανόντων… Η Φόνισσα της Μέιν Στριτ που παρέσερνε άντρες στο διαμέρισμά της και μετά τους σκότωνε… η Σκλάβα που κάποτε ήταν πριγκίπισσα και τώρα δολοφονήθηκε από εκείνους που μαστίγωνε… η Νύφη που δολοφόνησε το σύζυγό της και τώρα πρέπει να κατοικεί μαζί με τον σκελετό του… η Ινδή που έριχνε τους εραστές της στις φλόγες… και τώρα είναι καταδικασμένη να ζει για πάντα μέσα στις φλόγες… η Νησιωτοπούλα που αγαπούσε τα φίδια και τα χρησιμοποιούσε για να ελέγχει τους εραστές της και τώρα θα ζει για πάντα με τα φίδια.. το Κορίτσι που αγαπούσε τις γάτες και έγινε γάτα… και η Μοναδική που λάτρευε σαν Θεό τον χρυσό –και μετράπηκε σε συμπαγές χρυσάφι.
Η Πριγκίπισσα του Σκότους ετοιμάζεται να πάρει το κορίτσι ως προσωπική της σκλάβα όταν οι πρώτες αχτίδες του ήλιου αστράφτουν πάνω στην κόψη του μαχαιριού. Η Πριγκίπισσα του Σκότους, όπως και όλοι οι υπόλοιποι, μετατρέπονται σε σκελετούς και σκόνη, αυτό που πραγματικά είναι…
Ο νεαρός συγγραφέας και η αρραβωνιαστικά του συνέρχονται μέσα στο διαλυμένο τους αυτοκίνητο. Ήταν απλά ένα όνειρο;
Μόνο τα Πλάσματα της Νύχτας γνωρίζουν.

 

Σημειώσεις: Το Orgy of the Dead ξεκίνησε ως ένα δεκαοχτασέλιδο σενάριο με τον τίτλο Nudie Ghoulies. Το σχέδιο ήταν να χωριστεί σε δέκα χορούς (περίπου 42 λεπτών) και είκοσι λεπτά για την ιστορία. Το αρχικό σενάριο δεν περιείχε τον λυκάνθρωπο και τη μούμια και ο «Αυτοκράτορας των Νεκρών» του Κρίσγουελ ονομαζόταν «Νεκροκεφαλή», μία φιγούρα που είχε μία νεκροκεφαλή στη θέση του κεφαλιού και χέρια με μακριά νύχια. Η κάπα που φορούσε ο Κρίσγουελ ήταν η κάπα του Δράκουλα, του Μπέλα Λουγκόζι, από την ταινία Abbott and Costello Meet Frankenstein.
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 1965 και η ταινία ήταν γνωστή για ένα διάστημα ως Ghouls and Dolls, σύμφωνα με τον βοηθό Τεντ Β. Μίκελς (σκηνοθέτη του The Astro Zombies, Doll Squad, κτλ.). Ο Κρίσγουελ πρότεινε τον τίτλο Orgy of the Damned, τον οποίο ο σκηνοθέτης, Στιβ Αποστόλοφ, άλλαξε σε Orgy of the Dead.
Η μουσική, που δεν αναφέρεται στους τίτλους, είναι του Τζέιμι Μεντόζα-Νάβα, ο οποίος έχει συνθέσει δεκάδες σάουντρακ ταινιών. Ο κάμεραμαν, Ρόμπερτ Καραμίκο, σκηνοθέτησε αργότερα τη δική του ταινία, Rituals of the Occult, και έκανε τη φωτογραφία στην τηλεοπτική σειρά Φάλκον Κρεστ. Ο Κρίσγουελ ήταν συχνά καλεσμένος στην εκπομπή του Τζόνι Κάρσον, Tonight Show και διαφήμιζε συχνά την ταινία.
 
 
 
 
1969
FOR LOVE OR MONEY
Παραγωγή: Don Davis Productions / Έγχρωμη / 80 λεπτά
Παραγωγή και σκηνοθεσία: Ντον Ντέιβις
Σενάριο: Εντ Γουντ, βασισμένο στη νουβέλα του, Sexecutives
 
 
 
 
1969
ONE MILLION AC/DC
Canyon Distributing Co. / Έγχρωμη / 80 λεπτά
Παραγωγή και σκηνοθεσία: Έντι Ντε Πριστ
Σενάριο: Άκντοφ Τέλμινγκ (Εντ Γουντ)
Φωτογραφία: Μάικλ Γουέλντον, Εντ Ντε Πριστ, Έρικ Τόργκεσον
Ιστορικοί σύμβουλοι: Ρ. Λ. Φροστ, Μπομπ Κριζ
Παίζουν: Χάρβεϊ Έντμουντ, Λόρενς Ρίτσεϊ, Ντάγκλας Μάρτν, Ρόμπιν Γκλαντζ, Τζακλίν Φοξ

 

1969
OPERATION REDLIGHT
Παραγωγή: Jacques Descent Productions
Σενάριο: Έντουαρντ Ντ. Γουντ, από τη νουβέλα Mama’s Diary
Παίζουν: Εντ Γουντ

 

1969
GUN RUNNERS
Παραγωγή: Jacques Descent Productions / Έγχρωμη
Παραγωγή και σενάριο: Ντον Α. Ντέιβις
Σενάριο: Εντ Γουντ

 

1969
THE PHOTOGRAPHER
Robertson – Kay Productions / Έγχρωμη / 63 λεπτά
Παραγωγή και σκηνοθεσία: Τζόζεφ Φ. Ρόμπερτσον
Σενάριο: Εντ Γουντ
Φωτογραφία: Χαλ Γκούθου
Ιστορικοί σύμβουλοι: Ρ. Λ. Φροστ, Μπομπ Κριζ
Παίζουν: Εντ Γουντ (κύριος Μάρφι), Λίντα Κόλπιν (Λίντα)
Περίληψη: Ο κύριος Μάλφι, ένας φωτογράφος γυμνών μοντέλων, παίρνει συνέντευξη από μία στρατιά γυναικών. Κάποια στιγμή καταφθάνει μία ομάδα κοριτσιών και τον αναγκάζουν να φορέσει ένα κολάρο σκύλου με αλυσίδα και να γίνει σκλάβος τους. Του να φορούν ένα μπέιμπι ντολ και γυναικεία παπούτσια και γίνεται έρμαιο των φετιχιστικών τους εμμονών.
 
 
 
 
1970
TAKE IT OUT IN TRADE
Ashdown-Gonzalez Productions
Έγχρωμη – 80 λεπτά
Σενάριο και σκηνοθεσία: Έντουαρντ Ντ. Γουντ, Τζ.
Πραγωγή: Ρίτσαρντ Γκονζάλεζ και Έντουαρντ Άσνταουν
Διευθυντής φωτογραφίας: Χαλ Γκούθου
Δεύτερο συνεργείο: Μπεν Ινκρεμόνα
Βοηθός παραγωγής: Ρόι Κόριγκαν
Μοντάζ: Μάικλ Τζ. Σέρινταν και Έντουαρντ Ντ. Γουντ, Τζ.
Βοηθός σκηνοθέτη: Ντον Νέιγκελ
Παίζουν: Ντόνα Στάνλεϊ (Σίρλεϊ Ρίλεϊ), Μάικλ Ντόνοβαν Ο’ Ντόνελ (Μακ ΜακΓκρέγκορ), Ντιουκ Μουρ (Φρανκ Ρίλεϊ), Εντ Γουντ (Αλίσια), Νόνα Κάρβερ («Κοκκαλιάρα» Μέισι Ράμπλντινκ), με τους Κέισι Λορέιν, Λίντα Κόλπιν, Μόνικα Γκέιλ, Έμιλι Γκρέι, Ντόνα Γιανγκ, Λιν Χάρις, Αντρέα Ράμπινς, Τζέιμς Κίτσενς, Χιου Τάλμπερτ, Τζούντιθ Κοχ, Φίλις Στίνγκελ, Ιλέιν Τζάρετ, Λίντα Σφιρς, Λου Οτζίνα, Τζακ Χάρντινγκ, Χερμπ Γουέμπερ
Περίληψη: H αναζήτηση της χαμένης κόρης ενός πλούσιου κοσμικού αποδίδει καρπούς όταν το κορίτσι εντοπίζεται να εργάζεται στο μπορντέλο της Μαντάμ Πένι.
Σημειώσεις: Tο Take It Out In Trade θυμίζει κάπως τις ερωτικές νουβέλες του Eντ Γουντ, αλλά με μία έμφαση στα οπτικά γκανγκς. H Nτόνα Στάνλεϊ και η Mόνικα Γκέιλ πρωταγωνιστούσαν στην τρισδιάστατη ταινία του 1969, The Stewardresses.
Η ταινία οριοθέτησε την επιστροφή του Γουντ στη σκηνοθεσία μετά από αποχή δέκα χρόνων. O Γουντ δείχνει μια προτίμηση στο κόκκινο χρώμα: κόκκινα χαλιά, κόκκινοι καναπέδες, κόκκινα σκαλιά, κόκκινες κουρτίνες, κόκκινα τραπεζομάντιλα, κόκκινα παπλώματα, κόκκινα εσώρουχα, κόκκινα νυχτικά, κτλ. Πανοραμικά πλάνα και φάρσες αναμιγνύονται με σκηνές μαλακού πορνό.
Τα ταξίδια του ντετέκτιβ σε διάφορα μέρη του κόσμου δίδονται με τους πιο ακραίους τρόπους: ένας τύπος με μπερέ κρατάει ένα μπουκάλι και παραπατάει μπροστά από μία ταξιδιωτική αφίσα της Ρώμης (ο ίδιος τύπος εμφανίζεται αργότερα να ψιθυρίζει βρωμόλογα σε μία σέξι γυναίκα μέσα σε ένα Καφέ, πάντα με το μπουκάλι στο χέρι, και να εισπράττει ως απάντηση ένα χαστούκι). Ένα ζευγάρι κόκκινες scanties πετάνε πάνω σε ένα πόστερ της Αργεντινής, κτλ. Υπάρχουν και άλλα πρωτότυπα γκανγκς: Η πόρνη, «Κοκκαλιάρα» Μέιζι Ράμπλντικ, έχει μία πινακίδα στον τοίχο της που γράφει «Δεν γίνεται πίστωση»· ο Πάπα Ρίλεϊ λαμβάνει μία κάρτα από τον ιδιωτικό ντετέκτιβ («Δουλεύω πάνω σε μία καυτή πληροφορία» – «Αναρωτιέμαι τι να εννοεί με αυτό;») και η επόμενη σκηνή δείχνει το ντετέκτιβ να φιλάει τη ρώγα μίας γυναίκας).
Υπάρχουν παράξενες πινελιές παρα-ψυχεδελισμού και σουρρεαλισμού: μία γυναίκα φοράει ένα κιτρινόμαυρο αδιάβροχο και κρατάει μία κίτρινη ομπρέλα μέσα στο σπίτι της Μαντάμ Πένι υπό τους ήχους κεραυνών και δυνατής νεροποντής, γυμνές γυναίκες ανεβοκατεβαίνουν ασταμάτητα κατακόκκινες σκάλες. Υπάρχει επίσης ένα μαύρο μαρμάρινο κρανίο σε ένα τραπεζάκι του μπορντέλου καθώς και το αγαλματίδιο μίας μεγάλης κόμπρας πάνω στο τραπεζάκι του καφέ. Αλλά η πιο αξιοπερίεργη, ανεξήγητη πινελιά είναι μια δέσμη φωτός συνοδευόμενη από έναν παραμορφωμένο ήχο σύγκρουσης που μοιάζει με κεραυνό που φωτίζει έναν καναπέ κατά διάφορα διαστήματα.
H πιο αξιοπερίεργη σεκάνς είναι μία εφτάλεπτη σκηνή που δείχνει τον Εντ Γουντ (με το όνομα «Αλεσία») ντυμένο με πράσινο φόρεμα, φουσκωτό πορτοκαλί πουλόβερ, άσπρες πλαστικές μπότες και μία ξανθιά περούκα σε μία ασυνήθιστη ερμηνεία.
Το Take It Out In Trade ήταν αρχικά να διανεμηθεί από την MarJon Film Distributors (Here Comes Dodie, Love Children, Orgy in the Ozarks, Pussy Posse, Dracula Sucks, Strange Hunger, My Butch Stud, κ.α.) και ήταν στον κατάλογό τους αλλά ποτέ δεν κυκλοφόρησε.
Η ταινία αναφέρεται πως παίχτηκε στον κινηματογράφο Pussycat στο Λος Άντζελες και παγκόσμια πρεμιέρα της θα μπορούσε να θεωρηθεί η προβολή της σε ένα στριπτιζάδικο στο Γκλέντεϊλ.
Ο Εντ Γουντ έγραψε το ακόλουθο απόσπασμα στο περιοδικό Sensual Films:
”Έναν χρόνο πριν έκανα την πρώτη μου ταινία στο χώρο των γυμνών. Λεγόταν Take It Out In Trade και παρότι θα μπορούσε να θεωρηθεί «ακατάλληλη», προσπάθησα να αποφύγω σκηνές με σεξουαλικές συνευρέσεις, για το λόγο ότι δεν θα μπορούσα να γυρίσω μία τόσο ψεύτικη σκηνή. Η ταινία είναι απλώς γεμάτη από όμορφα γυμνά κορίτσια που οποιοσήποτε θα μπορούσε να συναντήσει. Αλλά κατάφερα να την κάνω πραγματική και την γύρισα σε πραγματικές τοποθεσίες. Αυτή η ταινία δεν θα απορριφθεί από το box office”.
 
 
 
 
1971
NEKPOMANΕIA
Cinema Classics Production
Kυκλοφόρησε από την Stacey Films
Έγχρωμη, 16 mm, περίπου 60 λεπτά
Σενάριο και σκηνοθεσία: Eντ Γουντ
Kάμερα: Xαλ Γκούθου (μαλακό πορνό σκηνές), Tεντ Kόρλεϊ (σκληρό πορνό σκηνές)
Ήχος: Tζορτζ Mάλει
Grip: Tζον Άντριους
Mοντάζ: Eντ Γουντ
Παίζουν: Pενέ Mποντ, Pικ Λούτζι, Mαρί Άρνολντ, Eντ Γουντ

 

1971
THE ONLY HOUSE
Mία παραγωγή της Cinema Classics. Kυκλοφόρησε από την Stacey Films.
Έγχρωμη, 16 mm, περίπου 60 λεπτά
Σενάριο και σκηνοθεσία: Eντ Γουντ
Kάμερα: Tεντ Γκόρλεϊ
Σημειώσεις: «Το δελτίο Τύπου αναφέρει πως η ταινία έχει ως θέμα της πόρνες, λαθρεμπόρους οινοπνευματωδών, λεσβίες και όργια». Η  πληροφορία αυτή του Αμερικανικού Ινστιντούτου Κινηματογράφου για τις ταινίες που κυκλοφόρησαν στις Η.Π.Α. ανάμεσα στο 1960 – 1970 κάνει το The Only House (όπως το έχουν στην λίστα) να μοιάζει ύποπτα με τη Νεκρομανία. Αλλά η ταινία, που έγινε τρεις μήνες μετά τη Νεκρομανία, είναι επίσης γνωστή ως The Young Marrieds. Για να προσθέσουμε λίγο ακόμη μυστήριο, η νουβέλα του Γουντ, The Only House, θυμίζει πολύ την πλοκή της Νεκρομανίας. Αλλά και οι δύο ταινίες, Νεκρομανία και The Only House, αναφέρονται στο βιογραφικό του Γουντ. Σύμφωνα με τον Τεντ Γκόρλεϊ, το The Only House ήταν υποδεέστερο της Νεκρομανίας και δεν είχε υπερφυσικά στοιχεία. Γυρίστηκε σε τρεις μέρες, πιθανότατα με χαμηλότερο προϋπολογισμό από εκείνον της Νεκρομανίας.
 
 
 
 
1971
THE UNDERGRADUATE
Παραγωγή: Jacques Descent Productions
Σενάριο: Eντ Γουντ
 
 
 
 
1972
CLASS REUNION
SCA Distributors
Παραγωγή και σκηνοθεσία: A. Σ. Στέφεν (Στίβεν Aποστόλοφ)
Σενάριο: Eντ Γουντ, Tζ. Και A. Σ. Στέφεν
Έγχρωμη, 85 λεπτά
Παίζουν: Mάρσα Tζόρνταν (Tζίνι), Pενέ Mποντ (Θέλμα), Pικ Λούτζι (Xάρι), Tέρι Tζόνσον (Λίζα), Φλόρα Bάισελ (Eνριέτα), Σάντι Kάρεϊ (Φλαφ), Φόρμαν Σέινι (Tσάρλι), Στάρλιν Kομπ (Pόζι).
Σημειώσεις: Η ταινία Class Reunion δεν είναι τίποτα άλλο από εναλλασσόμενα σεξουαλικά ζευγαρώματα με κάποιους εμβόλιμους διαλόγους του Γουντ. Το καλύτερο σημείο της ταινίας είναι ο διάλογος του Ρικ Λούτζι στο τέλος του έργου: «Είναι το τέλος της χρονιάς και είσαι τόσο όμορφη, τόσο όμορφη και η ζωή είναι τόσο υπέροχη. Ίσως αυτός είναι ο λόγος… αυτός είναι ο μόνος λόγος… που … που πάντα θα υπάρχει η επόμενη συνάντηση συμμαθητών».
 
 
 
 
1972
THE COKTAIL HOSTESSES
SCA Distributors
Παραγωγή και σκηνοθεσία: A. Σ. Στέφεν
Mουσική: Tζ. Mεντόζοφ
Διευθυντής· φωτογραφίας: P. Pούμπεν
Έγχρωμη, 80 λεπτά
Παίζουν: Pενέ Mποντ (Tόνι), Tέρι Tζόνσον (Tζάκι), Λιν Xάρις (Mίλι), Kάθι Xίλτον (Λορέιν), Φόρμαν Σέιν (Λάρι), Nτάγκλας Φρέι (Tομ), Nτουέιν Pόλσεν (Xάουαρντ), Nόρμαν Φιλντ (Xέντερσον)
 
 
 
 
1972
DROPOUT WIFE
SCA Distributors
Παραγωγή και σκηνοθεσία: A. Σ. Στέφεν
Σενάριο: Eντ Γουντ, Tζ. Και A. Σ. Στέφεν
Παίζουν: Άντζελα Kάνον, Φόρμαν Σέιν, Pικ Λούτζι, Tέρι Tζόνσον, Pικ Kάσιντι
 
 
 
 
1974
FUGITIVE GIRLS (5 LOOSE WOMEN)
SCA Distributors
Παραγωγή και σκηνοθεσία: A. Σ. Στέφεν (Στιβ Aποστόλοφ)
Σενάριο: Eντ Γουντ, Tζ. Και A. Σ. Στέφεν
Bοηθός σκηνοθέτη: Nτικ Tρεντ (Eντ Γουντ)
Κάμεραμαν: Pόμπερτ Mπίρχαολ
Δάσκαλος καράτε: Tζέρι Mόρεϊ
Έγχρωμη, 90 λεπτά
Παίζουν: Tζέιμι Άμπερκρομπι (Πόλα), Pενέ Mποντ (Tόνι), Tάλι Kόχραν (Kατ), Nτόνα Nτέσμοντ (Σίλα), Mάρτζι Λανιέρ (Nτι), Φόρμαν Σέιπ (Kάιλ), Nικόλ Pίντελ (Zαν), Nτάγκλας Φρέι (Πρέσερ), Σάνι Mπόιντ (Tίαρς), Γκάρι Σνάιντερ (Mπατ), Φλας Στορμ (Kρακ), Eντ Γουντ (Ποπς)
Σημειώσεις: Εκτός από τον ρόλο του Ποπς, του υπαλλήλου στο βενζινάδικο, ο Eντ Γουντ παίζει και το ρόλο του σερίφη (με γυαλιά και μουστάκι).

 

1975
Σχολή Σεξουαλικής Διαπαιδάγωγησης Δια Aλληλογραφίας
Eκδόσεις Pendulum / SECS Productions
Mία σειρά από δώδεκα super 8 φιλμάκια, διάρκειας περίπου 20 λεπτών το καθένα, σε σενάριο και σκηνοθεσία Eντ Γουντ και Tσαρλς Άντερσον.
 
 
 
 
1976
THE BEACH BUNNIES
SCA Distributors
Παραγωγή και σκηνοθεσία: A. Σ. Στέφεν
Σενάριο: Eντ Γουντ, Tζ. Και A. Σ. Στέφεν
Έγχρωμη, 90 λεπτά
Παίζουν: Γουέντι Kάβαναχ (Mπόνι), Mπρέντα Φόγγερτι (Iλέιν), Λίντα Γκίλντερσλιβ (Σίλα), Mάριγουιν Pόμπερτς (Λόρι), Φόρμαν Σέιν (Kρις), Tζον Άκουαμποϊ (Nτένις), Pικ Kάσιντι (Nτέιβ), Mάριαν Πρόκτορ (Pοκ)
Σημειώσεις: Mία παραγωγή ρουτίνας της SCA με μερικές αστείες ανατροπές σε σενάριο του Eντ Γουντ. O μπόντι μπίλντερ Pικ Kάσιντι πρωταγωνίστησε σε εκατοντάδες ακατάλληλες για ανηλίκους ταινίες της Δυτικής Ακτής στις αρχές της δεκαετίας του ‘70.

 

AΛΛA ΣENAPIA TOY ΓOYNT (σύμφωνα με το βιογραφικό του):

Escape From Time (Martha C. Brown Productions), Portraits In Murder (McLachlan Brothers), White Flash (J. C. Productions), Bed Time Talk (Pete Perry Productions), The Wicked West (Capricon Industries), The Venus Fly Trap (Iαπωνία), Love Feast (Capricon Industries), Talk Sexy Y’All (Boris Petroff Productions – μπορεί να είναι ένας άλλος τίτλος για το Shotgun Wedding), O Γουντ επίσης έπαιξε στην ταινία Mrs Stone’s Thing (1970) του Tζόι Pόμπερτσον.

ΛΟΥΠΣ

O Γουντ γύρισε έναν απροσδιόριστο αριθμό 12λεπτων ταινιών σκληρού πορνό τη δεκαετία του ’70 για την Swedish Erotica. Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός πως σε αυτές οι ταινίες δεν αναφέρονται συντελεστές, η δουλειά του Γουντ σε αυτό τον τομέα είναι απίθανο να τεκμηριωθεί. Κάποιες από τις ταινίες που έχει σκηνοθετήσει είναι οι: Massage Parlour, Girl Friday, The Jailer.

ΣENAPIA THΛETAINIΩN

Σύμφωνα με το βιογραφικό του Γουντ, έγραψε το σενάριο των ακόλουθων τηλεταινιών: Little Old Lady from Pasadena (Westlake Productions, INC.), Μοrpheus Fiddles Nero (Lea-Tuck Prod.), The Showdown (Sid R. Ross, Prod.), Double Noose (Sid R. Ross, Prod.), War Drums (Sid R. Ross). O Γουντ είναι επίσης πιθανό να έχει σκηνοθετήσει μέρος της ταινίας, The Sam Yorty Show στα στούντιο KTTV το 1964.

ΠΟΙΚΙΛΕΣ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ

O Γουντ σκηνοθέτησε το Thrills in Sports, ένα ζωντανό τηλεοπτικό σόου για το KTLA και διαφημιστικά για την Story-Ad Films (περίπου 125), για την Play-Ad Films (περίπου 30).

ZΩNTANA ΣOOY KAI NAΪT KΛAMΠ

O Γουντ έκανε παραγωγές στο The Dells, το Γούντστοκ, τη Nέα Yόρκη, το Καβόκας Κλαμπ στην Oυάσινγκτον. Έγραψε και σκηνοθέτησε το Bela Lugosi Review στο Silver Slipper του Λας Bέγκας και το The Tom Keene Review, μία επιθεώρηση γουέστερν.

ANOΛOKΛHPΩTΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

1953
Bob Steele of the Border Patrol

O Γουντ ήταν να γράψει ένα σενάριο για μία σειρά από ταινίες γουέστερν χαμηλού προϋπολογισμού για τον Mπομπ Στιλ της Commodore Productions.

1953
Dr. Acula

O Γουντ είχε αναλάβει να γράψει και σκηνοθετήσει τη συγκεκριμμένη σειρά με τον Mπέλα Λουγκόζι στο ρόλο του Δρ Άκουλα, ενός μυστηριώδους ερευνητή του υπερφυσικού. O Tεντ Άλαν ήταν να κάνει την παραγωγή. O Λουγκόζι ανακοίνωσε το σχέδιο στο τηλεοπτικό σόoυ, You Asked For It.

The Vampire’s Tomb
Η ταινία The Vampire’s Tomb ανακοινώθηκε για πρώτη φορά ως μελλοντική παραγωγή στις 2 Αυγούστου 1954 στην εφημερίδα Los Angeles Times. Σύμφωνα με την έκδοση της 9ης Σεπτεμβρίου της Hollywοod Reporter, η ταινία ήταν να αρχίσει γυρίσματα την 1η Οκτωβρίου, με τον Γουντ να πετάει στο Σαν Φρανσίσκο για να μαζέψει χρήματα. Ο Γουντ, όμως, δεν ξεκίνησε το The Vampire’s Tomb τον Οκτώβριο, αλλά το Bride of the Atom.  Ο Μπέλα Λουγκόζι ήταν να πρωταγωνιστήσει ως δρ Άκουλα και στο καστ συγκαταλέγονταν οι Τομ Κιν, Λορέτα Κινγκ, Μπόντι Τζόρνταν, Λάιλ Τάλμποτ, Ντολόρες Φούλερ, Ντιούκ Μουρ και Ντεβίλα, μία ανακάλυψη του Γουντ στο στιλ της Βαμπίρα.

1954
Doctor Voodoo
Αυτή η μεταφορά του The Black Cat του Όλμερ ήταν να χρηματοδοτηθεί από τον Έλιοτ Χίμαν, αλλά ο πρόεδρος της Allied Artists, Στιβ Μπρόντι απέρριψε το σενάριο. Λέγεται πως θα πρωταγωνιστούσαν οι Λουγκόζι και Καρλόφ.

1953-1955
The Phantom Ghoul
Επίσης γνωστή ως The Ghoul Goes West, αυτή η ταινία ανακοινώθηκε αρχικά το 1953 και ήταν να πρωταγωνιστήσει ο Μπέλα Λουγκόζι, ο Λον Τσάνεϊ Τζ., ο Τορ Τζόνσον και ο Τζον Κάρανταϊν. Όταν ο Λουγκόζι μπήκε στο νοσοκομείο Νόρβακ τον Απρίλιο του 1955, μελετούσε το σενάριο, και τα γυρίσματα θα ξεκινούσαν μόλις θα έβγαινε από το νοσοκομείο. Όταν ο Τζιν Ότρι, που ήταν να παίξει τον σερίφη, εξαφανίστηκε υπό περίεργες συνθήκες, ο Γουντ προσπάθησε να τον αντικαταστήσει με τον Μπομπ Στιλ ή τον Κεν Μέιναρντ. Ο Χάρολντ Ντάνιελς (Terror in the Haunted House, House of the Black Death) ήταν να το σκηνοθετήσει με τον Γουντ στο διπλό ρόλο του συγγραφέα-παραγωγού. 

1956
Rock and Roll Hell (Hellborn)
Ο Επαναστάτης Χωρίς Αιτία του Εντ Γουντ ξεκίνησε να γυρίζεται τον Ιούλιο του 1956. Αφού τράβηξε 36 μέτρα φιλμ, η παραγωγή σταμάτησε από τον παραγωγό Τζορτζ Βάις, ο οποίος αργότερα πούλησε το φιλμ που είχε γυριστεί στον ηθοποιό Κόνραντ Μπρουκς. Μεγάλο κομμάτι της ταινίας ενσωματώθηκε αργότερα στις ταινίες The Sinister Urge και Night of the Ghouls. Ηθοποιοί που θα έπαιζαν στην ταινία: Εντ Γουντ, Κόνραντ Μπρουκς, Ντιούκ Μουρ, Τομ Μέισον.

1957
Piranhas
O Γουντ ήταν να σκηνοθετήσει αυτή την ταινία τρόμου με μουσική επένδυση από τον συνθέτη της Ερωμένης του Δράκουλα, Φρανκ Γουόρθ.

1957
The Dead Never Die
Ο Γουντ φέρεται να έχει σκηνοθετήσει αυτό το σενάριο των Γουίλιαμ Χάρλοου και Κερκ Κίρκχαμ βασισμένο σε μία ιστορία των Κρίσγουελ και Πολ Μάρκο. Καστ: Κρίσγουελ, Βαμπίρα, Τζον Μπρέκινριντζ, Πολ Μάρκο, Μπραντ Τζέισον, Λιν Μπράιτον, Λι Τραντ, Τζούντι Παρκς και Ντέιβιντ ντε Μέρινγκ.

1958
Trial By Terror
Mία ταινία από μία σειρά ταινιών τρόμου της Atomic Productions την οποία ο Γουντ θα σκηνοθετούσε.

1958
Ghouls of the Moon ή The Undead Masses
Αυτή η ταινία ήταν να περιέχει αδημοσίευτο φιλμ με τον Μπέλα Λουγκόζι.

1959
Masquerade Into Eternity
Ο Γουντ ήταν να γράψει και να σκηνοθετήσει αυτό το «μελόδραμα με θέμα έναν περιοδεύοντα θίασο του Χόλιγουντ που παγιδεύεται σε ένα μέρος που μοιάζει με την Κούβα». Ο Μπεν Φρόμερ ήταν να παίξει «τον στρατηγό, τον αρχηγό μίας στρατιωτικής κυβέρνησης» και αναφέρθηκε και ως συμπαραγωγός της ταινίας.

1960
House of Horrors
Παραγγελία του Κιν Ντάνκαν στην οποία ήταν να παίξει το ρόλο του Τάιλα, του τρελού καλλιτέχνη. Ο ρόλος του Μάριο, ενός γίγαντα 400 κιλών θα μπορούσε να έχει γραφτεί μόνο για τον Τορ Τζόνσον. Ένα μεγάλο μέρος της ταινίας δείχνει τον Τάιλα να ζωγραφίσει κορίτσια που έχει αιχμαλωτίσει σε ένα μπουντρούμι που χρησιμοποιεί ως στούντιο.

1960
The Pepper
Ο αρχικός τίτλος ήταν The Peeping Tom, αλλά χωρίς αμφιβολία άλλαξε προς ένδειξη σεβασμού στο Peeping Tom (1960) του Μάικλ Πάουελ. Η τανία είχε και πάλι ως ήρωες το γνωστό δίδυμο από το The Sinister Urge, τον υπαστυνόμο Ματ Κάρσον και τον αστυνόμο Ράντι Στόουν, οι οποίοι προσπαθούν να διαλευκάνουν μία σειρά από σεξουαλικούς φόνους όμορφων γυναικών. Ο ένοχος είναι ένας ηδονοβλεψίας δολοφόνος.

1961
The Silent Night
Το συγκεκριμένο σενάριο αργότερα χρησιμοποιήθηκε στην ταινία, I Awoke Early The Day I Died.

1963
Potrtaits in Terror
Μία τριλογία με τα έργα του Γουντ, The Final Curtain, The Night the Banshee Cried και η ανολοκλήρωτη ταινία Into My Grave, μία ιστορία με θέμα μία πρόωρη ταφή.

1962    – 1964
Attack of the Giant Salami
Μία φάρσα επιστημονικής φαντασίας που επιχείρησε να γυρίσει ο Εντ Γουντ με προτεινόμενο καστ τους Τζόι Ε. Μπράουν, Μπορίς Καρλόφ και Βάντα Χάνσεν και εγκαταλείφθηκε όταν πέθανε ο Μπράουν. Γνωστή και ως Operation Salami και Invasion of Gigantic Salami.

1965
To Catch a Raw Indian
Ένας συγγραφέας θέλει να σκηνοθετήσει μία ταινία μεγάλου μήκους με θέμα μία απομονωμένη φυλή ινδιάνων.

1965
Joaquin Murieta
O Γουντ ήθελε πολύ να κάνει μία ταινία για τον αρχιληστή της άγριας Δύσης. Αφού αιχμαλωτίστηκε, το κεφάλι του Μουριέτα και το χέρι ενός συντρόφου του, του Tριδάχτυλου Τζακ, τοποθετήθηκαν μέσα σε μία μπουκάλα με οινόπνευμα, η οποία βγήκε σε δημοπρασία από ένα σερίφη και πουλήθηκε για $36.

1966
Rue Pigalle
Το σενάριο του Γουντ, από το διήγημά του, 69 Rue Pigalle, με θέμα έναν τραβεστί που διαλευκάνει μία σειρά φόνων στο Παρίσι, ήταν να γυριστεί από την SCA Films με τον Α. Σ. Στέφεν στην σκηνοθεσία, αλλά η χρηματοδότηση τελικά ακυρώθηκε. Ο Λον Τσάνεϊ ήταν στο καστ.

1966
Tangier
Μία αστυνομική τηλεοπτική σειρά βασισμένη σε μία ιστορία του Α. Σ. Στέφεν. Τηλεσενάριο του Έντουαρντ Ντ. Γουντ, Τζ.
«Τάντζερ – μία ταραχώδης, βίαιη πόλη όπου βασιλεύει το έγκλημα και η ανθρώπινη ζωή είναι φθηνή – ο φόνος μία καθημερινή συνήθεια…»

1966
Enchanted Isle
Σενάριο του Γουντ που δεν γυρίστηκε ποτέ ταινία με θέμα μία πριγκίπισσα κάποιας φυλής σε ένα μακρινό νησί όπου κυριαρχούν παγανιστικές ανθρωποθυσίες, μαύρα μαργαριτάρια και ανεκπλήρωτες σεξουαλικές επιθυμίες. Προτεινόμενο καστ: Ντάνα Άντριους, Τζον Άιρλαντ και Λον Τσάνεϊ Τζ.

1967
Devil Girls
Θέμα της ταινίας μία συμμορία έφηβων κοριτσιών που κάνουν εμπόριο ναρκωτικών, βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του Γουντ. Ο Τορ Τζόνσον ήταν να παίξει τον Κλιφ, ένα γίγαντα που εργάζεται για τον Τζόκεϊ, πρώην οδηγό αγωνιστικών αυτοκινήτων που διατηρεί “φθηνιάρικο χαμπουγκεράδικο”, όπου συχνάζει η συμμορία των κοριτσιών.

Snap Happy
Ο Γουντ δούλεψε πάνω σε ένα σενάριο με τον κασκαντέρ Ροντ Ρέντγουινγκ, με θέμα τον Μάθιου Μπράντι, έναν φωτογράφο της εποχής του Εμφυλίου.

The Life of Mickey Cohen
Ο Πολ Μάρκο ήταν να παίξει το θρυλικό γκάνγκστερ. Ο Κοέν ήταν το θέμα της ταινίας, My Face for the World to See, της Λιζ Ρένεϊ.

1973
Mice on a Cold Cellar Floor / Epitaph for the Town Drunk / To Kill a Saturday Night
Τρεις σκοτεινές ιστορίες με θέμα τη φτώχια και την εξαθλίωση της ζωής. Διάλογος από το Mice on a Cold Cellar Floor:

Χάρι: «Δεν είμαστε τίποτα άλλο από ποντίκια … σαν αυτά τα ποντίκια στη γωνία … είμαστε όλοι μας ποντίκια σε ένα παγωμένο κελλάρι».
Στο Epitaph for the Village Drunk, ο μεθύστακας της πόλης, Χάρι Πουλ, ξαφνιάζει τους συμπολίτες του όταν σώζει τη ζωή ενός μικρού αγοριού που πέφτει σε μία παγωμένη λίμνη όταν σπάει ο πάγος. Μην έχοντας πού να μείνει, ο Χάρι περνάει τη νύχτα στη φυλακή, όπου οι φυλακισμένοι του προσφέρουν να πιει. Παγωμένος από το κρύο, ο Χάρι καίει το στρώμα του και πεθαίνει όταν το κελί του πιάνει φωτιά.
Το To Kill a Saturday Night ήταν να παρουσιάσει τους Τζον Κάρανταϊν και Ντέιβιντ Γουόρντ ως δύο winos μιας μικρής πόλης.

1973
The Teachers
Σενάριο του Γουντ που δεν έγινε ποτέ ταινία με θέμα μια παρέα χαριτωμένων κολλεγιόπαιδων που ανακαλύπτουν τη μέθοδο να αποσπούν καλούς βαθμούς από τους καθηγητές τους.

1973
The Basketballers
Σενάριο του Γουντ και του Στέφεν Αποστόλοφ που δεν έγινε ποτέ ταινία και εμπεριέχει σεξ, σπορ και ναρκωτικά σε ένα πανεπιστήμιο μιας μικρής επαρχιακής πόλης.

1973
The Airline Hostesses
Σενάριο του Γουντ που δεν έγινε ποτέ ταινία με θέμα τις ενασχολήσεις των πιλότων και των αεροσυνοδών μίας αεροπορικής εταιρίας.

1974
Ι Αwoke Early the Day I Died
Από ένα τηλεσενάριο του Εντ Γουντ βασισμένο στο σενάριο της ταινίας του, Night of Silence (1960) (ή The Silent Night).
Περίληψη:  Σκοτώνοντας μία νοσοκόμα και φορώντας τα ρούχα της, ένας τρελός το σκάει από το σανατόριο Η Ελπίδα. Κλέβει ένα όπλο και μία λιμουζίνα και μπλέκει σ’ ένα όργιο δολοφονιών όπου ληστεύει ένα γραφείο δανεισμού και δολοφονεί το διευθυντή.
Καταφεύγει σε ένα αρχαίο νεκροταφείο όπου παρακολουθεί μία κηδεία. Όταν φεύγει ο νεκροθάφτης, ανοίγει το φέρετρο και ανακαλύπτει ένα σκελετό ντυμένο με μοντέρνα ρούχα, το ασημένιο σφυρί και το φτυάρι που χρησιμοποίησαν στην κηδεία. Ο κλέφτης ακουμπάει την τσάντα με τα κλεμμένα χρήματα πάνω στο σκελετό και τη στιγμή που παίρνει στα χέρια του το φτυάρι, ακούγονται οι ήχοι μιας γκάιντας. Τρομαγμένος το βάζει στα πόδια και το καπάκι του φέρετρου κλείνει με την τσάντα με τα χρήματα μέσα. Ο κλέφτης τρέχει τρομαγμένος προς την κατεύθυνση απ’ όπου ακούγεται η γκάιντα, πέφτει μέσα σε έναν ανοιχτό τάφο και χάνει τις αισθήσεις του. Όταν συνέρχεται την επόμενη μέρα, ανακαλύπτει ότι το φέρετρο και τα χρήματα έχουν κάνει φτερά. Βρίσκει τον επιστάτη και μαθαίνει ότι έχουν μετακινηθεί. Εξοργισμένος, πνίγει τον επιστάτη με ένα μαξιλάρι.
Κάποια στιγμή ανακαλύπτει το φέρετρο και βλέπει ότι η τσάντα είναι άδεια. Μαθαίνει τα ονόματα και τις διευθύνσεις των μοιρολογήστρων και μία-μία οι μοιρολογήστρες βρίσκουν τραγικό τέλος στα χέρια του, εκτός από μία σκοπεύτρια του τσίρκου που την γλιτώνει όταν η χοντρή γυναίκα του τσίρκου και ο ανθρώπινος σκελετός τρέχουν να την βοηθήσουν.
Κλέβοντας ένα ταξί ο κλέφτης για μια ακόμη φορά ξαναγυρνά στο νεκροταφείο. Εκεί σκοντάφτει πάνω στο πτώμα του νεκροθάφτη και στοιχειωμένος από το παγωμένο βλέμμα του τον κουβαλά μαζί με τη γκάιντά του σε έναν ανοιγμένο τάφο. Όπως πέφτει η γκάιντα και σκάει με δύναμη στο χώμα, σχίζεται και πετάγονται από μέσα τα κλεμμένα χρήματα. Ο κλέφτης ρίχνει το πτώμα στον τάφο και τότε ξεσπάει ένας δυνατός άνεμος και  σκορπίζει τα χρήματα προς κάθε κατεύθυνση. Ακούγοντας από παντού γκάιντες, ο τρελός ουρλιάζει από οργή. Κυνηγώντας ολόγυρα τα χρήματα, πέφτει σε έναν ανοιχτό τάφο και σπάει το λαιμό του.
Το I Awoke Early The Day I Died αποτελεί την πεμπτουσία του Γουντ, με τη θεματική του εμμονή με το θάνατο, τα νεκροταφεία, το μπουρλέσκ και το γκροτέσκ. Σύμφωνα με την παράδοση της ταινίας του Ράσελ Ρόουζ, The Thief (1952), η ταινία είχε σχεδιαστεί αρχικά να μην έχει διαλόγους, μόνο ήχους, κραυγές, γέλια και μουσική. Επίσης ο Άλντο Ρέι θα έπαιζε τον τρελό-κλέφτη, ο Τζον Κάρανταιν το νεκροθάφτη και οι Τζον Άγκαρ και Ντέιβιντ Γουάρντ τους αστυνομικούς. Από όλες τις ταινίες του Γουντ τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αυτή ήταν η αγαπημένη του.

1974
Heads No Tails
Σενάριο, που δεν έγινε ποτέ ταινία, για τον παραγωγό Μπάρι Έλιοτ που εμπνεύστηκε από τις ταινίες του Τοντ Σλότερ της δεκαετίας του ’30. Έχει τέσσερα διαφορετικά φινάλε.

1976
The Day the Mummies Danced
H ταινία που θα σηματοδοτούσε την επιστροφή του Γουντ στις ταινίες τρόμου ήταν να γυριστεί στις διάσημες σπηλιές Γκουαναχουάτο του Μεξικό όπου εκθέτονται μούμιες που κινούνται ως τουριστική ατραξιόν. Προτεινόμενο καστ: Άλντο Ρέι, Τζον Άγκαρ και Ντάνλεϊ Μάνλοβ, ο οποίος, σύμφωνα με τον Γουντ, ήταν να χρηματοδοτήσει μεγάλο μέρος της ταινίας.

1976
Lugosi… Post Mortem
Η Blue Dolphin Records έκανε συμβόλαιο με τον Γουντ να γράψει ένα βιβλίο και ένα σενάριο με βάση τις εμπειρίες του από τον Μπέλα Λουγκόζι τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του ηθοποιού. Ο Γουντ ήθελε τον Πίτερ Κόε να παίξει το ρόλο του Λουγκόζι.  Ο Καρλ Τζόνσον θα έπαιζε το ρόλο του πατέρα του, Τορ.  Το σχεδόν ολοκληρωμένο βιβλίο και σενάριο έμειναν ατελή όταν πέθανε ο Γουντ και λέγεται ότι καταστράφηκαν.

1977
Shoot 7
Ο Γουντ έγραψε ένα βιβλίο γι’ αυτό το μιούζικαλ που δεν παρουσιάστηκε ποτέ, με θέμα το μακελειό τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου.

1977
Αφροδίτη της Μήλου
Μία φανταστική περιπέτεια με θέμα το μυστήριο των κομμένων χεριών του γνωστού αγάλματος, Αφροδίτη της Μήλου. Ο Γουντ ήθελε να το γυρίσει στη Μεσόγειο και να πρωταγωνιστήσει η έφηβη γειτόνισσά του και προσωπική του ανακάλυψη, Σάνον Ντόντλερ.

 

One Response to “ΕΝΤ ΓΟΥΝΤ: ΕΦΙΑΛΤΗΣ & ΕΚΣΤΑΣΗ”

  • Μπράβο ρε παιδιά, το είχα πάρει χαμπάρι αυτό το βιβλίο και το έψαχνα… Να είστε καλά και να συνεχίσετε έτσι…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>